Category Archives: ΠΕΡΣΕΣ

Αισχύλος ή Γκότσεφ;

*«…Ναι, η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη… αλλά όχι ασύδοτη και υβριστική.

Οπως η ελευθερία και η δημοκρατία, υπόκειται και αυτή σε κανόνες κοινωνικούς, ηθικούς, νομικούς, αισθητικούς. Συνακόλουθα, ο καλλιτέχνης, κάθε πνευματικός δημιουργός, πρέπει να παρουσιάζει το έργο του με ντομπροσύνη… Διαφορετικά είναι, τουλάχιστον, τυχοδιώκτης.

Στην παρουσίαση των «Περσών» του Αισχύλου ο κ. Ντίμιτερ Γκότσεφ, με τις επεμβάσεις και αλλαγές που επέφερε, μόνον «οι Πέρσες» του Αισχύλου δεν ήταν αυτό που παρουσίασε με τους ηθοποιούς που συνεργάστηκαν μαζί του.

Θα μπορούσε -είναι γενικά αποδεκτό- να τιτλοφορήσει το κατασκεύασμά του «οι Πέρσες του Αισχύλου κατά Γκότσεφ» ή κάτι παρόμοιο. Οι αυθαιρεσίες του στους «Πέρσες» ήταν τουλάχιστον «ύβρις» κατά του Αισχύλου, των θεατών, του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Γι’ αυτό τον γιουχάισαν και όσους συνήργησαν… και καλά τους έκαναν.

Οι απολογητές του Γκότσεφ (και του Βασίλιεφ, πέρυσι) πρέπει να γνωρίζουν ότι οι διαμαρτυρίες και οι αποδοκιμασίες του κοινού είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το θέατρο και τη δημοκρατία από τη γέννησή τους.

Πρέπει να γνωρίζουν ότι άλλο το «θέατρο» και το κοινό του κι άλλο το «ρωμαϊκό αμφιθέατρο», η αρένα και το γήπεδο ποδοσφαίρου με το κοινό τους… Γι’ αυτό, αντί να προσομοιάζουν το θεατρικό κοινό της Επιδαύρου με «χούλιγκανς» και να υποδεικνύουν ότι πρέπει να ντρέπεται (άκουσον άκουσον αλαζονεία και θράσος!), θα ήταν καλό να εμπεδώσουν, ότι φασιστικό είναι να απαιτούν από τους θεατές είτε μόνον τα Bravo – Brava, Bis, Encore κ.λπ. είτε να το «βουλώνουν» και να αφήσουν τους κλακαδόρους να επευφημούν».

Θωμάς Π. Πέννας, τ. δικηγόρος

[Οι αναγνώστες γράφουν, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009]

Θέατρο και χορός στη Νίκαια

«Πέρσες»

Οι «Πέρσες» του Αισχύλου «ζωντανεύουν» από το Εθνικό Θέατρο, στο Κατράκειο, την Κυριακή, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Νίκαια πολιτιστικό καλοκαίρι 2009», που διοργανώνει ο Δήμος Νίκαιας και το Πνευματικό Κέντρο του δήμου. Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου. Σκηνοθεσία : Ντίμιτερ Γκότσεφ. Σκηνικά – κοστούμια: Μαρκ Λάμερτ. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Δραματουργική συνεργασία: Ελενα Καρακούλη. Παίζουν: Αμαλία Μουτούση (Ατοσσα), Μηνάς Χατζησάββας (Δαρείος), Νίκος Καραθάνος (Ξέρξης), Στεφανία Γουλιώτη, Νίκος Κουρής, Λένα Κιτσοπούλου, Δημήτρης Ημελλος, Εύη Σαουλίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιώργος Γάλλος κ.ά. Ωρα έναρξης 9.00 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 22 ευρώ, 14 ευρώ φοιτητικό.

  • Στο Κατράκειο επίσης, τη Δευτέρα, παρουσιάζεται η «Ελένη» του Ευριπίδη από το Θέατρο «Κνωσσός». Η Ωραία Ελένη έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο και αρχέτυπο της μοιραίας γυναίκας, της ομορφιάς και της απιστίας. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Σε κάθε πόλεμο, οι άνθρωποι, ιθύνοντες ή και απλοί πολίτες, αναζητούν συνήθως ένα άλλοθι ή ένα εξιλαστήριο θύμα. Ο Ευριπίδης στην «Ελένη» αποκαθιστά το όνομα και τη φήμη της γυναίκας του Μενέλαου. Μετάφραση: Τάσος Λέρτας. Σκηνοθεσία: Λάμπρος Τσάγκας. Σκηνικά – κοστούμια: Σάββας Πασχαλίδης – Δέσποινα Βολίδη. Μουσική Σύνθεση: Νίκος Ξανθούλης. Παίζουν: Γωγώ Ατζολετάκη, Λάμπρος Τσάγκας, Νίκος Καραγιώργης, Λαμπρινή Λίβα, Μαρίτα Βλασσοπούλου κ.ά.
  • «Σαν να λέμε …Ταρτούφος» είναι ο τίτλος της θεατρικής παράστασης που ανεβάζει ο Πανελλαδικός Σύνδεσμος Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων, στις 23 του Σεπτέμβρη στο Κατράκειο. Πρόκειται για μια παράσταση με καλλιτεχνική και κοινωνική διάσταση και αξία, με στόχο την ψυχαγωγία, αλλά και την παρουσίαση στο κοινωνικό σύνολο των δυνατοτήτων και ικανοτήτων των πολιτών με αναπηρία και την ευκολία «συνύπαρξης» μέσα από την τέχνη και τον πολιτισμό. Διασκευή Αγγέλα Καζακίδου – από τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου.
  • «Μια ζωή σε μια νύχτα» είναι ο τίτλος της χοροθεατρικής παράστασης που θα δώσει η Xορευτική Πειραματική Ομάδα «ΦΩΣ» στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας (Κύπρου και Προύσσης) το Σάββατο 26 του Σεπτέμβρη. Κείμενα: Καλλιόπη Δράκου. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Κούρος. Σκηνοθεσία: Μαριάννα Παπαδοπούλου. Χορογραφίες: Μαριάννα Παπαδοπούλου – Καλλιόπη Κούρου – Δάφνη Δούλη-Γκότση.

