Category Archives: Πιττακή Ρένη

Ελληνικό θέατρο: σκοτώνει τ’ άλογα και πριν γεράσουν;

  • Κάποτε τις Ιουλιέτες και Οφηλίες τις έπαιζαν 60άρες. Τώρα φτάσαμε στο άλλο άκρο. Οι σκηνές μας, ακόμα και το Εθνικό, αποθεώνουν τη νεότητα. Την είχαμε ανάγκη την ανανέωση σε όλα τα επίπεδα. Μήπως, όμως, χάσαμε το μέτρο; Μιλούν στην «Ε» οι Ρένη Πιττακή, Δημήτρης Καταλειφός, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Λυδία Φωτοπούλου, Πέμυ Ζούνη, Γιάννης Χουβαρδάς, Εφη Θεοδώρου και Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Δημήτρης Καταλειφός: «Οι ηθοποιοί μετά τα 50 είμαστε οι πιο ριγμένοι απ' όλους». Στο «Ταξίδι» του Ο'Νιλ στο «Απλό Θέατρο».

Δημήτρης Καταλειφός: «Οι ηθοποιοί μετά τα 50 είμαστε οι πιο ριγμένοι απ’ όλους». Στο «Ταξίδι» του Ο’Νιλ στο «Απλό Θέατρο».

  • Η ηλικία αυτή καθ’ εαυτή είναι ένα απ’ τα λιγότερο ενδιαφέροντα «υποκείμενα» στο θέατρο. Εκτός κι αν συγγραφέας είναι ο Σέξπιρ -κληροδότησε επαρκέστατη παρακαταθήκη εμβληματικών ρόλων για τη μέση και την τρίτη ηλικία ερμηνευτών. Σήμερα, που η νεότητα λατρεύεται ως θεότητα, και όλοι πασχίζουν να παραμείνουν νέοι ή τουλάχιστον να συνυπάρχουν με τα νιάτα, το θεατρικό Λονδίνο επιμένει να κρατά ψηλά τη «σημαία» της θεατρικής τέχνης: σε αντιδιαστολή με την Αμερική, που ξορκίζει το γήρας σαν να είναι ο σατανάς, δίνει ελάχιστη σημασία στην ηλικία.
  • Στην «κοιτίδα» του σύγχρονου θεάτρου συνεχίζεται η τεράστια παράδοση σπουδαίων Βρετανών ηθοποιών που δουλεύουν αδιαλλείπτως, μέχρι τέλους -ανάμεσά τους και η πιο ευπαθής κατηγορία των γυναικών ηθοποιών: Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Μάγκι Σμιθ, Τζούντι Ντεντς. Από κοντά, όπως σημείωνε πρόσφατα ο «Γκάρντιαν», μια ελαφρώς νεότερη, μεσήλικη πάντως γενιά ηθοποιών, όπως η Φιόνα Σο, η Λέσλι Σάρπ, η Τζ. Στίβενσον.
  • Εχετε αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται στην Ελλάδα των 380 παραστάσεων; Ποιο μοντέλο «αφομοιώσαμε»; Το βρετανικό ή το αμερικανικό; Η ανεργία πάντα έπληττε τις τάξεις των ηθοποιών -είναι, ούτως ή άλλως, υπερβολικά πολλοί, για να απορροφηθούν από την αγορά θεάτρου- ιδίως τους νέους. Κάθε χρονιά στις κορεσμένες τάξεις του προστίθενται επιπλέον 800 απόφοιτοι δραματικών σχολών. Και πάντα η γκρίνια αφορούσε το μέλλον και την τύχη των νεότερων. Προφανώς, δικαίως.
  • Από την άλλη, ποιος αρνείται ότι σήμερα ζούμε στην εποχή τής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επικράτησής τους, σε βαθμό που κάποιοι να μιλούν ακόμη και για «δικτατορία της νεότητας»; Να ξεκινήσουμε από τις επιχορηγούμενες και μη ομάδες και σκηνές, που κάνουν ό,τι μπορούν με πυρήνα νέες αποκλειστικά δυνάμεις; Ας μην ξεχνάμε ότι οι νεότεροι δεν προβάλλουν την αξίωση πληρωμών και ενσήμων. Για να καταλήξουμε στο νέο, επί Γιάννη Χουβαρδά, Εθνικό Θέατρο, που έχει μετατοπίσει το κεντρικό βάρος σε ένα νέο ηλικιακά δυναμικό ηθοποιών.

Λυδία Φωτοπούλου: «Η ροπή στους νεότερους πατά στον φόβο ότι ο 50χρονος-60χρονος ηθοποιός δεν είναι μοντέρνος». Με τη Ράνια Οικονομίδου στο «Ανάσα ζωής» στο «Απλό»

