Category Archives: Σιδηροπούλου Αύρα

Ο κόσμος του Ε. Α. Πόε επί σκηνής

Τη θεατρική παράσταση Tell-Tale Hearts: The (Un)told Stories of Edgar Allan Poe, παρουσιάζει το Bald Theatre, το μόνιμο θεατρικό σχήμα του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, βασισμένη στα διηγήματα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, σε σκηνοθεσία Αύρας Σιδηροπούλου.

Κινούμενα γύρω από τα δίπολα της λογικής και της τρέλας, της πραγματικότητας και της φαντασίας, της ίδιας της ζωής και του θανάτου, τα διηγήματα του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα και ποιητή πετυχαίνουν τη συγκινησιακή φόρτιση του θεατή, εισάγοντάς τον σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Στην παράσταση τα κείμενα αυτά αποκτούν δραματική μορφή, όπου το μυστήριο και ο τρόμος εναλλάσσονται με την ειρωνεία παρασύροντας σε μια βιωματική εμπειρία μέσα από την οποία αποκαλύπτονται οι πιο σκοτεινές, αλλά και ανθρώπινες πλευρές της ίδιας μας της φύσης. Ερμηνευμένη στην αγγλική, για να αναδείξει τη μαγεία και τη σκηνική δυναμική της γλώσσας του Πόε, η παράσταση συντίθεται από γνωστές ιστορίες όπως το Fall of the House of Usher, The Cask of Amontillado, The Oval Portrait και Τhe Tell-Tale Heart.

Σε συνεργασία με τέσσερις φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, το Τell-Tale Hearts χτίζει έναν σκηνικό χώρο που ορίζεται από τη σύγκλιση διαφορετικών μορφών τέχνης, όπως η ζωγραφική, η πρωτότυπη μουσική σύνθεση και η παντομίμα, επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα εικαστικό περιβάλλον που να μπορεί να φιλοξενήσει τις αμφισημίες του κόσμου του Πόε.

Η παράσταση παρουσιάζεται τη Δευτέρα, με ελεύθερη είσοδο, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22), στις 8.00 μ.μ.

Advertisements

Ελληνίδα κάνει θέατρο στην Τεχεράνη

Υπάρχουν κάποιες μικρές, αυτόνομες φωνές που παλεύουν για το ελληνικό θέατρο στο εξωτερικό. Δρουν σχεδόν αθόρυβα, κι όμως καταφέρνουν πολλά. Μία από αυτές είναι η καλλιτεχνική ομάδα Persona, που συνεχίζει δυναμικά το όραμά της για διεθνείς συμπαραγωγές. Το 2007 με τα τρίγλωσσα (ελληνικά, τουρκικά, αγγλικά) «Δάκρυα της Κλυταιμνήστρας» έφτασε μέχρι το θέατρο La MaMa της Νέας Υόρκης.

Η Αύρα Σιδηροπούλου με την ομάδα της Persona ειδικεύεται σε διεθνείς συμπαραγωγές

Η Αύρα Σιδηροπούλου με την ομάδα της Persona ειδικεύεται σε διεθνείς συμπαραγωγές

Προχθές Κυριακή, αλλα και χθες, η πιο πρόσφατη παραγωγή της παρουσιάστηκε στη φλεγόμενη Τεχεράνη. Πρόκειται για την «ελληνο-τουρκο-ιρανική» παράσταση «And God said / Και ο Θεός μίλησε», που έγραψε και σκηνοθέτησε η Αύρα Σιδηροπούλου. Η πρεμιέρα της δόθηκε τον περασμένο Απρίλιο στο θέατρο Γκαραζισταμπούλ της Κωνσταντινούπολης. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που βρίσκεται σε ένα άχρονο τοπίο, χωρίς μνήμες, την επόμενη μέρα μιας μεγάλης καταστροφής, είχαν ερμηνεύσει Τούρκοι ηθοποιοί στα αγγλικά. Τύπος και κοινό υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό την πρωτοβουλία.

