Category Archives: Παπαχρόνης Κωνσταντίνος

Σαν χτες ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης μόλις που θα είχε τελειώσει από «Το ξύπνημα της νιότης»…

  • Η πρεμιέρα που δεν έγινε
  • Γ.Δ.Κ.Σ., Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009
  • Σαν χτες, 23 Φεβρουαρίου, θα ΄χε πρεμιέρα. Έλαχε να ΄ναι η τελευταία του που είχε αναγγελθεί. Σαν χτες ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης μόλις που θα είχε τελειώσει από «Το ξύπνημα της νιότης» στο Εθνικό και θα είχε πρεμιέρα στο «Χώρα», σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπερδέκα, στον μονόλογο του Μπερνάρ- Μαρί Κολτές «Η νύχτα πριν από τα δάση». Έγραφα στη στήλη «Το Τέταρτο Κουδούνι» στις 23 Οκτωβρίου, όταν έμαθα την είδηση: «Νομίζω πως πάρα πολύ ταιριάζει στη ροκ ιδιοσυγκρασία του το κείμενο αυτό κι ο συγγραφέας αυτός». Η μοίρα- γαμώτο!- αλλιώς τα ΄φερε στις 2 Δεκεμβρίου. Ο Κωνσταντίνος δεν θα ξαναγυρίσει στο «Χώρα» όπου έπλασε τον εμβληματικό Λευτέρη του στο «Γάλα». Ούτε θα επιβεβαιώσει αυτό που είχα γράψει. Εγώ, όμως, είμαι σίγουρος πως θα το επιβεβαίωνε. Όπως είμαι σίγουρος και μπορώ να βεβαιώσω τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του, τους ανθρώπους του πως είμαστε πολλοί που τον θυμόμαστε, τον ροκά τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη, με το Τάλαντο και το Ήθος. Και θα τον θυμόμαστε. Ακόμα κι όταν δεν περνάμε με τη μηχανή από Αμαλίας και Ξενοφώντος… Αν αυτό τους παρηγορεί.
Advertisements

Το «Ξύπνημα της Ανοιξης» με τον πρόσφατα χαμένο Κωνσταντίνο Παπαχρόνη

Η ομάδα των νέων ηθοποιών στο «Ξύπνημα της Ανοιξης» κινείται με άνεση και υπακούει σε μια ενιαία ερμηνευτική γραμμή.

Τελευταία έξοδος ενός σπουδαίου ταλέντου

Η Ναυτεμπορική, 19 Δεκεμβρίου 2008 07:00

Το «Ξύπνημα της Ανοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ, που σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης στο Εθνικό Θέατρο, ξεχωρίζει ήδη ως μία από τις παραστάσεις της χρονιάς, αν και στην ιστορική θεατρική μνήμη καταγράφεται ως η τελευταία παράσταση ενός σπουδαίου ταλέντου, του αδικοχαμένου Κωνσταντίνου Παπαχρόνη, που υπήρξε πάντα ζωώδης και ακριβής στους ρόλους που ερμήνευσε. Μία από αυτές τις παραστάσεις είδε η Ελένη Πετάση.
Μια χούφτα γυμνασιόπαιδα συγκρούονται με τις τυραννικές αντιλήψεις της οικογένειας, του σχολείου, της εκκλησίας. Αφυπνίζονται σεξουαλικά, καταρρίπτουν τις απαγορεύσεις, εναντιώνονται στη μεσαιωνική ηθική, προβαίνουν σε «κολάσιμα» αμαρτήματα (ονειρώξεις, απελευθέρωση της λίμπιντο κ.ά.), εξωθούνται στην εξέγερση ή στην αυτοκτονία.
Όλα αυτά μπορεί να ηχούν αναχρονιστικά στην εποχή μας. Αλλά συμβαίνουν το 1891, στην ιδιαίτερα συντηρητική τότε αστική κοινωνία της Γερμανίας. Γεγονός που εξόργισε όσους διάβασαν «Το Ξύπνημα της Ανοιξης» στην πρώτη του έκδοση, απαγόρευσαν το σκηνικό της ανέβασμα και ανάγκασαν το συγγραφέα του να αυτοεξοριστεί στο Παρίσι. Όταν, ωστόσο, το 1906 το «πορνογραφικό» έργο του Φρανκ Βέντεκιντ παίχτηκε -λογοκριμένο- στο Βερολίνο, σε σκηνοθεσία Μαξ Ρέινχαρτ, προκάλεσε το ενδιαφέρον της θεατρικής κοινότητας και φυσικά μια σειρά ανατυπώσεων. Έστω και καθυστερημένα, τόσο η πρωτοποριακή ματιά και η κριτική του τόλμη όσο και η ποίησή του αναγνωρίστηκαν.
Κείμενο δίχως ανελισσόμενο μύθο, με εξπρεσιονιστικό βλέμμα, μικρές σκηνές, εναλλασσόμενους ρυθμούς και τόπους δράσης, το «Ξύπνημα της Ανοιξης» διογκώνει πρόσωπα και καταστάσεις, καθώς αφηγείται πραγματικά γεγονότα (όπως η αυτοκτονία του μαθητή Φραντς Όμπερλι), μέσα, όμως, από την οπτική γωνία των έφηβων μαθητών.

