Category Archives: Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Κινηματογραφικός Ρωμαίος…

  • Τη διάσημη ιστορία χορεύουν τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο σε μουσική Προκόφιεφ και σε… διάφανα σκηνικά
Ο «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα» ανεβαίνει στις 5, 6 και 7 Φεβρουαρίου από τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο
Ο «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα» ανεβαίνει στις 5, 6 και 7 Φεβρουαρίου από τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο

Τη διάσημη ιστορία του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» θα χορέψουν τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο, στις 5, 6 και 7 Φεβρουαρίου, σε μουσική Σεργκέι Προκόφιεφ και χορογραφία Ζαν-Κριστόφ Μαγιώ στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» (αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη) και στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυσή τους.

Οι παραστάσεις που είναι αφιερωμένες στην ευαισθητοποίηση του κοινού για την πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου (τα έσοδα θα δοθούν υπέρ της «Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας» και συγκεκριμένα στο «Δίκτυο Φροντίδας Μαστού») θα σηματοδοτήσουν τον εορτασμό της επετείου στην Ελλάδα.

Κινηματογραφικός Ρωμαίος...

Η χορογραφική γλώσσα του Μαγιό, διευθυντή των μπαλέτων, είναι δυνατή και προσωπική, βασισμένη στην κλασική τεχνική, που όμως χρησιμοποιείται με πρωτότυπο τρόπο, κάποιες φορές ανατρέπεται ξαφνικά, σπρώχνεται πέρα από τις ευθείες ακαδημαϊκές συμβάσεις με ενέργεια, καθαρότητα γραμμής και αίσθηση του χώρου.

Σε αυτή την ερμηνεία του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», ο Ζαν-Κριστόφ Μαγιό εμπνέεται από τον επεισοδιακό χαρακτήρα της μουσικής του Προκόφιεφ, φτιάχνοντας τη δομή κατά τέτοιον τρόπο ώστε να παρομοιάζει κινηματογραφική αφήγηση. Αντί να επικεντρωθεί στη θεματική της πολιτικοκοινωνικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο αντίπαλων οικογενειών, τονίζει τη διττότητα και τις αμφιβολίες της εφηβείας.

Διχασμένοι μεταξύ αντιθετικών παρορμήσεων, τρυφερότητας και βίας, φόβου και υπερηφάνειας, οι ήρωες είναι πιασμένοι στα δίχτυα μιας τραγωδίας που αντικατοπτρίζει τη νεότητά τους, τα ακραία συναισθήματα και τις εσωτερικές διαμάχες που χαρακτηρίζουν αυτή την περίοδο τη ζωή ενός ανθρώπου.

Μια περίοδος, όπου το πεπρωμένο, περισσότερο από ποτέ, δεν υπάγεται σε συνειδητό έλεγχο και όπου οι εσωτερικές αναταραχές που προκαλούνται από το πάθος και τα ιδανικά μπορεί κάποιες φορές να έχουν δυσανάλογες -ακόμη και μοιραίες- συνέπειες.

Αναδεικνύοντας αυτή την εύθραυστη και ευμετάβολη κατάσταση, ο σκηνογράφος Ερνέστ Πινιόν-Ερνέστ δημιούργησε ένα σκηνικό που χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και ελαφρότητα: ένα παιχνίδισμα απλών μορφών που αποκαλύπτει την περίπλοκη δομή του μηνύματος που κρύβεται από κάτω.

Τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο είναι μία από τις διασημότερες ομάδες μπαλέτου του 20ού αιώνα, με ευρεία γκάμα ρεπερτορίου. Εχουν συνεργαστεί όχι μόνο με τους μεγαλύτερους χορευτές του αιώνα, αλλά και τους επιφανέστερους μουσουργούς, σκηνογράφους και ποιητές, μεταξύ των οποίων οι συνθέτες Μουσόρσγκι και Στραβίνσκι.

