Category Archives: Πλαθ Σίλβια

Η Σίλβια Πλαθ και τρεις εγκυμοσύνες

Επιμέλεια: ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αριστερά: Από τη λονδρέζικη παράσταση των «Τριών γυναικών», που γράφτηκαν το 1962 ειδικά για το ραδιόφωνο Πάνω: Η Σίλβια Πλαθ το 1962, στο Ντέβον με ένα από τα δύο παιδιά της

Ποιήτρια, μυθιστοριογράφος, σύντροφος του Τεντ Χιουζ και τραγική αυτόχειρας. Στις βασικές ιδιότητες που ανακαλεί άμεσα το όνομα της Σίλβια Πλαθ (1932-1963) ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Σόου προσθέτει αυτές τις μέρες στο Λονδίνο και ακόμη μία: την ελάχιστα γνωστή τής δραματουργού. Το μοναδικό και σχεδόν ξεχασμένο, έμμετρο θεατρικό της έργο «Τρεις γυναίκες» έκανε πρεμιέρα στο Jermyn Street Theatre, όπου θα παρουσιάζεται μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Πρώτη φορά ανεβαίνει στη σκηνή.

Γράφτηκε το 1962, δύο χρόνια μετά την πρώτη πρώτη της ποιητική συλλογή, τον «Κολοσσό», και ένα χρόνο πριν από το περίφημο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Γυάλινος Κώδων». Και μεταδόθηκε μία και μοναδική φορά από το BBC. Ηταν, δηλαδή, γραμμένο ειδικά για το ραδιόφωνο. Οι τρεις ηρωίδες δεν είχαν ονόματα, είχαν όμως «ευδιάκριτα χαρακτηριστικά». Αργότερα, καθώς παρέμενε ανέκδοτο, συμπεριελήφθη στην ποιητική συλλογή «Winter Trees», που κυκλοφόρησε επτά χρόνια μετά την αυτοκτονία της Πλαθ.

Το θεατρικό θίγει θέματα όπως η μητρότητα, η εγκυμοσύνη, ο τοκετός, η αποβολή, η υιοθεσία και άλλα που αφορούν την έκσταση και τον τρόμο της γέννησης. Η Πλαθ τα επεξεργάστηκε κι αργότερα στο κατ’ εξοχήν ποιητικό της αριστούργημα «Αριέλ». Αυτή ακριβώς η θεματολογία του έκανε την Τζόις Κάρολ Οουτς όταν το διάβασε να ανακηρύξει τη συγγραφέα τους «βασίλισσα της θλίψης, εκπρόσωπο του πιο ιδιωτικού, πιο απελπιστικού εφιάλτη μας».

Ο Ρόμπερτ Σόου διαπραγματευόταν εδώ και δύο χρόνια με τους κληρονόμους της Πλαθ και με τον εκδοτικό οίκο των Faber&Faber τα δικαιώματα του έργου. Τα κατάφερε μετατρέποντας τις 12 ποιητικές σελίδες του σε μια παράσταση που διαρκεί περί τη μία ώρα.

Το κάστινγκ ήταν ακόμη μία δύσκολη διαδικασία για τον σκηνοθέτη. Ελαβε 1.700 αιτήσεις και κατέληξε σε τρεις Λονδρέζες ηθοποιούς. Η Ελίζαμπεθ Ντολ είναι η «Πρώτη Φωνή», μια γυναίκα που γεννάει κανονικά σε μαιευτήριο και επιστρέφει με το μωρό της σπίτι. Η Τίλι Φόρτσουν είναι η «Δεύτερη Φωνή», μια γραμματέας που αποβάλλει – όχι για πρώτη φορά. Η Λάρα Λέμον είναι η «Τρίτη Φωνή», μια φοιτήτρια που βιώνει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και δίνει το μωρό της για υιοθεσία.

Αν και ο σκηνοθέτης διατηρεί τις επιφυλάξεις του ως προς το αν το έργο είναι αυτοβιογραφικό, υπενθυμίζει ότι η Πλαθ είχε γεννήσει την κόρη της Φρίντα τον Απρίλιο του 1960, είχε μια αποβολή τον Φεβρουάριο του 1961 και τον Ιανουάριο του 1962 έφερε στον κόσμο τον γιο της, Νίκολας.

Πρόκειται τότε για «γυναικείο» έργο; Ο Σόου το αρνείται κατηγορηματικά. «Εχει», λέει στον «Γκάρντιαν», «ένα είδος παγκοσμιότητας. Εκφράζει την εσωτερική ζωή κάθε ανθρώπου με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/01/2009
Advertisements