Category Archives: ΠΑΜΕ

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

  • Για την αστείρευτη δύναμη του λαού
  • Ξεχωριστή σε σημασία η νέα πολιτιστική παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων, που αγκαλιάστηκε στην πρώτη παράσταση
Πολλοί θεατές πήραν την αφίσα (φωτ.) της παράστασης, για να την προπαγανδίσουν στο χώρο εργασίας τους

Μαζικά ανταποκρίθηκαν στη νέα πολιτιστική πρωτοβουλία του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου εργάτες και εργάτριες, που, μαζί με τις οικογένειές τους, παρακολούθησαν την πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ με το έργο «Εχθρός λαός», την περασμένη Κυριακή, στο θέατρο του «Αττικού Αλσους».Εργάτες, μετανάστες, φοιτητές, νοικοκυρές κ.ά. έσμιξαν, από τη μια πλευρά, ως θεατές και, από την άλλη, ως συντελεστές μιας ξεχωριστής θεατρικής παράστασης. Η παράσταση είναι καρπός πολύμηνης δουλειάς, που έγινε με πολύ μεράκι, μετά από το μεροκάματο, χωρίς ανάπαυλα από τις πολύμηνες μάχες που δίνει η εργατική τάξη με μπροστάρη το ΠΑΜΕ, σημείωσε, «ανοίγοντας» την εκδήλωση, η Χρυσούλα Λαμπούδη, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ. Επισήμανε, δε, μεταξύ άλλων, ότι οι ταξικές δυνάμεις θα δυναμώσουν την παρέμβασή τους στο μέτωπο του πολιτισμού, ενθαρρύνοντας σχετικές πρωτοβουλίες μέσα και στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους.

  • «Στους ταξικούς αγώνες κρίνεται η ζωή…»

Με μιαν αναδρομή στις πολιτικές εξελίξεις της δεκαετίας του 1960 και τους αγώνες της περιόδου, η παράσταση επιδιώκει να αναδείξει πως οι λαϊκοί αγώνες πρέπει να αναπτύσσονται με κατεύθυνση τις ριζικές αλλαγές που απαιτεί η ικανοποίηση των λαϊκών συμφερόντων, κόντρα στις μεθοδεύσεις και τους ανταγωνισμούς των μερίδων της αστικής τάξης. Με όλα τα απαραίτητα μέτρα οργάνωσης και επαγρύπνησης ενάντια στους μηχανισμούς της πλουτοκρατίας (ειδική αναφορά γίνεται, π.χ., στο ρόλο παρακρατικών ομάδων και τραμπούκων). Αυτήν ακριβώς την ανάγκη ανέδειξε και η προσπάθεια διαφόρων στοιχείων, που, μέσα στο σκοτάδι κι ενώ ήταν σε εξέλιξη η παράσταση, πέταξαν αντικείμενα στους θεατές με στόχο την παρεμπόδιση της παράστασης. Η προσπάθειά τους έπεσε στο κενό. Το κοινό απάντησε με το σύνθημα: «Εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη». Ούτε ένας δεν έφυγε. Η παράσταση συνεχίστηκε κανονικά, επιβεβαιώνοντας πόσο ενοχλητική για την αστική τάξη και τα τσιράκια της (άρα και πόσο αναγκαίο είναι να στηριχθεί και να δυναμώσει) είναι η επίμονη και πολύμορφη δράση που αναπτύσσει το ΠΑΜΕ σε όλους τους τομείς της ζωής της εργατικής οικογένειας, ενισχύοντας κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης και αφύπνισης. Κόντρα και στην «πολιτιστική σαβούρα» που σερβίρουν στο λαό τα αστικά ΜΜΕ και οι επιχειρηματίες του χώρου, για να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους στον ατομικισμό, στην ηττοπάθεια και σε κάθε τι «ρεαλιστικό» που απαιτούν οι ανάγκες της ανταγωνιστικότητας.

Με τη λήξη της παράστασης, το κοινό τραγούδησε μαζί με τους ηθοποιούς το τραγούδι του ΠΑΜΕ: «…έλα μαζί να πάμε εργάτη με το ΠΑΜΕ/ στους ταξικούς αγώνες κρίνεται η ζωή». Πολλοί θεατές έφυγαν από το θέατρο με αφίσες της παράστασης για να προπαγανδίσουν την πρωτοβουλία στους τόπους δουλειάς και τους κλάδους τους.