  • «Δεν μπαίνουν ντιρεκτίβες στους δημιουργούς. Δεν μπορείς να θέσεις σε έναν σκηνοθέτη όριο ηλικίας για τους ηθοποιούς του. Είναι λεπτό το ζήτημα», επισημαίνει εύστοχα η Ρένη Πιττακή. Ετσι λοιπόν υπάρχουν ώριμοι ηθοποιοί που παρέκαμψαν τον «σκόπελο» της ανεργίας επειδή συνδέθηκαν καλλιτεχνικά με ένα σκηνοθέτη -όπως η Ράνια Οικονομίδου με τον Αντώνη Αντύπα, και, τελευταία, η Ολια Λαζαρίδου με την Αντζελα Μπρούσκου, για να φέρω δύο μόνο παραδείγματα.
  • Σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει ο κλασικός προσωποπαγής θίασος του πρωταγωνιστή (όπως των Γ. Κιμούλη, Γρ. Βαλτινού, Γ. Αρμένη, Κάτιας Δανδουλάκη, Κατερίνας Μαραγκού, Μπέττυς Αρβανίτη, Αννας Κοκκίνου κ.ά.), πόσο συχνά οι καλοί, μέσης και βάλε ηλικίας, ηθοποιοί θα έβρισκαν δουλειά; Γιατί, τελευταία, έχουν να αντιμετωπίσουν κι ένα επιπλέον ζήτημα: ηλικιακά οι ρόλοι διολισθαίνουν διαρκώς προς τη… νεότητα: τους 50άρηδες ακόμη και 60άρηδες, σήμερα τους υποδύονται «γεροί» 40άρηδες.
  • «Το μέτρο έχει πράγματι χαθεί. Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει σχεδόν απόλυτα το «τόπος στα νιάτα»», παραδέχεται η Πιττακή. «Οταν έβγαινα στο θέατρο υπήρχε τέτοια γεροντοκρατία, που οι Οφηλίες και οι Ιουλιέτες ήταν 6Οάρες. Σήμερα έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο. Εχει επικρατήσει η λατρεία των νέων και φρέσκων. Αυτό μπορώ να το αντιληφθώ στην πασαρέλα ή στη διαφήμιση. Αλλά όχι στο σινεμά και στο θέατρο, που πρέπει να υπάρχει άλλο εύρος». Το πρόβλημα του «εκτοπισμού της μέσης ηλικίας» το εντοπίζει η καλή ηθοποιός στις γυναίκες, «που ίσως είμαστε περισσότερες. Παρ’ ότι αρχίζω πλέον να το βλέπω και στους άνδρες».
  • «Ηρθε η ώρα να χτυπήσει ένα καμπανάκι!», καταλήγει σκεπτική η Πιττακή, και βρίσκει απολύτως σύμφωνο και τον Δημήτρη Καταλειφό. «Γενικά, μετά τα 50 είναι δύσκολα τα πράγματα για τους ηθοποιούς στην Ελλάδα, εφόσον δεν έχουν δική τους δουλειά ή δικό τους θίασο. Είναι οι ριγμένοι της υπόθεσης», υποστηρίζει ο ηθοποιός. «Αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε θέατρα ρεπερτορίου, όπως ήταν παλαιότερα το «Θέατρο Τέχνης». Τα ανεβάσματα των έργων είναι υπόθεση της σεζόν, οπότε το πού θα βρεθείς είναι θέμα συμπτώσεων και συγκυριών».

Γιώργος Μιχαλακόπουλος: «Η δική μου γενιά δεν έχει παραγκωνιστεί». Εδώ με τον Γ. Μοσχίδη και την Κατερίνα Μαραγκού στον «Μπόρκμαν» του Ιψεν

  • «Κι εγώ σήμερα που μιλάμε δεν έχω καμία σιγουριά», αποκαλύπτει. «Μετά τον μονόλογο του Μπέκετ, που ήρθα να ερμηνεύσω στο ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, δεν ξέρω τι θα κάνω. Ψάχνομαι. Αυτό συμβαίνει αν δεν έχεις τον δικό σου χώρο. Το ζω από τα 46 μου και μετά, οπότε διαλύθηκε η ομάδα του «Εμπρός». Και με το πέρασμα των χρόνων επιδεινώνεται η κατάσταση. Γενικώς, η ζωή είναι δύσκολη μετά τα 50 για όλους. Η μεσαία ηλικία, ακόμα και στο ρεπερτόριο, δεν υπάρχει. Οι μεγάλοι ρόλοι είναι είτε πολύ νεανικοί είτε πολύ γεροντικοί». «Το καλό», προσθέτει, «θα ήταν να αξιοποιούνται όλες οι ηλικίες, όπως στα θέατρα ρεπερτορίου. Οι «Εφήμεροι» από το «Θέατρο του Ηλιου» της Μνουσκίν είχαν ερμηνευτές από 5 έως 80 ετών».
  • Ο Δημήτρης Καταλειφός αναγνωρίζει, όπως και αρκετοί συνάδελφοί του, ότι στο Εθνικό Θέατρο υπάρχει πια η τάση «να ανεβαίνουν έργα για νεότερους». «Παρ’ ότι όμως είναι γεγονός, η ροπή προς κάτι πιο νεανικό, θεωρώ ότι είναι συμπτωματική», καταλήγει.
  • Υπάρχει και η πλευρά του… μισογεμάτου ποτηριού. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, όπως λέει, δεν έχει νιώσει «ούτε έλλειμμα», ούτε «περιθωριοποίηση της μέσης ηλικίας», ούτε «καμία παραχώρηση».
  • «Δεν νιώθω κανένα παραγκωνισμό», υποστηρίζει. «Η δική μου γενιά δεν έχει πρόβλημα: ο Γιάννης Φέρτης δουλεύει διαρκώς, όπως και ο λίγο μεγαλύτερός μας Γιώργος Μοσχίδης. Αλλωστε, οι μεγάλοι ρόλοι δεν πάνε με τη ζυγαριά. Παλαιότερα υπήρχε η παράδοση οι μεγάλοι ηθοποιοί να παίζουν και τους νέους. Ετσι κι αλλιώς, για να ανεβεί ο «Λιρ» χρειάζονται 30 ηθοποιοί. Οπότε μόνο ένα Εθνικό και ένα ΚΘΒΕ -στο δεύτερο με τον Τσακίρογλου βλέπουμε να συμβαίνει- μπορούν να ανεβάζουν έργα για ώριμους ρολίστες. Δεν είναι εφικτό για το ελεύθερο θέατρο».
  • Ο Μιχαλακόπουλος θέτει και μια ακόμη παράμετρο, που συνήθως παραβλέπεται ή κομψά αποσιωπείται: «Για να είμαστε αντικειμενικοί, δεν μπορούν όλοι οι ώριμοι ηθοποιοί να φέρουν τα φορτία ενός μεγάλου ρόλου για μεγάλες ηλικίες -είτε γιατί ξεπουλήθηκαν στην πορεία, είτε γιατί δεν έχουν πλέον τις φυσικές αντοχές, είτε…. Το ότι υπάρχει ένα «υλικό» αναξιοποίητο είναι γεγονός. Αλλά, επιμένω, η ηλικία δεν είναι τεκμήριο».
  • «Η ροπή προς τους νεότερους είναι φαινόμενο των καιρών, πιο αμερικανικό σαφώς, που πατάει στο φόβο ότι μπορεί ένας ηθοποιός 50-60 ετών να μην είναι μοντέρνος», είναι η ερμηνεία των νέων «ηθών» που δίνει η Λυδία Φωτοπούλου. «Δεν μου φαίνεται πάντως περίεργο που επιβάλλονται οι νεότεροι και στο θέατρο, αφού παντού πλέον πλασάρεται το «νέος κι ωραίος». Από την άλλη, θεωρώ καλό που οι ρόλοι νέων παίζονται από τόσο νέους -υπάρχει το καλό δυναμικό. Δεν μ’ ενοχλεί, ώστε να φτάσω να πω «παραγκωνίστηκα»».
  • «Υπάρχει όντως «τσουνάμι» νέων ταλαντούχων ηθοποιών αλλά και η εποχή μας θέλει «φρέσκο κρέας». Ομως, κανείς από τη γενιά μου δεν έχει παροπλιστεί πραγματικά», τονίζει η Πέμυ Ζούνη. «Απλώς, έχουμε γίνει πιο επιλεκτικοί. Οι νέοι έχουν αντοχές και ορμούν. Αυτό είναι κάτι που, για παράδειγμα, ο Χουβαρδάς στο Εθνικό Θέατρο το ενισχύει». *