Ιδρύθηκαν το 1909 από τον ιμπρεσάριο και τεχνοκριτικό Σεργκέι Πάβλοβιτς Ντιαγκίλεφ. Διέγραψαν μια διεθνή εντυπωσιακή πορεία έως το 1963. Η ανασύστασή τους έγινε το 1986. Ο Ζαν-Κριστόφ Μαγιό ανέλαβε το 1992 Καλλιτεχνικός Διευθυντής των Μπαλέτων και τον Σεπτέμβριο του 1993 διορίστηκε διευθυντής-χορογράφος τους.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ

Στo πλαίσιο της διεθνούς επετείου των 100 χρόνων τους, η περίφημη Σκάλα του Μιλάνου διοργανώνει έκθεση αφιερωμένη στην ιστορία της διάσημης ομάδας του Μόντε Κάρλο, με κοστούμια, φωτογραφίες, έγγραφα και αντικείμενα από τα έργα που παρουσίασαν τη δεκαετία του 1920 στην Ιταλία.

Αφιερωμένη στον χαρισματικό Σεργκέι Ντιαγκίλεφ -πολυπράγμονα ιμπρεσάριο και διευθυντή των μπαλέτων κατά τη «χρυσή» τους περίοδο- είναι και η μεγάλη έκθεση που ξεκίνησε στο Πριγκιπάτο και συνεχίζεται στη ρωσική πρωτεύουσα με περισσότερα από 260 έργα (πίνακες, σχέδια, μακέτες σκηνικών, κοστούμια, γραπτά και ηχητικά ντοκουμέντα κ.τ.λ.) προερχόμενα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές σε ολόκληρο, σχεδόν, τον κόσμο.

  • ΠΡΙΓΚΙΠΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο, είναι η χορευτική ομάδα του Πριγκιπάτου του Μονακό, την οποία έχει θέσει υπό την προστασία της (και την προεδρία της) η ίδια η πριγκίπισσα Καρολίνα, σύμφωνα με την επιθυμία της μητέρας της, πριγκίπισσας Γκρέις.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 18/01/2010
Advertisements

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με αύρα πριγκιπική

Το μπαλέτο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» διαθέτει διεθνώς μια παραστασιολογία τουλάχιστον εντυπωσιακή. Δεν αντέχει μόνο στον χρόνο, αλλά και στα… γούστα των θεατών. Μια σπουδαία άφιξη τον Φεβρουάριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα το επιβεβαίωσει μια φορά ακόμα.

Τα περίφημα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο θα παρουσιάσουν το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για τρεις μόνο παραστάσεις, στις 5, 6 και 7 Φεβρουαρίου. Και οι τρεις βραδιές είναι αφιερωμένες στην ευαισθητοποίηση του κοινού για την πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου. Οι μουσικές είναι οι κλασικές του Προκόφιεφ, ενώ τις χορογραφίες υπογράφει ο διευθυντής των μπαλέτων Ζαν-Κριστόφ Μεγιό, ο «εγκέφαλος» πίσω από την ανάκαμψη του σχήματος τα τελευταία χρόνια. Τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο, παρ’ ότι διαθέτουν βραχύβια σύγχρονη ιστορία, αφού, έπειτα από μια περίοδο σιωπής, επανιδρύθηκαν το 1986, γρήγορα αναδείχθηκαν σε μια από τις διασημότερες ομάδες μπαλέτου του 20ού αιώνα.

Η ιστορία τους ξεκινά το 1909, με τη συστράτευση των καλύτερων χορευτών των αυτοκρατορικών μπαλέτων της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας. Τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο διέγραψαν τη διεθνή πορεία τους έως το 1963. Η ανασύστασή τους τη δεκαετία του ’80 ήταν μια πρωτοβουλία της πριγκίπισσας Καρολίνας του Ανόβερου, καθώς αποτελούσε επιθυμία της μητέρας της, της πριγκίπισσας Γκρέις του Μονακό.

Ο Ζαν Κριστόφ Μεγιό, κορυφαίος χορογράφος, ανέλαβε ως σύμβουλος των μπαλέτων το 1992. Μία χρονιά μετά, ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής τους. Χάρη στο όραμά, του τα μπαλέτα του Μόντε Κάρλο εγκατέλειψαν τη μόνιμη, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων στέγη τους, το εκπληκτικό παλάτι απ’ το ιστορικό αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα που περιλαμβάνει και το Καζίνο του Μονακό, και αναζήτησε έναν σύγχρονο χώρο. Τον βρήκε στο «L’ atelier». Το 2000 εγκαινίασε τη σεζόν των μπαλέτων σε έναν ακόμα νέο χώρο: στην τεράστια σκηνή του νέου συνεδριακού κέντρου του Μονακό, στο Grimaldi Forum. Δύο κινήσεις εκσυγχρονισμού που σηματοδοτούν τη νέα εποχή που διανύουν τα μπαλέτα. Κι επειδή το 2009 ήταν αφιερωμένο στα 100 χρόνια από την ίδρυσή τους, και οι τρεις παραστάσεις στην Αθήνα συγκαταλέγονται στη σειρά εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο στις λυρικές σκηνές της Ευρώπης.