«Δε μου άρεσαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ…»

  • Το τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

  • Ακούω συνεντεύξεις του γεμάτες ανεξικακία, διαβάζω συνεντεύξεις του πλημμυρισμένες από καλοσύνη, βλέπω εξώφυλλά του «… ο λαός κι ο Θεός βοηθός…» με αφορμή το ιστορικό γεγονός – πώς λέμε «χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί»;  – της μεταπήδησής του απ΄ τον Αlpha στον Αlter και σταυροκοπιέμαι.
  • Ο Άγιος Γεώργιος ο Αυτιάς. Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Άλλο ένα άπαιχτο στην Ελλάδα σύγχρονο βρετανικό έργο- σκωτσέζικο για την ακρίβεια- θα παρουσιαστεί στην Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας»- δεύτερο στη σειρά μετά τον μονόλογο «Γράμμα στην κόρη μου» του Άρνολντ Γουέσκερ που σας έγραφα στο προηγούμενο «Τέταρτο Κουδούνι». Η Βίκυ Γεωργιάδου (στη φωτογραφία) θα σκηνοθετήσει την «Απαλλαγή» (1999), ηχηρό συγγραφικό ντεμπούτο της Λίντα ΜακΛίν που της χάρισε πολλά βραβεία καθιερώνοντάς την ως μια απ΄ τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης αγγλόφωνης δραματουργίας.
  • Η ιστορία τριών φίλων που συναντιούνται απρόσμενα ύστερα από είκοσι χρόνια υπεκφυγών και που αναγκάζονται να έλθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας είναι η ιστορία του έργου. Όπου το σασπένς ενός θρίλερ- τα νήματα της μνήμης ξεμπλέκονται σταδιακά καθώς αποκαλύπτονται γεγονότα του παρελθόντος όπως η κακοποίηση ενός παιδιού απ΄ το μέθυσο πατέρα του, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που έγινε για να σωθεί ένα παιδί απ΄ τη βία και η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δόθηκε για υιοθεσίακι η σκληρή γλώσσα ενδίδουν απρόσμενα στην ποίηση και το λυρισμό.
  • Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη, με σκηνικά και κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, σχεδιασμό φωτισμών Μελίνας Μάσχα και μουσική Κώστα Ανδρέου. Στους τρεις ρόλους, Λαμπρινή Αγγελίδου, Άκης Λυρής, Θανάσης Χαλκιάς.
  • Δε μου άρεσαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ. Καθόλου- βαρέθηκα. Αλλά ποιος θα ψέξει το Εθνικό Θέατρο για τη διανομή; Πλην των άλλων καλών ηθοποιών, έχουμε και λέμε: ένα Βραβείο Δημήτρης Χορν- ο Δημήτρης Ήμελλος (φωτογραφία)- και τέσσερις υποψήφιοι- Νίκος Κουρής, Λαέρτης Βασιλείου, Βασίλης Ανδρέου, Δημήτρης Παπανικολάου-, δυο Βραβεία Μελίνα Μερκούρη- η Εύη Σαουλίδου κι η Στεφανία Γουλιώτη- και μια υποψήφια- η Κόρα Καρβούνη. Και όλοι/ες στο Χορό ή στον «επταμελή», «χορικό» Αγγελιαφόρο. Άντε να πεις μετά πως οι νέοι ηθοποιοί βεντετίζουν.

Οι στίχοι – το απόσπασμα με τα μαύρα στοιχεία- του Γιάννη Ρίτσου ακούστηκαν στην Μικρή Επίδαυρο. Στην έξοχη παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου «Το τερατώδες αριστούργημα»- στο ποίημα αυτό άλλωστε ανήκουν: «… μετά μου χρειάστηκε μια βροχερή μέρα/ ένα τρένο στο Βόλο φορτωμένο κάρβουνο/ μια πομπή μουσκεμένων κατάδικων/ τότε που μου ΄φυγε το κασκόλ κι΄ έτρεχα πίσω απ΄ τον καπνό να το πιάσω/ και με νόμισαν ύποπτο και με κράτησαν όμηρο/ και μου ΄φερε η Μαρία ένα μοναδικό τριαντάφυλλο στα καπνομάγαζα/ και δεν ήξερα τι να το κάνω και το ΄φαγα/ κι΄ ύστερα το ΄βγαλα απ΄ τη μύτη μου κι΄ ήταν ένα τριανταφυλλί κουνέλι/ και τότε κατάλαβα πως είμαι ποιητής/ κι επομένως δίκαιος». Την ήξερα. Την Μαρία αυτή, του Ρίτσου.

