Category Archives: Πειραιώς 260

«Ερωφίλη» με μάσκα στην Πειραιώς

ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ

Τρεις γυναίκες επί σκηνής. Η μάσκα το κύριο ερμηνευτικό μέσο. Το έργο πάντα επίκαιρο (ή πιο επίκαιρο από ποτέ;).

Η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος παρουσιάζει την «Ερωφίλη Synopsis»

Η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος παρουσιάζει την «Ερωφίλη Synopsis»

Τρεις γυναίκες επί σκηνής. Η μάσκα το κύριο ερμηνευτικό μέσο. Το έργο πάντα επίκαιρο (ή πιο επίκαιρο από ποτέ;). Τη νέα εκδοχή της «Ερωφίλης» του Γεωργίου Χορτάτση, υπό τον τίτλο «Ερωφίλη Synopsis», παρουσιάζει η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών, σήμερα, αύριο και μεθαύριο στον χώρο της Πειραιώς 260 (Ε). Η παράσταση ξεφεύγει από τον ασκησιολογικό χαρακτήρα που είχαν τα προηγούμενα δύο σχεδιάσματα. Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας και ο θίασός του φωτίζουν κάποιες εικόνες από την εκπληκτική «Ερωφίλη».


«Εργα που ξέρουμε τι συμβαίνει, ποιος έκανε τι, πώς τελειώνουν. Ανθρωποι που δεν πρέπει να ερωτευτούν, αλαζονεία, ύβρις, η εξουσία που παραφέρεται, χοροί που σκοτώνουν βασιλιάδες, τετριμμένα πράγματα, η ιδία ιστορία ξανά και ξανά. Πώς είναι δυνατόν να μην έλκει το ενδιαφέρον μας το κλασικό από τη στιγμή που ποτέ δεν απαγκιστρωνόμαστε από τα αρχέγονα λάθη μας; Μας αρέσει η ίδια ιστορία, πάντα μας αφορά, χιλιοειπωμένη, χιλιοπαιγμένη και ένας χορός γυναικών που αυτήν τη φορά πρέπει να σταματήσει να παρακολουθεί και να δώσει τη λύση», σημειώνει ο Σίμος Κακάλας, υπεύθυνος για τη σκηνοθεσία και το σκηνικό.

Το 2008

Η πρώτη επαφή του θιάσου με το έργο της «Ερωφίλης» ξεκίνησε το 2008. Δημιουργήθηκε ένα σχεδίασμα παράστασης επικεντρωμένο στη ρυθμική κατανόηση θα λέγαμε του δεκαπεντασύλλαβου με όχημα συγκεκριμένους χορούς και μουσική της Κρήτης. Η εκδοχή εκείνη, «Ερωφίλη – Ασκηση 1», πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στα Ζωνιανά και παρουσιάστηκε σε χωριά της Ρεθύμνου. Η δεύτερη εκδοχή της παράστασης, πιο ελεύθερη και ανοιχτή στην αφηγηματικότητα, «Ερωφίλη – Ασκηση 2», φιλοξενήθηκε το καλοκαίρι του 2010 στη Μικρή Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου, ενώ στη συνέχεια πραγματοποίησε περιοδεία κυρίως σε αρχαιολογικούς χώρους (πρώτη παράσταση στο Ηράκλειο, Κηποθέατρο Χατζηδάκι). Η εξεργασία του κειμένου και η διασκευή είναι της Ελενας Μαυρίδου, η μουσική του Νίκου Βελιώτη και οι μάσκες της Μάρθα Φωκά. Παίζουν: Δήμητρα Κούζα, Δήμητρα Λαρετζάκη, Ελενα Μαυρίδου.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 22/6/2012

Το «άνω διάζωμα» του Ηρωδείου κατέβηκε στην Πειραιώς. Νέοι, περίεργοι, ώριμοι, φιλότεχνοι, το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών

