Category Archives: Παλούμπης Γιώργος

Κατασπαράζοντας μια σχέση

Μια ανατομία του αδιεξόδου των σύγχρονων ζευγαριών επιχειρεί ο Γιώργος Παλούμπης στο έργο του Μάικλ Γουέλερ «50 λέξεις» που ανεβαίνει στο «Βικτώρια»

Ποιος θυσίασε για χάρη του γάμου την επαγγελματική του ανέλιξη; Ποιος περνά περισσότερο χρόνο με το παιδί; Ποιος κάνει τις περισσότερες δουλειές στο σπίτι; Ποιος βαρέθηκε το σεξ νωρίτερα; Κι εν τέλει ποιος έχει συσσωρεύσει τον περισσότερο θυμό; Πόσοι γάμοι και πόσες σχέσεις γενικότερα δεν βασανίζονται απ’ αυτές τις ερωτήσεις; Μια βαθιά ματιά στο θεσμό του γάμου είναι το έργο «50 λέξεις» του Μάικλ Γουέλερ που ανεβαίνει στο Θέατρο Βικτώρια (από τις 19 Νοεμβρίου), σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη.

Η Μαρία Τσιμά και ο Χρήστος Σαπουντζής στους ρόλους της Τζάνιν και του Ανταμ που ψάχνουν να βρουν επί σκηνής τη λύση στο πρόβλημα του γάμου τους.

Η Μαρία Τσιμά και ο Χρήστος Σαπουντζής στους ρόλους της Τζάνιν και του Ανταμ που ψάχνουν να βρουν επί σκηνής τη λύση στο πρόβλημα του γάμου τους.

Πρωταγωνιστές του άπαιχτου στην Ελλάδα έργου η Τζάνιν και ο Ανταμ, οι οποίοι -αφού πρώτα εξασφάλισαν ότι ο 9χρονος γιος τους κοιμάται στο σπίτι ενός φίλου του- ετοιμάζονται να ξαναθυμηθούν τον έρωτά τους. Ετοιμάζουν ένα ρομαντικό δείπνο, αλλά κουβέντα στην κουβέντα, έρχονται αντιμέτωποι με τις μικρότητες, τις εντάσεις, τα απωθημένα, τις υποχωρήσεις που πλήττουν τις πολύχρονες συμβιώσεις. Ετσι αντί για την «αποπλάνηση» που ονειρεύονταν, θα προκύψει μια απιστία και θα οδηγηθούν σε μια οργισμένη σύγκρουση.

«Η Τζάνιν είναι μια πρώην χορεύτρια που εγκατέλειψε την καριέρα της προκειμένου να αφοσιωθεί στο παιδί και τον άντρα της. Ωστόσο, όταν η αγανάκτηση από τη ρουτίνα χτυπάει κόκκινο, αποφασίζει να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στα πόδια της και πιάνει δουλειά σε ένα τμήμα μάρκετινγκ. Ο Ανταμ είναι αρχιτέκτονας που ανά διαστήματα απουσιάζει από το σπίτι διότι αναλαμβάνει δουλειές εκτός πόλεως», εξηγεί ο Γιώργος Παλούμπης.

«Η παράσταση έχει το χαρακτήρα της κλειδαρότρυπας όπου καθένας μας κρυφοκοιτά τα άλυτα και τα ανείπωτα των σχέσεων», σχολιάζει ο Ανταμ της παράστασης, Χρήστος Σαπουντζής. «Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σενάριο για σαπουνόπερα, αλλά ο τρόπος που κανείς διαχειρίζεται μια ιστορία κρίνει το αποτέλεσμα».

  • Με όπλο το ρεαλισμό

Ο σκηνοθέτης του πετυχημένου «Πέναλτι», του «Κοινού τόπου», του «Πάκμαν», έχει δείξει ήδη την αδυναμία του στη σύγχρονη δραματουργία, αφού και στο παρελθόν στράφηκε σε έργα που εξετάζουν την πραγματικότητα. «Με ενδιαφέρουν πολύ αυτά τα κείμενα που αποκαλούμε ωμού ρεαλισμού», λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιώργος Παλούμπης. «Αυτό το έργο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα κειμένου που σου γίνεται οικείο από την πρώτη κιόλας στιγμή. Ο ρεαλισμός είναι ένα από τα όπλα που θέλω να χρησιμοποιώ μιας και το ζητούμενο δεν είναι να περάσουμε όλοι καλά, αλλά να προβληματιστούμε».

Ο συγγραφέας των «50 λέξεων» Μάικλ Γουέλερ γεννήθηκε το 1942. Σήμερα ζει στο Μπρούκλιν, ανήκει στο διδακτικό προσωπικό του New School for Drama της Νέας Υόρκης και θεωρείται ένας από τους πιο διορατικούς δραματουργούς της Αμερικής. «Δεν ξέρω αν θα είχα βρει τόσο συναρπαστικό αυτόν τον παρατεταμένο πολεμικό χορό, αν δεν ήταν τόσο άψογα υπαγορευμένος από τις μανιασμένες και αντιφατικές ορμές ανθρώπων που επιζητούν να απωθούν και να μαγνητίζουν ταυτόχρονα», έγραψαν οι «New York Times» για τις «50 λέξεις». Και ο τίτλος από πού ακριβώς προκύπτει; «Αγάπη. Ανόητη λέξη. Θα έπρεπε να υπάρχουν πενήντα λέξεις για την αγάπη, όπως οι Εσκιμώοι έχουν πενήντα λέξεις για το χιόνι», λέει κάποια στιγμή στο κείμενο ο συγγραφέας, εννοώντας ότι η αγάπη είναι τόσο πολύπλευρη και πολύπλοκη που δεν χωρά σε μια λέξη», λέει ο Γιώργος Παλούμπης.