  • INFO: Θα πραγματοποιηθεί και ειδική παράσταση για το κοινό από την επαρχία, στις 7 Φεβρουαρίου, στις 12.30 το μεσημέρι, με ενιαίο εισιτήριο στην τιμή των 40 ευρώ και φοιτητικό/παιδικό 25 ευρώ . Για εισιτήρια, στο 210-7282333.
  • ΙΩ. Κ., Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στην Πάτρα

  • Μετά την Αθήνα σειρά έχει η Πάτρα… Ο θίασος μιας από τις πιο νεανικές παραστάσεις που είδε φέτος το αθηναϊκό κοινό, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ (σε μετάφραση Διονύση Καψάλη και σκηνοθεσία Μίλτου Σωτηριάδη), γιόρτασε την Πρωτοχρονιά αλλάζοντας θέατρο! Η παράσταση, συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (όπου παιζόταν) και του ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας, θα παρουσιάζεται έως τις 14 του μήνα (καθημερινά εκτός Δευτέρας και Τρίτης) στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων».
  • Το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» θεωρείται το πιο σύνθετο προϊόν της λυρικής περιόδου του Σαίξπηρ. Ενα έργο που ξεκινά αναπτύσσοντας όλες τις προϋποθέσεις μιας ρομαντικής ερωτικής κωμωδίας, περιγράφει τον έρωτα δύο νέων που φουντώνει και ικανοποιείται ενάντια στις επιθυμίες των οικογενειών τους, καταλήγει όμως σε αιματηρή θυσία. Στην παράσταση που ανεβάζει το Θέατρο του Νέου Κόσμου η ομορφιά της ποίησης του Σαίξπηρ συναντάει τη φρεσκάδα της νεανικής ομάδας των ηθοποιών.
  • Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, η επιμέλεια κίνησης της Σεσίλ Μικρούτσικου. Παίζουν οι Δημήτρης Αντωνίου, Μαρία Μπεληγιάννη, Μίλτος Σωτηριάδης, Μιχάλης Τιτόπουλος κ.ά.

«Pωμαίος και Iουλιέτα» στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

  • O Mίλτος Σωτηριάδης σκηνοθετεί το κλασικό αριστούργημα του Σαίξπηρ «Pωμαίος και Iουλιέτα» σε μετάφραση Διονύση Kαψάλη. H παράσταση παρουσιάζεται στο «Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας» από σήμερα Πρωτοχρονιά (έως τις 14/1) και θα παίζεται στο θέατρο «Aπόλλων» της Πάτρας, σε συμπαραγωγή με το «Θέατρο του Nέου Kόσμου». Tα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Kωνσταντίνος Zαμάνης, η επιμέλεια κίνησης είναι της Σεσίλ Mικρούτσικου και η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου. Παίζουν: Δημήτρης Aντωνίου, Σπύρος Kυριαζόπουλος, Mαρία Mπεληγιάννη, Mίλτος Σωτηριάδης, Mιχάλης Tιτόπουλος, Στέλιος Xλιαράς.

Ενας «Ρωμαίος» και μια «Ιουλιέτα» για την εποχή μας

ΘΕΑΤΡΟ. Η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα είναι ο «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ. Η επιλογή ήταν αυθόρμητη. Η πιο δημοφιλής και αδιέξοδη ιστορία αγάπης. Ο απόλυτος έρωτας. Και ο χώρος που τόλμησε να δοκιμαστεί ο Μίλτος Σωτηριάδης με αυτήν την ιστορία είναι οικογενειακός. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, των γονιών του, του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και της Κοραλίας Σωτηριάδη. Μαζί του, όμως, είναι νέα παιδιά, όπως και ο ίδιος άλλωστε. Συμμαθητές του από τη σχολή του Εθνικού Θέατρου.