Την επόμενη Κυριακή 20/6, θα γίνει η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης, στις 9 μ.μ., στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα. Οι προσκλήσεις αντιστοιχούν στην αγορά ενός λαχνού (5 ευρώ) για την οικονομική εξόρμηση του ΠΑΜΕ (διατίθενται στο ΠΑΜΕ, στα ταξικά συνδικάτα και στην είσοδο του θεάτρου).

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 15 Ιούνη 2010

ΠΑΜΕ: Αύριο η πρώτη θεατρική παράσταση. Μόνο για κουκουέδες!

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ προσκαλεί στην πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ, με το έργο «Ο εχθρός λαός», που θα δοθεί αύριο (13/6) στις 9 μ.μ., στο θέατρο του «Αττικού Αλσους» (οδός Καρπενησιώτη, επί του περιφερειακού Γαλατσίου – Τουρκοβούνια).Το έργο ανεβάζει μια ομάδα εργατών, ανέργων, συνταξιούχων, φοιτητών και μεταναστών, γιατί, όπως τονίζει το ΠΑΜΕ, «παράλληλα με όλες τις υπόλοιπες χρεώσεις και υποχρεώσεις, με τη συμμετοχή στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα με μπροστάρηδες σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις το ΠΑΜΕ, περίσσεψε το πείσμα». Γιατί «το ΠΑΜΕ αγωνίζεται για να μπορέσει η εργατική τάξη να κατακτήσει αυτά που παράγει, αυτά που της ανήκουν. Γνωρίζουμε ότι η τέχνη, ο πολιτισμός είναι εφόδια, είναι τρόπος σκέψης, είναι στάση ζωής. Γνωρίζουμε ότι ο πολιτισμός και η τέχνη στα χέρια των καπιταλιστών έχουν μία και μοναδική ερμηνεία: Εμπόρευμα – κέρδος. Εμείς αντιστεκόμαστε στη σαβούρα που καθημερινά μας κατακλύζει, αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα στον πολιτισμό που προάγει τον άνθρωπο και αφυπνίζει συνειδήσεις».

Η επίσημη πρεμιέρα θα γίνει στις 20/6 (9 μ.μ.), στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα. Οι προσκλήσεις αντιστοιχούν στην αγορά ενός λαχνού (5 ευρώ) για την οικονομική εξόρμηση του ΠΑΜΕ. Προσκλήσεις: Στο ΠΑΜΕ, στα ταξικά συνδικάτα και στην είσοδο του θεάτρου.

Θέατρο από εργάτες για εργάτες

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ προσκαλεί στην πρώτη παράσταση του έργου «Εχθρός λαός», που ανεβάζει η θεατρική ομάδα του ΠΑΜΕ, στις 13/6 (9μμ) στο θέατρο του «Αττικού Αλσους».

Το έργο ανεβάζει, με πολύ μεράκι, μεγάλη ομάδα εργατών, ανέργων, συνταξιούχων, φοιτητών, μεταναστών, γιατί, όπως αναφέρει ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, «παράλληλα με όλες τις υπόλοιπες χρεώσεις και υποχρεώσεις, παράλληλα με τη συμμετοχή στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα με μπροστάρηδες σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις το ΠΑΜΕ, περίσσεψε το πείσμα και ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια.

Το ΠΑΜΕ αγωνίζεται για να μπορέσει η εργατική τάξη να κατακτήσει αυτά που παράγει, αυτά που της ανήκουν. Γνωρίζουμε ότι η τέχνη, ο πολιτισμός είναι εφόδια, είναι τρόπος σκέψης, είναι στάση ζωής. Γνωρίζουμε ότι ο πολιτισμός και η τέχνη στα χέρια των καπιταλιστών έχουν μία και μοναδική ερμηνεία: εμπόρευμα – κέρδος.

Εμείς αντιστεκόμαστε στη σαβούρα που καθημερινά μας κατακλύζει, αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα στον πολιτισμό που προάγει τον άνθρωπο και αφυπνίζει συνειδήσεις».