Το Εθνικό δεν περνάει εφηβεία

«Το ξύπνημα της άνοιξης» του Φ. Βέντεκιντ (φωτ.) έριξε τον μέσο όρο ηλικίας των ηθοποιών του Εθνικού στα 25 χρόνια. Δεν είναι η μοναδική παράσταση

«Το ξύπνημα της άνοιξης» του Φ. Βέντεκιντ (φωτ.) έριξε τον μέσο όρο ηλικίας των ηθοποιών του Εθνικού στα 25 χρόνια. Δεν είναι η μοναδική παράσταση

  • Σύμφωνα με τον Γ. Χουβαρδά, στις παραγωγές του αντιπροσωπεύονται όλες οι ηλικίες: 52% των ηθοποιών είναι 22-35 ετών, 30% , 36-50 και 18% από 51 και άνω. Δεν πάει καιρός που ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Γιάννης Χουβαρδάς, άνοιγε στο γραφείο του στην Αγ. Κωνσταντίνου μια πραγματικά παράξενη επιστολή. Η άγνωστη αποστολέας, προφανώς θεατής της πρώτης κρατικής σκηνής, εξέφραζε το αίτημα της συσπείρωσης σε μια παράσταση του Εθνικού παλαιών μεγάλων πρωταγωνιστριών του ελληνικού θεάτρου, άνω των 60, ακόμη και 70 ετών. Το αίτημα ίσως να είναι ανέφικτο, ωστόσο δεν παύει ως χειρονομία να υπογραμμίζει τη «στροφή» που έχει τελευταία πάρει το Εθνικό Θέατρο, πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων -όπως η αείμνηστη Αλέκα Παΐζη και ο Γιάννης Βογιατζής, που δίνουν ή έδιναν συχνά το παρών στις παραστάσεις του.
  • Χωρίς να αμφισβητεί κανείς ότι έχει στελεχωθεί από το πιο ταλαντούχο κι ακμαίο κομμάτι των ενεργών ηθοποιών μας, εμφανίζει την εικόνα ενός διευρυμένου «Αμόρε», με «πρώτη ύλη» κυρίως νέες δυνάμεις. Ο ηλικιακός «δείκτης» έχει κατέλθει κατακόρυφα. Είναι ενδεικτικές τρεις μόνο απ’ τις επερχόμενες παραγωγές του. Τον καζαντζακικό Ζορμπά στην παράσταση του Τσεζάρις Γκραουζίνις θα υποδυθεί το χειμώνα ο Μανώλης Μαυροματάκης. Την Κυρά της Θάλασσας του Ιψεν (σκηνοθεσία: Ε. Στούμπε) η Μαρία Ναυπλιώτου, ενώ τον ρόλο της Ατοσσας το καλοκαίρι, στους «Πέρσες» του Ντ. Γκότζεφ, θα επωμιστεί η Αμαλία Μουτούση, που ώς χθες υποδυόταν τη νεαρή Αντιγόνη.
  • «Δεν υπάρχει καμία επίσημη γραμμή στο Εθνικό θέατρο να κατεβαίνουν οι ηλικίες των ρόλων. Αντίθετα, γίνεται προσπάθεια οι ρόλοι να παίζονται στις ηλικίες που υπαγορεύονται από τους συγγραφείς», υποστηρίζει ο Γιάννης Χουβαρδάς. Και υπογραμμίζει με έμφαση: «Στις παραγωγές του Εθνικού αντιπροσωπεύονται όλες οι ηλικίες». Για του λόγου το ασφαλές δίνει στη δημοσιότητα και νούμερα. «Τα ποσοστά των ηλικιών είναι 52% από 22 ώς 35 ετών, 30% από 36 ώς 50 ετών και 18% από 51 και άνω, ποσοστά ισορροπημένα αλλά και απολύτως αναμενόμενα, λαμβάνοντας υπόψη ότι στο ρεπερτόριό μας περιλαμβάνονταν κατά την τρέχουσα σεζόν τρία έργα με κυρίως νεανική διανομή – «Ξύπνημα της Ανοιξης», «Φάουστ» και «Σαμπίνε Χ», συν μια παράσταση παιδική και μία χοροθεάτρου».
  • Για την αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού, Εφη Θεοδώρου, «είναι πολύ λογικό να δίνονται ευκαιρίες συστηματικά στους πιο νέους. Πρέπει να δοκιμαστούν τα παιδιά. Ετσι προετοιμάζουμε την τέχνη του μέλλοντος». Παραδέχεται ωστόσο ότι κάποιοι μπορεί να μιλούν για «φασισμό της νεότητας» βλέποντας τις παραγωγές του Εθνικού. Προτάσσει, όμως, μια βασική ποιότητα της θεατρικής πράξης: τη διαθεσιμότητα των ηθοποιών. «Με τα μεγάλα ονόματα, που έχουν παγιωμένες απόψεις, συχνά δεν εξασφαλίζεις την απόλυτη διαθεσιμότητα. Για να πας, όμως, παραπέρα πρέπει να έχεις ανθρώπους διαθέσιμους και ευέλικτους».
  • «Γενικότερα, όμως, όχι μόνο δίνονται ευκαιρίες στους μεγαλύτερης ηλικίας ηθοποιούς», τονίζει ο Χουβαρδάς, «αλλά επειδή πολλοί αποχωρούν από την ενεργό δράση ενώ είναι σε ζήτηση ακόμα, υπάρχει έλλειψη καλών ηθοποιών για σοβαρούς ρόλους σ’ αυτές τις ηλικίες».