Ο αδικοχαμένος Κωνσταντίνος Παπαχρόνης και η Ιωάννα Παππά σε στιγμιότυπο από την παράσταση.

Σ’ αυτό το μωσαϊκό χαρακτήρων αντιπαρατίθενται δύο κόσμοι: των υποκριτών, οπισθοδρομικών ενηλίκων (παιδαγωγοί, γονείς, άνθρωποι της εκκλησίας) και των νέων, που πασχίζουν για την ηθική, ψυχολογική και διανοητική τους ενηλικίωση. Ανάμεσά τους απλώνεται ένα αδιαπέραστο χάσμα, που γίνεται αφορμή για να γλιστρήσει ο Βέντεκιντ τις διδακτικές ιδέες και θεωρίες του σε σχέση με την παιδεία και τη σεξουαλικότητα. Κατ’ επέκταση, η γλώσσα ακροβατεί ανάμεσα στον άκαμπτο λόγο και τη ρητορική ακρίβεια των πρώτων και στον παθιασμένο λυρισμό των δεύτερων.
Ο Νίκος Μαστοράκης, με την αρωγή της εύρυθμης και γλωσσικά σύγχρονης μετάφρασης του Γιώργου Δεπάστα, μετέφερε τούτη την «παιδική τραγωδία» -όπως την υποτίτλισε ο συγγραφέας της- στα καθ’ ημάς. Διαχωρίζοντας, ωστόσο, ευρηματικά τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, παρουσίασε ρεαλιστικά τις σκηνές με τους νέους και εξπρεσιονιστικά εκείνες με τους κοινωνικά διαπιστευμένους φρουρούς της ηδονής, εμφανίζοντάς τους ως εφιαλτικές γκροτέσκο φιγούρες.
Η αισθητικά τολμηρή παράστασή του έχει ύφος και ήθος. Ωστόσο, η κατάχρηση γυμνών και προκλητικών αναπαραστάσεων – αυνανισμοί, σεξουαλικές συνευρέσεις ανάμεσα σε ετερόφυλους και ομοφυλόφιλους, αμβλώσεις κ.ά. – φέρνει κάποια στιγμή τον κορεσμό.
Το μινιμαλιστικό σκηνικό της Εύας Μανιδάκη μας μεταφέρει σε μια σημερινή αίθουσα σχολείου, ενώ οι έντεχνοι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα συμβάλλουν στη χωροχρονική μετατόπιση των δρώμενων.
Μια ομάδα νεότατων ως επί το πλείστον ηθοποιών κινείται με άνεση κάτω από την επίβλεψη της Αμαλίας Μπένετ και υπακούει σε μια ενιαία ερμηνευτική γραμμή με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη. Ξεχωρίζουν ο πρόσφατα αδικοχαμένος Κωνσταντίνος Παπαχρόνης (εξαιρετικός ως γήινος Μέλχιορ), η Αγγελική Καρυστινού (προοδευτική μητέρα), ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος (καταπιεσμένος Μόριτς Στίφελ), η Ιωάννα Παππά (ευαίσθητη Βέντλα) και η Άλκηστις Πουλοπούλου η οποία αποτυπώνει εύστοχα στην ερμηνεία της την αισθησιακά παιχνιδιάρικη πρόκληση της Ιλζε (θα πρέπει, όμως, να προσέξει να μην τυποποιηθεί, καθώς και σε άλλες παραστάσεις έχει ακολουθήσει το ίδιο μοντέλο).
Όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί διαθέτουν σκηνική φρεσκάδα και σωστούς ρυθμούς: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νατάσα Ζάγκα, Δημήτρης Καρτάκης, Αννίτα Κούλη, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Ομηρος Πουλάκης, Μίλτος Σωτηριάδης, Θάνος Τοκάκης, Μιχάλης Φωτόπουλος, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.
Κριτική: ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑΣΗ

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης

Γράφει ο Αλέξης Σταμάτης, ΕΘΝΟΣ, 08/12/2008

Δεν είχα δει δυστυχώς τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη στο θέατρο. Μεγάλη παράλειψη, όπως είχα καταλάβει από τα σχόλια όλων – ειδικών και μη.

Τον είδα όμως πρόσφατα στην ταινία του Τώνη Λυκουρέση, σε έναν δεύτερο ρόλο και κατάλαβα. Παίξιμο βαθύ, από μέσα, χωρίς εφέ. Ενα πλάσμα με βλέμμα από αλλού, με κίνηση από αλλού, απογειωτικός άμα τη εμφανίσει.

Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία./Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα/ Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού/ Οταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ άσπρα κόκαλα/ θάχουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι/ Αν τρελάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,/ Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ αναδυθούν/ Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη/ Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία.

Είναι εξαιρετικά σκληρό να φεύγει ένας νέος άνθρωπος, κάθε νέος άνθρωπος εκεί ακριβώς που έχει αρχίσει να δημιουργεί τον βαθύ εσωτερικό εαυτό του, εκεί που είναι έτοιμος να δώσει τα καλύτερα. Ναι, ο θάνατος είναι μέρος της ζωής κ.λπ. Ομως υπάρχει και μια άλλη οπτική με την οποίαν συντάσσομαι απολύτως. Είναι του Ντίλαν Τόμας και αποτυπώνεται στους πιο κάτω στίχους:

Ο χαμός ενός νέου παιδιού που μέσα σε οκτώ μόλις χρόνια πρόλαβε να κάνει τόσο πολλά, μου θύμισε τον χαμό μιας καλής φίλης, της Ελευθερίας Σαπουντζή το 2000, την εποχή δηλαδή που άρχιζε η καριέρα του Κωνσταντίνου. Ηταν και αυτή στην ακμή της, πάνω στην πλήρη ανθοφορία και χάθηκε όσο άδικα όσο κι εκείνος.

«Δεν πρόλαβα, Κωνσταντίνε…»

Είχε χτυπήσει με τη μηχανή του. Άσχημα. Λίγο πριν από την παράσταση. Στο καμαρίνι του ο γιατρός που τον εξέτασε του συνέστησε να μην παίξει. Εκείνος δεν τον άκουσε. Η πλατεία του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας ήταν κατάμεστη – δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τόσο κόσμο. Βγήκε και έπαιξε για τρεις περίπου ώρες χωρίς στιγμή να φανεί ότι πονούσε.

Εξαιρετικός επαγγελματίας -από τότε που βγήκε από τη σχολή. Όλοι μιλούσαν για αυτόν από τις εξετάσεις του ακόμα. Και δεν σταμάτησαν να μιλούν. Στη συνέχεια ήρθαν οι δυνατές ερμηνείες, τα βραβεία, το θερμό χειροκρότημα του κοινού, η καταξίωση στον χώρο. Τίποτα από όλα αυτά δεν τον άλλαξαν όπως άλλους – ξέρετε ποιους εννοώ.

Είχε χτυπήσει με τη μηχανή του. Κυριακή βράδυ πριν από δύο εβδομάδες. Είχα δει το «Ξύπνημα της άνοιξης» και είχα μαγευτεί όπως όλοι. Οι παλάμες μου κατακόκκινες από το δυνατό χειροκρότημα. Σκέφτηκα να τον συγχαρώ και από κοντά, αλλά ξέροντας πως ήταν γιατρός στο καμαρίνι του, δεν θέλησα να τον ενοχλήσω. Θα τον πάρω τηλέφωνο, σκέφτηκα.

Είχε χτυπήσει με τη μηχανή του. Μέρες μετά ετοίμαζα το απολογιστικό της χρονιάς. Στην κατηγορία Καλύτερη ανδρική ερμηνεία της χρονιάς έγραψα το όνομά του χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν του τηλεφώνησα.