Στο θέατρο Sangalaj της Τεχεράνης η παράσταση δόθηκε στο πλαίσιο του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Fadjr. Με μια προσθήκη: αυτή του αφηγητή. Ετσι τους δύο Τούρκους (Ντεριά Ντιρμάζ και Σιχανγκρίν Ντιμάν) πλαισίωσε ο Ιρανός ηθοποιός Μοχσέν Αμπολχασανί. Την τελευταία σκηνή του έργου, μάλιστα, την ερμήνευσε στα φαρσί.

Κάθε φορά η τελευταία σκηνή της παράστασης ερμηνεύεται στη γλώσσα της χώρας όπου παρουσιάζεται. Αυτή ήταν η αρχική σύλληψη της σκηνοθέτιδας. Το όραμα της διαπολιτισμικής παράστασης γίνεται έτσι πιο ολοκληρωμένο. Η ελληνική σκέψη, μπολιασμένη από την τουρκική υποκριτική παράδοση, παρουσιάζεται στην ουδέτερη αγγλική γλώσσα. Λίγο πριν από το τέλος, η ντόπια φωνή έρχεται για να δώσει διαφορετική διάσταση στα πράγματα.

«Υπάρχουν δυο-τρεις στιγμές συγκλονιστικές, για τις οποίες αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια», μας είπε η διεθνής σκηνοθέτις. Μία από αυτές τις στιγμές ήταν όταν άκουσε το φινάλε της παράστασης ερμηνευμένο στα φαρσί από τον Ιρανό ηθοποιό. «Ηταν κάτι το «απόκοσμο». Να ακούς τον λόγο σου στο ρυθμό μιας άλλης γλώσσας…».

Η ίδια σκηνή τους επόμενους μήνες θα ακουστεί επίσης στα αραβικά, γαλλικά αλλά και βουλγαρικά, καθώς έχουν ήδη προγραμματιστεί οι επόμενες παράστασεις. Ακολουθούν η Αλγερία και το διεθνές φεστιβάλ Mostaganem τον Φεβρουάριο, το Μαρόκο με τα φεστιβάλ Ouzda και Fes, αλλά και η γειτονική Βουλγαρία (φεστιβάλ Plovdiv), τον Ιούνιο.

Η παράσταση έχει προταθεί και στο Φεστιβάλ Αθηνών. Η συμμετοχή της στο φεστιβάλ Fadjr της Τεχεράνης είχε τη θερμή υποστήριξη της εκεί ελληνικής πρεσβείας. Η Αύρα Σιδηροπούλου, επιπλέον, βρέθηκε και στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης για να διδάξει ένα σεμινάριο σκηνοθεσίας.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010

«Και ο Θεός μίλησε» στο Φεστιβάλ της Τεχεράνης

  • Στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Fadjr της Τεχεράνης θα παρουσιαστεί το θεατρικό έργο «Αnd God Said/ Και ο Θεός Μίλησε», που σκηνοθέτησε η Αύρα Σιδηροπούλου με την καλλιτεχνική της ομάδα «Persona». Η παράσταση είναι μια ελληνο-τουρκικο-ιρανική παραγωγή που πρωτο-παρουσιάστηκε στο πρωτοποριακό θέατρο Garajistanbul της Κωνσταντινούπολης τον Απρίλιο του 2009 με μεγάλη επιτυχία. Στην Τεχεράνη, το ελληνικό αυτό έργο θα ερμηνεύσουν και πάλι στα αγγλικά οι Τούρκοι ηθοποιοί Derya Durmaz και Cihangir Duman, ενώ παράλληλα θα συμμετέχει και ο Ιρανός ηθοποιός Μοhsen Abolhassani. Αποσπάσματα από το κείμενο καθώς και η τελευταία σκηνή θα παιχτούν στα φαρσί. Η δράση του έργου εκτυλίσσεται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό, όπου η μη αναστρέψιμη καταστροφή έχει εκμηδενίσει όλα τα νοήματα, τη μνήμη και το χρόνο ως βιωμένο παρελθόν και υποθετικό μέλλον – μια εικόνα πιο πολύ παρά ποτέ μεστή νοήματος στις μέρες της σχεδόν ολοκληρωτικής οικολογικής αποσύνθεσης του κόσμου μας. Η παράσταση συνδυάζει ένα εικονοκεντρικό, ποιητικό κείμενο με πρωτότυπη δουλειά animation από την τουρκική ομάδα καλλιτεχνών Silo 1 και την πρωτοποριακή σύνθεση του μουσικού της ομάδας, Βάνια Απέργη.