  • Για ενάμιση μήνα το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών είχε συγκεκριμένες διαδρομές: Πειραιώς 260, Ελληνικός Κόσμος, Σχολείον, Μέγαρο, Ηρώδειο. Σ’ αυτούς τους χώρους συναντήθηκαν θεατρόφιλοι, φιλόμουσοι, πάρα πολλοί νέοι, άνθρωποι του θεάτρου, των γραμμάτων, του χορού, Αθηναίοι και αρκετοί ξένοι. Για ποιο κοινό ακριβώς πρόκειται όμως; Μήπως αφορά μια συγκεκριμένη μερίδα του κοινού, που αναζητεί το νέο και το διαφορετικό και είναι «εκπαιδευμένο» στις νέες τάσεις και στην avant garde ή στόχο έχει και τα ευρύτερα στρώματα;
  • Η απάντηση δεν είναι μία. Υπήρχαν παραστάσεις που συγκέντρωσαν ευρύτερο κοινό, διαφορετικό από τους φανατικούς «πιστούς» του φεστιβάλ. Υπήρχαν κι εκείνες με τα μεγάλα ονόματα και τη μεγάλη προσμονή που έγιναν sold out όχι μόνο για την καλλιτεχνική τους πρόταση, αλλά και εξαιτίας της φήμης που τις συνόδευε. Υπήρχαν και οι πειραματικές, που αφορούσαν λίγους.
  • «Αυτό που διαπιστώσαμε από την αρχή, ήταν ότι υπήρχε ένα εν δυνάμει κοινό, που ακόμα κι από περιέργεια έρχονται να δουν τι προτείνει το φεστιβάλ, κι αυτό μας αρέσει», λέει στην «Κ» η υπεύθυνη επικοινωνίας του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιούλη Παπαθεοδώρου, που έχει πληρέστερη προσωπική άποψη για τις εκδηλώσεις σοβαρής μουσικής. «Πιστεύω ότι σ’ αυτό το κομμάτι, που ήταν πάντα το πιο αδύναμο από πλευράς κοινού, πήγαμε καλύτερα φέτος, παρ’ όλο που μας κατηγόρησαν ότι το πρόγραμμά μας δεν ήταν το αναμενόμενο. Σε εκδηλώσεις που πέρυσι ή πρόπερσι η ανταπόκριση ήταν από κακή έως μέτρια, φέτος ήταν από μέτρια έως καλή. Και δεν εννοώ τη συναυλία του Μπαρενμπόιμ, που ήταν αναμενόμενη η επιτυχία της. Για παράδειγμα οι συναυλίες του Μινκόφσκι ή του Πεντερέτσκι, πήγαν πολύ καλά. Οι συναυλίες στον “Παρνασσό”, με νέους εκτελεστές, είχαν το κοινό τους. Επίσης δούλεψαν πολύ καλύτερα από πέρυσι τα πακέτα των εισιτηρίων. Ενα στοιχείο που κρατάμε για του χρόνου –και μας το έδειξε η μεγάλη συμμετοχή παιδιών στις παραστάσεις του “Αόρατου τσίρκου” – είναι θεάματα που απευθύνονται σε παιδιά, και τα ζητάνε πολλοί. Νομίζω, πάντως, ότι μπορούμε να ελπίζουμε», πρόσθεσε η Γιούλη Παπαθεοδώρου.
  • Οι θεατές, για τους θεατές
  • Και οι άνθρωποι που είναι μέρος των θεατών, και μάλιστα των πιο σταθερών, πώς περιγράφουν το κοινό του φεστιβάλ; Ο μεταφραστής Γιάννης Χάρης πιστεύει ότι «επί Λούκου πραγματοποιήθηκε ένα ουσιαστικό άνοιγμα στο ευρύτερο κοινό, αν συμφωνούμε ότι “ευρύ κοινό” δεν είναι αυτό που γέμιζε ασφυκτικά τις παραστάσεις λ. χ. του Μπολσόι. Μιλάμε λοιπόν για ευρύτερο φιλότεχνο κοινό, αυτό στο οποίο απευθύνεται αυτομάτως και εξ ορισμού ένα φεστιβάλ, ένα φεστιβάλ με πρόσωπο και με προτάσεις. Με έμφαση στην πρωτοπορία, οι προτάσεις του καινούργιου φεστιβάλ καλύπτουν ένα φάσμα που εκτείνεται από την πιο ενημερωμένη αβάν γκαρντ έως την παραδοσιακή μουσική και τέχνη – ακόμα και τσίρκο είδαμε φέτος. Ελπιδοφόρα πράγματα».
  • Η συγγραφέας και μεταφράστρια Μαρία Ευσταθιάδη λέει: «Νομίζω ότι δεν απευθύνεται σ’ ένα πολύ μεγάλο κοινό, αλλά σ’ ένα κοινό που ψάχνει καινούργια πράγματα, παρακολουθεί καινούργιες τάσεις και σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας. Ενα κοινό που τελικά προσανατολίζεται κυρίως στην Πειραιώς. Ακόμα κι όταν δεν ξέρουν τι θα δουν, την εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα. Για μένα, πάντως, έχει ενδιαφέρον ότι πάρα πολλά πράγματα από αυτά που βλέπουμε έχουν πολιτικές νύξεις και θίγουν θέματα που απασχολούν τον κόσμο γύρω μας».
  • Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό: «Εκείνοι που παλιά ήταν το άνω διάζωμα του Ηρωδείου, μετακινήθηκαν στην Πειραιώς. Με τις νεότερες γενιές θεατών φυσικά». Δεν πιστεύει όμως ότι αφορά συγκεκριμένο κοινό το φεστιβάλ. «Το βλέπω στον κόσμο που στέκεται στις ουρές. Είναι ένα θεατρόφιλο, εκλεκτικό κοινό, με πολλούς νέους, που το έχει αγκαλιάσει και θέλει να βλέπει τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Και ανάμεσά τους είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι του θεάτρου που το παρακολουθούν συστηματικά».
  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 18 Iουλίου 2009