  • Σε νεανική διάσταση

Ωστόσο, ο Μίλτος Σωτηριάδης, που ακόμη δεν έχει βρει τη θέση του στο θέατρο και ψάχνεται να την οριοθετήσει ή να καταλήξει με τι τελικά θέλει να καταπιαστεί, σπεύδει να εξηγήσει: «Δεν είμαστε ομάδα. Ούτε αυτό θα συνεχιστεί αμέσως μετά. Μας ένωσε η ηλικία και ο κοινός κώδικας».

Το ανέβασμα είναι, όπως λέει, είναι πολύ μίνιμαλ. «Με τη ματιά της εποχής μας και της ηλικίας μας. Δεν έχει πολλά σύγχρονα στοιχεία, δεν το χαρακτηρίζεις όμως και κλασική παράσταση. Είναι ένας συνδυασμός. Η πιο γνωστή ερωτική ιστορία στη γενιά των 20ρηδων».

Στα 22 του, βέβαια, όταν ακούει όσα λέγονται για τη γενιά του, ότι δεν φλερτάρουν τα παιδιά ή ότι δεν επικοινωνούν, απαντάει: «Ολα είναι προβοκάτσια. Φυσικά, έχουμε κάποια χαρακτηριστικά. Είμαστε παιδιά φορτωμένα χωρίς χρόνο. Από το σχολείο ακόμη και ύστερα στο Πανεπιστήμιο. Ακόμη και το κινητό μάς διαφοροποιεί. Η ηλεκτρονική επαφή, το φλερτ. Αυτό δεν αποδυναμώνει τον έρωτα. Πάντα υπάρχουν μηχανισμοί. Εμείς, για παράδειγμα, αλληλογραφούμε με sms. Κι εγώ έχω ερωτευθεί μέσα από το κινητό, τα mails, από μακριά, στο φροντιστήριο κουρασμένος, στη δουλειά μου. Τώρα πώς η γενιά μας επικοινωνεί με το έργο; Το έργο μιλάει για έναν τυχαίο έρωτα δύο παιδιών μέσα σε έναν δύσκολο κόσμο, καθώς και για μια βιαστική απόφαση. Κατάφεραν οι δυο τους να σταματήσουν αυτό που ένιωθαν πριν φθαρεί. Εμείς προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν έρωτα. Οχι όμως έναν μεγάλο έρωτα. Δεν κινούμαστε στην παράσταση στη σφαίρα του θεϊκού, αλλά του λυρικού. Δεν πήγαμε να δημιουργήσουμε χαρακτήρες, αλλά να βρούμε κοινά στοιχεία με τους χαρακτήρες». Ρωμαίος και Ιουλιέτα, λοιπόν, «σε ανθρώπινη διάσταση».

  • Περισσότεροι στόχοι

Το γεγονός ότι σκηνοθετεί στο οικογενειακό θέατρο δεν σημαίνει ηρεμία. «Στα λόγια νιώθω ασφάλεια, υποσυνείδητα όμως ανασφάλεια». Πάντα το νόμισμα έχει δύο όψεις». Το ίδιο συμβαίνει και με το θέατρο. Τον ενδιαφέρει, το σπούδασε, αλλά δεν περιορίζεται μόνο στην υποκριτική. «Θέλω να σπουδάσω και σκηνοθεσία. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως δεν θα ξαναπαίξω σε δική μου παράσταση». Γιατί; «Χάνεις από παντού. Δεν βλέπεις τον εαυτό σου και μπλέκεσαι σε έναν αχταρμά. Κάποιοι τα καταφέρνουν. Στον χαρακτήρα μου μάλλον δεν ταιριάζει». Ετσι έβαλε πλώρη να σπουδάσει σκηνοθεσία στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο. «Η επόμενη, όμως, δουλειά θέλει σκέψη και εξειδίκευση για να πείσω».

  • «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Μετάφραση Διονύση Καψάλη, σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, επιμέλεια κίνησης Σεσίλ Μικρούτσικου, μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, επιμέλεια λόγου Ρηνιώς Κυριαζή. Παίζουν οι: Δημήτρης Αντωνίου, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Μαρία Μπεληγιάννη, Μίλτος Σωτηριάδης, Μιχάλης Τιτόπουλος, Στέλιος Χλιαράς.
  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 21/10/2009