Η επίσημη πρεμιέρα θα γίνει στις 20/6 (9μμ), στο θέατρο Βράχων του Βύρωνα. Οι προσκλήσεις αντιστοιχούν στην αγορά ενός λαχνού (5 ευρώ) για την οικονομική εξόρμηση του ΠΑΜΕ. Προσκλήσεις θα διατίθενται στο ΠΑΜΕ, στα ταξικά συνδικάτα και στην είσοδο του θεάτρου.

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 8 Ιούνη 2010

Θέατρο από το ΠΑΜΕ. Πρώτη παράσταση στο θέατρο του «Αττικού Αλσους»

Στην πρώτη παράσταση του έργου «Εχθρός λαός», που ανεβάζει η θεατρική ομάδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, καλεί η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, την Κυριακή 13 Ιούνη (9 μ.μ.). Η πρεμιέρα θα δοθεί στο θέατρο του «Αττικού Αλσους».

Οπως σημειώνεται σε ανακοίνωση, το έργο «Ο εχθρός λαός» ετοίμασε μεγάλη ομάδα εργατών, ανέργων, συνταξιούχων, φοιτητών, μεταναστών, με μεράκι και υπομονή. Παράλληλα με όλες τις υπόλοιπες χρεώσεις και υποχρεώσεις, παράλληλα με τη συμμετοχή στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, με μπροστάρηδες σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ, περίσσεψε το πείσμα και ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια.

Το ΠΑΜΕ αγωνίζεται για να μπορέσει η εργατική τάξη να κατακτήσει όσα παράγει, όσα της ανήκουν, επισημαίνεται. «Γνωρίζουμε ότι η τέχνη, ο πολιτισμός είναι εφόδια, είναι τρόπος σκέψης, είναι στάση ζωής. Γνωρίζουμε και αντιστεκόμαστε στη σαβούρα που καθημερινά μάς κατακλύζει, αφού ο πολιτισμός και η τέχνη στα χέρια των καπιταλιστών έχουν μια και μοναδική ερμηνεία: εμπόρευμα – κέρδος, επισημαίνει μεταξύ άλλων το ΠΑΜΕ. Πρόκειται για θέατρο από εργάτες για εργάτες», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Υπενθυμίζεται ότι η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης θα γίνει στις 20 Ιούνη (9 μ.μ.) στο «θέατρο Βράχων» του Βύρωνα. Οι προσκλήσεις θα αντιστοιχούν στην αγορά ενός λαχνού για την οικονομική εξόρμηση του ΠΑΜΕ, στην είσοδο του θεάτρου. Προσκλήσεις θα διατίθενται στο ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα. Τιμή λαχνού 5 ευρώ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 5 Ιούνη 2010

Το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο εχθρός λαός» ανεβάζει η Θεατρική Ομάδα του ΠΑΜΕ

  • Αντίσταση στα υποπαράγωγα της πνευματικής πενίας

Η λυχνία του ελληνικού πολιτισμού που μεταλαμπαδεύεται σε κάθε εποχή μπολιάζοντας τον τόπο μας με τις αξίες της δημιουργίας, της ανάπτυξης, της συλλογικότητας, για να παραμείνει άσβεστη, οφείλει να δένει αρμονικά τη δημιουργία με την αγωγή της ψυχής. Απέναντι στην αλλοτρίωση της εργασιακής καθημερινότητας στην πόλη που μας αποξενώνει από τους γύρω και τον εαυτό μας, απέναντι στην εμπορευματοποίηση των καλλιτεχνικών δεικτών των πνευματικών αντανακλαστικών του λαού μας, οι εργαζόμενοι, μέλη του ΠΑΜΕ, μεταξύ των άλλων αγωνιστικών προσδοκιών και δράσεών τους, υψώνουν το ανάχωμα της ποιότητας της σκέψης, της μετάδοσης της γνώσης, της διατήρησης της παράδοσης, των ηθών και των εθίμων μας, δημιουργώντας μια θεατρική ομάδα, που θα ανεβάσει, όλα τα Σαββατοκύριακα του Ιουνίου, σε ανοιχτά θέατρα, το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο εχθρός λαός». Ενα έργο επίκαιρο και διαχρονικό, που θα μας ξαναθυμίσει τους στίχους από το τραγούδι, που μελοποίησε ο Μ. Θεοδωράκης για την ιστορική παράταση του 1975 από το θίασο Καζάκου – Καρέζη, και επαληθεύονται στο σήμερα: «Ονειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους τ’ αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους. Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να ‘ρθούνε το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε».