  • Και την αγαπούσα πολύ. Δεν ξέρω αν το ΄ξερε. Δεν ξέρω αν το ΄ξερα. Μ΄ επηρέασε όσο λίγοι. Με την ιδιοφυή τρέλα της. Και τη σωκρατική φιλοσοφία της. Του περιπλανώμενου αλήτη. Που γίνεται αφόρητος, που είναι όμως και λατρεμένος. Και ξέρω καλά πως κι άλλους επηρέασε. Κι ας μη μας άφηνε σε χλωρό κλαρί. Ήξερε ν΄ Αγαπάει, ήξερε να Μισεί. Ήξερε να Πιστεύει. Ήξερε να Ζει. Δε γνώριζε συμβάσεις. Ούτε στα λόγια, ούτε στις πράξεις της. Και μοίραζε ό,τι είχε. Και τριαντάφυλλα. Δεν έγραψε «τίποτα», δε στάθηκε σε κανέναν που ήθελε κάτι να αποτυπώσει απ΄ την- άπιαστη εξάλλου…- πραγματικότητά της, δεν ξέρω ούτε αν θα ΄θελε να τα γράψω αυτά.
  • Τη λέγανε Μαρίκα Βασιλάκου, μετά Μαρία Καπόλου, αλλά όλοι, απ΄ όπου κι αν πέρασε- τα πολλά τελευταία της χρόνια στην Δαφνομήλη-, την ήξεραν «Η Μαρίκα». Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1920 στον Βόλο, έφυγε, με τον τρόπο που ήθελε, την 1η Μαρτίου του 1999 στην Αθήνα. Και σ΄ έναν τοίχο της Δαφνομήλη κάτι όμορφο της έγραψαν τότε- θα ΄χει σβηστεί πια. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο τη θυμάμαι- στο κατάστιχο των Αγίων μου την έχω καταχωρημένη.
  • Τίτλος του, «Η πάχνη». Παρουσιάστηκε απ΄ το Εθνικό, την άνοιξη, ως «αναλόγιο», στις φετινές «Αναγνώσεις»- δε θα ΄λεγα πως ευτύχησε ή πως «ακούστηκε», που ΄ναι κι ο σκοπός των «Αναγνώσεων», στη σκηνοθεσία του νεαρού Θέμελη Γλυνάτση… Πρόσφατα ανέβηκε- με μεγάλη επιτυχία, στο Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση κατεβαίνει το χειμώνα Αθήνα- η πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου και θα παίζεται έως 14 Δεκεμβρίου-, ως παραγωγή πια του «Δόλιχου» του Δημήτρη Τάρλοου- Δεύτερη Σκηνή-, στο «Πορεία» του.
  • Συγγραφείς του, ο Αντώνης κι ο Κωνσταντίνος Κούφαλης που επιμένουν επιτυχώς περιφερειακά- ζουν και εργάζονται μόνιμα στην Καβάλα. Είναι το έκτο τους έργο που παρουσιάζεται απ΄ το ΄99, ήτοι μέσα σε δέκα χρόνια, σε Ελλάδα και Κύπρο- «Φτωχοί και άγιοι» (διασκευή από Παπαδιαμάντη)  σε δυο ανεβάσματα, «Το σπίτι με τα δώρα», «Ο στρατός της Σωτηρίας» επίσης σε δυο ανεβάσματα, «Γυναίκες στα χιόνια» σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, «Μη σκαλίζεις την άμμο» σε «αναλόγιο» (απορώ πώς το συγκεκριμένο, που είναι ίσως και το καλύτερό τους, δεν έχει ακόμα ανεβεί κανονικά).


Σημειώστε πως είναι η δεύτερη συνεργασία των αδελφών Κούφαλη με τον Τάκη Τζαμαργιά- τον περασμένο χειμώνα ανέβασε το «Φτωχοί και άγιοι» στην Κύπρο, για την ΕΘΑΛ(εμεσού).

  • Τα σκηνικά είναι του Γιάννη Θεοδωράκη, η κίνηση κι η χορογραφία της Ζωής Χατζηαντωνίου, η μουσική του Δημήτρη Ζαβρού, ο σχεδιασμός φωτισμού της Άννας Μπόη, το ζωντανό βίντεο της Σοφίας Παπαδοπούλου και βοηθός σκηνοθέτη είναι η Σμαρώ Κώτσια. Στους δυο ρόλους, Γιώργος Ντούσης και Μάνος Καρατζογιάννης (κεντρική φωτογραφία από αριστερά).
  • Προϊστορία στην Ελλάδα έχουν οι «Εξόριστοι», που, όπως σας έγραφα στο προπερασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», θ΄ ανεβάσει στο «Από Μηχανής Θέατρο» η Ρούλα Πατεράκη για το «Συν- Επί (+, x)» του Άκι Βλουτή. Πρωτοπαρουσιάστηκαν τη σεζόν 1971-΄72 απ΄ το ΚΘΒΕ, στην Νέα Σκηνή του, στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου. Στην Αθήνα το έργο ανέβασαν η Πέπη Οικονομοπούλου (φωτογραφία)- πρώτη- με το θίασό της «Καθρέφτης» στο θέατρο «Οδού Αντιοχείας» το 1982-΄83 και τη σεζόν 2001-΄02 ο Χρήστος Λύγκας με την ομάδα του «Πρώτες Ύλες» στον Άδειο Χώρο της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, στο τότε Γκαράζ- την επόμενη επαναλήφθηκε στο «Άλεκτον». Και τον περσινό χειμώνα το ανέβασε, και πάλι στην Θεσσαλονίκη, η Μόνα Κιτσοπούλου με το σχήμα της «Παράθλαση» στο «Studio Παράθλαση».

Μηνάς Χατζησάββας: «Ας κάνουμε την Επίδαυρο μουσείο ή μόνο αξιοθέατο…»