Αύρα Σιδηροπούλου: Ζηλεύω την οργάνωση των Τούρκων

  • «Οι Τούρκοι είναι πιο χαμηλών τόνων σε σχέση με μας, πιο επιφυλακτικοί, λιγότερο φωνακλάδες, τρέφουν μεγάλο θαυμασμό και δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον για οτιδήποτε το ελληνικό. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο σε όποιον δεν τους έχει ζήσει, όμως έτσι είναι».

Η Ντεριά Ντιρμάζ και ο Τεομάν Κουμπαρατσιμπασί ερμηνεύουν τους ήρωες που έχουν επιβιώσει από μια τεράστια οικολογική καταστροφή

Η Ντεριά Ντιρμάζ και ο Τεομάν Κουμπαρατσιμπασί ερμηνεύουν τους ήρωες που έχουν επιβιώσει από μια τεράστια οικολογική καταστροφή

  • Η Αύρα Σιδηροπούλου καταρρίπτει και τα τελευταία κλισέ που είχα στο μυαλό μου για τον γειτονικό λαό. «Οι Τούρκοι σε κάποια θέματα είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς. Ζηλεύω την οργάνωσή τους και την ψύχραιμη αντιμετώπιση της παραγωγής, που κάνει όλα τα πράγματα να λειτουργούν στην ώρα τους και να μη χρειάζεται να τρέχουμε την τελευταία στιγμή».
  • Η Ελληνίδα σκηνοθέτις αυτό τον καιρό βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη σε εντατικές πρόβες με τους ηθοποιούς Ντεριά Ντιρμάζ και Τεομάν Κουμπαρατσιμπασί. Την Τρίτη 28 Απριλίου θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά το έργο της -γραμμένο στα αγγλικά- «And God said» στο θέατρο Γκαραζισταμπούλ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβάζει παράσταση στην Τουρκία. Με τα «Δάκρυα της Κλυταιμνήστρας» πέρασε από την Κωνσταντινούπολη και το θέατρο Tiyatro Oynevi (2004) πριν φτάσει μέχρι το La MaMa της Νέας Υόρκης (2007). Η ίδια θεωρεί την Κωνσταντινούπολη έναν «χώρο ιερό και μαγευτικό». Γι’ αυτό και επέλεξε η νέα παράσταση της ομάδας «Persona» να ξεκινήσει τη διαδρομή της από αυτό ακριβώς το σημείο όπου η Ανατολή συναντάται με τη Δύση.
  • Στο έργο ένας άντρας και μια γυναίκα επιβιώνουν μιας τεράστιας οικολογικής καταστροφής, συναντιούνται και προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν, ενώ όλες οι παράμετροι της προσωπικής και διαπροσωπικής τους ιστορίας έχουν σβηστεί. Πρόκειται για ένα κείμενο ποιητικό γραμμένο σε μελλοντολογικό πλαίσιο. Η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό όπου η μη αναστρέψιμη καταστροφή έχει εκμηδενίσει όλα τα νοήματα, τη μνήμη και τον χρόνο.