Γι’ αυτούς, λοιπόν, που στηρίζουν τις διαχρονικές πολιτιστικές αξίες, ψυχαγωγία σημαίνει αυτοσυνειδησία και ο πολιτισμός μπορεί και πρέπει να είναι υπόθεση του εργαζόμενου, που θα αντιστέκεται στα υποπαράγωγα της πνευματικής πενίας. Από την άλλη, τα δημιουργήματα του ανθρώπινου πνεύματος πρέπει να αποτελούν κτήμα όλων και όχι μόνο μερικών προνομιούχων. Ο ερασιτεχνισμός είναι δυνατόν να φέρει γοητευτικά αποτελέσματα. Πολλές φορές μέσα από τον αυθορμητισμό και την άδολη αγάπη για το θέατρο, πηγάζει μια αναπάντεχη ομορφιά και αλήθεια.

  • Πολιτιστική δράση του εργατικού κινήματος

«Γνωρίζουμε» – λέει η Χρυσούλα Λαμπούδη, στέλεχος του ΠΑΜΕ – «ότι η τέχνη, ο πολιτισμός είναι εφόδια, είναι τρόπος σκέψης, είναι στάση ζωής. Γνωρίζουμε και αντιστεκόμαστε στη σαβούρα που καθημερινά μας κατακλύζει, αφού ο πολιτισμός και η τέχνη στα χέρια των καπιταλιστών έχουν μια και μοναδική ερμηνεία: Εμπόρευμα – Κέρδος. Το ΠΑΜΕ, όμως, δεν μένει μόνο στη θεατρική αυτή ομάδα. Σχεδιάζει και άλλες θεατρικές ομάδες, που θα παίζουν σε χώρους δουλειάς, ενώ θα δίνονται και συναυλίες. Στόχος μας είναι οι εργάτες που ασχολούνται ερασιτεχνικά με τον πολιτισμό να συντονίσουν τη δράση τους, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και τα ίδια τα συνδικάτα να φτιάξουν τις δικές τους ομάδες για να ενισχύσουν την πολιτιστική δράση του εργατικού κινήματος».«Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα τολμάει να κάνει βήματα στο δύσκολο, αλλά αναγκαίο και σημαντικό χώρο του πολιτισμού. Εδώ και μερικούς μήνες, λοιπόν, έχει στηθεί η 1η Θεατρική Ομάδα του ΠΑΜΕ, η οποία σύντομα θα είναι έτοιμη να παρουσιάσει στους εργαζόμενους της Αθήνας, και όχι μόνο, την πρώτη της θεατρική δουλειά. Δουλειά με μεράκι, από εργάτες για εργάτες. Δουλειά που σβήνει την κούραση της ολοήμερης βάρδιας και που ανοίγει δρόμους για το δυνάμωμα της ταξικής πάλης. Δουλειά που φορτώνει και άλλα καθήκοντα στο ΠΑΜΕ, στα ταξικά συνδικάτα: Να εντείνουμε την πάλη μας για την εξασφάλιση των μορφωτικών και υλικών προϋποθέσεων για την ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση του λαού στην τέχνη και τον πολιτισμό. Την πάλη για τη διαμόρφωση υποδομών και προγραμμάτων που αναπτύσσουν την αισθητική καλλιέργεια της νέας γενιάς, συνδέουν τον πολιτισμό και την τέχνη με την ολόπλευρη ανάπτυξη και διαπαιδαγώγησή της, δίνουν στο νου ελευθερία, διάθεση για δράση, διάθεση για ανατροπή του συστήματος, που θέλει να αποχαυνώσει τα παιδιά μας» – αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ.