Ήθελα να του κάνω έκπληξη. Μα δεν πρόλαβα. Η είδηση ότι έσβησε ξημερώματα Τρίτης σε τροχαίο -αχ αυτή η μηχανή του, που ήταν η μεγάλη του ερωμένη!- με συγκλόνισε κι εμένα όπως όλους. 30 μόλις χρόνων. Αχ αυτή η μηχανή του!

Είχε χτυπήσει με τη μηχανή του. Κι εγώ σχεδίαζα να μιλήσω μαζί του αργότερα. Πάντα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ναι, υπάρχει χρόνος να πούμε όσα θέλουμε κι ας διαψευστήκαμε πολλές φορές. Αναβάλλουμε να πούμε όσα νιώθουμε κι όταν έρχεται η ώρα να δεις ότι έχασες την ευκαιρία να πεις τα όσα ήθελες, γίνεσαι κομμάτια. Οπως κομμάτια γίναμε όλοι μας απ’ τον χαμό του Κωνσταντίνου. Μήπως να γίνει μάθημα αυτό; Μήπως να προλάβουμε να πούμε όσα θέλουμε σε αυτούς που θέλουμε; Μήπως να προλάβουμε να εκφράσουμε την αγάπη μας σε αυτούς, χωρίς αναβολές; Νομίζω πως επιβάλλεται.

Γιατί μετά είναι πολύ αργά. Και τι να χωρέσει μια «Άποψη». Μια συγνώμη, που δεν πρόλαβα να πω όσα ήθελα να πω, τότε που δεν θα ήταν αργά!

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 07/12/2008

Το τέταρτο κουδούνι του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη

Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

«Ένιωθα ενοχικά για τις εκπομπές που έκανα» έλεγε σε συνέντευξή της η κ. Τατιάνα Στεφανίδου. Δηλαδή, γι΄ αυτή πού κάνει τώρα δε νιώθει ενοχικά; Μα, αυτό πια λέγεται πώρωση.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Δεκαεννιά – ναι, δεκαεννιά- πρεμιέρεςκαινούργιες παραστάσεις, επαναλήψεις και παραστάσεις για παιδιά- μέτρησα ένα απ΄ τα Παρασκευοσαββατοκύριακα του Νοεμβρίου πριν φύγω για άδεια. Μήπως πρόκειται για υστερία θεάτρου;

Καθόλου, μα καθόλου δε θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά πολύ φοβάμαι- το βλέπω δηλαδή- ότι αυτός ο ξέφρενος πληθωρισμός – συν οι περιρρέουσες συνθήκες-, αργά ή γρήγορα, θα τη φέρει την κρίση στο θέατρό μας. Και θα ΄ναι Κρισάρα.

Στον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη (στη φωτογραφία) είναι σήμερα αφιερωμένο «Το Τέταρτο Κουδούνι». Πίστευα ακράδαντα πως είναι μια απ΄ τις Μεγάλες Ελπίδες του ελληνικού θεάτρου. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη συγκίνηση που μου πρόσφερε με τον Λευτέρη του στο «Γάλα». Ούτε το Ήθος και την Αξιοπρέπεια που κόμισα απ΄ τη συνέντευξή μας το 2006. Καλό ταξίδι. Όλα τ΄ άλλα είναι σιωπή.

Τελικά, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος απέσυρε απ΄ το Ελληνικό Φεστιβάλ την πρότασή του να κάνει «Τρωάδες» του Ευριπίδη με Εκάβη την Λυδία Κονιόρδου- η παράσταση σχεδιαζόταν για το Φεστιβάλ Αθηνών, σε αντίθεση με τις «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με Εκάβη την Λήδα Πρωτοψάλτη που προορίζονται για το Φεστιβάλ Επιδαύρου. Μη επιθυμώντας να μπει σε ανταγωνιστική διαδικασία, όπως δηλώνει.

Το «Λόγω φάτσας», το έκτο απ΄ τα οκτώ μέχρι στιγμής έργα του Γιώργου Διαλεγμένου (φωτογραφία), που έχει παρουσιαστεί στη σκηνή μόνο μια φορά- αλλά για δυο συνεχόμενες σεζόν (1993- 1995) απ΄ τον Αντώνη Αντύπα, σε σκηνοθεσία του, στο «Απλό»- επανέρχεται στη σκηνή. Το ανεβάζει ο Δημήτρης Κομνηνός στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας- το «Θεσσαλικό»- στις 20 Φεβρουαρίου.