  • «Εγραφα το έργο με τη σκέψη να παρουσιαστεί εκτός συνόρων, γι’ αυτό και μου βγήκε κατευθείαν στα αγγλικά. Καλώς ή κακώς, είναι μια ουδέτερη γλώσσα. Η αγγλική με κάποια δόση ειρωνείας μπορεί να απαλύνει τις όποιες γωνίες της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Το κείμενο προσπαθεί να σπάσει οτιδήποτε είναι τοπικό και τοπικιστικό και να πάει στο πανανθρώπινο και το παγκόσμιο».
  • Το Γκαραζισταμπούλ είναι ένα νεαρό θέατρο στην Πόλη, που έχει κάνει ήδη αίσθηση παρουσιάζοντας σύγχρονα πρωτοποριακά σχήματα απ’ όλο τον κόσμο. «Οι ηθοποιοί μου γνώριζαν τον καλλιτεχνικό διευθυντή και έτσι έγινε η επαφή πριν από δύο χρόνια», εξηγεί η Αύρα Σιδηροπούλου. Φιλοδοξία της «Persona» είναι η συμμετοχή της παράστασης σε διεθνή φεστιβάλ, με τις τελευταίες σκηνές του έργου να ερμηνεύονται στη γλώσσα της κάθε χώρας. «Απώτερος στόχος είναι να ξεκλειδωθεί η ελευθερία που υπάρχει σε κάθε καλλιτέχνη, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους, να εκφραστεί πέρα από τις δοσμένες γλωσσικές και πολιτισμικές δομές», επισημαίνει. «Μας ενδιαφέρει το Φεστιβάλ της Τεχεράνης και είναι κάτι που διερευνούμε αυτόν τον καιρό. Και φυσικά το Ελληνικό Φεστιβάλ στο οποίο θα υποβάλουμε αίτηση για την επόμενη χρονιά».
  • Προς το παρόν το σίγουρο είναι πως το «And God said» θα παρουσιαστεί σε διάφορες κρατικές σκηνές ανά την Τουρκία, καθώς στηρίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού της χώρας. Η πρωταγωνίστρια της παράστασης, Ντεριά Ντιρμάζ, ήταν η Τουρκάλα της τρίγλωσσης «Κλυταιμνήστρας» και αποτελεί πλέον μόνιμο μέλος της ομάδας «Persona». Ιδρύθηκε το 2003 και τα μέλη της προέρχονται από διάφορες χώρες (Γερμανία, Αμερική κ.λπ.). «Προσπαθούμε όποτε μας δοθεί η ευκαιρία να βρισκόμαστε και να παρουσιάζουμε κάτι που να ξεφεύγει από τα σύνορα. Οχι κάθε χρόνο γιατί δεν είναι εφικτό λόγω οικονομικών και πρακτικών δυσκολιών. Υπάρχει όμως μεγάλη επιθυμία από τους καλλιτέχνες να βρεθούν μαζί και να ξεπεράσουν τα σύνορα της χώρας τους και νομίζω πως η «Persona» αποκτά τέτοιο στίγμα», λέει η Αύρα Σιδηροπούλου. Μαζί με τον Βάνια Απέργη αποτελούν τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας. Η «Persona» έχει κατά καιρούς λάβει επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού και έχει χρηματοδοτηθεί από τα Ιδρύματα Κωστοπούλου και Ωνάση. «Φέτος, το θέμα της οικονομικής κρίσης τίθεται μπροστά είτε ως άλλοθι είτε ως πραγματικότητα. Μέχρι στιγμής είμαστε με τις προτάσεις στο χέρι και εν αναμονή». *