  • Ο πολιτισμός είναι δύναμη

«Η ανάγκη να ασχοληθεί το ΠΑΜΕ και με τον πολιτισμό» – λέει η Χρυσούλα Λαμπούδη – «φάνηκε από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης και οργάνωσής του. Ηταν, όμως, πολύ δύσκολο. Ο χώρος του πολιτισμού είναι αναγκαίος, αλλά έχει και τις ιδιαιτερότητές του και φοβόμασταν να τον αγγίξουμε. Ισως γιατί, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε απολύσεις, μη καταβολή δεδουλευμένων, ανεργία, ο πολιτισμός να μοιάζει λίγο πολυτέλεια. Ομως, είναι αναγκαίος για το εργατικό κίνημα. Είναι τροφή, είναι δύναμη. Το εργατικό κίνημα έχει πολύ καλά παραδείγματα στην ιστορική του διαδρομή. Και στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, γυναίκες της εξορίας και της φυλακής, αλλά και γενικότερα στις δύσκολες στιγμές ξεπηδούσαν ομάδες, οι οποίες με αυτοσχέδια ή έντεχνα σχήματα βοηθούσαν στην οργάνωση και την κλιμάκωση του αγώνα και ανέβαζαν το αγωνιστικό φρόνημα. Από την άλλη, η δημιουργία εμψυχώνει και το ίδιο το άτομο, όχι μόνο τους θεατές. Είναι τα πρώτα μας βήματα και το αποτέλεσμα μας κάνει αισιόδοξους».Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην ομάδα αφιερώνουν πολύ από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους, όπως λέει η σκηνοθέτης και ηθοποιός Σάνα Σαρή. Ερχονται κατευθείαν από τη δουλειά. Στην ομάδα συμμετέχουν δύο παιδιά δημοτικού, ενώ οι υπόλοιποι είναι από 19 μέχρι 65 χρόνων. Οικοδόμοι, εργάτες από το μέταλλο, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, άνεργοι, μετανάστες από το σχολείο μεταναστών του ΠΑΜΕ, κ.ά. Τριάντα ρόλοι, είκοσι πρόσωπα στη χορωδία και είκοσι στο χορευτικό, μαζί με επτά μουσικούς, αναμετρούνται με το σπουδαίο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Αρωγός σ’ αυτήν την προσπάθεια και ο συνθέτης Κώστας Εγγλέζος, που ενορχήστρωσε και διδάσκει τα υπέροχα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και του Μάνου Λοΐζου, που ακούγονται στην παράσταση.

Το βίντεο αρτ, που θα προβάλλεται κατά τη διάρκεια της παράστασης, το έχει φτιάξει η Ελλη Σινάνη, φοιτήτρια της Δημοσιογραφίας, που θα ερμηνεύσει και το ρόλο της Ελλης.

Η Σύλβια Καπερνάρου, στο ρόλο της κορυφαίας του χορού, επαγγελματίας τραγουδίστρια, εκπαιδευτικός το κύριο επάγγελμά της, δηλώνει ενθουσιασμένη γι’ αυτό το τόσο σημαντικό βήμα του ΠΑΜΕ, καθώς πιστεύει ότι και στον πολιτισμό χρειάζεται αντίσταση.

Επίκαιρο και το τραγούδι που «πρωταγωνιστεί» στην παράσταση «Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά, αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε, αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά. Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι να είσαι συ και να μην είμαι εγώ που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις με τη δική μου γη και το νερό. Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό, αρνιέμαι να ‘χω σκέψη που σωπαίνει να περιμένει μάταια τον καιρό».

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 2 Μάη 2010

«Το φάντασμα του Δαρείου είναι ένας σύγχρονος δικτάτορας». ΕΞΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΟΥΣ «ΠΕΡΣΕΣ» ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ

«Οι Πέρσες είναι ο τίτλος του έργου, που έχει έναν ανδρικό Χορό ηττημένων. Στη δική μας  εκδοχή, έχουμε στο κέντρο τους ηττημένους, που είναι γυναικείος Χορός- οι γυναίκες  έχουν μια πιο ευαίσθητη σχέση με τον πόλεμο, οι άνδρες είναι στον πόλεμο», λέει για  μία από τις ανατροπές του στο έργο του Αισχύλου το οποίο θα παρουσιάσει στο Αρχαίο  Θέατρο της Επιδαύρου με το Εθνικό ο Βούλγαρος σκηνοθέτης Ντίμιτερ Γκότσεφ
  • Καθημερινά ρούχα αντί για βασιλικές εσθήτες χρησιμοποιεί για τους ανατρεπτικούς αισχύλειους «Πέρσες» του με το Εθνικό ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, με μοναδικό σκηνικό αντικείμενο έναν περιστρεφόμενο μπλε τοίχο