  • «Εάν δεν θέλουμε να ανεβαίνουν στην Επίδαυρο αναγνώσεις αρχαίων έργων με σύγχρονη ματιά, ας της αλλάξουμε χρήση. Ας την κάνουμε μουσείο ή μόνο αξιοθέατο για τους τουρίστες που ανεβαίνουν στη θυμέλη και δοκιμάζουν την ακουστική του χώρου…».
  • Λάβρος είναι ο Μηνάς Χατζησάββας, μιλώντας στην «Κ» για τις αντιδράσεις που υπήρξαν από μικρή μερίδα του κοινού της Επιδαύρου την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο στην παράσταση «Πέρσες» του Εθνικού Θεάτρου, στην οποία παίζει το ρόλο του Δαρείου. «Οσοι αντιδρούν στις παραστάσεις με σύγχρονη ματιά, ας πάνε στα μπουζούκια», μας είπε, χθες λίγο πριν αρχίσει η πρόβα για την επόμενη παράσταση του θιάσου, στο Αρχαίο Θέατρου του Αργους. Εχουν περάσει 12 χρόνια από την παράσταση των Βακχών σε σκηνοθεσία του Ματίας Λάνγκχοφ από το ΚΘΒΕ. Τότε, από το κοίλον της Επιδαύρου, ο Χατζησάββας – Διόνυσος και οι άλλοι ηθοποιοί άκουσαν το «Σήκω Μινωτή, σήκω Παξινού, να δείτε πού μας κατάντησαν». «Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει από τότε. Εκτιμώ πως η συμπεριφορά του κοινού αλλά και παραγόντων του θεατρικού χώρου απέναντι στους ξένους σκηνοθέτες αναδεικνύει τα κόμπλεξ μας και τις εθνικιστικές αντιλήψεις μας. Πιστεύουμε ότι εμείς γνωρίζουμε τον τρόπο που πρέπει να παρουσιάζονται τα αρχαία έργα. Αρα είμαστε αρνητικοί σε κάθε ξένο που παρουσιάζει μια άλλη ανάγνωση από αυτή που θέλουμε και περιμένουμε. Και όμως, στην καριέρα μου έχω συναντήσει σημαντικούς ξένους θεατρανθρώπους, που έχουν μελετήσει βαθιά την ελληνική γραμματεία. Τι ενόχλησε στην παράσταση; Η σύγχρονη ματιά της; Οτι ο Δαρείος και ο Ξέρξης δεν φορούσαν χλαμύδες; Οτι παρουσιάζονταν ως δικτατορίσκοι; Κοιτάξτε γύρω μας ποιοι μας κυβερνούν. Από τον Χίτλερ στον Τσαουσέσκου και τον Μπερλουσκόνι. Γελοίοι μάς κυβερνούν, όπως ο Ξέρξης και ο Δαρείος, που αγκυλώνονται στην εξουσία και την καθεστηκυία τάξη. Γιατί λοιπόν ενοχλεί μια σύγχρονη ανάγνωση των Περσών, όπως αυτή του Γκότσεφ;
  • «Η πρότασή του ήταν μια μεγάλη στιγμή για το θεσμό του Φεστιβάλ Επιδαύρου», λέει ο Μηνάς Χατζησάββας. Ο σημαντικός ηθοποιός είναι απόλυτος, ξεκάθαρος. «Το θέατρο είναι για το σήμερα. Τώρα πρέπει να μας μιλάει ένα κείμενο του Αισχύλου. Μια παράσταση πρέπει να εγείρει ερωτήματα και να επιτρέπει στον θεατή να προβληματιστεί για τη σημερινή κατάσταση. Και αυτό δεν γίνεται με όρους του ’60 και του ’70. Οφείλουμε ως καλλιτέχνες να προχωρούμε την τέχνη. Αλλιώς, ας πάψουμε να υποστηρίζουμε ότι κάνουμε θέατρο και ας λέμε ότι υπηρετούμε ένα μουσειακό είδος», καταλήγει.
  • Αποστολος Λακασας, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 6 Aυγούστου 2009

Σχολιάζοντας τα σχόλια για τους «Πέρσες»

  • Απάντηση αναγνώστη του «Βήματος» στις απόψεις τριών ηθοποιών της επίμαχης παράστασης που δημοσιεύθηκαν χθες στην εφημερίδα

Σκηνή από τους «Πέρσες» του Αισχύλου, μια παράσταση που επανέφερε το ζήτημα των σκηνοθετικών ορίων όταν πρόκειται για αρχαία τραγωδία – και δη στην Επίδαυρο (ΤΑΚΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ)

Δεν πέρασαν απαρατήρητες οι δηλώσεις στο «Βήμα» τριών από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην πολυσυζητημένη παράσταση των «Περσών» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στην Επίδαυρο. Για τις απόψεις των Μηνά Χατζησάββα, Νίκου Κουρή και Λαέρτη Βασιλείου οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο χθεσινό «Βήμα» σε ρεπορτάζ σχετικό με τον διχασμό που προκάλεσε η παράσταση, ο αναγνώστης κ. Δημήτρης Σ. Αθανασόπουλος, πρώην πρέσβης, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από όσα εδήλωσαν οι τρεις ηθοποιοί που εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα σε αυτό το ρεπορτάζ, ξεχωρίζω τις δύο καίριες ερωτήσεις που θέτει ο κ. Νίκος Κουρής: (α) Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο Γκότσεφ έκανε ασέβεια; (β) Ποιος θα βάλει τα όρια;».

Η απάντηση του κ. Αθανασόπουλου και στα δύο ερωτήματα είναι «ο Αισχύλος». Και συνεχίζει: «Πρώτιστη υποχρέωση του ερμηνευτή είναι να υποταχθεί στη θέληση του δημιουργού και να σεβασθεί μέχρι κεραίας ό,τι έχει γράψει. Στην Comedie Francaise ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια παραστάσεις των γάλλων κλασικών(Μολιέρος, Ρακίνας, Μαριβό κ.ά.) για τις οποίες εκφράζονται διιστάμενες απόψεις. Ομως κανείς ποτέ δεν μίλησε για ασέβεια, διότι κανείς ποτέ δεν σήκωσε βέβηλο χέρι πάνω στο κείμενο των κλασικών. Στο Βayreuth υπάρχουνσκηνοθέτες οι οποίοι κυριολεκτικώς “ξεσαλώνουν” και οι αντιδράσεις είναι έντονες μέχρις υπερβολής (…). Εκεί όμως τα πράγματα μπαίνουν γρήγορα σε τάξη με άμεσες διορθωτικές παρεμβάσεις ».

Για τον αναγνώστη του «Βήματος» όλα αυτά σημαίνουν ότι « ο Γκότσεφ ασέβησε εις βάρος του Αισχύλου. Τα όρια που έχει θέσει ο μέγας τραγικός τα καταπάτησε παραφθείροντας το δημιούργημά του μέχρις εξευτελισμού. Οι αποδοκιμασίες και τα γιουχαΐσματα που υποδέχτηκαν τον κ. Γκότσεφ στην Επίδαυρο δεν εξηγούνται (όπως άκριτα αποφαίνεται ο κ. Μηνάς Χατζησάββας) από λόγους εθνικιστικούς θα ήσαν εξίσου έντονες και αν ο σκηνοθέτης ήταν Ελληνας. Εξηγούνται από τη βαρύτητα της ασεβείας».