Και πόσο εύκολο είναι τελικά να αναμετριέσαι με ένα «ωμό», προκλητικό και σημερινό έργο; «Νιώθω πως αυτό το θέατρο είναι το πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό, δεδομένου ότι δεν μπορεί να σε σώσει κανένα σκηνοθετικό εύρημα ή καμία φαντασμαγορική σκηνογραφία» λέει ο Γ. Παλούμπης. «Είναι εξαιρετικά εύκολο να κάνεις φάουλ. Κι επίσης, αν δεν θες απλώς να επαναλαμβάνεις αυτά που προβάλλει η τηλεόραση, πρέπει με την ερμηνεία σου να υπερβείς την πραγματικότητα. Αυτά τα έργα συγκροτούν το πολιτικό θέατρο της εποχής μας». *

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010

Η κρίση θέλει ενότητα κι αγώνα

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Δεν τους συνδέει μόνο φιλία και αμοιβαία εκτίμηση. Αλλά και η κοινή πίστη στον ωμό θεατρικό ρεαλισμό. Από την ερχόμενη σεζόν ο Δημήτρης Κομνηνός και ο Γιώργος Παλούμπης ενώνουν τις δυνάμεις τους στο θέατρο «Βικτώρια», αναλαμβάνοντας τη συνδιοίκηση και τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό.

Ο Γιώργος Παλούμπης και ο Δημήτρης Κομνηνός φωτογραφημένοι στην πλατεία τού «Βικτώρια»

Ο Γιώργος Παλούμπης και ο Δημήτρης Κομνηνός φωτογραφημένοι στην πλατεία τού «Βικτώρια»

Με τις «κεραίες» προσανατολισμένες στην πιο φρέσκια διεθνή δραματουργική «σοδειά», εξασφάλισαν τα δικαιώματα δύο άπαιχτων στην Ελλάδα, «σκληρά ρεαλιστικών» σύγχρονων έργων. Συστήνοντάς μας, συγχρόνως, δύο άγνωστους στη χώρα μας, αλλά ήδη καταξιωμένους στο εξωτερικό δραματουργούς. Τον έντονα πολιτικοποιημένο Αμερικανικό Μάικλ Γουέλερ και τον βραβευμένο με Ολιβιέ 2002 Σκωτσέζο «διάδοχο» του Μαρκ Ρέιβενχιλ, Γκρέι Κλεγκ.

Ο Δημήτρης Κομνηνός, σκηνοθέτης επιτυχιών όπως το «90ο C» της Μ. Νόρμαν, από το 2006 έχει μόνιμη καλλιτεχνική έδρα το «Βικτώρια». Από πέρσι το μίσθωσε με συμβόλαιο 16 χρόνων. «Οι εποχές κρίσης έχουν δύο πλευρές», απαντά στους ενδοιασμούς μας για την υπεραισιόδοξα πολύχρονη μίσθωση. «Οταν η Αργεντινή πτώχευσε, το θέατρό της άνθησε. Σε περιόδους κρίσης ή θα κλειστεί ο κόσμος σπίτι του ή θα ξεχυθεί στους δρόμους κλείνοντας τις τηλεοράσεις». Ποντάρει ασφαλώς στη δεύτερη εκδοχή.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι θα έκανε ολομόναχος πράξη τις προσωπικές φιλοδοξίες του, έκανε κίνηση ματ μοιράζοντας εξ ημισείας την καλλιτεχνική διεύθυνση και τη σκηνοθεσία με τον Γιώργο Παλουμπή, συγγραφέα και σκηνοθέτη τού sold out «Πέναλτι».

«Το θέατρο είναι μια πράξη γενναιοδωρίας», υποστηρίζει. «Δεν ξέρεις αν θα σου επιστραφούν ποτέ όσα του δίνεις. Είναι περιπέτεια. Είναι και συλλογικότητα. Δεν είναι σύμπτωμα υγείας να περιχαρακώνεσαι στα δικά σου θέλω». Με τον Γιώργο Παλούμπη συνδέθηκε στην «κυψέλη» του θεάτρου «Επί Κολωνώ». Τότε που ο άγνωστος Παλούμπης ανέβαζε το «Πέναλτι» και ο Κομνηνός σκηνοθετούσε τους «90ο C» και τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο.

«Μας ενώνει ένας κοινός θεατρικός κώδικας», εξηγεί τη συνεργασία τους ο Δ. Κομνηνός. «Είμαστε και οι δύο οπαδοί του ρεαλισμού». Μας ενώνει η κοινή αισθητική και σκοποθεσία», επιβεβαιώνει και ο Γ. Παλούμπης. «Δεν κάνουμε πρωτοπορία. Θέλουμε να κάνουμε καλό σύγχρονο θέατρο, το οποίο αφορά τον σύγχρονο θεατή και τη ζωή του».

Κάθισαν, διάβασαν, ξεσκαρτάρισαν και απέρριψαν κείμενα, ώσπου κατέληξαν στο εξής ρεπερτόριο με άξονα «τον σκληρό ρεαλισμό και τον κοινωνικό προβληματισμό».

– «50 Λέξεις»: μια σύγχρονη εγκάρσια σκηνική τομή στον θεσμό του γάμου. Ο Μάικλ Γουέλερ είχε προλάβει να συγκλονίσει την αμερικανική κοινωνία από τη δεκαετία του ’70 και του Βιετνάμ με το αντιπολεμικό «Moonchildren». Κάτι που επανέλαβε το 2008 με το «Beast», κατηγορώ στον πόλεμο του Ιράκ. Μετάφραση-σκηνοθεσία του Γ. Παλούμπη. Τους δύο ήρωες θα υποδυθούν οι Μαρία Τσιμά και ο Χρήστος Σαπουντζής. Πρεμιέρα: 19 Νοεμβρίου.