Oι «Πέρσες» του Αισχύλου, η τραγωδία της ήττας και ένα από τα σπουδαιότερα αντιπολεμικά κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας, έχει πολλές φορές κι από πολλούς παρουσιαστεί στην Επίδαυρο. Όλα όμως δείχνουν πως στην εκδοχή του Γκότσεφ, στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, θα είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τους θεατές. Δύο ημέρες πριν από την πρεμιέρα στο αρχαίο αργολικό θέατρο, υπάρχει πλούσιο υλικό για «υπόγειες» αντιδιαστολές. Σαν να έχει ήδη κριθεί, τόσο από τους εκ προοιμίου αρνητές της, όσο και από τους υποστηρικτές της. Πολυαναμενόμενη επομένως, ικανή να ανάψει τα αίματα, με μια σειρά από ανατροπές:

1 Ο Χορός των γερόντων, πιστών του Πέρση βασιλιά, έχει αντικατασταθεί από επταμελή Χορό νεαρών γυναικών (Στεφανία Γουλιώτη, Εύη Σαουλίδου, Κόρα Καρβούνη, Αλεξία Καλτσίκη, Έλενα Τοπαλίδου, Ρηνιώ Κυριαζή, Σύρμω Κεκέ), με το σκεπτικό ότι στα Σούσα δεν ξέμειναν μόνο οι γέροντες αλλά γυναίκες, που είναι πιο ευαίσθητες στα δεινά του πολέμου.

2 Ο μεγαλύτερος και πυκνότερος θεατρικός μονόλογος του Αγγελιαφόρου, που φτάνει στα Σούσα και πληροφορεί για την πανωλεθρία της Σαλαμίνας, μνημειώδες κομμάτι, έχει «σπάσει» σε επτά, σαν να έχει αντικατασταθεί από επταμελή Χορό (Νίκος Κουρής, Δημήτρης ΄Ημελλος, Γιώργος Γάλλος, Βασίλης Ανδρέου, Δημήτρης Πανανικολάου, Λαέρτης Βασιλείου, Πρόδρομος Τσινικόρης).

3 Η Άτοσσα (Αμαλία Μουτούση), γυναίκα του πεθαμένου Δαρείου και μητέρα του ηττημένου στη Σαλαμίνα Ξέρξη (Νίκος Καραθάνος), δεν φοράει στέμμα μεν, παραμένει όμως μια αυταρχική βασίλισσα.

4 Ο παιάνας της νίκης- η πιο ηχηρή φράση, «΄Ιτε παίδες Ελλήνων», που εγείρει τους Έλληνες θεατές- θα ακουστεί σβησμένα, σαν μελαγχολικό σχόλιο για περίοπτες νίκες, που σωρεύουν νεκρούς και στρατιές ηττημένων.

5 Η επίκληση στον νεκρό Δαρείο και η επίγεια παρουσία του ως φάντασμα, έχει μετασχηματιστεί σε σύμβολο μοναρχίας, έναν αναγνωρίσιμο δικτάτορα (Μηνάς Χατζησάββας) που ξεπροβάλλει από τον τοίχο του σκηνικού. «Ως μαρξιστής, δεν θα μπορούσα να βρω καμιά μεταφυσική ερμηνεία στην επίκληση».

6 Η εμβόλιμη παρουσία ενός πλάσματος (Λένα Κιτσοπούλου), που κινείται με οίστρο ανάμεσα στην παρόρμηση και στον θυμό, στο ανοίκειο και στο αληθινό, θα διατρέχει όλη την παράσταση, σχολιάζοντας από μικροφώνου τα δρώμενα.

Η παράσταση του Ντίμιτερ Γκότσεφ, όπως το θέατρο του σύγχρονου δημιουργού, βρίθει από καινοτομίες, από αναφορές στο σήμερα, από επιθετικότητες στα ταμπού. Οι νεωτερισμοί του γερμανοθρεμμένου σκηνοθέτη περιφρονούν τις εκμοντερνιστικές λύσεις που καταφεύγουν σε μονοσήμαντες αισθητικές εικόνες. Αντίθετα, στη γυμνή αρχαία ορχήστρα το μοναδικό σκηνικό αντικείμενο είναι ένας περιστρεφόμενος μπλε τοίχος, ενώ τα κοστούμια των τραγικών ηρώων και των μελών του Χορού είναι συλλεκτικά καθημερινής ζωής. Ακραία, απροσάρμοστα σε ωραιοποιήσεις, σχεδόν άσχημα- με μια εκ προθέσεως ασχήμια.