Πρωταγωνιστούν, Ελεάνα Απέργη η οποία, απ΄ τους πρωταγωνιστές του ΚΘΒΕ για μεγάλο διάστημα, επανεμφανίζεται ύστερα από αρκετά χρόνια, Πέπη Μεταλλείδου, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ΄ναι του Γιώργου Λυντζέρη.

Η παράσταση ενδέχεται να παιχτεί μετά το Πάσχα και στην Αθήνα. Στο θέατρο «Βικτώρια» του οποίου την επιχείρηση έχει αναλάβει ο Δημήτρης Κομνηνός, ιδρυτής απ΄ το 2004 της ομάδας «Στους 90 ο » με την οποία έχει ανεβάσει μέχρι τώρα το ομώνυμο έργο της Μάρσα Νόρμαν, την «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο για δυο σεζόν και, πέρσι, το «Σπιρτόκουτο», διασκευή για το θέατρο απ΄ την Χαρά Τσιώλη του σενάριου του Γιάννη Οικονομίδη για την πρώτη του ταινία.

Χρήστος Λούλης και Έμιλυ Κολιανδρή – απ΄ το άνθος της νέας γενιάς του θεάτρου μας- ήλθαν εις γάμου κοινωνίαν επισφραγίζοντας ενώπιον Θεού και ανθρώπων μακροχρόνιο ειδύλλιο- έτσι, κάπως, δεν τα ΄γραφαν αυτά οι παλαιοί κοσμικογράφοι; Κουμπάροι, ο Νίκος Καραθάνος, σκηνοθέτης του γαμπρού και επί σκηνής μαζί του- και μαζί με τους/τις άλλες έξι- στο «Οκτώ γυναίκες», κι ο ηθοποιός Θανάσης Ιωάννου που επίσης συμμετέχει στην ίδια παράσταση. Ευτυχισμένοι!

«Τρίπτυχο» -ήτοι «Ρημαγμένη όχθη»/ Μήδειας υλικό»/ «Τοπίο με Αργοναύτες»του Χάινερ Μίλερ στην Αθήνα, απ΄ την ομάδα «Ασίπκα», στην Αθήνα, στις τουαλέτες του «Βios», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου, μέχρι προ ολίγων ημερών. «Η τριλογία» της Μήδειας»- το ίδιο έργο δηλαδή- και στην Θεσσαλονίκη, απ΄ την ομάδα «Ακτίς Αελίου», στο θεατράκι της- σκηνοθετεί ο Νίκος Σακαλίδης.

«Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου στην Θεσσαλονίκη, απ΄ την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», στο «Αμαλία» με σκηνοθέτη τον Γιάννη Μόσχο. «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» και στην Αθήνα, στο «Χορν»σκηνοθέτης ο Σταμάτης Φασουλής.

Κονταροχτυπιούνται πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα! Για τους θεατρόφιλους που ταξιδεύουν, χαράς ευαγγέλια.

Η θεατρική ομάδα -οι «Νέες Μορφές» -της οποίας ήταν συνιδρυτής, απ΄ το 1996 που δημιουργήθηκε μέχρι το 2004 που, αν και σε πλήρη ακμή και δράση, ανέστειλε τη λειτουργία της- το σκεπτικό τους για την αναστολή εντυπωσίαζε με την ωριμότητά του-, «έγραψε» στη σκηνή της Θεσσαλονίκης: πρότεινε και έπεισε. Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος, ηθοποιός και ο βασικός σκηνοθέτης της ομάδας, που ΄χε υπογράψει μερικές έξοχες δουλειές της, έλειψε επί ένα διάστημα για να επανέλθει στην Θεσσαλονίκη και να ενταχθεί στο δυναμικό του ΚΘΒΕ. Κι αφού ανέβασε «Μήδεια» με το Εθνικό Θέατρο της Κραϊόβα, στη Ρουμανία, σκηνοθετεί φέτος για πρώτη φορά στο Κρατικό- για την Νεανική Σκηνή του: την «Ελένη» του Ευριπίδη (βασική φωτογραφία) έχοντας πλάι τους βασικούς συνεργάτες του απ΄ τις «Νέες Μορφές».