– «Fucking Games» του Γκρέι Κλεγκ: πορτρέτο δύο γκέι ζευγαριών στη μετά AIDS εποχή. Σύμφωνα με τον Μάικλ Μπίλινγκτον στον «Guardian», «η δράση του είναι τόσο απερίφραστη όσο και ο τίτλος: ανταγωνισμοί, πεολειχίες και πρωκτικό σεξ. Οπως κι ο Μαρκ Ρέιβενχιλ, ο νεαρός Σκωτσέζος συγγραφέας, υπαινίσσεται ότι το γκέι σεξ έχει ξεπέσει από σύμβολο απελευθέρωσης σε φαινόμενο μόδας ή και σε εργαλείο εξουσίας». Μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού. Παίζουν οι: Γιώργος Γιαννακάκος, Μάνος Κανναβός και Χάρης Μπόσινα. Αναζητείται ακόμη ένας. Πρεμιέρα: 26 Φεβρουαρίου.

– Παιδική Σκηνή με το ανέβασμα του έργου του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Το βέλος που δεν πληγώνει» από τη θεατρική ομάδα «Πεφταστέρι», σε σκηνοθεσία Σοφίας Τσινάρη. Από τις 17 Οκτωβρίου.

– Παραστάσεις bar theater (όπως το «Να γεννηθώ ή αλλάξατε γνώμη;» του Χάρη Μπόσινα από τη θεατρική ομάδα «Annada Kadda»), προβολές ταινιών πειραματικού κινηματογράφου και ποιητικές βραδιές.

Στις δύσκολες μέρες απαντάει με γενική είσοδο το Σάββατο 18 ευρώ , την Παρασκευή και την Κυριακή 15 ευρώ και την Πέμπτη 12 ευρώ . Φοιτητικό: 12 ευρώ . Στην Παιδική Σκηνή 10 ευρώ , ενώ το ομαδικό εισιτήριό της 8 ευρώ .

Πάμε θέατρο… Μυστικά και ψέματα

// <![CDATA[//

Εκάβη  Ντούμα,  Μάνος  Κανναβός,  Ειρήνη  Μαργαρίτη,  Θάνος   Αλεξίου: οι  τέσσερις  που... παίζουν  «Πάκμαν»
  • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει,
  • TA NEA: Σάββατο 10 Απριλίου 2010

Το έργο. Τέσσερα «κοντινά» μας πρόσωπα- κυκλοφορούν ανάμεσά μας…. Στα τριάντα κάτι. Ο Μάνος και η Ειρήνη ζούνε μαζί- διαμέρισμα στο Κολωνάκι- εδώ και κάποια χρόνια. Εκείνος αρχιτέκτονας, με προβλήματα στη δουλειά του. Εκείνη, με καταγωγή από την επαρχία- η μάνα της ακόμα της στέλνει το λάδι τους-, δουλεύει στην τηλεόραση- για κάποια εκπομπή που προφανώς έχει σχέση με τον πολιτισμό. Μεσοαστοί. Με ευρύ κοινωνικό «κύκλο». «Προοδευτικό» ζευγάρι- τον «προοδευτισμό» τους τον κινεί εκείνος κυρίως, εκείνη, την κρίσιμη στιγμή, θα δηλώσει καταπιεσμένη μικροαστή. Η Εκάβη είναι αδελφή της Ειρήνης- δυο χρόνια μεγαλύτερη, λίγο «περίεργη». Και μόνη.

Ο Μάνος θα καταστρώσει ένα σχέδιο: να γνωρίσει στην Εκάβη τον Θάνο, ένα φίλο του από τον στρατό, που καταπιάνεται με επιχειρήσεις και που βγαίνει από χοντρό λούκι- η σχέση που είχε με μια Αγγλίδα έχει διαλυθεί αδόξως. Μπας και κάτι προκύψει.

Και προκύπτει. Το «προξενιό» πιάνει. Θάνος και Εκάβη σμίγουν. Η ζωή συνεχίζεται. Ειρήνη και Μάνος ψιλοτρώγονται χωρίς, υποτίθεται, να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Θάνος και Εκάβη δένονται για τα καλά- ο Θάνος την πηγαίνει στους δικούς του να τη γνωρίσουν. Το σορπράιζ πάρτι όμως που οι τρεις οργανώνουν για τα γενέθλια της Εκάβης θα ρίξει ένα σκληρό φως στην πραγματικότητα. Μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται- χιονοστιβάδα…

Η Εκάβη θα μάθει για το στημένο κόλπο της συνάντησής της με τον Θάνο που είχε οργανώσει ο Μάνος και που ο Θάνος ποτέ δεν της το είχε αποκαλύψει. Η Ειρήνη θα μάθει πως ο Μάνος έχει απολυθεί και της το έκρυβε. Ο Μάνος θα μάθει πως η Ειρήνη έχει δανειστεί 40.000 ευρώ από την αδελφή της για να καλύψει μεγάλα ανοίγματα στις πιστωτικές της κάρτες. Και πως το στρωμένο σχέδιο να ανοίξουν με τον Θάνο αρχιτεκτονικό γραφείο, εξαιτίας του οποίου και έχασε τη δουλειά του, δεν φαίνεται να πραγματοποιείται γιατί ο πατέρας του Θάνου που θα παραχωρούσε τον χώρο δεν συμφωνεί. Ο Θάνος θα μάθει πως η Εκάβη είναι έγκυος και πως θα κρατήσει το παιδί αλλά προτιμάει να διαλύσει τη σχέση τους, μια σχέση που δεν βασίζεται στην ειλικρίνεια. Κι εμείς μαθαίνουμε πως η Ειρήνη και ο Μάνος έχουν πέντε μήνες να κάνουν έρωτα. «Μικρά» πράγματα. Που μπορεί, τελικά, να περάσουν απαρατήρητα. Μπορεί όμως και να οδηγήσουν στην καταστροφή. Η ζωή πάντως συνεχίζεται. Αλλιώς…