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: τόπο στα νιάτα

  • Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος συνειδητά έκανε το Θέατρο του Νέου Κόσμου στέκι νεανικών καλλιτεχνικών δυνάμεων. «Δεν είναι, όμως, καλό που πλέον δεν παίζουν τις 20άρες οι 50άρες και οι 60άρες;», ερωτά. «Προσωπικά, δεν βλέπω να ‘χουν πρόβλημα οι ώριμοι ηθοποιοί. Αντιθέτως. Ηθοποιοί που έχουν βρει μια «σειρά» μεγαλώνοντας, γίνονται περιζήτητοι, όπως ο Γ. Μοσχίδης ή η Σούλα Αθανασιάδου. Αλλοι βεβαίως αποσύρονται ή μεγαλώνοντας δεν προσαρμόζονται, διατηρούν μια παρωχημένη «γλώσσα». Το πρόβλημα της ανεργίας μαστίζει, όμως, τους νέους. Κάθε χρόνο βγαίνουν απ’ τις σχολές 800 νέοι ηθοποιοί, ενώ η αγορά μπορεί να απασχολήσει μόλις 50».
  • Φυσικά, οι ηλικιακές «ισορροπίες» ή «ανισορροπίες» προδιαγράφονται από το ρεπερτόριο. Αλλά και το νέο ελληνικό έργο, που έχει τελευταία κατακλύσει τις σκηνές μας, σκέφτεται καθόλου τη μέση ηλικία; Σπάνια. «Φυσικό κι επόμενο δεν είναι οι νέοι συγγραφείς να γράφουν για τη δική τους ηλικία;», δικαιολογεί τις επιλογές τους ο Β. Θεοδωρόπουλος.
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 4 Απριλίου 2009
Advertisements

Πίσω από την κρίση στο «Θέατρο Τέχνης»

Δύσκολη μοιάζει η κατάσταση που δημιουργείται στο Θέατρο Tέχνης με το καινούργιο Δ.Σ., το οποίο έχει να αντιμετωπίσει τον θόρυβο από την αποχώρηση δύο ιστορικών στελεχών. Της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή, τις οποίες βέβαια κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ότι αδιαφορούν για το θέατρο, στο οποίο έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ταυτίστηκαν με τον Κάρολο Κουν.

«Εγινα εταίρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου κατόπιν προτάσεως της Ρένης Πιττακή το φθινόπωρο του 2006, για να προσπαθήσω εκ των έσω και από κοινού να συμβάλλω, ώστε το Θέατρο Τέχνης να αποσπασθεί από την ακινησία στην οποία είχε καθηλωθεί και να πάψει να είναι “ένα θέατρο σαν όλα τα άλλα”.

Η αποτελεσματικότητα της “θεραπείας” εξαρτάται ωστόσο από την ικανότητα της “διάγνωσης”…», σημειώνει η Μ. Λυμπεροπούλου. Αντ’ αυτής υπήρξε: «μια συστηματική και συχνά κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε όχι μόνο εις βάθος συζήτησης, αλλά ακόμα και προσωπικής επαφής – εκτός από τις ελάχιστες φορές που μόνη μου επεδίωξα. Oτιδήποτε διατυπώθηκε ως προβληματισμός, είτε προφορικά είτε υπό μορφήν προσωπικών επιστολών προς το Δ.Σ. (Φεβρουάριος 2007) ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά και υπεύθυνα. Διότι οι έως σήμερα 3 συνελεύσεις μέσα σε δύο χρόνια δεν συνιστούν σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος…».

Κάνει λόγο όμως και για μια επιστολή (τη δεύτερη, όπως σημειώνει) την οποία υπέγραφε ο τότε πρόεδρος Πάνος Σακελλαριάδης και το Δ.Σ. (τον περασμένο Ιούνιο), αλλά και 11 μέλη της Εταιρείας, η οποία «αγνοήθηκε με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία. Αγένεια κυρίως προς το πρόσωπο του Βίκτωρα Μελά, επιτίμου προέδρου της Εταιρείας και συνοδοιπόρου επί μακρόν μαζί με τον Γιώργο Σαρρή και τον Πάρι Τακόπουλο, του Κ. Κουν».

Είναι πολλά ακόμη αυτά που περιγράφει η Μάγια Λυμπεροπούλου, όπως άλλωστε και η Ρένη Πιττακή, δίνοντας την εντύπωση ότι το Θέατρο Τέχνης καιρό τώρα μοιάζει με καζάνι που βράζει.

«Είναι γνωστό ότι όλο αυτό το διάστημα μετά τον θάνατο του Γ. Λαζάνη κάποιοι από μας είχαμε θέσει επίμονα το ζήτημα της καλλιτεχνικής ταυτότητας, της φυσιογνωμίας και του προσανατολισμού του Θεάτρου Τέχνης για το αύριο. Είχαμε διατυπώσει, κατόπιν προτροπής του Δ.Σ., σκέψεις και προτάσεις, είχαμε ακόμη αναφερθεί και σε ονομαστικές λύσεις. Το Δ.Σ. υποτίθεται ότι συζήτησε, ενώ επί της ουσίας παρέκαμψε και αγνόησε όλον τον σχετικό προβληματισμό. Αντί γι’ αυτό επιδόθηκε στην κατασκευή ενός δήθεν νέου καταστατικού, για να “προικοδοτήσει” την Εταιρεία με τη θέση ενός “Διευθυντή” σε… κενό αέρος».

«Σαν όλα τα άλλα»

Η γνωστή ηθοποιός σημειώνει ότι δεν έγινε συζήτηση για το ζητούμενο, δηλαδή το αυριανό πρόσωπο του Θεάτρου Τέχνης, και κατηγορεί το Δ.Σ. ότι με «επιδέξιες» ισορροπίες και «ευφυείς» συσχετισμούς στο εσωτερικό του μπορούσε πλέον να αναλάβει δράση. «Δράση όμως προς τι; Προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της μεταφυσικής/συναισθηματικής θεωρίας περί “επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν” στη βιτρίνα, είτε με την ιδιότητα του καλλιτέχνη είτε με τον μανδύα του διοικητικού παράγοντα ή και με τα δύο». Υπενθυμίζει ότι σε λίγο καιρό συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον θάνατο του Κουν και πως δεν μπορούν να έχουν πια θέση δράσης «οι εξορκισμοί και τα υποκατάστατα».

