Category Archives: Σαρηγιάννης Γιώργος Δ.Κ.

  • Το τέταρτο κουδούνι 
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 26 Μαΐου 2011

Ο… ιστορικός πια «Οδυσσεβάχ», το πρώτο – υπέροχο – έργο για παιδιά που ’γραψε η Ξένια Καλογεροπούλου, επανέρχεται τον προσεχή χειµώνα στη σκηνή του θεάτρου «Πόρτα» µε αφορµή τα σαράντα χρόνια της «Μικρής Πόρτας» της – ξεκίνησε το 1972 ως Παιδική Σκηνή του θιάσου Φέρτη / Καλογεροπούλου.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο νεότατος ∆ηµήτρης Καραντζάς, καθώς η Ξένια Καλογεροπούλου συνεχίζει πάντα να αναζητά την ανανέωση µέσα από καινούργια πρόσωπα – ο Σταµάτης Φασουλής πρώτα, ο Θωµάς Μοσχόπουλος κατόπιν ήταν οι επί χρόνια βασικοί συνεργάτες της στην «Μικρή Πόρτα» όπου έχουν, όµως, σκηνοθετήσει και η Λίλο Μπάουρ, ο Γιάννης Μόσχος, ο Αργύρης Ξάφης. Συνέχεια

Το τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Η Μάνια Παπαδηµητρίου – µαζί µε τον ισάξιό της Νίκο Αρβανίτη – στο «Σόλο ντουέτο»
«Mέδουσα: Σχέδια και αυτοσχεδιασµοί για σχεδίες και ναυάγια» θα ’ναι ο τίτλος της παράστασης που ετοιµάζει για µια απ’ τις αίθουσες της «Πειραιώς 260» ο Θωµάς Μοσχόπουλος (φωτογραφία) µε την οµάδα του, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – το πρόγραµµά του, όπως και του Φεστιβάλ Επιδαύρου, ανακοινώνεται σήµερα.
Πρόκειται για ένα έργο που δηµιουργήθηκε απ’ όλη την οµάδα η οποία άντλησε απ’ την ιστορία του ναυαγίου της γαλλικής φρεγάτας «Μέδουσα» που συνέβη τον Ιούλιο του 1816, λίγο µετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, στις ακτές της Μαυριτανίας κι ενώ έπλεε προς το Σεν Λουί της Σενεγάλης (αποικίας την οποία η Γαλλία είχε πρόσφατα ανακτήσει απ’ την Αγγλία µετά την πτώση του Ναπολέοντα), επικεφαλής σχηµατισµού πλοίων του γαλλικού στόλου απ’ τον οποίο αποκόπηκε λόγω της απειρίας και της ατζαµοσύνης του αριστοκράτη κυβερνήτη της.
Η φρεγάτα προσάραξε σε ξέρα και δεν µπόρεσε να αποκολληθεί, οπότε απ’ τα περίπου 170 άτοµα που επέβαιναν – κυρίως ναύτες και στρατιώτες αλλά και πολίτες – τα 152 επιβιβάστηκαν σε µια σχεδία που κατασκεύασαν και την οποία ρυµουλκούσαν βάρκες. Τα σκοινιά σύντοµα έσπασαν κι η σχεδία βρέθηκε να περιπλανιέται στη θάλασσα ενώ, πάνω της, οι χωρίς τροφή και νερό ναυαγοί έφτασαν σε ακρότητες – µέχρι τον κανιβαλισµό.
Καµιά δεκαριά ήταν οι επιζήσαντες απ’ τους επιβάτες της που τους περιµάζεψαν έπειτα από δεκατρείς µέρες. ∆υο απ’ αυτούς δηµοσίευσαν ένα κείµενο για την άγρια εµπειρία τους, το θέµα πήρε διαστάσεις πολιτικού σκανδάλου και το 1817 έγινε δίκη. Ο πλοίαρχος που κηρύχθηκε ένοχος και του απαγγέλθηκε η ποινή του θανάτου τη γλίτωσε τελικά µε τρία χρόνια φυλακή.
Η τραγωδία της «Μέδουσας» ενέπνευσε στον ζωγράφο Τεοντόρ Ζερικό την ιστορική ελαιογραφία «Η σχεδία της Μέδουσας» (1818-1819) που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου και που ανήγαγε την περιπέτεια αυτή σε θρύλο κι έγινε η αφορµή για σειρά βιβλίων, λογοτεχνικών και ιστορικών, καθώς και για την οµώνυµη γαλλική ταινία (1998) του Ιράτζ Αζιµί. Ανάµεσα στα βιβλία, το µυθιστόρηµα (1875) «Ο Καγκελάριος» του Ιουλίου Βερν – από άλλο βιβλίο του οποίου («Στην Μαγγελανία» ο αρχικός τίτλος, «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν» στην µεταθανάτια έκδοση) είναι εµπνευσµένη κι η πρόσφατη παράσταση «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας» της Αριάν Μνουσκίν, που, κατά σύµπτωση, θα παρουσιάσει το «Θέατρο του Ηλιου», επίσης στο Φεστιβάλ – αλλά και το µυθιστόρηµα «Η σχεδία» του Μιχάλη Μοδινού που µόλις κυκλοφόρησε – άλλη σύµπτωση – απ’ τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Στην παράσταση του Θωµά Μοσχόπουλου θα συνεργαστούν για τα σκηνικά η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου, τα κοστούµια η Κλερ Μπρέισγουελ, τη µουσική ο Κορνήλιος Σελαµσής, τους φωτισµούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Στη διανοµή, µεταξύ άλλων, Αννα Μάσχα (φωτογραφία), Αργύρης Ξάφης, Μαρία Σκουλά, Κώστας Μπερικόπουλος, Θάνος Τοκάκης – το πρόσφατο Βραβείο ∆ηµήτρης Χορν.
Τη θυµάµαι απ’ την αρχή – αρχή την Μάνια Παπαδηµητρίου. Απ’ την πρώτη, σχεδόν, στιγµή που πάτησε το σανίδι. Απ’ το Χνούδι. Τον πρώτο της µεγάλο ρόλο. Το ’82. Σαν να ’ναι χτες. Κοριτσάκι ακόµα. Στη σκηνή του «Βεάκη» – «Λαϊκή Σκηνή» του «Θεάτρου Τέχνης». Στο «Πανηγύρι» του ∆ηµήτρη Κεχαΐδη. Πλάι στον Γιώργο Λαζάνη. Που σκηνοθετούσε κιόλας.

Από τότε δεν έχει πάψει να µε εκπλήττει. Κάθε τόσο. Αλλη µια φορά φέτος. Οταν την είδα ως Στέφανι Εϊµπραχαµς στο «Σόλο ντουέτο» του Τοµ Κεµπίνσκι – στη Β’ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας». Σκηνοθετηµένη απ’ την Ελένη Μποζά. Με τον ισάξιο Νίκο Αρβανίτη πλάι της.

Και πάλι, ένα άλλο, διαφορετικό πρόσωπο. Μια απεγνωσµένα σαρκαστική µεγάλη βιολονίστρια που δεν µπορεί να αποδεχτεί ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας τη χτύπησε εκεί που πονάει περισσότερο: στην τέχνη της, τη µουσική, που λατρεύει και που αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει.Συν-αρ-πα-στι-κή! Θα χάσετε αν δεν τη δείτε – έως και την Κυριακή παίζεται η παράσταση.

Σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασµένης Πέµπτης για τον «Χορό του Θανάτου» που θ’ ανέβει τον επόµενο χειµώνα στο «Αλµα» µε Γιώργο Μιχαλακόπουλο και Κατερίνα Μαραγκού σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου.
Το ιδιαίτερο του καινούργιου ανεβάσµατος: θα χρησιµοποιηθεί η λανθάνουσα – εξαίρετη λένε – µετάφραση, απευθείας απ’ τα σουηδικά, του Ι. Ε. Χρυσάφη, η οποία εκδόθηκε το 1930 απ’ τον Ελευθερουδάκη χωρίς ποτέ να παιχτεί και την οποία ανακάλυψε σε παλαιοβιβλιοπωλείο η σκηνοθέτρια.
Το γεγονός φέρνει στην επιφάνεια το όνοµα του Ιωάννη Χρυσάφη (1873-1932), αθλητή της γυµναστικής και, στη συνέχεια, γυµναστή και προπονητή του Εθνικού Γυµναστικού Συλλόγου, µε ενεργό ρόλο στη διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυµπιακών Αγώνων το 1896 στην Αθήνα, σκληρού αµφισβητία διά του Τύπου του αθλητικού κατεστηµένου της εποχής του, µε δραστηριότητα καταλυτική στην πρόοδο του ελληνικού αθλητισµού – «ακρογωνιαίο λίθο της γυµναστικής παιδείας» µας τον χαρακτηρίζει ο εκλεκτός δηµοσιογράφος και ιστορικός του αθλητισµού Πέτρος Λινάρδος από άρθρο του οποίου στα «ΝΕΑ» άντλησα όλες τις πληροφορίες – µέσα και απ’ τη θέση, την οποία διατήρησε για πολλά χρόνια, του διευθυντή Σωµατικής Αγωγής στο υπουργείο Παιδείας και στο πλαίσιο της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθµισης (1917-1920) καθώς ο Ελευθέρι ος Βενιζέλος τον εκτιµούσε και τον εµπιστεύτηκε.

Πρωτεργάτης στην καθιέρωση της σουηδικής µεθόδου γυµναστικής και στην ενσωµάτωση της Φυσικής Αγωγής στην εκπαίδευση, µε ρόλο πρωταγωνιστικό στην καθιέρωση των Βαλκανικών Αγώνων, εκδότης του πρώτου αµιγώς αθλητικού εντύπου – του περιοδικού «Ποδηλατική και Αθλητική Επιθεώρησις της Ανατολής» –, συγγραφέας πολλών βιβλίων µε θέµατα αθλητισµού, ο Ιωάννης Χρυσάφης (φωτογραφία), γλωσσοµαθής και ευαίσθητος άνθρωπος, ασχολήθηκε παράλληλα µε τις µεταφράσεις έχοντας στο ενεργητικό του τη µεταφορά στη γλώσσα µας εξήντα εννιά θεατρικών έργων και πεζογραφηµάτων.

Κατά την παραµονή του για δυο χρόνια (1899-1901) στην Σουηδία, για µετεκπαίδευση στο Γυµναστικό Ινστιτούτο της Στοκχόλµης, ήρθε προφανώς σ’ επαφή µε το έργο του Στρίντµπεργκ του οποίου εντόπισα να ’χει επίσης µεταφράσει τα µονόπρακτα «Μητρική στοργή» (η µετάφρασή του παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1978 -1979, όταν ο Αλέξης Σολοµός ανέβασε το µονόπρακτο µαζί µε την «Σονάτα των φαντασµάτων») και «Το πρώτο προµήνυµα»» (η µετάφραση κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις ∆ωδώνη) καθώς και το άπαιχτο στην Ελλάδα τετράπρακτο «Συνάδελφοι».
Καλά… Εσείς, δηλαδή, τώρα, πιστέψατε πως η «γυµνή φωτογραφία» (πλάι) της Ελίζαµπεθ Τέιλορ που κυκλοφόρησε… µεταθανάτια ήταν γνήσια. Ε, µη χειρότερα! Οποιοσδήποτε είχε κάπως προσέξει τη σταρ, ΠΩΣ ήταν απ’ τα βιολετιά µάτια – ή, έστω, απ’ το λαιµό – και κάτω θα καταλάβαινε πως η φωτογραφία είναι πλαστή.
  • Προ 50ετίας

Σήµερα στις 2.10 µ.µ. αναµένονται να φθάσουν αεροπορικώς στην Αθήνα, προερχόµενοι από την Θεσσαλονίκη, οι καλλιτέχναι του παρισινού θεάτρου «Ατελιέ». Οπως έχει ήδη αναγγελθή, ο θίασος του «Ατελιέ» θα εµφανισθή Τρίτη, Τετάρτη και Πέµπτη στο «Κοτοπούλη» µε τα έργα «Πύργος στην Σουηδία» της Φρανσουάζ Σαγκάν και «Ραντεβού στο Σανλί» του Ζαν Ανούιγ.

17 Απριλίου 1961. Ο Αλέκος Σακελλάριος εµφανίσθηκε χθες το βράδυ στο «Κεντρικόν» ως… ηθοποιός. Συγκεκριµένα, ο Αλέκος Σακελλάριος, λόγω αιφνιδίας ασθενείας του Μηνά Χρηστίδη, έπαιξε εκείνος τον ρόλο του γιατρού, που εµφανίζεται στην πρώτη πράξι της κωµωδίας «Αλλοίµονο στους νέους», για να µη µαταιωθή η παράστασις. Η εµφάνισις του Αλέκου Σακελλάριου ως ηθοποιού υπήρξε εξαιρετικά επιτυχής και το κοινόν τον εχειροκρότησε θερµά.