Ο Γιώργος Παλούμπης στο «Πάκμαν» του που γράφτηκε στη διάρκεια των δοκιμών με τη βοήθεια των ηθοποιώνδεν είναι τυχαίο ότι οι ήρωες έχουν τα μικρά τους ονόματα- κόβει λεπτές φέτες από το αστικό αθηναϊκό- και όχι μόνο…- περιβάλλον και κοιτάζει κατάματα την αστική παθογένεια. Με καθαρή, ψύχραιμη, μετρημένη ρεαλιστική ματιά- τσεχωφική. Οι έξι σκηνές του έργου συνιστούν έξι μαθήματα ανατομίας της αστικής μας τάξης. Μπορεί να έχει κάποια ελαττώματα το έργο- η κορύφωση της έκτης σκηνής συσσωρεύει κάπως απότομα πολλά στοιχεία- αλλά η εξαιρετική αμεσότητα των διαλόγων του, η προσοχή στη λεπτομέρεια, η επιδέξια οργάνωση των παράλληλων δράσεων και το χιούμορ που δεν του λείπει τα σαρώνουν.

Η παράσταση. Η σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη, απόλυτα δεμένη με τη συγγραφή του έργου, σημείο αναφοράς της έχει τον ρεαλισμό. Χωρίς εύκολες νατουραλίστικες παραχωρήσεις. Και τα καταφέρνει, με κάποιες στιγμιαίες αμηχανίες στους ρυθμούς, καλά. Η καθημερινότητα προβάλλεται με αμεσότητα και αλήθεια. Το σκηνικό και τα κοστούμια της Λουκίας Μινέτου και οι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα βοηθούν κατά το μέτρο των δυνατοτήτων τους.

Οι ερμηνείες. Αποφασιστικός ο ρόλος των τεσσάρων ηθοποιών στο τελικό αποτέλεσμα. Ικανοποιητικότατες η Ειρήνη Μαργαρίτη και η Εκάβη Ντούμα. Βρήκα πιο αδύναμο τον Θάνο Αλεξίου και πιο πειστικό και άμεσο από τους τέσσερις τον Μάνο Κανναβό.

Εν ολίγοις
Ενα θέμα πολύ δικό μας και μια παράσταση πολύ προσεκτικά φτιαγμένη.

  • info«Πάκμαν»στο θέατρο «Χώρα»/ Σκηνή «Μικρή Χώρα»(Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-8673.945).
  • Προσκήνιο

Το έργο- «59 σερβίτσια μόνο»είναι το πρώτο του Βρετανού Αλι Τέιλορ. Ενα πρωτόλειο με δυνατό θέμα που ο συγγραφέας το χειρίζεται με ευαισθησία και πολύ καλή αίσθηση της δραματικής οικονομίας αλλά δίνοντάς του ένα εύκολο χάπι εντ. Ο Νίκος Καμτσής το σκηνοθέτησε («Τόπος Αλλού») επιδέξια: με μέτρο και με εξαιρετικούς ρυθμούς- η καλύτερή του νομίζω παράσταση. Το σκηνικό της Μίκας Πανάγου, οι φωτισμοί και, κυρίως, οι μουσικές του Κώστα Χαριτάτου – όχι όμως και τα βίντεο- την ανέδειξαν. Με καλές στιγμές οι Γιώργος Κροντήρης, Αχιλλέας Βατρικάς και Γιώργος Σταυριανός, πολύ σωστή η Μαρίνα Αμανίτη. Ο Απόστολος Τότσικας πιστεύω πως έχει τη δυναμική ενός εξαιρετικού ταλάντου, αλλά πρέπει να δουλέψει κι άλλο για να εκλυθεί η δυναμική αυτή.

Αδύναμο δραματουργικά βρήκα το φετινό έργο για παιδιά «Grimm και Grimm» της Ξένιας Καλογεροπούλου («Πόρτα»). Και άδετημε μερικές, λίγες όμως, εξαιρετικές στιγμές – τη σκηνοθεσία της Λίλο Μπάουρ. Η σκηνογραφική και ενδυματολογική δουλειά του Χρήστου Κωνσταντέλλου, πάντως, μαγευτική.

Εν θερμώ γραμμένο αλλά χωρίς έρμα και εντυπωσιοθηρικό μου φάνηκε το έργο της Πόλι Στέναμ «Τhat Face». Η σκηνοθεσία του Νίκου Χαραλάμπους με τους εξπρεσιονισμούς, τις κραυγές και τους κάποτε φαιδρούς «σεξουαλισμούς» της του έδωσε τη χαριστική βολή. Αφημένη σε υπερβολές η Αιμιλία Υψηλάντη (φωτογραφία). Μετρημένος μόνο ο Γιάννης Ζαβραδινός («Αργώ»).

Στη ζούγκλα της πόλης

  • Από το ξεκίνημά τους ξεχώρισαν. Ο Γιώργος Παλούμπης μ’ ένα «Πέναλτι» που έκρινε το θεατρικό ματς αλλά και τη σχέση πέντε φίλων και ο Βασίλης Μαυρογεωργίου με μια «Κατσαρίδα», που έμελλε να κάνει άπειρες διαδρομές στα θεατρικά πατώματα…

Από τότε έγραψαν και σκηνοθέτησαν κι άλλα έργα. Ο καθένας υπηρετώντας ξεχωριστό είδος θεάτρου και διατηρώντας το δικό του τρόπο γραφής. Ο Γ. Παλούμπης γράφει ρεαλιστικό -έως και ακραία ρεαλιστικό- θέατρο και ο Β. Μαυρογεωργίου αγαπά το παραμύθι, τις ιστορίες με στοιχεία φανταστικά και μεταφυσικά. Και οι δύο επιστρέφουν τώρα με καινούρια έργα.