Υπογραμμίζει, τέλος, ότι η αστική μη κερδοσκοπική «Ελληνική Εταιρεία Θεάτρου» δημιουργήθηκε πριν από 40 χρόνια χάριν του Θεάτρου Tέχνης, «ενώ σήμερα, αντίστροφα, το Θ. Τέχνης φαίνεται να υπάρχει δυστυχώς όσο και όπως υπάρχει χάριν της εταιρείας αυτής».

Μάγια Λυμπεροπούλου – Ρένη Πιττακή: Πήγαν, είδαν και απήλθαν!


Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Μία ακόμα χαμένη ευκαιρία; Η Ιστορία θα αποφανθεί. Σε θρίλερ κατέληξε, πάντως, η μεγάλη συζήτηση των τελευταίων μηνών για ένα «Θέατρο Τέχνης τού αύριο». Οσοι περίμεναν κάποια αλλαγή ή ανατροπή από τη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου το απόγευμα της Τρίτης, έμειναν στον… άσο.

«Το νέο Δ.Σ. ανέλαβε δράση προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της θεωρίας περί «επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν» στη βιτρίνα;», αναρωτιέται η Ρ. Πιττακή

Τίποτα δεν αλλάζει στον χαρακτήρα και τη γραμμή πλεύσης του ιστορικού θεάτρου, όπως αναμενόταν κυρίως μετά την εκλογή της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή στο Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου ΑΕΠΕ – Θέατρο Καρόλου Κουν (κατά τη γενική συνέλευση της 25ης Νοεμβρίου), αλλά και τις συζητήσεις που είχαν ανάψει το τελευταίο διάστημα για την επιτακτική ανάκτηση της απολεσθείσης καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του θεάτρου.

Με δύο αιφνίδιες, σκληρές επιστολές, οι δύο πρωταγωνίστριες υπέβαλαν προχθές στα μέλη του Δ.Σ της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης την παραίτησή τους και ως μέλη του Δ.Σ και ως μέλη της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης. Οι επιστολές επιδόθηκαν την ώρα που αναμενόταν να εμφανιστούν και να μετάσχουν στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου στη δραματική σχολή του.

Κύριος αποδέκτης των μομφών, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Πάνος Σακελλαριάδης (κατονομάζεται μόνον από τη Μ. Λυμπεροπούλου), ο οποίος κατηγορείται για «κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε εις βάθος συζήτησης», «αγνόηση σημαντικών επιστολών με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία». Ενώ «βλέποντας ότι δεν περνούν μικροπολιτικές, παραγοντισμοί και συμφέροντα «θέσεων», έσπευσε -αιφνιδιάζοντας την έκτακτη συνέλευση- να προτείνει την εκλογή νέων μελών, παραβαίνοντας την πρόταση του μνημονίου του ΕΚΕΘΕΧ περί εκλογής μελών κοινής αποδοχής», αναφέρει η Μάγια Λυμπεροπούλου και συνεχίζει:

«Χρησιμοποιήθηκαν «νομικοί» τρόποι, τεχνάσματα και μικροπολιτικές, για να καταστεί η Ελληνική Εταιρεία απόλυτος ρυθμιστής της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του Θ. Τέχνης», καταγγέλλει η Μάγια Λυμπεροπούλου

«Επειδή θεωρώ ανεπαρκή όποια φαρισαϊκή επιχειρηματολογία ακούστηκε, καθότι είναι ολοφάνερο ότι το σημερινό Δ.Σ., παρόμοιο στη συντριπτική πλειοψηφία με το προηγούμενο, προτιμά ένα θέατρο έλεος των νόμων της αγοράς παρά τις δεσμεύσεις της πολιτείας· επειδή η παρούσα τάξη των πραγμάτων ακυρώνει όχι μόνο τη δυνατότητα ενός «διαφορετικού» θεάτρου, αλλά και την επιθυμία αυτή για ένα «άλλο» θέατρο, επειδή κατ’ ουσίαν δεν πιστεύω στο γνωμοδοτικό κύρος μιας «πλειοψηφίας» όταν παρεμποδίζεται το καλλιτεχνικό έργο προς όφελος προσωπικών εξασφαλίσεων, και γνωρίζοντας ότι η κοινή γνώμη, θεατρική και θεατρόφιλη και κρίνει και αποδίδει ευθύνες, υποβάλλω την παραίτησή μου», καταλήγει στην επιστολή της η Μάγια Λυμπεροπούλου.

«Είμαι βέβαιη ότι η, συγκυριακή έστω, πλειοψηφία της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου απέναντι σε μια απογοητευμένη ή και παροπλισμένη μειοψηφία αντιλαμβάνεται τον ρόλο της εταιρείας με έναν τρόπο που αντιβαίνει στον ιστορικό λόγο ύπαρξής της (…) Αυτήν την αλλοίωση του ιστορικού ρόλου της δεν μπορώ να την προσυπογράψω, αποδεχόμενη τη θέση μέλους του Δ.Σ. της. Γι’ αυτό υποβάλλω σήμερα την παραίτησή μου», καταλήγει και η Ρένη Πιττακή.

«Τη μεγάλη τους λύπη» για τις παραιτήσεις, «δεδομένου ότι οι κυρίες Πιττακή και Λυμπεροπούλου είχαν μόλις εκλεγεί από τη γενική συνέλευση, ύστερα από δηλώσεις τους ότι προτίθενται να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας νέας φυσιογνωμίας του θεάτρου», εξέφρασαν στη συνεδρίαση της Τρίτης οι παριστάμενοι Πάνος Σακελλαριάδης, Αγγελος Δεληβοριάς, Διαγόρας Χρονόπουλος, Διονύσης Καψάλης και Θέμος Χαραμής. Τις κενές θέσεις των παραιτηθέντων κατέλαβαν οι δύο πρώτοι επιλαχόντες: η Εύα Κοταμανίδου και ο Κωστής Καπελώνης. Στη συγκρότηση του Σώματος του Δ.Σ. επανεξελέγη πρόεδρος ο Πάνος Σακελλαριάδης, ενώ τη θέση του αντιπροέδρου κατέλαβε ο Κωστής Καπελώνης. Στα δύο πρόσωπα ανατέθηκαν όλες οι αρμοδιότητες που απορρέουν από το καταστατικό της εταιρείας.