Εν συνεχεία ο κ. Αθανασόπουλος παρακαλεί τους νέους έλληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες «να εγκύψουν πολύ προσεκτικά όχι μόνο στα κείμενα των αρχαίων, αλλά και στις προσπάθειες αναβίωσης του αρχαίου δράματος στον 20ό αιώνα» και συνεχίζει: « Γιατί υποπτεύομαι πως οι σημερινές θεατρικές σπουδές και οι συνακόλουθες ερμηνευτικές προσπάθειες κυριαρχούνται από μια κατακλυσμιαίου τύπου εικονοκλαστική διάθεση η οποία σαρώνει τα πάντα προς όφελος ενός άκριτου και προχειρολόγου μοντερνισμού ψευδο-προοδευτικής απόχρωσης, που περιφρονεί τη συσσωρευμένη πείρα από βιωμένες εμπειρίες μεγάλων καλλιτεχνών προς όφελος ενός μηδενιστικού διαφημιστικού θορύβου». Και καταλήγει: «Αποκλειστικό κτήμα μας το αρχαίο δράμα δεν είναι, βέβαια. Αλλά ποιοι άλλοι παρά οι Ελληνες θα γνοιαστούμε να μη βεβηλώνεται στη χώρα που το γέννησε;». [ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009]

Το χρώμα του «γιούχα»

Tα τηλέφωνα είχαν ανάψει το περασμένο Σάββατο το πρωί. Ολοι μιλούσαμε με όσους είδαν την παράσταση των «Περσών» το πρώτο βράδυ, την Παρασκευή. Είχε ήδη μαθευτεί ότι υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις δεν έμειναν εκεί. Προχώρησαν για πολύ ώρα στο σκεπτικό της παράστασης, στην άποψη και την ανάγνωση του σκηνοθέτη, υπήρχαν κρίσεις, επικρίσεις και έπαινοι για τη μία ή την άλλη επιλογή, για τη μία ή την άλλη ερμηνεία. Το σκεφτόμουνα και πριν από την παράσταση των «Περσών», αλλά το περασμένο Σαββατοκύριακο επιβεβαιώθηκε περίτρανα: το θέατρο είναι το μόνο είδος τέχνης που παραμένει ζωντανό, δημιουργεί συζητήσεις, αντεγκλήσεις, παθιάζει, γοητεύει, απογοητεύει, προκαλεί συναισθήματα πάντως. Είναι ίσως το μόνο είδος τέχνης που δίνει «θέματα» όχι μόνο στους δημοσιογράφους, αλλά και στους σχολιαστές, τους αναλυτές, τους διανοούμενους και φυσικά στο κοινό.

Κάποιοι ενοχλήθηκαν από τις αντιδράσεις του κοινού το περασμένο Σάββατο στην Επίδαυρο. Κάποιοι σοκαρίστηκαν που για λίγα λεπτά διακόπηκε η παράσταση. Κάποιοι άλλοι ήταν ευχαριστημένοι, όχι με το «τζέρτζελο», αλλά με τη δυναμική που μια παράσταση προκαλεί, με τις θερμοκρασίες που ανεβάζει, με την κινητοποίηση, ψυχική και πνευματική, που προκαλεί μια θεατρική άποψη.

Αν το θέατρο προκαλούσε μόνο αυτή την εγρήγορση και τη συμμετοχή του θεατή τα πράγματα θα ήταν θαυμάσια. Και θα ήταν μια κατάσταση παρόμοια με όσα συμβαίνουν σε πολλές ευρωπαϊκές σκηνές, όπου οι θεατές αν δεν τους αρέσει κάτι γιουχάρουν, εκφράζοντας έτσι την αντίθεσή τους. Κάτι μου λέει όμως ότι δεν είναι τόσα αθώα και… πνευματικά όλα γύρω μας. Και την Παρασκευή και το Σάββατο από το πλήθος που κατηφόριζε από το θέατρο της Επιδαύρου προς το πάρκινγκ άκουγες διάφορα σχόλια, όπως πάντα. Εκείνο που επικρατούσε, όμως, ήταν «μα Βούλγαρος σκηνοθέτης στην Επίδαυρο!», άνευ άλλου επιχειρήματος για το σκηνικό αποτέλεσμα. Το επιχείρημα άρχιζε και τελείωνε κάπου εκεί.

Και κάπου εδώ αρχίζουν να έχουν άλλο «χρώμα» τα γιουχαΐσματα στα ελληνικά θέατρα και ειδικά στην Επίδαυρο. Οπως και με τη «Μήδεια» του Βασίλιεφ πέρυσι, το πρόβλημα έχει μετατεθεί στην εθνικότητα του σκηνοθέτη που υπογράφει την κάθε παράσταση, κι όχι στην πρότασή του, αυτή καθεαυτή. Ναι, το θέατρο είναι πράγματι το πιο ζωντανό είδος τέχνης στις μέρες μας. Αυτό που ξεσηκώνει τις αισθήσεις και τις συζητήσεις. Σ’ ό,τι αφορά την Ελλάδα όμως έχει και άλλου είδους φορτίσεις. Αυτές της εθνικής κληρονομιάς. Ετσι το θέατρο της Επιδαύρου δεν αντιμετωπίζεται ως χώρος υποδοχής σκηνοθετικών προσεγγίσεων σε μια διαρκή ανάγνωση της αρχαίας τραγωδίας, αλλά σαν ένα μνημείο, του οποίου την ιερότητα έχουμε αναλάβει να διαφυλάξουμε από «τους βαρβάρους», τους σκηνοθέτες. Κι από αυτό το σημείο και μετά, τα «γιούχα» έχουν χρώμα, άποψη και στόχο. Και δίνουν τον τόνο.