Κάποτε στο Ιράκ. «Το παιδί για τα θελήματα» του Αλέξη Σταμάτη

«Αποκάλυψη τώρα», μέρος δεύτερον. Τι απέγινε ο αξιωματικός που, στην περίφημη ταινία του Κόπολα αναζητάει μες στη ζούγκλα του Βιετνάμ τον μισότρελο αμερικανό συνταγματάρχη Κουρτς για να τον εκτελέσει; Ζει και βασιλεύει μας απαντά, όχι ο διάσημος αμερικανός σκηνοθέτης, αλλά ένας έλληνας συγγραφέας, ο Αλέξης Σταμάτης, του οποίου το έργο «Το παιδί για τα θελήματα» φαντάζεται μια συνέχεια της πολυβραβευμένης ταινίας σε μια ελληνική σκηνή. Το σκηνοθετεί δε η Αύρα Σιδηροπούλου στο θέατρο «Χώρα», όπου παίζεται μαζί με τον «Καθρέφτη», ένα ακόμα μονόπρακτο του ίδιου συγγραφέα.

Πρόκειται για τη δεύτερη συγγραφική απόπειρα του Αλ. Σταμάτη στο θέατρο. Η πρώτη έγινε με την «Τελευταία Μάρθα». Τώρα ήρθε η σειρά δύο δραματικών μονόπρακτων που εξελίσσονται σε τόπους διαμετρικά αντίθετους αλλά έχουν μια κοινή αφετηρία: τη «Γένεση». Εξ ου και ο τίτλος της ενιαίας παράστασης.

*Μια ράμπα επικλινής (σκηνικό Μανώλη Καρυωτάκη) που ανοίγει, δημιουργώντας μια καταπακτή-σπηλιά για τον ήρωα του πρώτου έργου κι ένα κρεβάτι για τη λεχώνα του δεύτερου. Ο Χρήστος Στέργιογλου εμφανίζεται με ρούχα που θυμίζουν το στρατιωτικό του παρελθόν, η Ρηνιώ Κυριαζή, μόλις έχει γεννήσει, με ένα φόρεμα-νυχτικό κι ένα σεντόνι ολόγυρά της, που κάποιες στιγμές την περιβάλλει σαν κουκούλι (κοστούμια Ιωάννας Τιμοθεάδου).

Σε μια σπηλιά συναντούμε τον λοχία Γουίλαρντ, που στην ταινία υποδυόταν ο Μάρτιν Σιν, τον πεζοναύτη που πήρε εντολή να τερματίσει τη διοίκηση του συνταγματάρχη Κουρτς στη ζούγκλα του Βιετνάμ. Τι έχει μεσολαβήσει απ’ το σημείο όπου μας άφησε το τέλος της ταινίας; Ο Γουίλαρντ, λέει ο Α. Σταμάτης, μόλις τελείωσε ο πόλεμος του Βιετνάμ, επέστρεψε στην Αμερική. Κι αφού πέρασε από διάφορα ψυχαναλυτικά κέντρα αποκατάστασης, όπως οφείλουν όλοι οι γενναίοι βετεράνοι, γέμισε παράσημα και η στρατιωτική του καριέρα απογειώθηκε… Μέχρι που ήρθε η ώρα του δεύτερου «Βιετνάμ», του Ιράκ. Και να τος τώρα, σε άλλες ζούγκλες, να δίνει τον δίκαιο αγώνα… Μέχρι που κι αυτός σαλτάρει κι αρχίζει να ντουμπλάρει τη ζωή του παλιού του συναδέλφου, του Κουρτς.

Περιφρονεί τις οδηγίες των προϊσταμένων του, γίνεται φύλαρχος, οργανώνει βασίλειο ιθαγενών και στήνει τον δικό του πόλεμο. Γράφει στη γυναίκα του να πουλήσει το σπίτι και να ξαναφτιάξει τη ζωή της, γιατί αυτός δεν πρόκειται να επιστρέψει. Και επειδή έχουν περάσει πια έντεκα χρόνια και ο πόλεμος στο Ιράκ καλά κρατεί, οι Ιέρακες από το αμερικανικό Πεντάγωνο στέλνουν έναν καινούριο «Γουίλαρντ», τον νεαρό λοχία που θα τον εντοπίσει και θα τον βγάλει από τη μέση.