«Είναι ακατανόητη η αντίδραση των δύο κυριών, αφού δεν συνέβη απολύτως τίποτα που να τη δικαιολογεί στο μεσοδιάστημα από τις 25 Νοεμβρίου. Προσωπικά εξεπλάγην και λυπήθηκα», δήλωσε ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που παραμένει μέλος του Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης.

Αμφότερες οι επιστολές μέμφονται επίσης το «μοναδικής ευρεσιτεχνίας καταστατικό-μόρφωμα» του θεάτρου, που «ούτε καν καλλιτεχνικό διευθυντή δεν αποτολμά να ονομάσει». «Κι ωστόσο αυτό το καταστατικό οι δύο κυρίες το υπέγραψαν. Ξαφνικά τώρα ανακαλύπτουν ότι δεν είναι καλό;», αναρωτιέται ο Δ. Χρονόπουλος. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/12/2008

Παραιτήθηκαν από το ΔΣ του Θεάτρου Τέχνης Πιττακή και Λυμπεροπούλου

Η Ρένη Πιττακή (αριστερά) και η Μάγια Λυμπεροπούλου (δεξιά), αγαπημένες μαθήτριες του Καρόλου Κουν, παραιτήθηκαν με επιστολή

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

Δύο απουσίες και δύο επιστολές παραίτησης περίμεναν τα (υπόλοιπα) μέλη του ΔΣ της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης χθες στις έξι το απόγευμα, στο κτίριο της σχολής στην οδό Ιπποκράτους. Η Ρένη Πιττακή και η Μάγια Λυμπεροπούλου δεν πήγαν στη συνάντηση στέλνοντας η καθεμία από μία επιστολή όπου εξηγούσαν τους λόγους που τις οδήγησαν στην παραίτηση, όχι μόνο από μέλη του ΔΣ αλλά και από μέλη της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης. Η κίνηση αυτή εξέπληξε τους υπολοίπους οι οποίοι δεν περίμεναν τις παραιτήσεις αλλά και τη μη παρουσία τους στο ΔΣ. «Ελπίζαμε ότι όλοι μαζί θα φτιάχναμε ένα άλλο θέατρο.Κρίμα» είπε σχετικά ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Οι δύο ηθοποιοί είχαν αποδεχθεί την «τιμητική», όπως χαρακτηριστικά είχαν πει, πρόταση να θέσουν υποψηφιότητα ώστε να μη θεωρηθούν εκ προοιμίου αρνητικές, αποτελούσαν ωστόσο τη μειοψηφία. Ηταν εκείνες που είχαν συγκεκριμένες απόψεις για την ανανέωση του Θεάτρου Τέχνης και διαφωνούσαν με την πορεία που έχει πάρει την τελευταία πενταετία το θέατρο που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν.

Στο νέο ΔΣ, που προέκυψε στις 25 του περασμένου Νοεμβρίου και απαρτίζεται από τους Πάνο Σακελλαριάδη, Άγγελο Δεληβορριά, Διαγόρα Χρονόπουλο , Διονύση Καψάλη και Θέμο Χαραμή, προστέθηκαν στις θέσεις δύο κυριών η Εύα Κοταμανίδου και ο Κωστής Καπελώνης. Πρόεδρος εξελέγη ο Π. Σακελλαριάδης και αντιπρόεδρος ο Κ. Καπελώνης. Η συζήτηση για τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή μετατέθηκε για το επόμενο ΔΣ.

Εξι… μαθήματα ζωής

Υμνος στη ζωή και στη συντροφικότητα είναι το «Εξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες» του Ρίτσαρντ Αλφιέρι που ευτυχεί στο ανέβασμά του στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης χάρη στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια μα και τον υποκριτικό οίστρο της Ρένης Πιττακή που έχει πλάι της τον Κωνσταντίνο Κάππα.

Εξι... μαθήματα ζωής

Το έργο παρακολουθεί την απρόβλεπτη σχέση μεταξύ μιας αστής μοναχικής γυναίκας που έχει χάσει τον άντρα της κι ασθενεί κι ενός νεαρού γκέι χορευτή τον οποίο προσλαμβάνει για να της παραδώσει κατ οίκον μαθήματα χορού.

Μέσα από έξι διαφορετικούς χορούς -βαλς, σουίνγκ, ροκ εντ ρολ τσάρλεστον, φλαμένκο, τανγκό- η Λίλι και ο Μάικλ έρχονται κοντά και περνούν όλη την γκάμα της ανθρώπινης επικοινωνίας. Τα μαθήματα χορού γίνονται μαθήματα ζωής και για τους δύο. Με δυνατές ανατροπές, χιούμορ και πολύ χορό, το αταίριαστο ζευγάρι φτιάχνει μια πρωτότυπη μα και αισιόδοξη ανθρώπινη σχέση. Ο Πέτρος Ζούλιας ανέβασε το έργο -σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου- με μαεστρία και φαντασία. Φώτισε όλες του τις πτυχές με ζηλευτό τρόπο και ανέδειξε τα μηνύματα του έργου με μοναδικό τρόπο.

Η Ρένη Πιττακή «κεντά» υποκριτικά καθώς μεταμορφώνεται από την αστή, κουρασμένη, απογοητευμένη και βαριά γυναίκα της αρχής, στην αισιόδοξη γυναίκα που βρίσκει νόημα στη ζωή της μέσα από τη φιλία. Εχει δεινότητα υποκριτική αλλά και χορευτική και μαγεύει το κοινό! Πλάι της άμεσος και απολαυστικός στον καθηγητή χορού ο Κωνσταντίνος Κάππας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Πού: Ιλίσια – Βολανάκης. Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια, Αθήνα
  • Πότε: Τετάρτη έως Σάββατο στις 9.00 μ.μ. Κυριακή στις 8.00 μ.μ.
  • Εισιτήρια: 23 ευρώ, 18 ευρώ (φοιτητικό)
  • Τηλέφωνο: 210-7216317

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 11/12/2008

Χορεύοντας στο «ηλιοβασίλεμα»

Απαλύνεται το αδυσώπητο βάρος του χρόνου; Η φθορά του, και μάλιστα σε μια γυναίκα; Η σκληρή μοναξιά του ηλικιωμένου; Αλλά και η μοναξιά ενός νέου με ιδιαιτερότητες; Η ζωτική ανάγκη επικοινωνίας κι επαφής; Το βάλσαμο είναι ο… χορός, το άγγιγμα, λέει με γλυκόπικρο, χιουμοριστικό και ουμανιστικό τρόπο ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Αλφιέρι στο έργο του «Έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες» στο θέατρο «Ιλίσια-Βολανάκη».