  • Tης Ολγας Σελλα, Tρίτη, 4 Aυγούστου 2009

Ανάμεσα σε «μπράβο» και αποχωρήσεις. Ανάμεικτα τα συναισθήματα στα φετινά Επιδαύρια, με τη δεύτερη παρουσία του Εθνικού Θεάτρου

Οι «Πέρσες» δίχασαν και πάλι την Επίδαυρο

  • Χειροκροτήματα αλλά και αποδοκιμασίες στην πρεμιέρα της τραγωδίας του Αισχύλου από το Εθνικό την περασμένη Παρασκευή

Σκηνή από την παράσταση των «Περσών» την περασμένη Παρασκευή στην Επίδαυρο. Από αριστερά: Γιώργος Γάλλος, Ελενα Τοπαλίδου, Κόρα Καρβούνη, Αμαλία Μουτούση, Λαέρτης Βασιλείου (ΕURΟΚΙΝΙSSΙ/Β. ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ)

Αν όντως, όπως έχει κατά καιρούς υποστηριχθεί, σκοπός της Τέχνης είναι να διχάζει, τότε οι κατά Ντίμιτερ Γκότσεφ «Πέρσες», τους οποίους παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Επιδαύρου, τον δικαίωσαν πλήρως. Στην πρεμιέρα της περασμένης Παρασκευής στο αρχαίο αργολικό θέατρο οι ηθοποιοί – ένας θίασος πρωταγωνιστών στο σύνολό του, με προεξάρχοντες την Αμαλία Μουτούση ως Ατοσσα, τον Μηνά Χατζησάββα ως Δαρείο και τον Νίκο Καραθάνο ως Ξέρξη- χειροκροτήθηκαν θερμά. Ωστόσο, άμα τη εμφανίσει του γερμανοτραφούς βούλγαρου σκηνοθέτη ενώπιον του κοινού τα μπράβο και τα χειροκροτήματα «πάλεψαν» με τις αποδοκιμασίες και τα ηχηρά «αίσχος».

Επρόκειτο για μια καινοτόμα προσέγγιση επάνω στην τραγωδία του Αισχύλου- για λόγους πολύ πέραν των καθημερινών ρούχων με τα οποία ήταν ντυμένοι οι πρωταγωνιστές και τα μέλη του Χορού αντί των αρχαιοπρεπών ενδυμάτων- που κατάφερε να επιβεβαιώσει τον πολυαναμενόμενο χαρακτήρα της ταράζοντας τα νερά του εφετινού πολιτιστικού καλοκαιριού και προκαλώντας έντονες συζητήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι οι συζητήσεις είχαν ανάψει πριν ακόμη από την έναρξη της παράστασης, με τα στρατόπεδα των «ορθόδοξων» και των «αιρετικών» να αντιπαρατίθενται επάνω στις καινοτομίες οι οποίες είχαν δημοσιοποιηθεί λεπτομερώς στον Τύπο κατά το προηγούμενο διάστημα. Με μοναδικό- και συμβολικό- σκηνικό έναν μπλε περιστρεφόμενο τοίχο, η αντικατάσταση του Χορού των γερόντων της Περσίας από επταμελή γυναικείο Χορό ( Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Ελενα Τοπαλίδου ), το «μοίρασμα» σε επτά του περίφημου μονολόγου του Αγγελιαφόρου ο οποίος φθάνει στα Σούσα και ενημερώνει για την πανωλεθρία του Ξέρξη στη Σαλαμίνα ( Βασίλης Ανδρέου, Λαέρτης Βασιλείου, Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Ημελλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Παπανικολάου, Πρόδρομος Τσινικόρης), το χαμηλόφωνο άκουσμα του παιάνα «Ιτε παίδες Ελλήνων», η μετατροπή της επίγειας παρουσίας του Δαρείου ως φαντάσματος σε έναν δικτάτορα με «σάρκα και οστά» και η προσθήκη «ενός άλλου πλάσματος» (Λένα Κιτσοπούλου) που σχολίαζε τα δρώμενα σηματοδότησαν ορισμένα μόνο από τα βασικά σημεία της ανατροπής.

  • ΜΗΝΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ: «Το αρχαίο δράμα δεν είναι κτήμα μας»

«Για μένα τις αποδοκιμασίες αυτές τις πυροδότησαν καθαρά εθνικιστικοί λόγοι. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εκφράζονται απέναντι στους ξένους σκηνοθέτες. Προσωπικά είχα άψογη συνεργασία και παλαιότερα με τον Λάνγκχοφ και τώρα με τον Γκότσεφ. Εμείς οι Ελληνες θεωρώ ότι έχουμε εξαντλήσει το θέμα “αρχαία τραγωδία”. Την αντιμετωπίζουμε σαν μια καινούργια Εκκλησία. Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ιερά και όσια στην Επίδαυρο. Το θέατρο είναι ζωντανό, οφείλει να μιλάει και να συνδιαλέγεται με το σήμερα. Αν δεν το καταφέρνει αυτό το αρχαίο δράμα, τότε δεν διστάζω να προτείνω να κλείσει η Επίδαυρος για μία δεκαετία. Και όταν κάποια στιγμή η Παιδεία αναπτυχθεί, τότε ας αρχίσουν και πάλι να ανεβαίνουν παραστάσεις. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι οι ξένοι σκηνοθέτες μπορούν να ανεβάσουν μια καλή παράσταση αρχαίου δράματος. Νομίζουμε ότι το αρχαίο δράμα είναι αποκλειστικό κτήμα μας. Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι».

  • ΛΑΕΡΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: «Οσοι διαφωνούν ας αποχωρούν αθόρυβα»

«Αν η ίδια παράσταση ανέβαινε στην Πειραιώς, δεν θα προκαλούσε κανέναν. Οι αντιδράσεις του κοινού είναι άρρηκτα δεμένες με τον χώρο της Επιδαύρου, ο οποίος έχει το εξής παράδοξο: ως τις 8 λειτουργεί ως ατραξιόν για τους τουρίστες και στις 9 κάποιοι βγαίνουν και παίζουν. Αυτή η μετάβαση από Μουσείο σε Θέατρο δεν είναι πάντα ομαλή. Οταν ένας λαός μεγαλώνει ακούγοντας στο σχολείο για τους αρχαίους τραγωδούς και τις χλαμύδες, είναι πολύ λογικό να μη δέχεται καμία διαφορετική πρόταση, πόσο μάλλον από έναν “ξένο”. Πάντα υπήρχε μία ξενοφοβία στην Επίδαυρο, ειδικά σε σχέση με σκηνοθέτες εξ Ανατολών. Και τελικά, στη συνείδηση του κόσμου, το Θέατρο της Επιδαύρου είναι ένα στάδιο. Οπως υπάρχουν χούλιγκαν στο γήπεδο, υπάρχουν και στο θέατρο. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με πολιτισμό, οι διαφωνούντες θα ήταν προτιμότερο να αποχωρήσουν αθόρυβα αφήνοντας όλους τους υπόλοιπους να παρακολουθήσουν ανενόχλητοι το έργο».

  • ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ: «Από την παραλία και το σουβλάκι στο θέατρο»

«Είμαι έξαλλος και την ίδια στιγμή γελώ. Για μένα αυτό το θέατρο έχει πολιτικό λόγο. Είναι πολιτική αρένα. Γι΄ αυτό και μου φαίνεται εξαιρετικά υποκριτικό να λαμβάνουμε υπόψη μας την ιστορία ότι κάποιος πετάχτηκε και υπονόμευσε μια παράσταση για να υπάρξει μέσα από τις κραυγές του. Αδυνατώ να λάβω σοβαρά υπόψη μου έναν άνθρωπο που ελαφρά τη καρδία αποφασίζει να καταστρέψει μια παράσταση έτσι όπως κάποιος άλλος πετά ένα σπίρτο και καίει ένα δάσος. Η παράσταση δεν έδινε τέτοια λαβή. Οι άνθρωποι όμως κρύβουν μέσα τους πολλά πράγματα. Από την παραλία και το σουβλάκι στο θέατρο. Είμαστε δυστυχώς καταδικασμένοι. Μπορώ όμως να θέσω κάποια ερωτήματα: Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο Γκότσεφ έκανε ασέβεια; Ποιος θα βάλει τα όρια; Και αυτός που θυμώνει θυμώνει πραγματικά; Το μόνο που ξέρω είναι ότι έχουμε χρέος να κάνουμε κάτι ζωντανό. Ολα τα άλλα είναι μουσείο».

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΙΣΜΑΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

Γιουχαΐσματα και πάλι. Αποδοκιμάστηκαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ στην Επίδαυρο

Αλλη μία παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου είχε επεισοδιακή κατάληξη. Οι «Πέρσες», παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία του κ. Ντίμιτερ Γκότσεφ, δεν ικανοποίησε το κοινό και έτσι τα γιουχαΐσματα ήταν αρκετά.

Η αρνητική αντίδραση του κοινού (περίπου 14.000 την Παρασκευή και το Σάββατο) στράφηκε προς τον σκηνοθέτη, αφού οι ηθοποιοί του Εθνικού κέρδισαν το χειροκρότημα.

Οι «Πέρσες» του Ντίμιτερ Γκότσεφ είναι η τρίτη παράσταση των τελευταίων ετών που προκαλεί ανάλογες αντιδράσεις.

Πέρυσι, ήταν η «Μήδεια» του κ. Ανατόλ Βασίλιεφ, με την κυρία Λυδία Κονιόρδου στον ομώνυμο ρόλο, και παλαιότερα οι «Βάκχες» του κ. Ματίας Λάνγκχοφ.

  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009  [ 09:35 ]
  • Ερώτηση στη βασίλισσα που αποθεώθηκε αλλά και αποδοκιμάστηκε: – Εσείς είστε η μητέρα του Ξέρξη;

    Ολοι οι συντελεστές, στην αποθέωση. Οι δύσκολες στιγμές ξεπεράστηκαν με τη βοήθεια των περισσότερων θεατών…

    Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. Σάββατο βράδυ, γύρω στις 11. Η παράσταση των Περσών του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του Ντίμιτερ Γκότσεφ, έχει ολοκληρωθεί.

    Στα παρασκήνια του αρχαίου θεάτρου, ένα ζευγάρι πλησιάζει στο καμαρίνι της Αμαλίας Μουτούση, που υποδύθηκε τη βασίλισσα Ατοσσα.

    Ο 75χρονος κύριος ρωτά την ηθοποιό:

    – Εσείς είστε η μητέρα του Ξέρξη;

    – Αυτοπροσώπως! απαντά η Μουτούση.

    – Η κοπέλα είναι! γυρίζει και λέει ο κύριος στη σύζυγό του.

    Και οι δύο μαζί πλησιάζουν την πρωταγωνίστρια και με ελαφρά υπόκλιση της σφίγγουν το χέρι:

    – Να ‘σαι καλά παιδί μου. Σε ευχαριστούμε για όσα μας χάρισες απόψε!

    Λίγο νωρίτερα -κατά τη διάρκεια της παράστασης-, άλλα συναισθήματα κυρίευαν την ηθοποιό. Αρκετές αποχωρήσεις θεατών και αποδοκιμασίες κάποιων από τα «ορεινά» του θεάτρου.

    Την ίδια ώρα, όπως και για πολύ μεγάλο μέρος της παράστασης, βρίσκεται στο κοίλον ανάμεσα στους θεατές. Από εκεί υποδύεται το ρόλο της βασίλισσας και εκεί υπομένει τις αγενείς παρεμβάσεις κάποιων από τους θεατές.

    Μάλιστα μια κυρία, αρκετά διαβασμένη, προετοιμασμένη και προφυλαγμένη από το σκοτάδι και από την παρέα της, τη στιγμή που ο Ξέρξης (Νίκος Καραθάνος) ρωτά απεγνωσμένα:

    – Τι να κάνω ο δύσμοιρος; εκείνη -η κυρία- του απαντά:

    – Να φύγεις από τη θυμέλη!

    Ακολουθούν αρκετές διαμαρτυρίες κατά των συντελεστών της παράστασης και ακόμη περισσότερες από το σύνολο σχεδόν των θεατών κατά των φωνασκούντων…

    Η Λένα Κιτσοπούλου σήκωσε το βάρος στην πιο κρίσιμη στιγμή της παράστασης. Εδώ στα παρασκήνια, με το Λευτέρη Βογιατζή.

    Ο Καραθάνος, μετά τη βάρβαρη προτροπή που άκουσε από τις κερκίδες, συνεχίζει μέχρι τη στιγμή που έρχεται στην ορχήστρα του θεάτρου «ένα άλλο πρόσωπο», η Λένα Κιτσοπούλου, που λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και στο σήμερα.