Ο τρελαμένος συνταγματάρχης έκπληκτος θ’ αναγνωρίσει στο πρόσωπο του εξολοθρευτή του κάποιον που γνωρίζει καλά. Θα τον υποδεχθεί με την ίδια ατάκα που είπε σε κείνον ο θρυλικός Μάρλον Μπράντο… κάποτε στο Βιετνάμ: «Είσαι λοιπόν το παιδί για τα θελήματα που έστειλαν οι μπακάληδες για να εισπράξουν τον λογαριασμό»…

  • Γυναικείος «Καθρέφτης»

Αλλά γιατί ο Α. Σταμάτης αποφάσισε να γράψει το σίκουελ του «Αποκάλυψη τώρα»;

«Ανάμεσα στον Κουρτς και τον Γουίλαρντ υπέβοσκε μια σχέση πατέρα-γιου. Τώρα ο δεύτερος παίρνει τη θέση του πρώτου. Είναι ο στρατιώτης που ο πόλεμος, ένας από τους δεκάδες επεκτατικούς των ΗΠΑ, έχει μετατρέψει σε μεγαλοφυή τρελό, καταραμένο ποιητή, φιλόσοφο» λέει ο ίδιος.

«Είμαι φανατικός σινεφίλ, το βιβλίο του Κόνραντ στο οποίο βασίζεται η ταινία αλλά και η ερμηνεία του Μπράντο μ’ έχουν σφραγίσει».

*Το δεύτερο μονόπρακτό του, «Ο καθρέφτης», με τη Ρ. Κυριαζή, είναι ο μονόλογος μιας γυναίκας που μόλις έχει γεννήσει. Μπερδεμένη συναισθηματικά, σκέφτεται το αβέβαιο μέλλον του παιδιού της, συνομιλεί μαζί του, διαλογίζεται πάνω στην προσωπική της μοναξιά. Αυτή, που μόλις μετέδωσε τη ζωή, σκέφτεται ότι σε λίγο θα την παραδώσει.

Ο Α. Σταμάτης γράφει τα πάντα: ποίηση, πεζά, άρθρα, νουβέλες, θέατρο και πρόσφατα σενάριο, αφού μόλις ολοκλήρωσε ένα για τον κινηματογράφο. Οσο για το θέατρο, πιστεύει πως «είναι μοναδικό, θνησιγενές είδος. Ο προφορικός, ζωντανός λόγος το κάνει δυσκολότερο όλων. Μ’ ένα «ναι» που θ’ ακουστεί στη σκηνή αλλάζουν όλα. Ξεκίνησα διστακτικά με τα μονόπρακτα μέχρι να προχωρήσω σε πιο ολοκληρωμένες θεατρικές δομές. «Ο καθρέφτης» ήταν διήγημα που δημοσιεύθηκε στην «Ε» πέρσι το καλοκαίρι. Ετυχε να το διαβάσει η Αύρα Σιδηροπούλου κι έτσι αποφασίσαμε να το κάνουμε θεατρικό. Κόντρα σ’ αυτό, αλλά φωτίζοντας την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, ήρθε το δεύτερο μονόπρακτο, που έγραψα πέρσι. Δύο ακραίοι χαρακτήρες δοκιμάζονται στο σημείο του ανθρώπινης αντοχής. Η γέννηση ενός παιδιού και η αναγέννηση ενός άλλου, έστω και με παρανοϊκό τρόπο, τέμνουν δύο κόσμους».