* «Λιοντάρια» είναι ο τίτλος της παράστασης που σκηνοθετεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ο Β. Μαυρογεωργίου με τους Χρήστο Παπαδόπουλο και Κώστα Γάκη. Η υπόθεση βασίζεται σε πραγματικό γεγονός: στον βομβαρδισμό του ζωολογικού κήπου της Βαγδάτης από τους Αμερικανούς που… απελευθέρωσε τους ενοίκους του μέσα στην πόλη… Πώς μοιάζει ο πόλεμος μέσα από τα μάτια, τις αισθήσεις των άγριων ζώων; Πώς είναι να βλέπουν τον ουρανό να σχίζεται από σμήνη τεράστιων «θηρίων» και την έρημο να πλημμυρίζει από αγέλες σιδερένιων όντων;

Τα τείχη του ζωολογικού κήπου σπάνε και τα ζώα μένουν αποσβολωμένα. Τα λιοντάρια, που χρόνια τώρα ονειρεύονταν το ελεύθερο κυνήγι στη σαβάνα, δεν προλαβαίνουν να χαρούν το τέλος της αιχμαλωσίας. Αναμειγνύονται με άλλα ζώα και στο τέλος διαφεύγουν. Η Νουρ, η Σάβα, ο Αλή και ο Ζιλ (που υποδύονται οι Κατερίνα Μαυρογεώργη, Μαρία Φιλίνη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Ακης Φιλιός) μέσα στο χάος του πολέμου συγκροτούν αγέλη και χρίζουν αρχηγό. Περιπλανιούνται στην αρχή σ’ ένα δάσος που βρίσκεται κοντά στο ζωολογικό κήπο. Μπαίνουν μάλιστα στο παρακείμενο παλάτι ενός εκκεντρικού εξάδελφου του Σαντάμ Χουσέιν, γνωστού για την εμμονή του με τα άγρια ζώα. Εκεί τα λιοντάρια συναντιούνται με την οικόσιτη αρκούδα του… Φεύγουν πεινασμένα προς το κέντρο της Βαγδάτης και περπατούν στους έρημους, βομβαρδισμένους δρόμους…

Πύραυλοι και ζώα

Ο Β. Μαυρογεωργίου γράφει παραμύθια και τ’ αναμειγνύει με την αληθινή ζωή. Του αρέσουν οι ιστορίες που τον ταξιδεύουν σε χώρους φανταστικούς. Γι’ αυτό θαυμάζει συγγραφείς όπως οι Τζον Τόλκιν, Ντέιβιντ Σεντάρις, Τζόαν Ρόουλινγκ. Διαβάζοντας το κόμικ που αναφέρεται στην ιστορία του ζωολογικού κήπου της Βαγδάτης, σκέφτηκε το ενδεχόμενο της θεατρικής προσέγγισης. Δούλεψε τα κείμενα με τον Χρήστο Παπαδόπουλο και τον Κώστα Γάκη, ο οποίος έγραψε για τα λιοντάρια τέσσερα τραγούδια.

Το σκηνικό (Μαγιού Τρικεριώτη) είναι λιτό, αλλά η τεχνολογία δημιουργεί κόσμους. Ο ένας «τοίχος» του ζωολογικού κήπου γίνεται επιφάνεια προβολής. Πάνω της προβάλλονται επεξεργασμένες κινούμενες εικόνες των ζώων, ενώ τανκς προελαύνουν και πύραυλοι σκάνε δίπλα τους.

«Είναι η πιο ωραία, η πιο καθαρή δουλειά στην οποία συμμετείχα» λέει ο Β. Μαυρογεωργίου. «Προτείναμε στους ηθοποιούς πράγματα και στη βάση των αυτοσχεδιασμών προέκυψε το έργο. Αργότερα πειραματιστήκαμε με την κάμερα. Αντλήσαμε πολλές πληροφορίες από το Ιντερνετ. Είναι αλήθεια ότι οι αμερικανοί πεζοναύτες τάιζαν τα σαρκοφάγα με άλλα ζώα του ζωολογικού κήπου, όπως γαϊδούρια ή αντιλόπες. Αν δεις τον πόλεμο μέσα από τα μάτια των ζώων, είναι γελοιωδώς ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα σε τίποτα. Δεν μας ενδιέφερε το χιούμορ αλλά το οντολογικό σχόλιο μέσα από αναγωγές. Για παράδειγμα, η μοναχική αρκούδα -γι’ αυτήν δεν υπάρχουν αξίες- συμβολίζει τη νέα τάξη πραγμάτων. Η θέα των λιονταριών, ελεύθερων μέσα στην πόλη, μοιάζει λιγότερη επικίνδυνη απ’ αυτή των αμερικανών πεζοναυτών».

* Ο Γ. Παλούμπης σε κάθε έργο του εισχωρεί σ’ ένα διαφορετικού τύπου αθηναϊκό διαμέρισμα: ένα μεσοαστικό στην Κυψέλη στο «Πέναλτι», ένα φοιτητικό στο «Νο 44». Τώρα, γράφοντας και σκηνοθετώντας το «Πάκμαν», τρυπώνει σε τρία σπίτια παρακολουθώντας τη ζωή τεσσάρων φερέλπιδων τριαντάρηδων.

Οι ήρωες, που δανείζονται τα ονόματα των ηθοποιών (Μάνος Κανναβός, Θάνος Αλεξίου, Εκάβη Ντούμα, Ειρήνη Μαργαρίτη), αντλούν από τη σύγχρονη, σουρεαλιστική συχνά, ελληνική πραγματικότητα. Ο Μάνος και η Ειρήνη είναι ένα πετυχημένο ζευγάρι. Αυτός αρχιτέκτονας με υψηλή αυτοπεποίθηση που όμως γκρινιάζει για την πορεία της δουλειάς του και η Ειρήνη υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων τηλεοπτικού σταθμού. Η ζωή τους κινείται σ’ ένα μοντέρνο, λαμπερό κόσμο με ωραία εστιατόρια, τρέντι μπαρ. Αυτό το μοντέλο φαίνεται να τους κρατά μαζί παρά η ποιότητα της σχέσης τους -αλλά αυτό είναι κάτι που αγνοούν και μαθαίνουν στο τέλος του έργου…