  • ΙΝFΟ «Πέρσες» από το Εθνικό Θέατρο στις 31 Ιουλίου και την 1η Αυγούστου στην Επίδαυρο (τηλ. 210-3272.000, 27530-33036, 27530-22096). Τιμές: 50, 45, 25, 15 ευρώ
  • «Σιγανή κι αβάσταχτη αλήθεια»

Ριζοσπάστης στη σκηνή, αλλά συμβιβαστικός στον λόγο, ο Βούλγαρος σκηνοθέτης Ντίμιτερ Γκότσεφ δεν απολογείται. Εξηγεί: «Ανεβάζω τους «Πέρσες» με σεβασμό στον Αισχύλο. Η συνάντηση με το κείμενο, των ηθοποιών και του κοινού, πρέπει να έχει δριμύτητα. Τα πρωτογενή υλικά, απλότητα. Το παρελθόν, ως σελίδες ενός βιβλίου που ξεφυλλίζεται τώρα. Δεν θα παρουσιάσουμε την ιστορία όπως ήταν πριν από 2.500 χρόνια. Γιατί στο μεταξύ, όσα μεσολάβησαν έως σήμερα, καταστάλαξαν σε έναν πεσιμισμό, σε μια αμετάκλητη απογοήτευση. Η παράστασή μας λαμβάνει υπόψη της τις διαψεύσεις, στις οποίες αναφέρεται διαρκώς ο Χάινερ Μίλερ». Η προσέγγιση των ηρώων γίνεται μέσα από το πρίσμα της μιλερικής μελαγχολίας, απέναντι στην αιώνια βία της εξουσίας. Για τον Γκότσεφ ο Μίλερ είναι θεός. Έκοψε κομμάτια του Αισχύλου και πρόσθεσε φράσεις του Μίλερ, ενώ ένα ολόκληρο απόσπασμα από τον «Φιλοκτήτη» κλείνει την παράσταση, που κινείται «ανάμεσα στη σιωπή και τον ήχο». Θεωρώντας ότι ο στίχος του Χάινερ Μίλερ «και η αλήθεια σιγανή κι αβάσταχτη» είναι κορυφαίο σχόλιο για την αλήθεια, εύχεται με τους δικούς του «Πέρσες» να ακουστεί η αλήθεια στην Επίδαυρο. «Σιγανή κι αβάσταχτη».

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

Ο «κομματισμός» στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών

  • Το ΣΕΗ επιλέγει τον αγώνα με το ΠΑΜΕ
  • Η παράταξη του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών «Κίνηση Ηθοποιών» (παράταξη του ΣΥΝ) στη συνεδρίαση της συντακτικής ομάδας για την εφημερίδα του ΣΕΗ κατέθεσε κείμενο προς δημοσίευση, όπου καταγγέλλουν το ΔΣ του ΣΕΗ ότι κάνει κομματικές παρεμβάσεις. Επί της ουσίας, όμως, στηρίζουν τη θέση που είχαν πάρει σε προηγούμενο ΔΣ για τη μη συμμετοχή του σωματείου στην πανελλαδική απεργία 2/4, γιατί όπως ισχυρίζονταν ήταν τέλος της σεζόν. Αντιτίθενται, γιατί το σωματείο συμμετείχε στην απεργία μαζί με το ΠΑΜΕ, ισχυριζόμενοι ότι τέτοιες συγκεντρώσεις είναι κομματικές, ενώ οι συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ δεν είναι.