20 Απριλίου 1961.

Πληροφορούµεθα ότι η Ελληνοαµερικανίδα σοπράνο Τερέζα Στράτας (φωτογραφία) θα πρωταγωνιστήση στο µελόδραµα «Ναυσικά» της Πέγκυ Γκλάνβιλ – Χικς, που θα παρουσιασθή στις 19 και 20 Αυγούστου στο Ωδείον Ηρώδου, στην σειρά των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών. Η Τερέζα Στράτας, την οποία Αµερικανός κριτικός απεκάλεσε «µικρή Κάλλας», εσηµείωσε προ µηνών µεγάλη επιτυχία στην Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης και εν συνεχεία στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου µε την «Μπαττερφλάυ». 20 Απριλίου 1961.

Ο Κέβιν Σπέισι στην Επίδαυρο

  • Το τέταρτο κουδούνι, Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011

Μια απ’ τις εκθαµβωτικές σκηνές του «Φρανκενστάιν» του Ντάνι Μπόιλ που είδαµε απ’ το λονδρέζικο Εθνικό Θέατρο, µέσω δορυφορικής µετάδοσης, στο Μέγαρο Μουσικής «>Μια απ’ τις εκθαµβωτικές σκηνές του «Φρανκενστάιν» του Ντάνι Μπόιλ που είδαµε  απ’ το λονδρέζικο Εθνικό Θέατρο, µέσω δορυφορικής µετάδοσης, στο Μέγαρο Μουσικής  Θα ’ναι σίγουρα το γεγονός του καλοκαιριού – άσχετα µε το αποτέλεσµα: ο Κέβιν Σπέισι (φωτογραφία) έρχεται στην Επίδαυρο για να παίξει, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, Ριχάρδο Γ’ του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Σαµ Μέντες. Είναι η πρώτη τους «συνάντηση» µετά το 1999 και τη σπουδαία ταινία τους «Αµερικανική οµορφιά» («Αmerican Βeauty») για την οποία τιµήθηκαν και οι δυο µε Οσκαρ – σκηνοθεσίας και ερµηνείας πρώτου ανδρικού ρόλου, αντίστοιχα, ενώ και η ταινία απέσπασε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας.

Η παράσταση θα ολοκληρώσει το τριετές διατλαντικό «Σχέδιο Γέφυρα» («Τhe Βridge Ρroject») – κάθε χρόνο, µε µεικτό βρετανοαµερικανικό θίασο, ένα δίπτυχο παραστάσεων που παρουσιάζονται στην Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και σε διεθνή περιοδεία – για το οποίο είχαν συµβληθεί ως συµπαραγωγοί το 2009 το βρετανικό θέατρο «Ολντ Βικ» – καλλιτεχνικός διευθυντής του οποίου είναι ο Κέβιν Σπέισι –, η Μουσική Ακαδηµία του Μπρούκλιν και η εταιρεία θεατρικών παραγωγών «Νιλ Στριτ Προντάξιονς» της οποίας συνιδρυτής είναι ο Μέντες. Καρπός του ήταν το 2009 ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ και το «Χειµωνιάτικο παραµύθι» του Σαίξπηρ – µια εξαίρετη παράσταση που είδαµε και στο Φεστιβάλ Επιδαύρου το ίδιο καλοκαίρι, µε τον Ιθαν Χοκ και την Ρεµπέκα Χολ µεταξύ των πρωταγωνιστών – και το 2010 τα επίσης σαιξπηρικά «Οπως σας αρέσει» και «Η τρικυµία» – όλα σε σκηνοθεσία του Σαµ Μέντες.

Φέτος, τελευταία χρονιά του «Bridge Project», προς το παρόν έχει ανακοινωθεί µόνο µια παράσταση – και ως φαίνεται δε θα υπάρξει δίπτυχο: ο «Ριχάρδος Γ’» που θα παρουσιαστεί στο Λονδίνο από 18 Ιουνίου µέχρι 11 Σεπτεµβρίου κι από τον Ιανουάριο του 2012 στην Νέα Υόρκη. Οι παραστάσεις στο Λονδίνο – για τις οποίες έχει ήδη αρχίσει η προπώληση των εισιτηρίων χωρίς να έχει ανακοινωθεί η υπόλοιπη διανοµή – θα διακοπούν για να παρουσιαστεί το σαιξπηρικό δράµα στις 22 και 23 Ιουλίου στην Επίδαυρο.

Βασικός χορηγός του «Bridge Project» είναι η Bank of America Merrill Lynch ενώ την φετινή παραγωγή υποστηρίζει και το Ιδρυµα Σταύρος Νιάρχος. Η τελευταία φορά που ο «Ριχάρδος Γ’» παρουσιάστηκε στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 2008 απ’ το «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» του Γιώργου Κιµούλη σε – ριζική… – διασκευή και σκηνοθεσία του και µε τον ίδιο στον επώνυµο ρόλο.

Μια παράσταση δραµατουργικά, ίσως, αδύναµη αλλά εκθαµβωτική. Με πολλά εφέ αλλά καθόλου εφετζίδικη: ο λονδρέζικος «Φρανκενστάιν» του Ντάνι Μπόιλ. Που είδα ζωντανά, µέσω δορυφορικής µετάδοσης, στο Μέγαρο Μουσικής. Τι σκηνοθετική δεξιοτεχνία! Και τι ηθοποιοί, τι σκηνικά, τι κοστούµια, τι κίνηση, τι – κυρίως! – φωτισµοί – αυτή η κοσµογονική «οροφή» από λαµπτήρες… Μια αίσθηση «εδώ η ζωή αρχίζει κι εδώ η ζωή τελειώνει».

Στην πιο κρίσιµη καµπή τους βρίσκονται τα ∆ΗΠΕΘΕ. Σε κατάσταση εξαθλίωσης – σε φάση έκλειψης ορισµένα… – εδώ και χρόοοοονια, ∆ΗΠΕΘΑΊΝΟΥΝ σα χώρα… Σε χειµερία νάρκη τα περισσότερα – οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα –, µε ενδείξεις νεκροφάνειας τα καλοκαίρια όταν καπάτσοι µεσάζοντες τα πλευρίζουν και τα αρµέγουν προσφέροντάς τους άλλοθι ύπαρξης µε αµφιλεγόµενες «συµπαραγωγές» που πατούν επί τηλεοπτικών «αστέρων» και επί πτωµάτων θεατών, καταφύγιο αναξιοπαθούντων η πλειονότητά τους – ελάχιστοι οι αξιόλογοι άνθρωποι που ανέλαβαν κατά καιρούς τις τύχες τους ή οι άνθρωποι που απέδειξαν ότι πράγµατι νοιάζονται για την τύχη τους –, δέσµια βλαχοδήµαρχων, τοπικών παραγοντίσκων και µικροκοµµατικών συµφερόντων, οδήγησαν ένα θεσµό που όταν γεννήθηκε επί Μελίνας (φωτογραφία) έγινε από όλους µας δεκτός µ’ ένα «επιτέλους!» αλλά πολύ σύντοµα άρχισε να εκφυλίζεται – «εικόνα σου είµαι, Κοινωνία, και σου µοιάζω»… – και να αποδεικνύει ότι κτίστηκε πάνω σε σαθρές βάσεις.

Η ίδια η Πολιτεία που τον δηµιούργησε και, για διάφορες κατά καιρούς πολιτικές σκοπιµότητες, τον ξεχείλωσε – από έξι τα ∆ΗΠΕΘΕ κατέληξαν (µε όλες τις έννοιες της λέξης…) δεκάξι –, τον τορπίλισε κι ούτε που νοιάστηκε να τον εξυγιάνει, οι τοπικές κοινωνίες, στις περισσότερες πόλεις στις οποίες εδρεύουν ∆ΗΠΕΘΕ, αφιλόξενες, τον κλώτσησαν και πριν συµπληρώσει τα τριάντα του χρόνια κατέληξε να σέρνεται. Ανεπιθύµητος – σωστός βραχνάς πια, βλέπετε όσοι άρµεξαν, άρµεξαν… Ενας θεσµός που κανείς δεν τον πιστεύει και που µόνον οι αµέσως ενδιαφερόµενοι τον υποστηρίζουν… – τα κατά συνθήκην ψεύδη.

Το υπουργείο Πολιτισµού εµφανίζεται αποφασισµένο να βάλει το µαχαίρι στο κόκαλο αλλά εδώ που φτάσαµε τίποτα και κανέναν δεν πιστεύω – ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδηµα. Θα ’ναι κρίµα, όµως, αν µαζί µε τα ξερά καούν και τα χλωρά…

Πάντως, για ορισµένα τουλάχιστον ∆ΗΠΕΘΕ που τα πίστεψα και τα στήριξα και τα πόνεσα, αν και όταν τους βάλουν λουκέτο, δε θα λυπηθώ, εκεί που, κάποιοι που τα ανέλαβαν, τα κατάντησαν – χρόοοονια τα γράφω.

Ούτε θα τους συµπαρασταθώ άµα κλείσουν µε τα τρακτέρ – διότι κι αυτό µπορεί να το δούµε… – την Εθνική οι ντόπιοι που τότε θα τους πάρει ο πόνος επειδή «τους κλείνουν το Θέατρό τους». Γιατί δε θα τους πιστέψω. Ποιο «Θέατρό» τους; Αυτό που έφτυναν; Αυτό που δεν πατούσαν το πόδι τους στο κατώφλι του;

Απλώς θα κρύψω µερικές πολύτιµες, συγκινητικές αναµνήσεις. Μην τις φάνε τα γουρούνια…

Ο Αρης Ρέτσος (φωτογραφία) θα συµµετάσχει στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών µε σύνθεση από αποσπάσµατα αρχαίων τραγωδιών – κυρίως της «Ορέστειας» – µε άξονα τους Ατρείδες, που θα σκηνοθετήσει στο Ηρώδειο.

Ο Αρης Ρέτσος ασχολείται συστηµατικά µε τη µελέτη του αρχαίου δράµατος και την έρευνα µέσα απ’ τους ρυθµούς και τα µέτρα των αρχαίων ποιητικών κειµένων, απ’ το 1985 ενώ απ’ το 1992 έχει ανεβάσει σειρά παραστάσεων, µονολογικού και αφηγηµατικού κυρίως χαρακτήρα – «Αίας», «Αντιγόνης Χορός», «Στροφές, αντιστροφές από τον Σοφοκλή».

Την Τρίτη έγινε στο Εθνικό η απονοµή του Βραβείου Μελίνα Μερκούρη, την ∆ευτέρα στο «Χορν» του Βραβείου ∆ηµήτρης Χορν – κοινού στόχου, για νέα ηθοποιό το πρώτο, για νέο ηθοποιό το δεύτερο, έως πέρσι συµπορευόµενα και συµπροσκυνούµενα και συνδοξαζόµενα. Κάπως τα σπάσανε µεταξύ τους φέτος, συµβαίνουν αυτά – Ελλάς το µεγαλείο σου! – αλλά κι αυτή πάλι η αίσθηση του τρεχαλητού, που βγήκε, ποιος θα προλάβει να το δώσει πρώτος…

  • Προ 50ετίας

Χθες, στο διάλειµµα της πρεµιέρας του Αµερικανικού Θιάσου Ρεπερτορίου, ο Βασιλεύς, που µαζί µε την Βασίλισσα και τον Πρίγκιπα Γεώργιο του Αννοβέρου παρηκολούθησαν την παράστασι, εδέχθη στο βασιλικό θεωρείο την διάσηµη Αµερικανίδα ηθοποιό Ελεν Χέηζ, στην οποία απένειµε ιδιοχείρως τον Χρυσούν Σταυρόν του Τάγµατος της Ευποιίας. Οι Βασιλείς συνεχάρησαν επίσης και τους άλλους Αµερικανούς καλλιτέχνας που έλαβαν µέρος στο «Με τα δόντια», µε το οποίο εγκαινίασε χθες τις παραστάσεις του ο θίασος. Την παράστασι παρηκολούθησαν επίσης […] και πολλοί εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού κόσµου µεταξύ των οποίων η Κυβέλη, η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, ο Κάρολος Κουν, η Βάσω Μανωλίδου, ο Τάκης Μουζενίδης, η Αννα Συνοδινού, ο Θάνος Κωτσόπουλος και άλλοι. 29 Μαρτίου 1961.