Σ’ άλλο σπίτι κινείται η μεταφράστρια Εκάβη, μοναχική, χαμηλών τόνων. Σ’ ένα ραντεβού στα τυφλά το ζευγάρι θα της γνωρίσει τον Θάνο, με λυμένα οικονομικά προβλήματα αλλά σε παρατεταμένο πένθος χωρισμού. Η ζωή των τεσσάρων θα διασταυρωθεί μέσα από την καθημερινότητα. Μια ολοένα κλιμακούμενη πίεση -κι ενώ το χρήμα γίνεται καταλύτης- τους οδηγεί στο σημείο μετάβασης: μυστικά και ψέματα (ένα κρυφό δάνειο και μία απόλυση που δεν ανακοινώνεται) αποκαλύπτονται όταν η ακριβοθώρητη Εκάβη ανοίγει επιτέλους το στόμα της. Το πάρτι-έκπληξη για τα γενέθλιά της προκαλεί κομφούζιο. Μήπως ήρθε η στιγμή της ωριμότητας;

Το έργο μιλάει για δραματικά πράγματα, ανάλαφρα, χιουμοριστικά, με έξυπνη ατάκα. «Δεν ξέρω να γράφω αλλιώς» λέει ο Γ. Παλούμπης. «Ο τρόπος που μιλάμε, που διακόπτουμε, που βρίζουμε με ενδιαφέρουν ως θεατρικός ρυθμός. Δουλέψαμε την παράσταση όλοι μαζί».

Το σκηνικό (Λουκία Μινέτου) αγκαλιάζει ένα μεγάλος μαυροπίνακας με στοιχεία κιμωλίας που σβήνουν όσο πλησιάζουν τις εστίες δράσης κάνοντας το χώρο ρεαλιστικό και μοιράζοντάς τον σε τρία διαμερίσματατων (σαλόνι, γραφείο, κουζίνα). Η δράση και στα τρία σπίτια εξελίσσεται παράλληλα.

Το πολιτικό κενό μιας γενιάςΟ τίτλος «Πάκμαν» παίζει με το όνομα του ηλεκτρονικού παιχνιδιού και τον προορισμό που έχουν τα φαντασματάκια να κυνηγιούνται αενάως σε μια αδηφάγα πίστα. Ο ρυθμός της παράστασης είναι καταιγιστικός. Οι στιγμές των ηρώων δεν αποτυπώνουν κάτι βαθυστόχαστο. Τους βλέπουμε να μην επικοινωνούν, αλλά εκείνοι δεν ξέρουν γιατί. Χωρίς δυνατότητα επιλογών ουσιαστικής στάσης ζωής, η προσωπικότητά τους διαμορφώνεται από τον κόσμο της ύλης.

Το έργο βρίθει ρεαλιστικών στοιχείων απ’ την αρχή, όταν το ζευγάρι ετοιμάζεται για την παρουσίαση του καινούριου δίσκου της Δήμητρας Γαλάνη. Η Ειρήνη γίνεται από τον Μάνο στόχος σαρκαστικών επιθέσεων εξαιτίας της συμμετοχής της στην εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά… Οι κώδικες επικοινωνίας είναι σύντομες αγγλικές λέξεις που παραπέμπουν σε «ποιότητες». Αλλο στάτους προσδιορίζει π.χ. το μπαρ «Νίξον» κι άλλο το «Χόξτον»… Το ίδιο ισχύει και για τους υπολογιστές. Καμία σχέση τα Pc με τα Mac… Πάνε στις πορείες γιατί έτσι πίνουν κι έναν εσπρέσο στο «Μπρίκι» της πλ. Μαβίλη. Η εναλλακτική, υποτίθεται, Ειρήνη, στο βάθος επιθυμεί γάμο, παιδί και… τζιπάκι.

«Πρόκειται για κανονικούς, συμπαθείς ανθρώπους που τους αγαπάμε και τους κοροϊδεύουμε» λέει ο σκηνοθέτης.

«Πάσχουν από το πολιτικό κενό της γενιάς τους. Η επιπολαιότητα και το «εγώ» απογειώνονται: πώς θα προωθηθώ στην καριέρα μου, πώς θα καβατζωθώ σε μια σχέση ακόμα και μέσα από ψέματα. Το έργο είναι ένα κοινωνικό σχόλιο για την κωμική μπουρδολογία σχέσεων και συναναστροφών». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010

Γιώργου Παλούμπη «Pac-man», και μεταμεσονύκτιες φανταστικές ιστορίες μυστηρίουη

«Pac-man»

Το έργο του Γιώργου Παλούμπη «Pac-man», σε σκηνοθεσία του ίδιου ανέβασε χτες το θέατρο «Χώρα». Σκηνικά Λουκίας Μινέτου, φωτισμοί Βασίλη Κλωτσοτήρα. Παίζουν: Mάνος Κανναβός, Θάνος Αλεξίου, Εκάβη Ντούμα, Ειρήνη Μαργαρίτη. Σε ένα διαμέρισμα ένα κοσμικό ζευγάρι. Σε άλλο μια γυναίκα αποφασισμένη να ζει μόνη, χωρίς ερωτική σχέση. Σε άλλο ένας άντρας μόνος, μετά από ένα χωρισμό. Μία στιγμιαία έμπνευση οδηγεί τους τέσσερις ανθρώπους σε μια παράξενη συνάντηση και θα αποκαλύψει τις επιθυμίες τους. Η πραγματικότητα του ενός αποτελεί κίνδυνο για την πραγματικότητα του άλλου. Η αλήθεια, όμως, δεν είναι πάντα αντικειμενική. Το έργο αφορά στην έννοια της αλήθειας σε μια κοινωνία που αγωνιά να ισορροπήσει μεταξύ παλιού και νέου. Επιλέγοντας την Ελλάδα του σήμερα, η ομάδα επιχείρησε στη διάρκεια των προβών, να προσεγγίσει τη φιλοσοφική διάσταση της αλήθειας στις ανθρώπινες σχέσεις… ποιητικά, ρεαλιστικά και χιουμοριστικά.