Είδα την παράσταση στους Λαζαριστές. Και νομίζω πως όχι απλώς ξελασπώνει τη φετινή- και όχι μόνο τη φετινή…- καλλιτεχνική εικόνα του θεάτρου. Πιστεύω πως αποτελεί ισχυρή πρόταση για το αρχαίο δράμα:

μια παράσταση συναρπαστική. Όπου κάθε εκσυγχρονιστική σκηνοθετική ιδέα πηγάζει απ΄ το κείμενο, όπου η κάθε λεπτομέρεια έχει ψαχτεί εξαντλητικά, όπου νέοι ηθοποιοί όπως η Αμαλία Τσεκούρα/ Ελένη και ο Χρίστος Στυλιανού/ Μενέλαος θριαμβεύουν. Θεσσαλονικείς, μην το χάσετε με τίποτα! Ελπίζω πως θα το δούμε και στην Αθήνα- Ελληνικό Φεστιβάλ ακούς;

Με τον Κώστα Τσιάνο (φωτογραφία) ξανασμίγει η Λυδία Κονιόρδου- αλλά ως διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Τον κάλεσε – ως επί του θέματος «ελληνικό έργο» ειδικότατο- ν΄ ανεβάσει στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», στο πλαίσιο τού αποκλειστικά ελληνικού ρεπερτορίου που κάνει το χειμώνα, την τρελή φάρσα «Μαλλιά κουβάρια» την οποία έγραψε ο Νικόλαος Λάσκαρις το 1897 και πρωτόπαιξε την ίδια χρονιά ο Δημήτριος Κοτοπούλης, πατέρας της Μαρίκας.

Στη διανομή, Ναταλία Στεφάνου, Ελένη Ζιώγα, Παντελής Παπαδόπουλος, Γιώργος Ψυχογιός, Θοδωρής Σκούρτας, Σπύρος Τσεκούρας, Γιώτα Μηλίτση, Σπύρος Αυγουστάτος. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ΄ναι του Άγγελου Μέντη κι η μουσική της Σοφίας Καμαγιάννη που θα παίζει η ίδια ζωντανά στο πιάνο. Η πρεμιέρα, στις 17 Δεκεμβρίου.

Το «Μαλλιά κουβάρια», κατ΄ επανάληψη παρουσιασμένο, έχει να παιχτεί απ΄ το καλοκαίρι του 2007, όταν το ανέβασε στο Μαρούσι- το ΄χε παίξει και το 1998- ο τοπικός θίασος «Διθύραμβος» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Ζωγραφίδη.

Έκλεισε τα εννιά. Στις 25 Νοεμβρίου. «Το Τέταρτο Κουδούνι».

Μαμά γερνάω. Σε πλατείες θεάτρων…

Ενός λεπτού σιγή για τον Κ. Παπαχρόνη

Ενός λεπτού σιγή για τον Κ. Παπαχρόνη

Τα λόγια τελειώνουν, οι λέξεις σιωπούν. Μόνο δάκρυα στα μάτια κι αυτός ο βουβός λυγμός που επικρατούσε χθες στην Αγία Ειρήνη, όπου συνάδελφοι και φίλοι του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη ήταν εκεί για να του απευθύνουν το ύστατο χαίρε. Η κηδεία του γίνεται σήμερα, στις 11.30 π.μ. στην Κατερίνη.

Οι σημερινές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου θα είναι αφιερωμένες στη μνήμη του και θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή σε όλες τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου.

Οι παραστάσεις του έργου «Το ξύπνημα της άνοιξης», που παρουσιάζεται στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» από το Εθνικό Θέατρο, θα ξεκινήσουν ξανά στις 11 Δεκεμβρίου, με τον Ομηρο Πουλάκη στον ρόλο του Μέλχιορ, ρόλο που κρατούσε ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη ως Οτο, ρόλο που υποδυόταν μέχρι πριν από το τραγικό συμβάν ο Ομηρος Πουλάκης.

Επίσης το θέατρο «Χώρα» θα παραμείνει σήμερα κλειστό για να τιμήσει τον «ξεχωριστό φίλο και συνεργάτη Κωνσταντίνο Παπαχρόνη».

Αντίο Κωνσταντίνε…

Μοιράσου το στο Facebook

Αντίο Κωνσταντίνε...Αντίο Κωνσταντίνε...