Στο γενικότερο πνεύµα της σκηνοθεσίας υποτάχθηκαν και οι ηθοποιοί, για να ολοκληρώσουν τη δυσµενή εντύπωση. Η κ. Αννα Συνοδινού (φωτογραφία), µε πολλές συγκινητικές και βαθύτατα δραµατικές στιγµές, δεν άφησε ούτε κατά το ελάχιστο να διαφανή ο εκχειλίζων ερωτισµός, το γήινο και ενστικτώδες που χαρακτηρίζει την ηρωίδα του Λόρκα. Η ερµηνεία της ήταν περισσότερο αισθηµατική παρά τραγική (σ.σ. από κριτική του Βάσου Βαρίκα για την «Γέρµα» του Λόρκα σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολοµού στο Εθνικό Θέατρο).

30 Μαρτίου 1961.

Ο έρως χρόνια δεν κοιτά

  • Tο τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Ισχυρίζεται πως είναι η τελευταία φορά που θα παίξει στο θέατρο – πως θα ασχοληθεί πια µόνο µε τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία. ∆εν ξέρω αν θα το τηρήσει η Μάγια Λυµπεροπούλου.

Στη σκηνή, πάντως, του Εθνικού, στην «Τριλογία του παραθερισµού» του Γκολντόνι, σκηνοθετηµένη απ’ τον Νίκο Μαστοράκη (φωτογραφία), δίνει ρέστα. Ως – µιας κάποιας, προχωρηµένης ηλικίας – Σαµπρίνα µε ερωτικά ιδιαίτερα… φιλονεϊκή στάση ζωής βάζει κάτω – στα εβδοµήντα της που έκλεισε το καλοκαίρι και που ευθαρσώς τα δηλώνει σε αντίθεση µε οµοτέχνους της που αποσιωπούν, αποκρύπτουν, συσκοτίζουν ή παραπλανούν για την ηλικία τους… – όλες τις νέες συµπαίκτριές της µε µια δεξιοτεχνία κι ένα χιούµορ σπάνια. ∆ιότι η Μάγια Λυµπεροπούλου δεν είναι µόνο ηθοποιός δραµατική ή και της τραγωδίας σπουδαία. Ξέρει να κάνει και κωµωδία. Ως βιρτουόζα του είδους. Απολαυστική! «∆εν υπάρχει» που λένε.

Παράλληλα όµως, τις µέρες αυτές, θαύµασα και πάλι το µυαλό και την πέννα της – πολυτάλαντη. Στον έ-ξο-χο τόµο «Κάρολος Κουν» του Μορφωτικού Ιδρύµατος Εθνικής Τραπέζης, που ’χει επιµεληθεί µε µεγάλη προσοχή, µε ιδιαίτερο µεράκι και µε θαυµαστά αποτελέσµατα η θεατρολόγος ∆ηώ Καγγελάρη και που παρουσίασα στα «ΝΕΑ» στις 14 Φεβρουαρίου, επέτειο του θανάτου του Κουν, περιλαµβάνεται ένα εκτεταµένο κείµενο της Μάγιας Λυµπεροπούλου µε τίτλο «Πρόβες και υποκριτική: Το άλλο ήθος» για τη µέθοδο Κουν µνηµειώδες – το σηµαντικότερο που ’χει βγει από µαθητή του. Περιεκτικό αλλά και άµεσο – καθόλου «θεωρητικό» και δύσκαµπτο. Ποτέ δε διάβασα και δεν κατάλαβα τόσα για το τι ακριβώς έκανε ο ∆άσκαλος Κουν. Ενα απόσπασµα δηµοσιεύτηκε ήδη στα «ΝΕΑ», αλλά θα άξιζε να το διαβάσετε ολόκληρο.

Τελικά δεν το κατάλαβα… Ο Σπύρος Ευαγγελάτος (φωτογραφία) αναστέλλει όντως τη λειτουργία του «Αµφι-Θεάτρου» του; Ή την αναστέλλει µόνον εφόσον δεν του δώσει το υπουργείο Πολιτισµού λεφτά και ακίνητο για να στεγαστεί και το Ελληνικό Φεστιβάλ την Επίδαυρο το καλοκαίρι; Για τον «Φιλοκτήτη». Που πρότεινε µε µουσική Μίκη Θεοδωράκης του οποίου θα εορταζόταν, λέει, η επέτειος των πενήντα χρόνων απ’ την πρώτη µουσική που συνέθεσε για αρχαία τραγωδία (κάθε χρόνο και µία – τουλάχιστον – επέτειο γιορτάζει τα τελευταία χρόνια ο Μίκης)
– άρα «πόρτα στον Μίκη από την Επίδαυρο» όπως πρώτη έθεσε το θέµα η «Espresso».

Εδώ κι αν µπερδεύτηκα… Η νεανική παράσταση «No Body Else», µετά το κουτσοµπολο µπλαµπλά που ξεκίνησε από τηλεοπτικό µεσηµεριανάδικο για επί σκηνής σεξ Ιησού και Μαρίας (Μαγδαληνής) – αντληµένο απ’ τον Ζοζέ Σαραµάγκου – που υποτίθεται πως παρουσίαζε, κουτσοµπολοµπλαµπλά που το πήραν τα ανεγκέφαλα χριστιανόφρονα και εθνικόφρονα blogs και το ’καναν παντιέρα, και «έπειτα από τις σοβαρές απειλές “κατά ζωής” που διατυπώθηκαν», όπως µας ανακοίνωσαν οι συντελεστές και το Ιδρυµα Κακογιάννης όπου παιζόταν, «αναβλήθηκε επ’ αόριστον».

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, όµως, οι παραστάσεις ανακοινώνεται ότι ξαναρχίζουν – θα ξανάρχιζαν την περασµένη ∆ευτέρα. Και σκέφτοµαι εγώ: δηλαδή οι συντελεστές που τόσο εύκολα φοβήθηκαν, το ίδιο εύκολα ξεφοβήθηκαν; Τους ξεφόβισε όλη αυτή η δηµοσιότητα που πήρε η παράσταση;

Και ξαφνικά, την ∆ευτέρα, δυο ώρες πριν αρχίσει η παράσταση, άλλο mail που µας ειδοποιεί ότι ξανααναβάλλονται οι παραστάσεις. Μυστήρια πράµατα…

Να τος πετιέται απο ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει….

Ο αποκλειστικός σε παραστάσεις τις οποίες σκηνοθετεί ή ανεβάζει στο θέατρό του ο Κώστας Καζάκος µεταφραστής κ. Οδυσσέας Νικάκης. Ο οποίος είναι τόσο σεµνός, όπως παλαιότερα έχει λεχθεί, ώστε να µην εµφανίζεται ποτέ και ποτέ να µη δίνει φωτογραφία ή βιογραφικό του σε πρόγραµµα. Να τος, λοιπόν, στην Θεσσαλονίκη, στο ΚΘΒΕ, στο µπρεχτικό «Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του ο Μάτι».

Και πολύγλωσσος ο κ. Οδυσσέας Νικάκης. Τον οποίο δεν ξέρω αν τον έχει ποτέ συναντήσει κανείς εκτός απ’ τον Κώστα Καζάκο (φωτογραφία) – ένα παιδί – φάντασµα δηλαδή…. Εχει µεταφράσει – πάντα αποκλειστικά για τον Κώστα Καζάκο – και Αρθουρ Μίλερ («Θάνατο του εµποράκου»), και Μπέκετ («Περιµένοντας τον Γκοντό»), και Λακλό («Επικίνδυνες σχέσεις» τις οποίες και έχει διασκευάσει για το θέατρο), και Σαίξπηρ («Οθέλο) έως και Αισχύλο («Προµηθέα δεσµώτη»). Και τώρα Μπρεχτ. Γκάµα τεράστια! Σκανδαλώδης!

Οταν, βέβαια, πρόκειται για παραστάσεις ιδιωτικών θιάσων, ας πάει και το παλιάµπελο… ∆ικαίωµά τους είναι να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά όταν πρόκειται για παραστάσεις κρατικών θεάτρων, µήπως χρειάζεται µεγαλύτερη προσοχή µε τα παιδιά – φαντάσµατα; Μήπως η σκανδαλώδης γκάµα µετεξελιχθεί σε σκάνδαλο; Λέω, µήπως… Ο Ντέρεκ Τζακόµπι (φωτογραφία) είναι ο Ληρ στον λονδρέζικο «Βασιλιά Ληρ» που περιµένω πώς και πώς την µεθαυριανή προβολή του στο Μέγαρο Μουσικής. Να θυµίσω πως τον σπουδαίο 73χρονο ηθοποιό έχουµε δει στην Ελλάδα τρεις φορές – και τις τρεις σε ρόλους σαιξπηρικούς και σε σκηνοθεσία Τόµπι Ρόµπερτσον, µε το «Θέατρο Πρόσπεκτ» και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: στο Ηρώδειο, το 1973, Σερ Εϊντριου στην «∆ωδέκατη νύχτα» και στον επώνυµο ρόλο στον «Περικλή» – είχα µείνει, θυµάµαι, γοητευµένος – και Αµλετ το 1979 στον Λυκαβηττό.

  • Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Πρέπει να του αναγνωρισθή! Ο Κώστας Μουσούρης καθιέρωσε, στην ανήσυχη εποχή µας, ένα θέατρο… εφησυχαστικού ρεπερτορίου: Ανασύρει, ξεσκονίζει και ξανασερβίρει ευκολοχώνευτα, ευχάριστα εργάκια. «Καρδούλες», «Κουρελάκια», «Σπουργιτάκια» – ρηχές αισθηµατολογίες, µελοδραµατάκια, χωρίς προβληµατισµούς και προεκτάσεις. Κι όταν δεν βρίσκη άλλα, ξαναπαίζει τα ίδια, µε νέες πρωταγωνίστριες:

Η περίπτωσις ακριβώς του «Φτωχού σαν σπουργιτάκι». Τίποτε το ιδιαίτερο και σαν παράστασις. Ούτε ξεχώρισε κανείς απ’ τους ηθοποιούς.

∆ιαπίστωσις: ∆εν αρκεί πλέον η «φροντισµένη παράστασις». Χρειάζεται και έργο! Και για την Ιστορία: Το έργο, µε τίτλο «300 λέξεις στο λεπτό», παιζόταν ως χθες από την Βίλµα Κύρου στον Πειραιά.

Απείρως θεατρικώτερη η µετάφρασις του Βασίλη Αργυρόπουλου και πολύ καλύτερη η παράστασις.

* 2 Μαρτίου 1961.

Απόψε ο ∆ηµήτρης Χορν παρουσιάζει στο «Κεντρικό» την νέα κωµωδία των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου «Αλλοίµονο στους νέους». Το έργο ανεβάζεται µε σκηνοθεσία ∆. Χορν  και σκηνογραφίες Μάριου Αγγελόπουλου. Εκτός από τον εκλεκτό πρωταγωνιστή και θιασάρχη λαµβάνουν µέρος οι Μάρω Κοντού, Σµάρω Στεφανίδου, Σούλα Αθανασιάδου, Βούλα Χαριλάου, Σπύρος Μουσούρης, Μηνάς Χρηστίδης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νάσος Κεδράκας και άλλοι.

25 Φεβρουαρίου 1961.

Μπέκετ δίχως λόγια…

  • Tο τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
    ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Γλυκερία Καλαϊτζή

Τολµούν! Μια καινούργια – χωρίς όνοµα ακόµα αλλά αποφασισµένη – οµάδα που απαρτίζεται από νέους βασικά ηθοποιούς – απόφοιτοι, όλοι, των ντόπιων δραµατικών σχολών ΚΘΒΕ, «Ιασµος» και «Ανδρέας Βουτσινάς» και του Τµήµατος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου – ετοιµάζει στην Θεσσαλονίκη, υπό την σκηνοθετική µπαγκέτα της έµπειρης και ικανής, πάντως, Γλυκερίας Καλαϊτζή (φωτογραφία) – που επιχειρεί τον πρώτο της Τσέχοφ υπογράφοντας και την απόδοση / διασκευή – τις «Τρεις αδελφές» του.

Τα σκηνικά έχει αναλάβει η Ευαγγελία Κιρκινέ – πολύ ταλαντούχο άτοµο –, τα κοστούµια η Μαρία Καραδελόγλου και τη µουσική ο Κώστας Βόµβολος. Θα παίζουν Αργυρώ Ανανιάδου (Ολγα), Ελένη Βλαχοπούλου (Μάσα), Γιώργος ∆ηµητριάδης, Κωνσταντίνα Λάλου (Ιρίνα), Γιάννης Μόχλας, Παύλος Μυρωνίδης, Χάρης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Συριόπουλος, Ειρήνη Τσάβα.