  • Το «Θέατρο Τέχνης» (Φρυνίχου 14) και το Τρίτο Πρόγραμμα, θα μας κρατούν συντροφιά κάθε Παρασκευή, από σήμερα (έως12/2), με μεταμεσονύκτιες φανταστικές ιστορίες μυστηρίου, με μορφή θεατρικού αναλογίου, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Η Αννα Σακαλή («ακούτε το τρίτο πρόγραμμα»), παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στον Εντγκαρ Αλαν Πόε, με αφορμή τα 201 χρόνια από τη γέννησή του. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει τα έργα του Αμερικανού συγγραφέα: «Το κοράκι», το σκοτεινό ποίημα της χαμένης αγάπης, με ερμηνευτές τον Πασχάλη Τσαρούχα και την Ειρήνη Στρατηγοπούλου (χορός) και «Το χιλιοστό δεύτερο παραμύθι της Σεχραζάτ». Ολοι γνωρίζουμε τις «Χίλιες και μία νύχτες της Σεχραζάτ», η οποία με τα παραμύθια της γλίτωσε τις συμπατριώτισσές της από τη μανία του βασιλιά. Τι έγινε όμως τη χιλιοστή δεύτερη νύχτα; Ο Πόε δίνει τη δική του εκδοχή. Την ιστορία αφηγούνται οι Μιχάλης Μητρούσης και Ολύνα Ξενοπούλου. Χορεύει η Ειρήνη Στρατηγοπούλου. Τα δύο έργα συνοδεύει πολλή μουσική, από Ρίχαρντ Στράους μέχρι Λέοναρντ Κοέν και από Τομ Τζόουνς μέχρι Audioslave και Pearl Jam. Η σημερινή παράσταση θα μεταδοθεί ζωντανά από το Τρίτο Πρόγραμμα.
  • Από τη φυλακή στον Στρίντμπεργκ [«Οι δανειστές» και στο θέατρο «Μεταξουργείο»]

    Εχει περάσει καιρός από το «Πέναλτι», ένα από τα πιο πετυχημένα ελληνικά θεατρικά έργα των τελευταίων χρόνων. Στο διάστημα αυτό, ο δημιουργός του Γιώργος Παλούμπης σκηνοθέτησε κι άλλα έργα σύγχρονου, σκληρού ρεαλισμού, γραφή που έχει αποδείξει ότι ξέρει να χειρίζεται καλά. Φέτος, πρώτη φορά, ισορροπεί ανάμεσα σε δυο είδη: στο θέατρο «Επί Κολωνώ» σκηνοθετεί το κλασικό έργο του Αυγ. Στρίντμπεργκ «Οι δανειστές» και στο θέατρο «Μεταξουργείο», στη σειρά «Βιογραφίες» που ενέταξε στο ρεπερτόριο ο Στάθης Λιβαθινός, ένα έργο σημερινό, το «Νο 44», που βασίζεται στην πραγματική ζωή ενός φυλακισμένου και κάνει πρεμιέρα στα μέσα Φεβρουαρίου.

    * Στο θέατρο «Μεταξουργείο» ο Γ. Παλούμπης συνέθεσε τη βιογραφία ενός φυλακισμένου, τον οποίο υποδύεται ο Γιάννης Λεκάκος. Το «Νο 44», ο αριθμός του κελιού του, αντλεί στοιχεία από την προσωπικότητα και την πραγματική ιστορία ενός 30χρονου που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού για κατοχή και εμπορία ναρκωτικών. Είχε καταδικαστεί σε 15 χρόνια φυλάκισης που στο Εφετείο έγιναν 12. Κάπως έτσι αρχίζει η ζωή του ήρωα μέσα στη φυλακή αλλά και στην παράσταση: «Το πράγμα έχει ως εξής: στην αρχή φοβάσαι, μετά μαθαίνεις, μετά συνηθίζεις, μετά βαριέσαι, μετά σαπίζεις. Είναι λίγο όπως στη ζωή. Μόνο που στη ζωή σαπίζεις όταν πεθαίνεις. Στη φυλακή είσαι ζωντανός-σαπισμένος και συνεχίζεις»…

    Το έργο δημιουργήθηκε από το θίασο μέσα από μελέτη και αυτοσχεδιασμούς. Μια παράσταση ανάμεσα στο φιξιόν και το ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί τον ήρωα την ημέρα της αποφυλάκισής του (αν και ο πραγματικός εκτίει ακόμα την ποινή του). Μέσα από φλας μπακ, μονολόγους και διαλόγους, γνωρίζουμε το παρελθόν, τις σκέψεις και τα αισθήματά του, όταν συναντά την πρώην κοπέλα του (Εκάβη Ντούμα) και τον αδελφό του (Μάνος Κανναβός).

    Η παράσταση δεν έχει τάσεις αγιοποίησης του ήρωα, δεν γέρνει καθόλου προς το δραματικό. Οι καταστάσεις είναι πεζές -αυτές της φυλακής πολύ κωμικές- το πολιτικοκοινωνικό σχόλιο βγαίνει ανάλαφρα, με χιούμορ. Ενας ράπερ (Παναγιώτης Στραβαλέξης) σχολιάζει σε ρυθμούς χιπ-χοπ τις σκέψεις του ήρωα.