Στη χτεσινή συνεδρίαση, το ΔΣ του ΣΕΗ έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Το ΣΕΗ από την ίδρυσή του, έως σήμερα, υπερασπίζεται με κάθε τρόπο τα δικαιώματα των εργαζόμενων ηθοποιών με καθημερινούς αγώνες και αιτήματα, στο πλάι όλων των ταξικών Σωματείων που παλεύουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι εκλογές που γίνονται κάθε δύο χρόνια στο Σωματείο μας, εξασφαλίζουν χρόνια τώρα την εκπροσώπησή του από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, που συσπειρώνει στους κόλπους της τους εργαζόμενους όλου του καλλιτεχνικού χώρου και ανήκει στο ΠΑΜΕ. Ετσι, το ΣΕΗ συντασσόμενο με την ΠΟΘΑ εδώ και χρόνια καλεί πάντα τα μέλη του σε συγκέντρωση στο χώρο που ορίζει η Ομοσπονδία τους, δηλαδή μαζί με το ΠΑΜΕ. Και είναι πράγματι άξιον απορίας που οι συνάδελφοι της Κίνησης Ηθοποιών ανακάλυψαν όψιμα αυτό το γεγονός. Αλλωστε, το ΣΕΗ έχει επιλέξει το δρόμο του αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Απορρίπτει τη λογική του «κοινωνικού διαλόγου» και τη συναίνεση που υιοθετεί και υλοποιεί η ΓΣΕΕ, η οποία υπέγραψε την κατάπτυστη συμφωνία για αύξηση 1 ευρώ την ημέρα. Το ΣΕΗ μαζί με την ΠΟΘΑ και το ΠΑΜΕ διεκδίκησε και πέτυχε: α) Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αύξηση 11% μετά από μεγάλες κινητοποιήσεις του κλάδου μαζί με το ΠΑΜΕ πριν 2 χρόνια. β) Φέτος, αύξηση κατά μέσον όρο 6% το χρόνο. γ) Με κινητοποίηση του ΣΕΗ μαζί με το ΠΑΜΕ καταφέραμε επίσης, να ανανεωθούν οι συμβάσεις των 2 συναδέλφων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας που η Διεύθυνση του Θεάτρου δεν ανανέωνε για συνδικαλιστικούς λόγους.

Κι αυτοί που τώρα μας «κατηγορούν» ότι καλούμε στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και όχι της ΓΣΕΕ είναι οι ίδιοι που στην ουσία δεν ήθελαν καν να απεργήσει ο κλάδος μας, κάνοντας πλάτες στην κυβέρνηση να περάσει ό,τι αλλαγές θέλει στο όνομα της κρίσης χωρίς καμία αντίδραση από τους ηθοποιούς. Είναι αυτοί που με ψεύτικη δικαιολογία ότι ο κλάδος των ηθοποιών δε θέλει να απεργήσει, ήταν οι μόνοι που ψήφισαν αποχή στο ΔΣ για να μην πάρει απόφαση το ΣΕΗ να γίνει η απεργία! Λες και τα προβλήματα λύθηκαν, λες και δεν έχουμε τίποτα άλλο να διεκδικήσουμε, τη στιγμή που όλοι οι εργαζόμενοι, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης είχαν κηρύξει απεργία! Ευτυχώς ο ίδιος ο κλάδος τους διέψευσε, παρά τις προσπάθειές τους για το αντίθετο, με την καθολική συμμετοχή του στην απεργία ακόμη και σε θέατρα με τεράστια προπώληση και για πρώτη φορά με μεγάλη συμμετοχή στον οπτικοακουστικό χώρο! Γιατί ο κλάδος γνωρίζει ότι παρότι υπογράψαμε Συλλογικές Συμβάσεις στο θέατρο, τα βασικά μας προβλήματα (ανεργία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ασφαλιστικό) παραμένουν ακόμα άλυτα».

Και καταλήγει χαρακτηριστικά: «Συμπαρατασσόμαστε με το ΠΑΜΕ γιατί τα αιτήματά του εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες των ηθοποιών, γιατί διεκδικεί να δοθεί 2% του κρατικού προϋπολογισμού για τον πολιτισμό. Γιατί παλεύει κατά της ανεργίας και της αδιαφάνειας στα ελάχιστα χρήματα που δίνονται για το θέατρο. Γιατί διεκδικεί την αξιοποίηση των ελληνικών συγκροτημάτων στα θεατρικά φεστιβάλ. Το ΣΕΗ χρειάζεται όχι μόνο να συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση, αλλά και να δυναμώσει το επόμενο διάστημα τη συμπόρευσή του με το συνεπές ταξικό ρεύμα στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εμποδίσουμε τα χειρότερα, να αποσπάσουμε κατακτήσεις – όπως ουσιαστική υλοποίηση των ΣΣΕ στα θέατρα και υπογραφή ΣΣΕ στον οπτικοακουστικό τομέα – και ν’ ανοίξουμε δρόμο στην προοπτική της αληθινής καταξίωσης του πολιτισμού και των συντελεστών του». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Πέμπτη 21 Μάη 2009]