Η παράσταση θα παιχτεί στο θέατρο «Εξω από τα Τείχη» κι η πρεµιέρα έχει προσδιοριστεί για τις 23 Μαρτίου.

Το έργο στην Ελλάδα έχει να παρουσιαστεί απ’ τη σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε σε µια δική της εκδοχή η Μαριάννα Κάλµπαρη στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου µε τον τίτλο «Τρεις αδελφές – Περεστρόικα».

Θα µπορούσε αυτή ακριβώς η παράσταση να ’ναι η καινούργια µορφή επιθεώρησης: «Γκρης Ηλέβεν» στο Ιδρυµα Κακογιάννης, κι ο Γιώργος Νανούρης, νέος ακόµα ηθοποιός κι ακόµα νεώτερος σκηνοθέτης, που δεν έχει πάψει να ψάχνεται, ευαισθητοποιηµένος ιδιαίτερα σε θέµατα κοινωνικά όπως οι µετανάστες – το «Εδώ», η παράστασή του πάνω σε κείµενα του δικού µας Γκαζµέντ Καπλάνι, που παρουσιάστηκε τη σεζόν 2007-’08 για να υιοθετηθεί απ’ το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2008, έγραψε – επανέρχεται µ’ ένα µπρεχτικό, «επιθετικό» θέαµα που αξίζει να δείτε. Μια παράσταση που αποτυπώνει µε διαύγεια τις δύσκολες µέρες µας στην… Γκρης του Ηλέβεν.

Οι δέκα «ασύνδετες» σκηνές του «Γκρης Ηλέβεν» και τα έξι «ασύνδετα» τραγούδια που τραγουδάει έξοχα η Ανδριάνα Μπάµπαλη, µε τον Χατζιδάκι να πλέκεται αρµονικά µε το καβαφικό «Θυµήσου σώµα», συνδέονται τελικά, µέσα απ’ τον Γιώργο Καραµίχο, τον ίδιο τον Νανούρη, την Μπάµπαλη και τα εκρηκτικής ενέργειας δεκαοκτώ παιδιά των δραµατικών σχολών – εθελοντές – είκοσι ένα άτοµα συνολικά στον αχανή χώρο του υπόγειου πάρκινγκ! – σφιχτά. Συνθέτοντας ένα ακριβέστατο παλµογράφηµα των ηµερών µας, ιλαρό και βαθιά συγκινητικό.

Τη βουβή, παντοµιµική «Πράξη χωρίς λόγια I» του Σάµουελ Μπέκετ θα παρουσιάσει, τέλος Μαρτίου µε αρχή Απριλίου, στο Αίθριο, κατά πάσα πιθανότητα, της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ο νεαρός Μάνος Καρατζογιάννης (φωτογραφία) – µια παραγωγή του «Θεάτρου της Σιωπής» της Ασπασίας Κράλλη η οποία θα υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Σηµειώστε πως η Ασπασία Κράλλη είναι η πρώτη που ερµήνευσε στην Ελλάδα, σκηνοθετηµένη απ’ τον Αλέξη Μινωτή, τον βουβό αυτό «µονόλογο» του Μπέκετ ως «πρόλογο» στο «Τέλος του παιχνιδιού» του όταν ο Μινωτής ανέβασε το έργο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού τη σεζόν 1976 -’77 και σε επανάληψη, δέκα χρόνια µετά, το χειµώνα 1986-’87.

Εκτοτε η «Πράξη χωρίς λόγια I» παρουσιάστηκε απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας δυο φορές – το 1992-’93, ενταγµένη, µαζί µε το «Οχι εγώ», στο δίπτυχο Μπέκετ «∆υο µονόπρακτα για τον λόγο και το φως» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη ∆ακτυλά, µε τον Χρήστο Αναστασόπουλο και τη φωνή της Λυδίας Κονιόρδου και το 2007-2008 επίσης ως «πρόλογος» στο «Τέλος του παιχνιδιού» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου, µε ερµηνευτές και πάλι τον Χρήστο Αναστασόπουλο αλλά και την Ελενα Μαρσίδου – και το 2003-2004 απ’ την Σταυρούλα Σιάµου στο Φεστιβάλ Μπέκετ που περιλάµβανε όλα τα σύντοµα έργα του και που ’χε οργανώσει η Αννα Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της.

Τώρα θ’ ανεβεί σε µετάφραση (του σεναρίου των σκηνικών οδηγιών) Θανάση Νιάρχου –, µε σκηνικά και κοστούµια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, µουσική Κορνήλιου Σελαµσή και φωτισµούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Καταπληκτικό αυτό το – κόστους εβδοµήντα εκατοµµυρίων ευρώ – σχέδιο για την Πολιτιστική Ακτή Πειραιά που ανάγγειλαν προ ηµερών ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος – σε στιγµή νηφαλιότητας – κι ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού κ. Παύλος Γερουλάνος. Τι για νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, τι για Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, τι για Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, τι για Μουσείο Μετανάστευσης, τι για θεµατικό πάρκο για την ελληνική και πειραϊκή ναυτική ιστορία, τι για πολιτιστικό κέντρο για εκθέσεις που θα προσφέρεται ως χώρος ηχογραφήσεων και κινηµατογραφήσεων µέσα σε ένα από τα µεγαλύτερα πάρκα της Αττικής, τι…, τι… διάβαζα στο σχετικό κοµµάτι της συναδέλφου Μαίρης Αδαµοπούλου. Κι «όλα τούτα είναι µερικά µόνο από τα έργα που προγραµµατίζονται να αλλάξουν το πρόσωπο του µεγαλύτερου λιµανιού της χώρας», λέει. Και, µετά, ξύπνησα.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και οι δυο δίδυµοι Σάφερ – Πίτερ και Αντονι – παίζονται αυτήν τη στιγµή στην Αθήνα, σας έγραφα, τις προάλλες, στο «Τέταρτο Κουδούνι»: το «Σλουθ» του Αντονι – που ύστερα απ’ αυτό δεν έκανε στο θέατρο κάποια άλλη µεγάλη επιτυχία αλλά µάλλον ως σεναριογράφος διακρίθηκε – κι η «Μαύρη κωµωδία» του Πίτερ.

Πρόκειται όµως να τριτώσει το φετινό άτυπο… αφιέρωµα του ελληνικού θεάτρου στην οικογένεια Σάφερ. ∆ιότι επίκειται – γύρω στο πρώτο δεκαπενθήµερο του Φεβρουαρίου – και το επίσης ήδη παιγµένο εδώ «Αµαντέους» του Πίτερ Σάφερ. Που θ’ ανεβεί στο «Βρετάνια» µετά το αρθουρµιλερικό «Ψηλά από τη γέφυρα» του Γρηγόρη Βαλτινού που παιζόταν εκεί και που ανηφορίζει Θεσσαλονίκη – στο «Αριστοτέλειον» από 4 Φεβρουαρίου. Σε διασκευή και σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Λιγνάδη (φωτογραφία), ο οποίος θα ερµηνεύσει και τον Σαλιέρι, µε τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στον επώνυµο ρόλο – του Μότσαρτ.

Τσέχοφ (φωτογραφία) for ever! ∆εν είναι µόνον οι δυο «Γλάροι» που ’χαµε φέτος στην Αθήνα _ στο νεότευκτο «∆ιάχρονο» της Μαίρης Βιδάλη και των «Pequod» οι οποίοι τώρα περιοδεύουν µε την παράστασή (απόψε παίζουν Κέρκυρα). ∆εν είναι µόνον ο «Βυσσινόκηπος» που ’φερε το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας στο «Badminton». ∆εν είναι µόνον ο «Πλατόνοφ» που περιµένουµε στο Εθνικό. Εχουµε τώρα στο «104» και «Τσέχοφ – Κνίπερ: Η αλληλογραφία» της οµάδας «Πόλις». Αλλά επίκεινται και «Τρεις αδελφές» (όρα κατωτέρω…).
Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Αρχισε χθες η «Πορεία»: Μια επαινετή κίνησις για την προβολή ελληνικών έργων, σ’ ένα νέο, µοντέρνο θέατρο, καλαίσθητα απλό. Εναρκτήριο, «Το άλλο κύµα», του πρωτοεµφανιζοµένου Ιωάννη Παπαβασιλείου. Ενα ακόµη έργο στα πρότυπα της µόδας των «Ωργισµένων νιάτων» και των «Ζαβολιάρηδων». Θέµα, οι δήθεν ανησυχίες των τεντυµπόυδων. Αρρωστηµένο, ασύνδετο, συγκεχυµένο, µε σοβαροφανείς αµπελοφιλοσοφίες. Κι ευτυχώς, έξω από την ελληνική πραγµατικότητα. Η παράστασις καλά ωργανωµένη από τον Αλέξη ∆αµιανό. Από τους ερµηνευτάς, καλύτερο το… αηδόνι! Οι περισσότεροι απ’ τους ηθοποιούς άπειροι. Ξεχώρισε η Παΐζη. Φυσικοί, ο Ζήκας και ο Πασχαλίδης. Εκφραστικό το σκηνικό του Γιώργου Βακαλό.

* 28 Ιανουα ρίου 1961. Κατά τηλεγραφικές πληροφορίες από τον Βόλο, ο θίασος Βασ. Αυλωνίτη, Γεωργίας Βασιλειάδου και Νίκου Ροζου, που άρχισε χθες τις εκεί παραστάσεις του, εσηµείωσε πρωτοφανή επιτυχία, οι δε εισπράξεις του ανήλθαν στις 23.000 δραχµές.

31 Ιανουαρίου 1961.

Απόψε ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ θα εορτάση στο θέατρο «Άλφα» την 100ή παράστασι της περίφηµης κωµωδίας του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Την πανηγυρική παράστασι θα προλογίση ο παλαίµαχος πρωταγωνιστής Μήτσος Μυράτ, (φωτογραφία) από τους πρώτους διδάξαντας του έργου.

1 Φεβρουαρίου 1961.

Τενεσί Γουίλιαμς στο θέατρο «Χορν»

  • Το τέταρτο κουδούνι

Ευρωοµόλογα, ευρωοµόλογα… Μωρέ, σαν (ε)βρωµόλογα µου ακούγονται. Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

Το – σηµαντικότερο, ίσως – έργο του Τενεσί Γουίλιαµς, ο ποιητικότατος «Γυάλινος κόσµος», θα παρουσιαστεί τον επόµενο χειµώνα απ’ την «Ελληνική Θεαµάτων» στο θέατρο «∆ηµήτρης Χορν» µε την Ναταλία Τσαλίκη (φωτογραφία) στο ρόλο της Αµάντα Γουίνκφιλντ και σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου.

Το γραµµένο για τέσσερα πρόσωπα έργο, που αφετηρία του ήταν το διήγηµα (1943) του Γουίλιαµς «Γυάλινο πορτρέτο κοριτσιού» το οποίο ο ίδιος µετασχηµάτισε σε σενάριο και τελικά το δούλεψε ως θεατρικό το 1944 για να κάνει την πρεµιέρα του τον ∆εκέµβριο της ίδιας χρονιάς στο Σικάγο και τον Μάρτιο του 1945 στην Νέα Υόρκη µε τεράστια επιτυχία – η πρώτη του Γουίλιαµς – η οποία τον εκτίναξε στο διεθνές στερέωµα, είναι το πιο, εµφανώς τουλάχιστον, αυτοβιογραφικό έργο του: ο ονειροπαρµένος Τοµ του «Γυάλινου κόσµου», που εργάζεται σε µια αποθήκη αλλά ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και που όλο και σε κάποιον κινηµατογράφο βρίσκει καταφύγιο για να κάνει όνειρα, είναι ο ίδιος ο Γουίλιαµς κι η Αµάντα, η καταπιεστική µάνα του Τοµ, και η χωλή, υπερευαίσθητη αδελφή του Λόρα δεν είναι παρά η µάνα κι η αδελφή του συγγραφέα – η Εντουίνα και η Ρόουζ. Τον «Γυάλινο κόσµο» παρουσίασε πρώτος στην Ελλάδα τη σεζόν 1946/1947 µε το «Θέατρο Τέχνης» στο τότε θέατρο «Αλίκης» – νυν «Μουσούρη» – ο Κάρολος Κουν που µε το έργο αυτό πρωτογνώρισε στο ελληνικό κοινό και τον Τενεσί Γουίλιαµς. Ο οποίος έµελλε να γίνει ο αγαπηµένος του – και του «Θεάτρου Τέχνης – συγγραφέας, καθώς έως το 1964 παρουσίασε – όλα σε πρώτο ελληνικό ανέβασµα – δεκατέσσερα (!) κανονικής διάρκειας ή µονόπρακτα έργα του προσφέροντας στο κοινό την πιο σφαιρική ίσως ενηµέρωση που έκανε ποτέ ελληνικός θίασος για ξένο συγγραφέα.