Μια εξηνταπεντάχρονη συντηρητική γυναίκα που ζει μόνη σ’ ένα διαμέρισμα στη Φλόριντα αρχίζει μαθήματα χορού κατ’ οίκον συνήθως βραδάκι μ’ έναν 35χρονο δάσκαλο, απρόβλεπτο και αθυρόστομο. Μαθήματα επεισοδιακά, όπου κάθε φορά ξεδιπλώνονται απρόσμενες πτυχές των χαρακτήρων τους και των βιωμάτων τους.

Μυστικά και ψέματα, καβγάδες, βρισιές, ανεπούλωτα τραύματα, καταχωνιασμένα μυστικά, σταδιακές εκμυστηρεύσεις τούς φέρνουν κοντά παρά το χάσμα του χρόνου που τους χωρίζει. Ο χορός τούς γλυκαίνει, τους ανοίγει, τους παρηγορεί, τους κάνει να ελπίζουν. Μετά την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας ευτυχεί πάλι στον ίδιο χώρο, μ’ αυτή την επιδέξια ισορροπημένη ανάμεσα σε συγκίνηση και γέλιο παράσταση.

Υπέροχη η Ρένη Πιττακή, γλυκαίνει το βάρος του χρόνου άφοβα, πλάθοντας στην εντέλεια την 65 «καρατίων» συντηρητική-εσωστρεφή ηρωίδα της, που αλλάζει ρότα χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ, τάνγκο, βαλς, τσάρλεστον, ροκ εν ρολ, μπλουζ (πολλές κοπελίτσες θα τη ζήλευαν και μόνο για τις χορευτικές της ικανότητες). Ο νεαρός Κωνσταντίνος Κάππας τα έβγαλε πέρα μια χαρά χωρίς τερτίπια με τον οξύθυμο, παρορμητικό, φιλότιμο και πληγωμένο ομοφυλόφιλο δάσκαλο χορού. Μια παραστάση χάρμα οφθαλμών.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 04/12/2008

Συγκατοίκηση στο Υπόγειο [Θέατρο Τέχνης]

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

Με ανανεωμένο διοικητικό συμβούλιο το Θέατρο Τέχνης επιχειρεί να ανασυνταχθεί και να κερδίσει το παρόν και το μέλλον

Μυρτώ Λοβέρδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Ο Γιώργος Δραγώνας και ο Βασίλης Παπαβασιλείου

Ηταν μια καθοριστική εβδομάδα αυτή που πέρασε για το Θέατρο Τέχνης. Ενδεχομένως η επόμενη να είναι ακόμη πιο καθοριστική, αφού αναμένεται να συνεδριάσει το νέο Διοικητικό Συμβούλιο για την εκλογή προέδρου και, κυρίως, καλλιτεχνικού διευθυντή. Η είσοδος της Ρένης Πιττακή και της Μάγιας Λυμπεροπούλου , καθώς και του Διαγόρα Χρονόπουλου στο νέο επταμελές ΔΣ, έκαναν την έκπληξη: Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αποχωρήσεις, το ιστορικό θέατρο το οποίο ίδρυσε ο Κάρολος Κουν το 1942 επέλεξε την οδό της συγκατοίκησης. «Με την παρούσα σύνθεση , το συμβούλιο θέλησε να μετατρέψει τους “εξόριστους” σε “συμμέτοχους”» , λένε κάποιοι, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» και αναρωτιούνται αν το σημερινό κλίμα «συμφιλίωσης» μπορεί να έχει διάρκεια και να αποφέρει καρπούς.

Με δεδομένο, πάντως, το ασυμβίβαστο, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δεν μπορεί πλέον να είναι υποψήφιος για τη θέση που κατείχε τα τελευταία πέντε χρόνια, οπότε το πεδίο είναι ανοικτό. Από το προηγούμενο ΔΣ, του οποίου η θητεία είχε λήξει ήδη από τις 17 Νοεμβρίου, υποψηφιότητα δεν έθεσε η Κάτια Γέρου, ενώ οι Θόδωρος Γράμψας και Κωστής Καπελώνης δεν επανεξελέγησαν. Παρέμειναν οι Αγγελος Δεληβορριάς, Διονύσης Καψάλης, Πάνος Σακελλαριάδης και ο Θέμος Χαραμής (ισοψήφησε με την Εύα Κοταμανίδου, η οποία και παραιτήθηκε).

Με βασικό αντικείμενο συζήτησης τη φυσιογνωμία του Θεάτρου Τέχνης, η γενική συνέλευση της εταιρείας της περασμένης Τρίτης στο Μουσείο Μπενάκη δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέμα του ΕΚΕΘΕΧ και την πρόταση του «δεύτερου πόλου»- τη μετατροπή δηλαδή του Τέχνης σε ημικρατική σκηνή με υψηλή κρατική επιχορήγηση και αντάλλαγμα τη συνδιοίκηση με το Κέντρο. Μία ημέρα νωρίτερα, άλλωστε, το ίδιο το ΕΚΕΘΕΧ είχε δημοσιοποιήσει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία έθετε την πρότασή του για το ποσό ύψους 1,2 εκατ. ευρώ σε συζήτηση από «μηδενικής βάσεως». Στον νέο, πάντως, προϋπολογισμό το ΕΚΕΘΕΧ δεν πήρε ξεχωριστό κωδικό- μόνο μεμονωμένες διαστηριότητές του έλαβαν κωδικό, όπως τα ΔΗΠΕΘΕ. Οπότε δεν είναι ακόμη σαφές το συνολικό ποσόν που μπορεί να διαχειρισθεί και ποιες από τις ιδέες και τις πρωτοβουλίες του μπορεί να υλοποιήσει. Μετά και τον θάνατο του Γιώργου Λαζάνη, πάντως, είναι η πρώτη φορά που στο ΔΣ του Θεάτρου Τέχνης εκπροσωπούνται όλες οι τάσεις- σε μια αντιστοιχία βέβαια 5-2. Κάτι τέτοιο βέβαια αυξάνει και τις ευθύνες των μελών του, καλώντας τα να αποδείξουν ότι η συνεργασία μπορεί να έχει διάρκεια.