Ένας από τους πλέον ταλαντούχους ηθοποιούς της νέας γενιάς, ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Τρίτης 2 Δεκεμβρίου, σε τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε τα ξημερώματα στη συμβολή των οδών Αμαλίας και Ξενοφώντος. Ο νεαρός ηθοποιός επέβαινε σε μοτοσικλέτα που συγκρούστηκε με ΙΧ αυτοκίνητο.

Την Τετάρτη στις 2.00 το μεσημέρι θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση στην Αγία Ειρήνη στην οδό Αιόλου. Η κηδεία του θα γίνει στην Κατερίνη την Πέμπτη.

Μόλις 31 ετών, ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, εραστής της μουσικής – κιθαρίστας του πανκ-ροκ συγκροτήματος Rockin’ Bones – και λάτρης της θεατρικής τέχνης. Το 2000 αποφοίτησε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και έκτοτε διακρίθηκε για την παρουσία του στο θεατρικό σανίδι.

Η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη στο ρόλο του σχιζοφρενή Λευτέρη, του νεαρού μετανάστη που αρνείται να γίνει «γκριέκι» και ζει νοσταλγώντας τις ευτυχισμένες στιγμές της παιδικής του ηλικίας μη μπορώντας να απογαλακτιστεί, στο Γάλα του Βασίλη Κατσικονούρη (2006-2007, Εθνικό Θέατρο) είχε προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση και είχε κάνει την πλειοψηφία των θεατρο-κριτικών να μιλούν για ένα νέο μεγάλο ταλέντο του θεάτρου. Γι’ αυτό του το ρόλο είχε τιμηθεί με Α’ βραβείο ανδρικής ερμηνείας από το περιοδικό «Αθηνόραμα».

Εξίσου επιτυχημένη ήταν η εμφάνισή του στο ρόλο του Σταν, του υπηρέτη και κολλητού φίλου του Δον Ζουάν στην παράσταση «Ο Δον Ζουάν στο Σόχο», όπου κέρδισε τις εντυπώσεις στο πλάι του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, ενώ εξαιρετικά ανατρεπτικό ήταν και το πέρασμά του από το «Hedwig and the angry inch», όπου συμπρωταγωνίστησε με την Εβελίνα Παπούλια.

Σύσσωμο το Εθνικό, σε ανακοίνωσή του, πενθεί για την αιφνίδια και τραγική απώλεια του Κωνσταντίνου. Μάλιστα, η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην παράσταση του έργου του Εθνικού Θεάτρου «Το ξύπνημα της Άνοιξης», του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη (Εθνικό Θέατρο).

Εκτός από το θέατρο, έλαβε μέρος στην κινηματογραφική ταινία Ο Καλύτερος μου Φίλος σε σκηνοθεσία Γ. Λάνθιμου (2001) και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές: Πάλι από την Αρχή (2006), Mωβ-Ροζ (2005), Έτσι Ξαφνικά ( 2004), Σχεδόν Ποτέ (2003), Βαθύ Κόκκινο (2001).

Παραστάσεις που έχει συμμετάσχει:

– Π. Μάρμπερ: Ο Δον Ζουάν στο Σόχο, σκην.: Κ. Μαρκουλάκης, Θέατρο Χώρα, 2007-2008.
– Φ. Ντοστογιέφσκι: Δαίμονες και Δαιμονισμένοι, σκην.: Μάγια Λυμπεροπούλου, Φεστιβάλ Αθηνών, 2007.
– Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: Οθέλλος, σκην.: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θέατρο του Νέου Κόσμου, 2006.
– Βασίλης Κατσικονούρης: Γάλα, σκην.: Νίκος Μαστοράκης, Εθνικό Θέατρο, 2006 & 2007.
– Τζον Κάμερον Μίτσελ: Hedwig and the angry inch, σκην.: Εβελίνα Παπούλια, Club 22, 2006
– Γκαίτε: Clavigo, σκην.: Γιάννης Χουβαρδάς, Θέατρο Αμόρε, 2005.
– Λούκας Μπέρφους: Τέσσερις Εικόνες Αγάπης, σκην: Γιάννης Μόσχος, Θέατρο Αμόρε, 2004-2005.
– Πατρίτσια Χάισμιθ: Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, Διασκευή: Φίλις Νέιτζι, σκην.: Βασίλης Μυριανθόπουλος, Θέατρο Επί Κολωνώ, 2003-2004.
– Σαμ Σέπαρντ: Το δόντι του εγκλήματος, σκην.: Μαριτίνα Πάσσαρη, Κ.Θ.Β. Ε. 2002-2003.
– Ευριπίδης: Ηρακλής, σκην.: Αντρέι Σερμπάν, Κ.Θ.Β.Ε., 2002.
Χειμωνιάτικο ταξίδι, Σύλληψη – σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος: Κ.Θ.Β.Ε., 2002-2003
– Αλεξάντρ Μπρεφφόρ – Μαργκερίτ Μονό: Γλυκιά μου Ίρμα, σκην.: Πέρης Μιχαηλίδης, Κ.Θ.Β. Ε. 2001-2002.