Αµάντα στην πρώτη εκείνη παράσταση ήταν η Μαρία Γιαννακοπούλου, Λόρα (Λάουρα στην τότε µετάφραση) η Ελλη Λαµπέτη, Τζιµ ο Λυκούργος Καλλέργης ενώ το ρόλο του Τοµ κρατούσε ο ίδιος ο Κουν.

Εκτοτε ανέβηκε πολλές φορές στην ελληνική σκηνή. Η πιο πρόσφατη ελληνόφωνη επαγγελµατική παράσταση του έργου είναι της ΕΘΑΛ (Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεµεσού), στην Λεµεσό της Κύπρου το 2008 – 2009 σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη και η πιο πρόσφατη ελλαδίτικη, της Πειραµατικής Σκηνής της «Τέχνης» στο θέατρο «Αµαλία» της Θεσσαλονίκης µε σκηνοθέτη τον Νίκο Χουρµουζιάδη – ανέβηκε τη σεζόν 2007/2008 και επαναλήφθηκε την µεθεπόµενη 2009/2010 – πέρσι δηλαδή. Στην Αθήνα το έργο έχει να παιχτεί απ’ τη σεζόν 2005/2006 όταν το παρουσίασε η Αννα Βαγενά στο «Μεταξουργείο» της σε σκηνοθεσία του Σέρβου Νέµποϊσα Μπράντιτς.

Στην παράσταση του «Χορν» τα σκηνικά και τα κοστούµια έχει αναλάβει ο Γιώργος Πάτσας, τη µουσική ο Σταύρος Γασπαράτος και τους φωτισµούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Η διανοµή θα συµπληρωθεί σύντοµα.

Σηµειώστε πως η Κατερίνα Ευαγγελάτου (φωτογραφία) σκηνοθέτησε φέτος στην Νέα Σκηνή του Εθνικού το έργο του Ρόλαντ Σίµελπφένιχ «Ο Χρυσός ∆ράκος» ενώ ετοιµάζει στο «Θησείον» – την επόµενη Πέµπτη η πρεµιέρα – την κωµωδία του Μάικ Μπάρτλετ «Cock».

Ο Νίκος Μαστοράκης έχει αποδείξει επανειληµµένα πως ξέρει να οδηγήσει σωστά τους ηθοποιούς του όταν τους εµπιστεύεται και όταν τον εµπιστεύονται. Στην Μαρίνα Ασλάνογλου βρήκε αγρό γόνιµο προφανώς. Και η ερµηνεία της νέας αυτής γυναίκας στον σκηνοθετηµένο απ’ τον Νίκο Μαστοράκη, απαιτητικότατο, αντληµένο απ’ τη ζωή, σκληρό µονόλογο των Ρέινολντς και Μπουφίνι «Τζόρνταν» (κεντρική φωτογραφία) είναι απ’ τις στιγµές της φετινής θεατρικής σεζόν που δεν πρέπει να χάσετε.

Η Μαρίνα Ασλάνογλου βγαίνει απ’ τον εαυτό της και βιώνει στη σκηνή του «Αµιράλ» µε τρόπο αξιοθαύµαστο το ρόλο αυτού του δυστυχισµένου πλάσµατος του αγγλικού περιθωρίου – ένα παιδί που η ζωή, ο κοινωνικός περίγυρος, οι άνθρωποι που το αγγίζουν – όλοι και όλα – το σπρώχνουν να γίνει µια τσούλα η οποία καταλήγει Μήδεια. Καθηλωτική! Το ένιωσα να συµβαίνει – κοµµένες ανάσες! – σ’ όλους τους λίγους θεατές της βραδιάς που είδα την παράσταση, οι οποίοι είµαι σίγουρος πως σύντοµα θα γίνουν – εάν δεν έχουν ήδη γίνει – πολλοί. Πάρα πολλοί. Οπως αξίζει στην παράσταση αυτή και στην ερµηνεία αυτή.

Ο Ντάριο Φο (φωτογραφία) επανήλθε φέτος – χρονιά που αναζητούνται απ’ τους θιάσους µας ασφαλείς λύσεις – στην ελληνική σκηνή. Τρεις κωµωδίες του – γνωστές µας, πάντως – δίνουν το «παρών»: ο Στέφανος Ληναίος κι η Ελλη Φωτίου που γιορτάζουν φέτος τα σαράντα χρόνια του «Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου» τους στο «Αλφα» παρουσιάζουν και πάλι, ανανεωµένη, την παλαιά των ηµερών επιτυχία τους «∆εν πληρώνω, δεν πληρώνω» – µια κωµωδία που ’χει καταστεί και πάλι εντελώς επίκαιρη…–, ο Σπύρος Παπαδόπουλος έχει ανεβάσει στο «Αλεξανδράκης» της Κυψέλης τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» κι ο Νίκος ∆αφνής στην Πειραµατική Σκηνή τού «Κάτω απ’ τη Γέφυρα» θεάτρου του το «Ανοιχτό ζευγάρι» του Ντάριο Φο.

Καλή χρονιά να ’χουµε – που λέει ο λόγος… – µια και σήµερα είναι που σας ξαναβρίσκω µε τον καινούργιο χρόνο. Ολους όσοι µου ευχήθηκαν για τα Χριστούγεννα και το Νέον Ετος ευχαριστώ θερµά. Και αντεύχοµαι. Ακόµα και σ’ αυτούς τους – πάρα πολλούς – αγνώστους µου – µερικούς ούτε που τους έχω ξανακούσει… – των γραφείων δηµοσίων σχέσεων. Που ελπίζω κάποτε να µάθω ποιοι είναι…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… «Είναι ασήµαντο το ποσό…» άκουσα να δηλώνει τις προάλλες ο – πρώην πια – πρόεδρος του Παναθηναϊκού Νικόλας Πατέρας (φωτογραφία) για τις τρακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ που ζήτησε πίσω ένας µεγαλοµέτοχος ονόµατι Παύλος Γιαννακόπουλος απ’ την ΠΑΕ. Και το ’λεγε µε µια άνεση! Μα, µε µια άνεση! Μου γύρισε το µάτι ανάποδα. Η οικονοµική κρίση δεν έχει αγγίξει, φαίνεται, τις ΠΑΕ… (Ή, µήπως, ήταν τρακόσιες χιλιάδες τα ευρώ; Και το ποσό ακόµα πιο «ασήµαντο»;). Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

  • Προ 50ετίας

 

Εκυκλοφόρησε χθες το υπ’ αριθµόν 10 τεύχος της «Εφηµερίδος της Κυβερνήσεως», στο οποίον δηµοσιεύεται η Πράξις του Υπουργικού Συµβουλίου δια της οποίας ιδρύεται Κρατικόν Θέατρον Βορείου Ελλάδος, µε έδραν την Θεσσαλονίκην. ∆ια της εν λόγω πράξεως συνιστάται από υπουργείον Βορείου Ελλάδος Επιτροπή Οργανώσεως Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για την προαγωγή της θεατρικής τέχνης στην περιοχή αυτή. Ο σκοπός θα επιτευχθή δια της διδασκαλίας έργων κυρίως ελληνικού αλλά και ξένου δραµατολογίου, δια της οργανώσεως θεατρικών περιοδειών στις κυριώτερες πόλεις, µε παραστάσεις αρχαίου δράµατος και µε οργάνωσιν λαϊκών θεατρικών παραστάσεων.

20 Ιανουαρίου 1961.

Την ερχοµένη Πέµπτη 2 Φεβρουαρίου θα ανεβασθή στο «Βασιλικό» το έργο του Φρείντριχ Ντύρρενµατ «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» µε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και µε την Κατίνα Παξινού στον κεντρικό ρόλο. Το έργο είναι εξαιρετικά πολυπρόσωπο και λαµβάνει µέρος ολόκληρος σχεδόν ο θίασος του Εθνικού.

26 Ιανουαρίου 1960.

Κατά πληροφορίες από το Άργος, µεγάλη επιτυχία εσηµείωσαν χθες εκεί οι δύο εµφανίσεις του υπό την Σοφίαν Βέµπο (φωτογραφία) συγκροτήµατος «Το πούλµαν της χαράς». Ο θίασος θα παραµείνει και σήµερα στο Άργος, αύριο δε θα εµφανισθή στο Ναύπλιο.

26 Ιανουαρίου 1960.

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011

Η Αριάν Μνουσκίν και το «Θέατρο του Ηλιου» ξανά στην Αθήνα…

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
    • Tο τέταρτο κουδούνι

Ποιον γιατρό, καλέ; Τον κύριο Ντοµινίκ (ΣτροςΚαν); Γιατρό µε το στανιό; Επειδή αυτοαπεκλήθη «γιατρός»; Ε, όχι! Εχω µεγαλύτερη εµπιστοσύνη στον κύριο Μάκη. Αποφάσισα άλλωστε να µη συνεργάζοµαι µε τις δυνάµεις κατοχής… Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Η Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία) και το «Θέατρο του Ηλιου» της που ’χει γράψει ιστορία επανέρχονται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών το προσεχές καλοκαίρι – αρκεί όλα να πάνε καλά µε τον προϋπολογισµό του για τον οποίο, παρά τις διαβεβαιώσεις, πολύ άγχεται ο πρόεδρός του Γιώργος Λούκος… Με το καινούργιο τους θέαµα – παίζεται ακόµα στο Παρίσι απ’ τον Σεπτέµβριο, µε εξαιρετική επιτυχία – «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» που θα µπορούσε να µεταφραστεί και ως «Οι ναυαγοί της απεγνωσµένης προσπάθειας (Αυγές)». Μια παράσταση εµπνευσµένη από ένα ιδιαίτερο µυθιστόρηµα του Ιουλίου Βερν, που η πρώτη του εκδοχή γράφτηκε γύρω στο 1891 µε τον τίτλο «Στην Μαγγελανία» – η εκδοχή αυτή τυπώθηκε µόλις το 1999 – για να εκδοθεί το 1905, µετά το θάνατο του συγγραφέα, επεξεργασµένη απ’ το γιο του, τον Μισέλ, και µε τον τίτλο «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν».

Το µυθιστόρηµα – το κείµενο της παράστασης υπογράφει η εδώ και πολλά χρόνια µόνιµη συνεργάτιδα της οµάδας Ελέν Σιξού – διαδραµατίζεται σ’ ένα νησί κοντά στο ακρωτήριο Χορν όπου συναντώνται οι επιζήσαντες απ’ το ναυάγιο του πλοίου «Ιωνάθαν» το οποίο µετέφερε γύρω στα χίλια άτοµα. Ο άνθρωπος που τους έσωσε, ο Καού – Τζερ, ένας αναρχικός που µοιάζει, όµως, να ενεργεί αντίθετα προς τις ιδέες του, αναδεικνύεται, µέσα απ’ τις δύσκολες καταστάσεις, σε ηγέτη της οµάδας των ναυαγών.

Το «Θέατρο του Ηλιου», αν και υπάρχει απ’ το 1964 – σαράντα έξι χρόνια! –, κρατώντας, µολονότι λειτουργεί ως κολεκτίβα, µε τρόπο αξιοµνηµόνευτο τη συνοχή και την αποτελεσµατικότητά του, πρωτοεµφανίστηκε στην Ελλάδα – στο Κλειστό Ολυµπιακό Γυµναστήριο του Φαλήρου – µόλις το 2006, χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών – του Γιώργου Λούκου… –, θριαµβεύοντας µε το υπέροχο, µεγάλο του θέαµα «Το τελευταίο καραβανσαράι (Οδύσσειες)».

Και επανήλθε το επόµενο καλοκαίρι µε άλλη µια έξοχη – πιο «προσωπική» – παράσταση της Αριάν Μνουσκίν, τους «Εφήµερους», ενθουσιάζοντας και πάλι το κοινό.

Εκπόρθησε και την Κοµεντί Φρανσέζ. Η Λίλο Μπάουρ. Η ελβετίδα αλλά πολιτογραφηµένη βρετανή και µε διεθνή καριέρα ηθοποιός – απ’ τα βασικά στελέχη του «Τεάτρ ντε Κοµπλισιτέ», µε δουλειές κοντά σε σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ –, χορογράφος αλλά και σκηνοθέτρια.