«Χορτάσαμε συνελεύσεις» δηλώνει στο «Βήμα» η Ρένη Πιττακή και αναρωτιέται «τι προέχει, η εταιρεία ή το Θέατρο; Το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη. Κι αν θα υπάρξουν άλλοι όροι. Η μη συμμετοχή μας είχε να κάνει με τους όρους που υπάρχει αυτό το Θέατρο ως σήμερα».

Από την πλευρά του, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δηλώνει ιδιαίτερα χαρούμενος: «Θα είμαστε πια όλοι μαζί. Με τις δύο κυρίες και τους υπολοίπους θα βρούμε παρέα τη φυσιογνωμία του θεάτρου ώστε να σταματήσουν και οι αντιπαραθέσεις» . Ο ίδιος έκανε, όπως λέει, «μια κίνηση καλής θέλησης για το καλό του Θεάτρου Τέχνης». Από την άλλη πλευρά, ο Θόδωρος Γράμψας εξηγεί ότι «έγινε αυτό

Η Ρένη Πιττακή, η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που έκαναν την έκπληξη

που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό.Το θέατρο χρειάζεται και τη Μάγια και τη Ρένη, τόσο στις σκηνές του όσο και στη διοίκηση. Στο χέρι τους ήταν το πότε θα επέστρεφαν. Με το αποτέλεσμα αυτής της ψηφοφορίας φάνηκε ότι ούτε ίντριγκες υπήρχαν ούτε έχει εξοριστεί κανένας άλλος. Και ακόμη ότι οι επιθέσεις που δεχθήκαμε όλον αυτόν τον καιρό ήταν άδικες. Ελπίζω η παρουσία τους να συσπειρώσει κι άλλους».

Το ως χθες κλίμα αντιπαράθεσης αντικαταστάθηκε πράγματι από τις λέξεις συσπείρωση, συνεργασία, συμφιλίωση, συγκατοίκηση; Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια ψηφοφορία στάθηκε ικανή να αλλάξει μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Ισως όμως οι παρούσες συνθήκες να επιτρέψουν να στηθεί ένα νέο σκηνικό. Ο χρόνος θα δείξει. Με τις παραστάσεις στις σκηνές του Υπογείου και της Φρυνίχου να λειτουργούν όπως είχαν προγραμματισθεί, το Θέατρο Τέχνης βρίσκεται ενώπιον του εαυτού του και των συνεχιστών του. Από το αποτέλεσμα θα κριθεί αν το παρελθόν και ο ιστορικός τίτλος του έχουν συνέχεια στο παρόν και κυρίως στο μέλλον.

Αλλαγές στην ηγεσία του Θεάτρου Τέχνης

Η αγαπημένη μαθήτρια του Καρόλου Κουν Ρένη Πιττακή είναι ένα από τα νέα μέλη του ΔΣ της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης

Αναζητείται νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, αφού ο Διαγόρας Χρονόπουλος έγινε μέλος του ΔΣ

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ | Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008

Μέσα σε κλίμα έντασης διεξήχθη χθες το βράδυ η ψηφοφορία για την ανάδειξη του νέου διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης, που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη. Το επταμελές ΔΣ προέκυψε ύστερα από έντονη συζήτηση και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές της παρούσας κατάστασης και σε εκείνους που επιθυμούν να αλλάξουν τα πράγματα.

Το νέο διοικητικό συμβούλιο απαρτίζεται από τους Πάνο Σακελλαριάδη , πρόεδρο του απερχομένου ΔΣ, και Αγγελο Δεληβορριά (με 19 ψήφους έκαστος), τον Διαγόρα Χρονόπουλο, μέχρι πρότινος καλλιτεχνικό διευθυντή (με 17 ψήφους), τη Μάγια Λυμπεροπούλου και τον Διονύση Καψάλη (με 16 ψήφους έκαστος), τη Ρένη Πιττακή (με 15 ψήφους), ενώ στην τελευταία, έβδομη θέση, ισοψήφησαν η Εύα Κοταμανίδου και ο Θέμος Χαραμής – είτε ένας από τους δύο θα παραιτηθεί είτε θα γίνει κλήρωση. Οσον αφορά τους δύο τελευταίους ως αργά χθες το βράδυ δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο, αν και επικρατέστερος θεωρούνταν ο Χαραμής. Από την 28μελή Γενική Συνέλευση απουσίασαν ο Βίκτωρ Μελάς και ο Γιάννης Μόραλης, καθώς και ο Γιάννης Φέρτης, ο οποίος είχε ζητήσει να αποχωρήσει και οριστικώς. Στο προηγούμενο ΔΣ, του οποίου η θητεία είχε λήξει στις 17 Νοεμβρίου, συμμετείχαν οι Σακελλαριάδης, Δεληβορριάς, Καψάλης και Χαραμής, καθώς και οι μη επανεκλεγέντες Κάτια Γέρου, Κωστής Καπελώνης, Θοδωρής Γράμψας – οι δύο τελευταίοι είχαν θέσει υποψηφιότητα.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκαν το παρόν και το μέλλον του Θεάτρου Τέχνης, καθώς και η πρόταση του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού (ΕΚΕΘΕΧ) για την επιχορήγηση ύψους 1,2 εκατ. ευρώ, με στόχο τη μεταβολή του θεάτρου που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν το 1942 σε δεύτερο πόλο, παράλληλο προς το Εθνικό Θέατρο. Κατά τις επόμενες ημέρες θα συνέλθει το νέο Διοικητικό Συμβούλιο ώστε να εκλέξει τον πρόεδρό του και στη συνέχεια θα οριστεί ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, ο οποίος δεν μπορεί να είναι ο Διαγόρας Χρονόπουλος- σύμφωνα με το Καταστατικό υπάρχει ασυμβίβαστο με τη θέση του ως μέλους του ΔΣ.

Οσον αφορά το πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης για την τρέχουσα σεζόν, θεωρείται δεδομένη η τήρηση του εφετινού ρεπερτορίου. Κάθε αλλαγή αναμένεται να αφορά την περίοδο 2009-2010.