Οι παραστάσεις του έργου «Το Ξύπνημα της Άνοιξης», που παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας και στο οποίο ο Κωνσταντίνος πρωταγωνιστούσε, ακυρώνονται τουλάχιστον μέχρι και την Παρασκευή.


Γεωργία Οικονόμου
, 2/12/2008 4:15:41 μμ

Τελευταίο αντίο στον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη

Τελευταίο αντίο

Επίσης, το θέατρο Χώρα θα παραμείνει κλειστό «για να τιμήσει τον ξεχωριστό συνεργάτη και φίλο Κωνσταντίνο Παπαχρόνη». Οι παραστάσεις του έργου «Το ξύπνημα της άνοιξης» στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας θα ξεκινήσουν ξανά την Πέμπτη 11/12.

Η κηδεία του 31χρονου ηθοποιού Κώστα Παπαχρόνη έγινε σήμερα στις 11:30 το πρωί, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κατερίνη. Σύσσωμη η θεατρική οικογένεια μαζί με τους γονείς και τον αδερφό του αποχαιρέτησαν τον 31χρονο Κωνσταντίνο Παπαχρόνη στην επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε την Τετάρτη στις 13.30 στην Αγ. Ειρήνη στην οδό Αιόλου.

Ο άτυχος ηθοποιός έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε στο κέντρο της Αθήνας. Τιμώντας τη μνήμη του, όλες οι σκηνές του Εθνικού Θεάτρου θα τηρήσουν σήμερα ενός λεπτού σιγή. Οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, είναι επίσης αφιερωμένες στη μνήμη του.

Σιωπηλό αντίο στον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη

Βουβός ο θρήνος στη χθεσινή επιμνημόσυνη δέηση στην Αγ. Ειρήνη για τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη, που «έφυγε» άδικα στην αθηναϊκή άσφαλτο τα ξημερώματα της Τρίτης. Βαρύ το πένθος που έπεσε στη θεατρική κοινότητα. Και το μεν Εθνικό Θέατρο αφιερώνει όλες τις αποψινές παραστάσεις του στη μνήμη του, τηρώντας ενός λεπτού σιγή, το δε θέατρο «Χώρα» για να τιμήσει τον «ξεχωριστό συνεργάτη και φίλο» του ακυρώνει όλο το σημερινό πρόγραμμά του. Το «Ξύπνημα της Ανοιξης» του Βέντεκιντ, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο άτυχος Παπαχρόνης, θα συνεχιστεί κανονικά από την ερχόμενη Πέμπτη, με τον Ομηρο Πουλάκη στον ρόλο του.

ΙΩ.Κ., ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 04/12/2008

Πικρό «αντίο» στον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη

Σήμερα κηδεύεται στην Κατερίνη ο αδικοχαμένος ηθοποιός Κωνσταντίνος Παπαχρόνης. Οι φίλοι του στην Αθήνα τον αποχαιρέτησαν χτες με επιμνημόσυνη δέηση στον Ναό της Αγίας Ειρήνης στην Αιόλου. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Τα μάτια όλων ήταν βουρκωμένα για τον τόσο αναπάντεχο αποχωρισμό.Τιμώντας τον ξεχωριστό συνεργάτη και φίλο τους Κωνσταντίνο Παπαχρόνη, το θέατρο «Χώρα» θα παραμείνει, σήμερα, κλειστό. Σήμερα, επίσης, οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου θα είναι αφιερωμένες στη μνήμη του και θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή σε όλες τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. Ενώ, ο παραστάσεις του έργου «Το ξύπνημα της άνοιξης», που παρουσιάζεται στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» και στο οποίο έπαιζε ο άτυχος ηθοποιός, θα ξεκινήσουν ξανά την Πέμπτη, στις 11 Δεκέμβρη.