 

Γνώριµή µας µε την τελευταία ιδιότητά της εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα µέσω «Μικρής Πόρτας», Ξένιας Καλογεροπούλου και Θωµά Μοσχόπουλου – «Ο ελαφοβασιλιάς», «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» (γλυκύτατη παράσταση), «Grimm και Grimm» – και «Θεάτρου του Νότου», «Αµόρε» και Γιάννη Χουβαρδά – «Χειµωνιάτικο παραµύθι» (έξοχη δουλειά) – αλλά και από σεµινάρια που ’χει κάνει, η Λίλο Μπάουρ (φωτογραφία) µαθαίνω πως ανέβασε για τον ιστορικό γαλλικό θίασο στην αίθουσα του «Βιέ Κολοµπιέ» τα «Παντρολογήµατα» του Νικολάι Γκόγκολ. Με κριτικές εξαιρετικές στην «Μοντ» και στην «Φιγκαρό» και µε τόση επιτυχία που το θέατρο πρόσθεσε παραστάσεις.

Τι καλά που θα ’τανε να τη βλέπαµε κι εδώ την παράσταση αυτή!

Οταν η Λυρική Σκηνή δίνει δωρεάν παράσταση για τους άνεργους, τι ακριβώς εννοεί; Τους άνεργους που δηµιουργήθηκαν απ’ τις δεκάδες «µη ανανεώσεις συµβάσεων» που ’χει κάνει τους τελευταίους µήνες; Τι το ’θελε; Στο σπίτι του κρεµασµένου δε µιλάνε για σκοινί…

Εγραφα στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι» για τους τρεις τσεχωφικούς «Γλάρους» που µετράει – προς το παρόν; – η φετινή σεζόν. ∆υο στην Αθήνα, ένας στην Καβάλα.

Πάντως το ρεκόρ της σεζόν 2002 – 2003, οπότε είχε βρέξει πάλι «Γλάρους», δεν ξεπερνιέται εύκολα: στην Αθήνα στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» απ’ την Μπέττυ Αρβανίτη σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου» απ’ τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, στην Θεσσαλονίκη στην Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» απ’ τον Νίκο Χατζηπαπά αλλά κι απ’ το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας και στην Λάρισα απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ της πόλης – το «Θεσσαλικό» – µε σκηνοθέτη τον Νίκο Χαραλάµπους. Πέντε συνολικά!

Την «ΙΣµήνη» του Γιάννη Ρίτσου θα ερµηνεύσει την άνοιξη, σε σκηνοθεσία, δραµατουργική επεξεργασία και διαµόρφωση σκηνικού χώρου Ασπας Τοµπούλη, η Κάτια Γέρου – µόλις κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο το βιβλίο της «Αλλάζοντας τους παλµούς της καρδιάς. Συζητήσεις για το θέατρο µε την Ιόλη Ανδρεάδη», ενώ τώρα και έως 23 Ιανουαρίου ερµηνεύει Μπλανς Ντιµπουά στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαµς στο ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, παράσταση που, µετά την Πάτρα, το Αγρίνιο και την Θεσσαλονίκη, θα δούµε τον Μάρτιο και στην Αθήνα, στο «Ιλίσια Ντενίση».

Ο µονόλογος του Ρίτσου µε την Κάτια Γέρου (φωτογραφία) θα παρουσιαστεί στο «Studio Κινητήρας» µε κοστούµια Κλερ Μπρέισγουελ, ηχητική µπάντα ∆ηµήτρη Ιατρόπουλου και φωτισµούς Ηλία Κωνσταντακόπουλου. Θα συµµετέχει ο Ηλιος Σαγίς.

Η «ΙΣµήνη» πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή τη σεζόν 1977 – ’78 απ’ την Θάλεια Καλλιγά σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου – στο θέατρο «Κάβα».

Εκτοτε παίχτηκε απ’ την Ρένη Πιττακή σε σκηνοθεσία Στέφανου Κοτσίκου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων το καλοκαίρι του 1991, την Βάνα Πεφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα το 1992, την Ασπασία Παπαθανασίου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Καλαµάτας και σκηνοθέτη τον Γιάννη Τσιώλη το 2002, την Κίττυ Αρσένη στους ∆ελφούς το 2004 και την Μίρκα Παπακωνσταντίνου σε σκηνoθεσία Νίκου Καραγέωργου και µε τον τίτλο «Εις µήνιν…» τo 2004.

Το «Τέταρτο Κουδούνι» απουσίασε δυο βδοµάδες – λόγω απεργίας και λόγω πρόωρης έκδοσης του σαββατιάτικου φύλλου. Λόγω χρήσης υπολοίπου αδείας θα απουσιάσει και τις δυο επόµενες Πέµπτες. Ραντεβού στις 20 Ιανουαρίου. Καλή χρονιά!

  • Προ 50ετίας

Απόψε στο «Κεντρικό» δεν θα δοθούν παραστάσεις διότι ο ∆ηµήτρης Χορν θεωρεί απαράδεκτο να εργάζωνται τα θέατρα την παραµονή των Χριστουγέννων.

24 ∆εκεµβρίου 1960.

Ο κόσµος του θεάτρου θρηνεί έναν διαλεχτό κωµικό, τον Απόστολο Αβδή, που πέθανε στις 4 το πρωί του Σαββάτου στο Ιπποκράτειο Νοσοκοµείο. Η κηδεία του έγινε χθες στις 10.30 το πρωί στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως Πειραιώς, όπου και ετάφη στον οικογενειακό του τάφο.

26 ∆εκεµβρίου 1960.

Οι θεατρικοί κύκλοι έµειναν κατάπληκτοι από την πληροφορία που εδηµοσιεύθη σε χθεσινή πρωινή κυβερνητική εφηµερίδα, σύµφωνα µε την οποίαν πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συµβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος διορίζεται ο Γιώργος Θεοτοκάς και Γενικός ∆ιευθυντής ο Σωκράτης Καραντινός (φωτογραφία). Και οι δύο, ως γνωστόν, είναι µόνιµοι κάτοικοι Αθηνών και δεν είναι Μακεδόνες. Κακή εντύπωσι επροξένησε επίσης η πληροφορία ότι στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της νέας Κρατικής Σκηνής διορίζεται και ο επί θυγατρί γαµβρός του υπουργού Προεδρίας κ. Κ. Τσάτσου, καθηγητής κ. Συµεωνίδης.

* 26 ∆εκεµβρίου 1960

Επιστροφή µε «Νταντάδες»

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010

Ο Γιώργος Σκούρτης επιστρέφει φέτος στη σκηνή µε δυο παλαιότερες επιτυχίες του.

Ο Γιάννης Ιορδανίδης ανέβασε στο «Ζίνα» το πρώτο του έργο, τους «Νταντάδες», µε Θύµιο Καρακατσάνη – ο οποίος έπαιζε στο πρώτο ανέβασµα του έργου, µεσούσης της δικτατορίας, το 1970, απ’ τον Γιώργο Λαζάνη στο «Θέατρο Τέχνης», στο Υπόγειο, ενώ το 1982 το παρουσίασε κι ο ίδιος στο «Αλάµπρα» µε την «Νέα Ελληνική Σκηνή» του σε σκηνοθεσία του συγγραφέα –, Γιώργο Κωνσταντίνου και Τάκη Χρυσικάκο.

Κι ο Γιώργος Αρµένης ανέβασε στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο» του το σπονδυλωτό «Κοµµάτια και θρύψαλα» του Γιώργου Σκούρτη που ’χε ανεβάσει και το 1998/’99 – και επαναλάβει το 1999/2000. Αλλά εµπλουτισµένο, πια, µε τρία καινούργια κοµµάτια εξ ου κι ο εµπλουτισµένος τίτλος του «Κοµµάτια και θρύψαλα… 2010».

∆υο Σάφερ φιλοξενεί φέτος η ελληνική σκηνή. Τον Πίτερ Σάφερ της «Μαύρης κωµωδίας» που ’χει ανεβάσει ο Πέτρος Φιλιππίδης στο «Μουσούρη» – Τάσος Χαλκιάς, Ζέτα ∆ούκα, Πυγµαλίων ∆αδακαρίδης… Και τον Αντονι Σάφερ του «Σλουθ» που παίζουν για δεύτερη χρονιά – σπάνε τα ταµεία µού λένε – ο Γιώργος Κιµούλης κι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης σε διασκευή / σκηνοθεσία τους στο «Αθηνών».

Ξέρετε, όµως, πως οι δυο – Αγγλοι – Σάφερ ήταν δίδυµοι; Γεννηµένοι το 1926. Κι ο µεν Πίτερ βρίσκεται εν ζωή, αλλά ο Αντονι έχει πεθάνει το 2001.

Ε λοιπόν, όχι. Η τρίπτυχη κωµωδία του Νιλ Σάιµον «Σουίτα στο Πλάζα» που παίζεται, µετά την περιοδεία της την περσινή χειµερινή σεζόν, στο «Αθηνά» µε µια «ολάνθιστη» Μίρκα Παπακωνσταντίνου και µε Αντώνη Καφετζόπουλο δεν «ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη θεατρική σεζόν 2005-2006 σε απόδοση Αλέξανδρου Ρήγα – ∆ηµήτρη Αποστόλου (σ.σ. στην ίδια στην οποία παρουσιάζεται και τώρα µε σκηνοθέτη τον πρώτο) και σκηνοθεσία Σταµάτη Φασουλή µε τον τίτλο “Τρεις φορές γυναίκα”» όπως διάβασα στο πρόγραµµα της τρέχουσας παράστασης. Οχι.

Το ανέβασµα στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Σοφία Φιλιππίδου µε Παύλο Κοντογιαννίδη, Γιάννη Ζουγανέλη, ∆ηµήτρη Μαυρόπουλο δεν ήταν το πρώτο ελληνικό.

Το πρώτο ελληνικό – το ‘χω δει! – έγινε ήδη απ’ τη σεζόν 1968-’69 – λίγους µήνες µετά την πρεµιέρα του έργου τον Φεβρουάριο του ’68 στο Μπρόντγουέι – στο τότε θέατρο «Βεργή» µε τον τίτλο «∆ιαµέρισµα στο ξενοδοχείο Πλάζα» απ’ το θίασο Κατερίνας – Αλέκου Αλεξανδράκη. Σε µετάφραση και σκηνοθεσία της ίδιας της Κατερίνας –ήταν η προτελευταία σεζόν, αν δεν κάνω λάθος, που η εξαίρετη κοµεντιέν εµφανιζόταν στη σκηνή πριν αποσυρθεί, έκτοτε έπαιξε σ’ άλλα τρία µόνον έργα.

Τη σεζόν 1981-’82 η κωµωδία ανέβηκε και στο «Κάππα» απ’ το θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα σε µετάφρασή της και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, µε τον τίτλο «Σουίτα για δύο».

Το µονόλογο του πρωτοεµφανιζόµενου θεσσαλονικιού συγγραφέα Ζάχου Βασιλείου «Το παγκάκι» – µονολογεί ένας απ’ τους χιλιάδες πια άστεγους που ζουν στα παγκάκια… – θα παίζει απ’ τις 20 ∆εκεµβρίου στο «Αλεκτον» ο Σπύρος Μπιµπίλας (φωτογραφία), σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη – παραγωγή του εταιρικού θιάσου του ΟΕΘ / ΣΕΗ «Συνθήκη». Ο οποίος, παράλληλα, θα παρουσιάζει το «Ρόσµερσχολµ» του Ιψεν σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη στο «Θέατρο της Ελπίδας».

«Το παγκάκι» τον Φεβρουάριο θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη.

Ξεκίνησε πέρσι τις παραστάσεις του: «Μην παίζεις µε τα χώµατα». Εξοχα κείµενα της Στέλλας Βλαχογιάννη, µεταποιηµένα σε θέατρο απ’ τη Σοφία Καραγιάννη και την Υρώ Μιχαλακάκου που συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία, ερµηνεύονται απ’ τη Θεοδώρα Σιάρκου, την Ειρήνη Μουρελάτου και την ίδια τη Σοφία Καραγιάννη. Φέτος συνεχίζεται στο «Studio Μαυροµιχάλη». Αξίζει να το δείτε. Πάλλεται από ευαισθησία.

Η σκηνή σε µεσηµεριανάδικο. Μια απ’ τις µε IQ – έτσι λέµε πια στα ελληνικά τον ∆είκτη Νοηµοσύνης – ραδικιού αλλά θρασύτατες ξανθιές που το παρουσιάζουν θέτει ρητορικού τύπου «κουίζ» πριν προβληθεί το σχετικό βίντεο: «Είναι Βρετανός.