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ Φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 22/02/2009

Κείμενα που μας κάνουν να πονάμε

Οι «γενναιόδωροι και ευαίσθητοι» ηθοποιοί Ρηνιώ Κυριαζή και Χρήστος Στέργιογλου παίζουν σε σκηνοθεσία Αύρας Σιδηροπούλου

Μια νεαρή μητέρα, που αναγκάζεται να αποχωριστεί το παιδί της. Κι ένας ώριμος άντρας, πρώην στρατιωτικός, που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Μια γυναίκα που δίνει ζωή κι ένας άντρας στη δύση της δικής του. Δύο άνθρωποι συνομιλούν με τις σκιές, τα πάθη τους, τον φόβο και την ελπίδα. Δύο μονόλογοι του Αλέξη Σταμάτη ενώνονται σε παράσταση με τον τίτλο «Γένεση» και παρουσιάζονται από αύριο στο θέατρο «Χώρα» από τη Ρηνιώ Κυριαζή και τον Χρήστο Στέργιογλου.

Ολα ξεκίνησαν όταν η σκηνοθέτις Αύρα Σιδηροπούλου διάβασε τον γυναικείο μονόλογο που ονομάζεται «Καθρέφτης». Σε αυτόν η νεαρή μητέρα διαλογίζεται πάνω στην προσωπική της μοναξιά. «Ηρθε σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής μου. Μόλις είχα γεννήσει και με συγκίνησε βαθιά», εξομολογείται. «Σπάνια βρίσκεις τέτοια κείμενα και μάλιστα γραμμένα από άντρα».

Ο άλλος μονόλογος, το «Παιδί για τα θελήματα», είναι εμπνευσμένος από την «Καρδιά του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ και το «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα. Είναι ένα ρέκβιεμ για την ανθρώπινη ψυχή, που βασανίζεται στην αναζήτηση του απόλυτου.

«Οταν ξεκίνησα να γράφω δεν είχα στο μυαλό μου τη μορφή θεατρικού έργου. Εκ των υστέρων διαπίστωσα πως τα δύο κείμενα έχουν μια θεατρικότητα», επισημαίνει ο Αλέξης Σταμάτης. «Είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά τέμνονται στον άξονα του υπαρξιακού προβληματισμού», συμπληρώνει ο συγγραφέας, που ισορροπεί μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας. Αυτή είναι η δεύτερη θεατρική του απόπειρα μετά τον μονόλογο «Τελευταία Μάρθα». «Παρ’ όλο που έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο, είναι το τελευταίο κομμάτι του λόγου με το οποίο έχω καταπιαστεί. Το θεωρώ και το πιο δύσκολο. Ελπίζω να καταφέρω να γράψω και κάποιο ολοκληρωμένο θεατρικό έργο με πολλούς χαρακτήρες», λέει.

«Πιστεύω πως ένα από τα σπουδαία πράγματα που έχουμε χάσει πια στο θέατρο είναι η ικανότητά μας να συγκινούμαστε. Αυτά τα κείμενα μας κάνουν να πονάμε. Και έτσι σκεφτήκαμε πως άξιζε τον κόπο να κάνουμε το απαιτητικό ταξίδι», συμπληρώνει η σκηνοθέτις.

Δούλεψε το κείμενο με τους ηθοποιούς στις πρόβες. «Προσπαθήσαμε χειρουργικά ν’ αντιμετωπίσουμε τον πόνο και την απόγνωση και να δουλέψουμε τις λέξεις που θα προκαλέσουν τη συγκίνηση, το συναίσθημα, τη σκέψη», εξηγεί η Αύρα Σιδηροπούλου. «Είναι και οι δύο ηθοποιοί ευαίσθητοι και γενναιόδωροι. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν, γιατί απαιτεί να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και αυτό είναι πολλές φορές επίπονο». Το ίδιο επιθυμούν να περάσουν και στο κοινό. «Θέλουμε να βιώσει τις συναισθηματικές αλλαγές των ηρώων, όπως τις βιώσαμε και εμείς στις πρόβες. Σαν μια γροθιά στο στομάχι».

* Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Κυριακή στις 9.30 μ.μ. Στη σκηνή «Μικρή Χώρα» (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-8673945).

ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 10/02/2009