Πρεμιέρες: Πολ Κλοντέλ «Κλήρος του μεσημεριού», Μάριους φον Μάγιενμπουργκ «Eldorado», Νικόλα Ντάβα «Ορφέας»

«Ο κλήρος του μεσημεριού»

Ο «Κλήρος του μεσημεριού», το ερωτικό ποιητικό δράμα του Γάλλου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και διπλωμάτη Πολ Κλοντέλ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο (από 13/2 στο χώρο της «Πειραιώς 260» (προ-παράσταση: 12/2), σε σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ. Η πρώτη εκδοχή του έργου γράφτηκε το 1906 και βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή του συγγραφέα. Γι’ αυτό ο Κλοντέλ επέτρεψε την παρουσίασή του το 1948 σε διαφορετική εκδοχή. Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου βασίζεται στην πρώτη εκδοχή. Στη μέση του ωκεανού, σε ένα υπερωκεάνιο με προορισμό την Ανατολή, μια μυστηριώδης, γοητευτική γυναίκα, η Υζέ, που συνοδεύει το σύζυγό της, γνωρίζει τον Μεζά, τον άνδρα που θα γίνει το πάθος της ζωής της. Μια ακατανίκητη δύναμη, πέρα από τη λογική και τις αισθήσεις, έλκει την Υζέ και τον Μεζά, που συγκρούονται με τον εαυτό τους και τον περίγυρό τους και βιώνουν έναν καταστροφικό έρωτα.Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης. Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Φελίτσιτας Μπρούκερ. Σκηνικά – κοστούμια: Ανια Ράμπες. Μουσική: Βόλφγκανγκ Ζιούντα. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Αμαλία Μουτούση, Νίκος Κουρής, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Νίκος Καραθάνος.

  • Το θέατρο «Χώρα» ανεβάζει (12/2) τη μαύρη κωμωδία «Eldorado» του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ. Στο επίκαιρο έργο, ένας κτηματομεσίτης χάνει τη δουλειά του και το κρύβει. Η πιανίστα σύζυγός του χάνει την πίστη της στη μουσική. Η πλούσια, χήρα μητέρα της έχει νεαρούς εραστές. Ενα έργο για το σύγχρονο άνθρωπο, σε μια σύγχρονη πόλη που ο ίδιος δημιούργησε και τώρα καταστρέφεται, όπως και ο άνθρωπος. Μια κοινωνία που «καίγεται». Μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη, σκηνικό -κοστούμια Σωκράτη Σωκράτους, φωτισμοί Αλέκου Γιάνναρου, μουσική σύνθεση – επιμέλεια Δημήτρη Μαραμή, κίνηση Νίκου Καλογεράκη. Παίζουν: Θάνος Σαμαράς, Γιώτα Φέστα, Διόνη Κουρτάκη, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Γιούλη Τάσιου και ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος.
  • Το έργο του Νικόλα Ντάβα «Ορφέας», σε σκηνοθεσία του ίδιου, παρουσιάζεται στο «Booze» (Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα, τηλ., 2114000863). Πρόκειται για σπουδή στην τρέλα και τα ψυχιατρεία. Στο έργο «ο Ορφέας ξυπνά στον τύμβο του. Ο τύμβος είναι ένα ίδρυμα. Εκεί η ζωή κυλά αργά κι αυτό που αποκαλούν γιατρειά είναι η δολοφονία της Ευρυδίκης». Ερμηνεύει η Ρούλα Καραφέρη. Σκηνικό Λία Σταμοπούλου, φωτισμοί Στέφανος Ευθυμιάδης.