Αλλά, αν και Βρετανός, δεν είναι ξενέρωτος. Είναι σέξιιιι, εεεµ, είναι πολύ ωραίος τύπος, είναι τύ πος, εεεεµµ, τύπος χλεµπονιάρης » – έως και οι άλλοι, αναλόγου IQ αλλά επίσης θρασύτατοι, «συµπαρουσιαστές» την κοιτάζουν µε απορία – «είναι τύπος βρωµιάρης, είναιαιαι αλήτης… Να πέσει, τώρα, το βίντεο».

Ε, λοιπόν, το πνεύµα της – κινηµατογραφικής – ∆έσποινας Στυλιανοπούλου ζει, αυτό µας οδηγεί… Κι ο αθάνατος τύπος που δηµιούργησε η Αννα Παναγιωτοπούλου στην επιθεώρηση.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Α, µε την ευκαιρία που την ανέφερα. Η ∆έσποινα Στυλιανοπούλου επανεµφανίζεται φέτος. Στο «Θέατρο της Ηµέρας» µε το οποίο διατηρεί σχέσεις φιλίας. Θα ‘ναι η Γιαγιά σε µια χριστουγεννιάτικη / πρωτοχρονιάτική παράσταση – θεατρικό παιχνίδι για τα παιδιά µε τον τίτλο «Γλυκογιορτινά παιχνίδια στης γιαγιάς » που θα παίζεται κάθε Κυριακή από 5 ∆εκεµβρίου έως και 9 Ιανουαρίου στην Κόκκινη Σκηνή του Θεάτρου, σε σκηνοθεσία και µε παιδαγωγική επιµέλεια Ανδροµάχης Μοντζολή. Μια γιαγιά που µπροστά στο αναµµένο τζάκι θα αναπολεί, θα νοσταλγεί και θα ονειρεύεται στιγµές απ’ τα Χριστούγεννα των παιδικών της χρόνων.

Γλυκός άνθρωπος, άµεση ηθοποιός – ξεσκολισµένη στην αµεσότητα µέσω της επιθεώρησης – η ∆έσποινα Στυλιανοπούλου, νοµίζω πως είναι µια πολύ καλή επιλογή για τη συγκεκριµένη παράσταση.

Αντόν Τσέχωφ (φωτογραφία): «Φοβάµαι όσους ψάχνουν πίσω από τις γραµµές των κειµένων µου και θέλουν µε κάθε θυσία να βρουν αν είµαι φιλελεύθερος ή συντηρητικός. ∆εν είµαι ούτε φιλελεύθερος ούτε συντηρητικός ούτε οπαδός της εξέλιξης των ειδών ούτε καλόγερος ούτε πλάσµα αδιάφορο για τον κόσµο. Θα ήθελα να ήµουν ένας ελεύθερος καλλιτέχνης, αυτό είναι όλο, και λυπάµαι που ο Θεός δε µου έδωσε τη δύναµη να γίνω τέτοιος».
Προ 50ετίας

Απόψε στις 9.45 µ.µ. ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ δίδει στο θέατρο «Άλφα» την «πρώτη» του ωραίου έργου του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Η ενδιαφέρουσα σκηνική δηµιουργία του διάσηµου Γάλλου συγγραφέως ανεβάζεται κατά σκηνοθεσία ∆ηµ.

Μυράτ και µε σκηνικά και κοστούµια Γιώργου Ανεµογιάννη. Στο έργο εκτός από τον ∆ηµήτρη Μυράτ και την Βούλα Ζουµπουλάκη ερµηνεύουν βασικούς ρόλους ο Γιάννης Αργύρης, ο Βύρων Πάλλης, η Κρινιώ Παππά, η Άννα Μπράτσου και άλλοι καλλιτέχναι. Εν τω µεταξύ χθες ο θίασος έκανε την τελευταία του γενική δοκιµή, η οποία άφησε άριστες εντυπώσεις.

2 ∆εκεµβρίου 1960.

Χθες ετερµάτισε τις παραστάσεις του στην Κοζάνη ο θίασος Τζέννης Καρέζη και σήµερα αναχωρεί στην Λάρισα, όπου αρχίζει τις παραστάσεις του µε το έργο του Ιάκ. Καµπανέλλη «Ήταν ένα κουτό κορίτσι». Την αποψινή πρεµιέρα θα προλογίση ο συγγραφεύς.

5 ∆εκεµβρίου 1960.

Την Τετάρτη 14 ∆εκεµβρίου και στις 7 µ.µ., θα γίνη στο θέατρο Έλσας Βεργή, η δεύτερη εκδήλωσις του «Μουσικού Κύκλου» του θεάτρου, µε την εµφάνισι της διακεκριµένης χορεύτριας Ζουζούς Γαζή – Νικολούδη.

6 ∆εκεµβρίου 1960.

Η Γιασµίνα Ρεζά με δυο έργα στην Αθήνα…

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Μια «λευκή» κωµωδία για τρεις άντρες – το έξοχο «Art» της Γιασµίνα Ρεζά  (φωτογραφία) – και µια «µαύρη» για τέσσερις γυναίκες – το «Κρεβ Κερ» τού Τενεσί Ουίλιαµς – θα παρουσιάζονται εναλλάξ στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Βαφείο – Λάκης Καραλής» υπό τον γενικό τίτλο «Black and White» απ’ την Εταιρεία Θεάτρου «Προσωδία» και το «Θέατρο Χρωµάτων» τού Γιώργου Βούρου – σε µετάφραση και σκηνοθεσία του και τα δυο.

Την 1η ∆εκεµβρίου θ’ αρχίσουν οι παραστάσεις του έργου του Τενεσί Ουίλιαµς – τέσσερις ολοµόναχες γυναίκες προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους προτού καταλήξουν στο ψυχιατρείο… – µε Μαρία Σκούπα, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Ντοµένικα Ρέγκου, Ελένη Σταυράκη στη διανοµή. Το «Κρεβ Κερ», γραµµένο ως µονόπρακτο το 1976, πρωτοπαίχτηκε το 1978 αλλά ο συγγραφέας το ξαναδούλεψε και το µεγάλωσε για να πρωτοπαιχτεί µε την καινούργια του µορφή την επόµενη χρονιά. Στην Ελλάδα έχει πρωτοπαρουσιαστεί το 2000-2001, στο θέατρο «Σταθµός» (νυν «Αρώνη»), µε τον τίτλο «Μια υπέροχη Κυριακή για εκδροµή» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και µε Σοφία Φιλιππίδου, Ελένη Γερασιµίδου, Αννα Κουρή, Ελενα Κορρέ στους τέσσερις ρόλους.

Στις 20 ∆εκεµβρίου θα κάνει την πρεµιέρα του το «Art» µε Ερρίκο Λίτση, Γιώργο Βούρο, Ευθύµη ∆ηµητρίου στη διανοµή. Το έργο (1994), που επίκεντρό του έχει τον… ολόλευκο πίνακα ενός µοντέρνου ζωγράφου και που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα το 1998-’99 σε σκηνοθεσία Σταµάτη Φασουλή µε τον ίδιο, Γιώργο Κωνσταντίνου και Γιάννη Βούρο, ανεβαίνει για τρίτη φορά απ’ τον Γιώργο Βούρο µε διαφορετική διανοµή – η πρώτη στον «Ακάδηµο» το 2006-2007, η δεύτερη στο θέατρο «Σοφούλη» της Θεσσαλονίκης την επόµενη σεζόν.

Θα ’ναι δε το δεύτερο έργο της Γιασµίνα Ρεζά που παίζεται φέτος στην Αθήνα – το άλλο είναι «Ο θεός της σφαγής» που παρουσιάζεται µάλιστα σε µετάφραση επίσης του Γιώργου Βούρου στο «∆ανδουλάκη».

Ο Αντώνης Καλογρίδης ανέλαβε τελικά αντί της Ρούλας Πατεράκη να σκηνοθετήσει την Ελένη Ερήµου και τον Νίκο Γαλανό στην κωµωδία του Κεν Λούντβικ «Γίνε το µωρό µου» που ανεβαίνει στις 19 του µήνα στο «Καρέζη».

Η παλιά ελληνική κωµωδία αντέχει ακόµα. Ρίχνει – εµµέσως… – και καµιά µούτζα στη σύγχρονη ελληνική «κωµωδία». Την πλαστική και άνευ λόγου και αιτίας βρωµόστοµη. Αν η παράσταση τη σεβαστεί κιόλας… Κι η παράσταση του Γιάννη Μπέζου όχι µόνο σεβάστηκε, όχι µόνο ανέδειξε, όχι µόνο αγκάλιασε στοργικά αλλά εκτοξεύει το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα. Χωρίς εξυπνακισµούς και στείρους «εκσυγχρονισµούς».

Μετά την «Θεία από το Σικάγο» και τον «Μπακαλόγατο» διά χειρός Πέτρου Φιλιππίδη, ιδού η επόµενη πρόταση στο είδος που τιµά έργο, σκηνοθέτη, ηθοποιούς και – βέβαια – το κοινό. Το οποίο, επίσης, την τιµά, µε την προσέλευσή του – προβλέπω µέλλον µε προοπτική τουλάχιστον τριετίας… Μην τη χάσετε! Το βρίσκω συγκινητικό. Οτι ο ∆ηµήτρης Χατζής µιλάει σε νέους, αξιόλογους ανθρώπους του θεάτρου µας. Στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι» σάς έγραφα για το «Πρόχειρο Θέατρο» και την ∆έσποινα Γκάτζιου που ετοιµάζουν για τη σκηνή το διήγηµα του σπουδαίου πεζογράφου «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ».

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, την ίδια µέρα, ανακοινώνεται το – πολύ ενδιαφέρον και προσεκτικά σχεδιασµένο – πρόγραµµα του 10ου Low Budget Festival – θα προτιµούσα, βέβαια, έναν… λιγότερο αγγλόφωνο τίτλο – που οργανώνει (20 Νοεµβρίου µε 19 ∆εκεµβρίου) η – πολύ καλά σχεδιασµένη και πολύ καλά ενηµερωµένη – πολιτιστική ιστοσελίδα http://www.tospirto.net του Λάκη Λαζόπουλου και της Αννας Βλαβιανού. Και βλέπω πως οι σοβαροί «Pequod» θα παρουσιάσουν (23, 24, 25 Νοεµβρίου) το πέµπτο κεφάλαιο «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα» του αξεπέραστου µυθιστορήµατος «Το διπλό βιβλίο» του Χατζή. Σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Ξανθόπουλου «µε τη συµβολή», όπως γράφουν, της Αγγελικής Παπαθεµελή – οι δυο τους θα παίζουν κιόλας. Το περιµένω.

∆όκτωρ Πέτρος Χατζόπουλος, κύριος Αύγουστος Κορτώ…

Πώς λέµε ∆όκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ; Οτι ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων Πέτρος Χατζόπουλος είναι ένα και το αυτό πρόσωπο µε τον τολµηρό πεζογράφο Αύγουστο Κορτώ, γεγονός ούτε άγνωστο ούτε κρυφό, σας το ‘γραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 12 Αυγούστου. Με την είδηση πως η Τατιάνα Λύγαρη θ’ ανέβαζε στο «Τρένο» της «στο Ρουφ» το πρώτο του θεατρικό έργο για παιδιά «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές».  Το οποίο έχει κάνει πια την πρεµιέρα του.

Να σας επισηµάνω µόνο πως ξαφνικά φέτος το φθινόπωρο ο πεζογράφος Κορτώ/Χατζόπου- λος (φωτογραφία) έχει διπλή παρουσία στην ελληνική σκηνή. ∆ιότι, πλην «Μυστηρίου», παρουσιάζεται – και µάλιστα για δεύτερη σεζόν – και στον «Φούρνο» έργο του – υπό το καθιερωµένο ψευδώνυµό του Αύγουστος Κορτώ: η Ελένη ∆ηµητροπούλου κι η ∆ήµητρα Βλάχου έχουν διασκευάσει ως µαύρη κωµωδία το πεζό του «Αυτοκτονώντας ασύστολα» (Εκδόσεις Καστανιώτη) που ’χει ανεβάσει η πρώτη.

