Category Archives: Σέλιγκ Νάταλι

«Το θέατρο είναι νησί που ανταμώνουμε». Η Νάταλι Σέλιγκ κέρδισε το αθηναϊκό κοινό στην παράσταση του Deutsches Theater Berlin

Οι παραστάσεις της Αθήνας ολοκληρώθηκαν για το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών. Οσοι παρακολούθησαν τις πολλές παραστάσεις κάθε είδους στους χώρους που απλώθηκε έχουν ακόμα στο νου τους, μπερδεμένα, παραστάσεις, σκηνικά, ηθοποιούς, ερμηνείες, μουσικές, φωτισμούς, χορογραφίες… Κάποια πρόσωπα, κάποια γεγονότα έχουν ήδη ξεχωρίσει κι έχουν μείνει στη μνήμη των θεατών. Ενα από αυτά είναι η ερμηνεία της Γερμανίδας ηθοποιού Νάταλι Σέλιγκ που κινήθηκε σ’ εκείνο το ασφυκτικό, ύψους 1,50 μ., πατάρι των «Αρουραίων» του Γερμανού συγγραφέα Γκέρχαρντ Χάουπτμαν, υποδυόμενη την κυρία Γιον, την απελπισμένη λαϊκή γυναίκα που έχει χάσει το παιδί της και προσπαθεί να πάρει από μια πόρνη το δικό της.

Η Νάταλι Σέλιγκ αντικατέστηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή την Κονστάντσε Μπέκερ στο ρόλο, έκανε πρόβες πέντε ημερών και κέρδισε το αθηναϊκό κοινό στην παράσταση που παρουσίασε το Deutsches Theater Berlin στο Φεστιβάλ Αθηνών στις αρχές Ιουνίου. Το μόνο της πλεονέκτημα ήταν ότι είχε ξαναπαίξει τον ρόλο πριν από τρία περίπου χρόνια, με άλλον σκηνοθέτη. Οι ηθοποιοί του Deutsches Theater Berlin έφυγαν αμέσως από την Ελλάδα, αλλά αναζητήσαμε στο μεταξύ την Νάταλι Σέλιγκ για μια διαδικτυακή συνομιλία μαζί της. Αυτό που κυρίως βγαίνει είναι η αγάπη της για το θέατρο, κάτι που φάνηκε και στη σκηνή.

  • «Το σώμα θυμάται τα πάντα»

«Ο ρόλος δεν ήταν για μένα ένα τόσο μεγάλο ρίσκο, γιατί τον είχα παίξει ήδη πριν από μερικά χρόνια σε σκηνοθεσία του Αρμιν Πέτρας, και τον είχα αγαπήσει πάρα πολύ. Ουσιαστικά είχα μόλις δυο μέρες προετοιμασίας, γιατί δούλευα ακόμα στο Θέατρο Ταλία του Αμβούργου. Απ’ αυτή την άποψη απαιτούσε πραγματικά μεγάλη δύναμη να ενεργοποιήσω πάλι τις αναμνήσεις μου και να τις «προσαρμόσω» στη σκηνοθεσία του Βερολίνου. Είμαι εντυπωσιασμένη, αλλά και φοβισμένη από την εμπειρία ότι το σώμα θυμάται τα πάντα, όσα έχουμε ζήσει, και ασφαλώς δεν μιλάω μόνο για το σώμα του ηθοποιού. Είναι όλα κλειδωμένα στο σώμα μας», λέει η Γερμανίδα ηθοποιός, εξηγώντας πώς μέσα σε πέντε μόλις μέρες ανέλαβε έναν δύσκολο πρωταγωνιστικό ρόλο. Και σ’ αυτό συνέτειναν η αγάπη της για το θέατρο, το ίδιο το έργο, το Deutches Theater, η Αθήνα και η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Μίχαελ Ταλχάιμερ.