    Από τη θυμέλη, γονατιστή, στρέφει προς την πλευρά της άγνωστης που φώναξε και συμπτωματικά -επειδή τη βοηθά το κείμενο- της απευθύνει το λόγο:

    – Ακόμη τα σαγόνια σου ανοίγουν και στριφογυρίζει η γλώσσα σου… Στον κενό αέρα, βλαστάρι από σάπια μυαλά… Το ψέμα ζευγαρώνει με το ψέμα… Ενα κάτι ανάμεσα στο τίποτε και στο τίποτε…

    Με το απόσπασμα από τον Φιλοκτήτη κλείνει η παράσταση «ανάμεσα στη σιωπή και στον ήχο».

    Αμέσως μετά τα φώτα σβήνουν. Οι ηθοποιοί συγκεντρώνονται στο κέντρο της ορχήστρας για τον καθιερωμένο χαιρετισμό. Μαζί τους και ο σκηνοθέτης.

    Τα «μπράβο», το συνεχές χειροκρότημα και οι ιαχές αποθέωσης εξαφανίζουν κάποιες αποδοκιμασίες που – περιέργως- προέρχονται από 2-3 σημεία του θεάτρου και από συγκεντρωμένες ομάδες θεατών (;) και όχι από κάποιους μεμονωμένους.

    Οι ηθοποιοί υποκλίνονται. Χειροκροτούν και αποχωρούν…

    • Η διανομή
    • Ατοσσα: Αμαλία Μουτούση.
    • Δαρείος: Μηνάς Χατζησάββας.
    • Ξέρξης: Νίκος Καραθάνος.
    • Ενα άλλο πρόσωπο: Λένα Κιτσοπούλου.
    • Αγγελιαφόρος: Βασίλης Ανδρέου, Λαέρτης Βασιλείου, Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Ημελλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Παπανικολάου και Πρόδρομος Τσινικάρης.
    • Χορός: Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία, Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κέκε, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου και Ελενα Τοπαλίδου.

    Βαθιά συγκίνηση…

    Σοκαρισμένος από τις αποδοκιμασίες ο Νίκος Κουρής. Ενας εκ των μελών του χορού. Αρκετές ώρες μετά, στην Παλιά Επίδαυρο, στο «Ακρογιάλι» με τους συναδέλφους του απολαμβάνουν τη βραδιά και συνομιλούν για τις στιγμές που έζησαν.

    «Οταν έσβησαν τα φώτα -έλεγε ο Κουρής- αισθάνθηκα σφίξιμο στο στομάχι. Δεν φανταζόμουν τη συνέχεια. Οταν άναψαν τα φώτα και άκουσα τα «μπράβο» και τα χειροκροτήματα, αισθάνθηκα βαθιά συγκίνηση…».

    Ενας ηθοποιός με αμέτρητους πρωταγωνιστικούς ρόλους, τώρα ως απλό μέλος του χορού αισθάνθηκε βαθιά συγκίνηση μετά το σοκ που ένιωσε από την αγένεια κάποιων οργανωμένων που -ασφαλώς- δεν θα τολμούσαν να κάνουν κάτι παρόμοιο πουθενά αλλού…

    Μια νέα Επίδαυρος…

    Ο σκηνοθέτης Ντίμιτερ Γκότσεφ (ο Μίτκο, όπως τον αποκαλούσε ο δάσκαλός του Χάινερ Μίλερ) με σεβασμό προσήλθε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και κατάφερε κάτι μοναδικό: το… διπλασίασε!

    Με ένα λιτό σκηνικό (Μαρκ Λαμέρτ), έναν περιστρεφόμενο μπλε – τιρκουάζ τοίχο, άφησε καθαρό όλο τον αρχαιολογικό χώρο πίσω από την ορχήστρα και το χρησιμοποίησε μέχρι εκεί που αρχίζουν τα πεύκα.

    Φυσικά χωρίς μικρόφωνα – ψείρες, που έχουν γίνει της μόδας τελευταία. Επίσης, εκτός από το σεβασμό στο χώρο, ο Γκότσεφ σεβάστηκε και το κείμενο του Αισχύλου και στήριξε την πρότασή του στην εκπληκτική μετάφραση της κυρίας Ελένης Βαροπούλου.


    Ο πατέρας και ο γιός άντεξαν…

    Ο πεπειραμένος…

    Ο Βασιλιάς Δαρείος -Μηνάς Χατζησάββας (στην πρώτη φωτογραφία)- και ο γιος του Ξέρξης -Νίκος Καραθάνος (στη δεύτερη φωτογραφία, ακριβώς επάνω στη θυμέλη)- είναι οι δύο πρωταγωνιστές που άντεξαν το βάρος των αποδοκιμασιών.

    Ο πρώτος έχει ζήσει κατ’ επανάληψη παρόμοιες καταστάσεις. Οπως μάλιστα μας έλεγε στο «Λεωνίδα» στο Λυγουριό, αυτό συνέβη και με τον Χάινερ Μίλερ και με τον Ματίας Λάνγκστοφ και φέτος με τον Γκότσεφ.

    Ετσι «ψημένος» όπως ήταν έδωσε με τον τρόπο του κουράγιο στους συναδέλφους του που αντιμετώπιζαν τους περίεργους θεατές για πρώτη φορά.

    … και ο πρωτάρης

    Αντιθέτως, ο Νίκος Καραθάνος για πρώτη φορά άκουσε να του λένε «φύγε από τη θυμέλη». Ευτυχώς στα παρασκήνια, μετά την παράσταση, πρώτη έσπευσε να του συμπαρασταθεί η περσινή παθούσα Λυδία Κονιόρδου (που είχε ακούσει το βαρύ: Ντροπή σου Κονιόρδου). Ισως η ποιότητα πολλές φορές είναι δύσπεπτη για ορισμένους.

    Μάλιστα εδώ να θυμίσουμε ότι πριν μερικές μέρες στη «Φαίδρα» του Ρακίνα, με το Βρετανικό Εθνικό Θέατρο, πάλι στην Επίδαυρο, κανείς δεν μίλησε όταν όλοι οι ηθοποιοί περνούσαν και έλεγαν το ρόλο τους πάνω στη θυμέλη. Τώρα τους ενόχλησε ο Γκότσεφ… Αγνωσται αι βουλαί των θεατών.

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΑΣ, Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Δευτερα, 3 Αυγουστου 2009