«Ο Γ. Αυτιάς είναι για µένα το πανεπιστήµιο»: ο τίτλος συνέντευξης µιας κυρίας, συνεργάτριας του τηλεοπτικού «σταρ» στην εκποµπή του «Καληµέρα». Ετσι είναι, αν έτσι νοµίζετε. Αυτό, µάλλον, θα ’ναι που λένε «υποβάθµιση της παιδείας»…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Αντόν Τσέχωφ: «Ο φαρισαϊσµός, η βλακεία και η αυθαιρεσία δε λυµαίνονται µόνο τα σπίτια των εµπόρων και τις φυλακές. Τα συναντώ και στους νέους, στο χώρο της επιστήµης και των γραµµάτων… Τα άγια των αγίων για µένα είναι η ελευθερία αντιµέτωπη µε τη βία και την ψευτιά» (Από το πρόγραµµα του «Γλάρου» που παρουσιάζει η οµάδα «Pequod»).

Η Ιζαµπέλα και το φονικό

  • Το τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου Δ.Κ.Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

Αυτό πάλι;… Που ο Μητσοτάκης έγινε ΠΑΣΟΚ; … Πού το πάτε;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

«Τον σκότωσε». Οι δυο στε Οι δυο στεγνές, ξερές αυτές λέξεις που πέφτουν σα σφυριές και µε τις οποίες ο σπουδαίος Δηµήτρης Χατζής (φωτογραφία) ανοίγει το τρίτο και τελευταίο µέρος του εκτεταµένου διηγήµατός του «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ» στις «Σπουδές» του έχουν µείνει καρφωµένες στο µυαλό µου αφότου το διάβασα. Και χάρηκα µαθαίνοντας πως το (καθόλου) «Πρόχειρο Θέατρο» της Δέσποινας Γκάτζιου το δουλεύει ως θεατρική παράσταση «χωρίς καθόλου να παραβιάζει τον αφηγηµατικό του χαρακτήρα» όπως τονίζεται.

Σκηνοθετεί η Δέσποινα Γκάτζιου, η µουσική επιµέλεια είναι του Αλκίνοου Ιωαννίδη και παίζουν η ίδια και Ηλέκτρα Γεννατά, Γιώργος Γκάτζιος, Τζέλα Κωνσταντίνου, Ελίτα Κουνάδη, Ειρήνη Ράπτη, Μαρία Συριανού _ επτά πρόσωπα συνολικά, που τα δυο θα ’ναι επί σκηνής και τα πέντε στην πλατεία, ανάµεσα στους θεατές. Μόνο σκηνικό, µια πόρτα που γίνεται τραπέζι. Προς το παρόν αναζητούν χώρο όχι αµιγώς θεατρικό που να αποπνέει αίσθηση εργαστηρίου για να το παρουσιάσουν.

Διάβασα κι αυτή την παράγραφο στο δελτίο που µου ’στειλε η Δέσποινα Γκάτζιου:

«Το “Πρόχειρο Θέατρο” δεν είναι µια ακόµα θεατρική οµάδα αλλά ένα καταφύγιο µαστόρων της τέχνης του θεάτρου, οι οποίοι απελπισµένα αναζητούν ένα χώρο που θα φιλοξενεί την ανάγκη τους να εξασκούν την τέχνη αυτή. Είναι γεγονός ότι η µοίρα των σύγχρονων θεατρικών ηθοποιών – συνειδητά τους διαφοροποιώ απ’ τους τηλεοπτικούς – είναι η ανεργία. Πλειάδα σηµαντικότατων και ιδιαιτέρως καλλιεργηµένων ηθοποιών, µε εξαιρετικά προσόντα και λαµπρή εκπαίδευση, δεν έχουν καµία επαγγελµατική πρόσβαση στα θεατρικά δρώµενα του τόπου µας. Για να αποφύγουµε λοιπόν τον µαρασµό και την εξαφάνιση, δεδοµένου ότι η µακροχρόνια απουσία ενός τεχνίτη από την τέχνη του σηµαίνει αυτόµατα την κατάργησή του, αποφασίσαµε την ίδρυση του “Πρόχειρου Θεάτρου”. Λειτουργούµε ως εξής: καθηµερινά συναντιόµαστε εξασκούµενοι πάνω σε ένα δοσµένο θέµα, µε αφοσίωση, αυστηρότητα και ακραίο επαγγελµατισµό, ως εάν επρόκειτο για κανονική θεατρική παραγωγή.

Οµως ούτε χρήµατα υπάρχουν ούτε χώρος για να παρουσιάσουµε τη δουλειά µας. Ετσι, λοιπόν, το προϊόν του µόχθου µας έχει ελάχιστες ελπίδες να παρουσιαστεί στο κοινό». Και ντράπηκα. Για λογαριασµό του ελληνικού θεάτρου.

Γιατί; διότι είδα πέρσι στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου το «Café la Femme», την εξαίρετη –σας συνιστούσα να µην τη χάσετε – πρώτη δουλειά της οµάδας πάνω στο µονόπρακτο του Στρίντµπεργκ «Η πιο δυνατή».

Και προς το παρόν την παράσταση αυτή θα επαναλάβουν, ξαναδουλεµένη µε τρεις αντί επτά ηθοποιούς – Ειρήνη Ράπτη, Μάυ Χάννα, Δέσποινα Γκάτζιου που υπογράφει και τη σκηνοθεσία – στην καινούργια αίθουσα εκδηλώσεων των Εκδόσεων Αλεξάνδρεια – Σόλωνος 133 – από 19 Νοεµβρίου µέχρι 22 Δεκεµβρίου.

Ο δήµαρχος απλόχερα µοιράζει ονόµατα στο Δηµοτικό Θέατρο Κολωνού και «χαρίζει» κτίρια στο Θεατρικό Μουσείο, ο δήµαρχος Λαρισαίων εγκαινιάζει τα… νέα γραφεία, λέει, του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικού Θεάτρου», ο Δήµος Λαµιέων εγκαινιάζει το ανακαινισµένο Δηµοτικό Θέατρο Λαµίας… Εντελώς συµπτωµατικά, όλοι, στις παραµονές δηµοτικών εκλογών. Τη ευγενεί συµπράξει διαπλεκόµενων καλλιτεχνών – τι να σου κάνουν κι αυτοί… Και µε κλάκες χειροκροτητών, υποθέτω.

Αν δεν είναι περιοδεύοντες θίασοι ποικιλιών που απευθύνονται σε «περιορισµένης ευθύνης» κοινό το οποίο πιστεύουν πως θα τους τιµήσει – και να δείτε που θα τους τιµήσει! – µε το εισιτήριό του (όρα µε την ψήφο του), τότε ποιοι είναι; Τα µπουλούκια; Που ’χουν εκλείψει; Εδώ µιλάµε πια για… µεταµπουλούκια.

Καλά, στο 2010; Ή στην εποχή του Κωλέττη;

Θα ’λεγα να µην τη χάσετε να µην τη χάσετε µε τίποτα την παράσταση αυτή: «Παραλογές ή Μικρές καθηµερινές τραγωδίες». Απ’ την Οµάδα «Sforaris» στο «Βios».

Ο Γιάννης Καλαβριανός , ένας νέος µε σπουδές θεατρολογικές, έκανε την αποκοτιά – υπέροχη, όπως, τελικά, αποδείχτηκε αποκοτιά – να σµίξει τέσσερις σκοτεινές παραλογές – τα δηµοτικά µας τραγούδια για να το πω απλά – µε τον συγκλονιστικό µελαγχολικό λυρισµό της ποίησης του Τάσου Λειβαδίτη – ξαναθυµηθείτε τον ή ανακαλύψτε τον! – σ’ ένα στιβαρό σκηνικό δρώµενο. Τα πέντε κορίτσια – η Κίκα Γεωργίου, η Αννα Ελεφάντη, η Χριστίνα Μαξούρη, η Αναστασία Μποζοπούλου κι η Βασιλική Σαραντοπούλου – που κλήθηκαν να το υποστηρίξουν δίνουν την ψυχή τους. Σε µια αίθουσα κατάµεστη – όλο και πρόσθεταν µαξιλάρια στο πάτωµα ώσπου ν’ αρχίσει η παράσταση –, από νέους βασικά – συντριπτική πλειοψηφία. Αισιόδοξο σύµπτωµα στους δύσκολους καιρούς µας.

Συγκινήθηκα βαθιά Και το ουσιώδες ήταν πως δεν ήµουνα ο µόνος. Το βροντώδες χειροκρότηµα στο τέλος επιβεβαιώνει τα λεγόµενά µου. Εφυγα µε τον σκληρό ήχο των τσόκαρων της Αννας Ελεφάντη, της παιδοκτόνου της πρώτης παραλογής, στ’ αυτιά µου. Ακόµα µ’’ ακολουθεί. Το Ελληνικό Φεστιβάλ που ενέταξε την παράσταση αυτή στο πρόγραµµα του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι που µας πέρασε πρέπει να ’ναι περήφανο.

Αλλη μια καινούργια θεατρική αίθουσα! Την ετοιµάζουν στον Βοτανικό – Κωνσταντινουπόλεως 127 – ο Γιώργος Φρατζεσκάκης– που κάνει καλή δουλειά στο θέατρο για παιδιά µε την «Κιβωτό» του – κι η Αννέτα Παπαθανασίου.

«Εliart» τ’ όνοµά της και φιλοδοξεί να φιλοξενήσει ενδιαφέρουσες θεατρικές δουλειές.

Παράλληλα ο Γιώργος Φρατζεσκάκης ετοιµάζει µε την «Κιβωτό» του, που φέτος θα στεγαστεί στο «Αλέκος Αλεξανδράκης» της Κυψέλης, το έργο του «Χρόνια πολλά, κύριε Αντερσεν», βασισµένο στα «Καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» αλλά και σε ήρωες άλλων παραµυθιών του Αντερσεν, και για τη νεοϊδρυθείσα Παιδική Σκηνή του Δήµου Κορυδαλλού το επίσης δικό του «Αστερόπαιδο». Ενώ ήδη απ’ την Παιδική Σκηνή του «Γκλόρια» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του «Το χρυσό κλειδί» του Κώστα Τσιάνου.

Φοβερό χιούµορ. Ανέκαθεν το διέθετε η Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Και το διατηρεί. Στη σκηνή και εκτός σκηνής. Και µάλιστα χιούµορ αυτοσαρκαστικό. Πέθανα απ’ το γέλιο διαβάζοντας στη συνέντευξή της στα «ΝΕΑ», στη δική µας Δάφνη Κοντοδήµα, πως στην αφίσα του θεάτρου «Αθηνά» για το έργο «Σουίτα στο Πλάζα» στο οποίο παίζει – και σκίζει – δεν αναγνωρίζει, λόγω φώτοσοπ, τον εαυτό της και τον συµπρωταγωνιστή της Αντώνη Καφετζόπουλο αλλά σα να βλέπει «την εγγονή της µε τον ανιψιό του».

  • Προ 50ετίας

Την προσεχή Τετάρτη στο «Νέο Θέατρο» θα εορτασθή ένα από τα µεγαλύτερα καλλιτεχνικά γεγονότα των τελευταίων ετών. Ο θίασος του Βασίλη Διαµαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου θα εορτάση την 500στή παράστασι του έργου του Κασσόνα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια».

5 Νοεµβρίου 1960.

Το θέατρον «Κώστα Μουσούρη» που παρουσιάζει την κωµωδία του Τέρενς Ράττιγκαν «Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια» έρχεται επικεφαλής των αθηναϊκών θεάτρων πρόζας εις εισπρακτικήν κίνησιν. Κατά τας 13 εργασίµους ηµέρας που παίζεται το έργον επραγµατοποίησε 12.000 περίπου εισιτήρια.

10 Νοεµβρίου 1960.

Σήµερα, στις 4 µ.µ. θα γίνη στο «Βασιλικό» η ανάγνωσις της κωµωδίας του Γρηγ. Ξενοπούλου «Πειρασµός», της οποίας θα αρχίσουν κανονικές δοκιµές. Η διανοµή του έργου έχει ως εξής: Μενέλαος Γεωργιάδης, ο Χριστόφορος Νέζερ, Κλειώ Γεωργιάδου, η Μιράντα, Αγγέλα Παπαστάµου, η Νέλλη Αγγελίδου, Νίκος Παπαστάµου, ο Νίκος Τζόγιας, Πολυξένη Δρογκά η Ελένη Νενεδάκη, Γιώργος Δρογκάς, ο Βασίλης Παπανίκας, Κρίτων Γεωργιάδης, ο Μιχ. Μπούχλης, Καλλιόπη, η Αντιγόνη Βαλάκου, Κοσµάς, ο Θεόδωρος Σαρρής, Μήτσος, ο Πέτρος Λοχαΐτης, Θεοδώρα, η Αθανασία Μουστάκα.

9 Νοεµβρίου 1960