Σ’ αυτό το σημείο μοιράζεται μαζί μας τους λόγους που την έσπρωξαν ν’ ασχοληθεί με το θέατρο και την υποκριτική. «Πιστεύω ότι οι λόγοι για τους οποίους κάνει κανείς θέατρο, αλλάζουν κάθε τόσο στη διάρκεια της ζωής μας και είναι επιπλέον τόσο ποκιλόμορφοι, ώστε να μην μπορούν να εξηγηθούν με μια μοναδική εμπειρία. Η περιέργεια του να γίνεσαι μια άλλη προσωπικότητα, του να τη συλλαμβάνεις αισθησιακά, αλλά και διανοητικά, και να την κάνεις κατανοητή στους άλλους. Το θέατρο είναι ένα νησί, πάνω στο οποίο ανταμώνουμε, για να αφηγηθούμε πράγματα για τη ζωή και τον κόσμο, για να σπρώξουμε τους άλλους να στοχαστούν και να εξιταριστούμε και οι ίδιοι. Για να δείξουμε το εύθραυστο στον άνθρωπο, αλλά και το τερατώδες του, τις νοσταλγίες του, αλλά και τη δίψα του για κάτι, τις αποτυχίες του, αλλά και τις ικανότητές του, τα λάθη του, τη μοίρα του, τις αποφάσεις του, τις σωστές και τις λανθασμένες, τις χαρές του, τις λύπες του, κ.λπ., κ.λπ. Αγαπώ και μισώ τους ανθρώπους. Θέλω να είμαι κοντά τους, αλλά και το βάζω στα πόδια. Προσπαθώ να τους καταλάβω, αλλά και τους καταδικάζω. Με κάνουν να γελάω και να κλαίω, αλλά και μου προξενούν σύγχυση. Ολα αυτά θέλω να τα μοιράζομαι με το κοινό».

  • Αφήγηση και πτώση του Τείχους

Η Νάταλι Σέλιγκ ήταν πρωτοετής στη δραματική σχολή όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, πριν από 20 χρόνια. Ομως πιστεύει ότι αυτή η ανατροπή, σε ό,τι αφορά το θέατρο, πρόσφερε πολλά «τόσο στον τρόπο παιξίματος, αλλά και στον τρόπο αφήγησης. Οι άνθρωποι του θεάτρου από την τέως Ανατολική Γερμανία είχαν πάντα ένα κοινωνικό υπόβαθρο, ένιωθαν μια ευθύνη για την κοινωνία ως σύστημα, δηλαδή πολιτικά. Αντίθετα, στη Δύση άφηναν την πολιτική κατά προτίμηση στους καλλιτέχνες του πολιτικού καμπαρέ».

Οσο για τις εντυπώσεις της από την Αθήνα και το Φεστιβάλ Αθηνών στις λίγες αυτές βραδιές που έμεινε στην Αθήνα, δηλώνει ενθουσιασμένη: «Σπουδαίος χώρος που με ξάφνιασε, καταπληκτικό κοινό και τέλεια οργάνωση». Μόνο που θα ήθελε λίγο παραπάνω χορό στο πάρτι μετά την πρεμιέρα.

  • Οι άθλιοι των πόλεων

Κάποιοι εξαθλιωμένοι άνθρωποι στο ισόγειο μιας θλιβερής πολυκατοικίας και κάποιοι μικροαστοί στους πάνω ορόφους είναι το σύμπαν των «Αρουραίων» που έγραψε ο Γκέρχαρντ Χάουπτμαν το 1911, εμπνεόμενος από ένα αληθινό περιστατικό: στο Βερολίνο δικαζόταν τότε μια υπόθεση, με κατηγορούμενη μια γυναίκα, η οποία επειδή δεν μπορούσε να κάνει παιδιά είχε εμφανίσει ως δικό της το παιδί μιας υπηρέτριας. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Χάουπτμαν χάνει το γιο του και βάζει στο πρόσωπο της κυρίας Γιον όλη την οδύνη, την απελπισία και την τρέλα του γονιού που χάνει το παιδί του. Ο Χάουπτμαν δεν μένει μόνο στο προσωπικό δράμα. Περιγράφει και την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής, που επίσης συνθλίβει τους ανθρώπους των «ισογείων» και των «υπογείων». Μαζί με τους καθώς πρέπει μικροαστούς των επάνω ορόφων φτιάχνεται η τοιχογραφία των πόλεων του χθες αλλά και του σήμερα. Η εξαθλίωση, η παραβατικότητα, το ξεγέλασμα, η διαφθορά, η μικροαπατεωνιά, η απελπισία, η διαρκής αγωνία της καθημερινότητας. Ολον αυτόν τον κόσμο απέδωσε ευφυώς το σκηνικό του Olaf Altmann και η σκηνοθεσία του Μίχαελ Τάλχαϊμερ. Η Νάταλι Σέλιγκ πιστεύει ότι το έργο αυτό εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, γιατί «οι ανισότητες και οι παρεξηγήσεις ανάμεσα στα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, όπως και η φτώχεια εξακολουθούν να είναι θέματα που μας απασχολούν, μάλιστα όλο και περισσότερο».

  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 19 Iουλίου 2009
Advertisements