    Σκηνικό πακέτο

    Πολύ ενδιαφέρον είναι το σκηνικό της Λουκίας Μινέτου: ένα κουτί-πακέτο που ανοίγουν οι ηθοποιοί και γίνεται σκηνή, «ταχυδρομείο», φυλακή, σαλονάκι, κοινωνία: «Η κοινωνία σαν πακέτο, με όλες τις έννοιες, είναι το μέγα ζήτημα για το φυλακισμένο», σχολιάζει ο Γ. Παλούμπης. «Επισήμως, είναι ο μοναδικός έξω απ’ αυτήν. «Κοινωνία», μια λέξη που εμείς χρησιμοποιούμε ανέμελα αλλά για κείνον έχει πολύ συγκεκριμένη σημασία. Οταν τον ακούω να την προφέρει, ο τρόπος είναι πολύ ξεχωριστός».

    Αλλά πώς αντιμετώπισε ο πραγματικός φυλακισμένος την θεατροποίηση της ζωής του;

    «Ψύχραιμα. Είναι καλό παιδί. Αλληλογραφούσαμε και συναντηθήκαμε τρεις φορές στις άδειές του. Πιστεύει ότι η ποινή του ήταν σκληρή σε σχέση με το αδίκημα – στο εξωτερικό οι νόμοι είναι επιεικέστεροι. Ψάχνεται σχετικά με την πράξη του, αλλά, όταν τον ρωτήσεις περί σωφρονισμού του, ακόμα κι αν αυτό έχει συμβεί, θα σου πει θυμωμένος ένα κάθετο «όχι». Το θέμα είναι ότι αυτός έχει οικογένεια, χρήματα να στηριχτεί όταν αποφυλακιστεί. Οι περισσότεροι όμως βγαίνουν στο τίποτα. Και με μαθηματική ακρίβεια επιστρέφουν ξανά στον Κορυδαλλό».

    * Κι αν στο θέατρο «Μεταξουργείο» ο ήρωας μετράει τις μέρες της αποφυλάκισής του, στο θέατρο «Επί Κολωνώ» δυο άντρες εκτίουν μια άλλου είδους ποινή: ισόβια καταδικασμένοι από τον έρωτα για την ίδια μοιραία γυναίκα.

    Το ερωτικό τρίγωνο σχηματίζεται στο απλό σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου: ένα τραπέζι, δυο πολυθρόνες, μια κρεμάστρα. Μια γυναίκα (Αθηνά Αλεξοπούλου) είναι το μήλον της Εριδος ανάμεσα σε δυο άντρες (Θάνος Αλεξίου, Αγης Εμμανουήλ), τον πρώην και τον νυν. Ο πρώτος οργανώνει ένα σατανικό σχέδιο εκδίκησης συμπαρασύροντας τον δεύτερο που τον λιώνει η αγωνία μήπως χάσει τη γυναίκα του. Κι οι τρεις ήρωες βρίσκονται συνεχώς στη σκηνή -στο έργο μόνο στην τελευταία σκηνή συναντιούνται- εγκλωβισμένοι σ’ αυτό το αιώνιο τρίγωνο. Η γυναίκα, παρούσα απ’ την αρχή με τη μορφή του αγάλματος, ως το γλυπτό αντικείμενο του πόθου τους, κάποτε ζωντανεύει. Είναι το απόλυτο θηλυκό που αλλάζει ρόλους…

    Η τραυματική εμπειρία και τα πάθη του Στρίντμπεργκ από τον περιπετειώδη γάμο του διατρέχουν το έργο. Στοιχεία αυτοβιογραφικά μοιράζονται και στους δυο ήρωες μέσα από συμπεριφορές, ιδεοληψίες, αδυναμίες.

    «Το δέος του κλασικού λειτούργησε σε ό,τι αφορά την πυκνότητα των νοημάτων, τη σημασία κάθε λέξης, κάθε στιγμής», λέει ο σκηνοθέτης. «Οσα γίνονται στη σκηνή είναι τόσο σημαντικά που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Ενα κείμενο τόσο εύθραυστο που μια αδεξιότητα μπορεί να το σπάσει. Αν και γράφτηκε το 1888, είναι τόσο οικείο που μια παράσταση μπορεί ν’ αναδείξει το σημερινό ενδιαφέρον του. Αναζητούσα το άχρονο στην όψη της παράστασης που σε συνδυασμό με το διαχρονικό του έργου θα οδηγούσε με ξεκάθαρο τρόπο στην ουσία».

    • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 15/02/2009

    «Νο 44» στο «Μεταξουργείο», σε κείμενο – σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη

    «Νο 44» τιτλοφορείται η παράσταση που ανεβάζει (16/2, Δευτ. Τρ.) το «Μεταξουργείο», σε κείμενο – σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη. Πρόκειται για τη δεύτερη παράσταση της θεματικής ενότητας «Αγιογραφίες» (η πρώτη ήταν «Η περίπτωση Ευρυδίκη», ενώ η τρίτη θα είναι το «Delirium Tremens» σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούργιου). Το κείμενο βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, φυλακισμένο (με τον οποίο ο θίασος επικοινωνούσε). Η παράσταση θέλει να δείξει με κριτικό βλέμμα τα βιώματα και κίνητρα των πράξεων του φυλακισμένου (έχει καταδικαστεί για χρήση και εμπορία ναρκωτικών) και να σχολιάσει το κοινωνικο-σωφρονιστικό σύστημα, την έννοια της τιμωρίας και τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Σκηνικά: Λουκία Μινέτου. Μουσική: Βαλάντης Στραβαλέξης (dj Alex). Παίζουν: Εκάβη Ντούμα, Γιάννης Λεάκος, Μάνος Κανναβός. Ράπερ: Παναγιώτης Στραβαλέξης (Τακί Τσαν).

    Στο θέατρο «Μεταξουργείο» η παράσταση «Νο 44» του Γιώργου Παλούμπη

    Στις 16 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη ανεβαίνει στο θέατρο «Μεταξουργείο» η παράσταση «Νο 44». Το κείμενο έχει επινοηθεί και δημιουργηθεί απο το σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη και τους ηθοποιούς της παράστασης. Το «Νο 44» είναι η δέυτερη κατά σειρά παράσταση της θεμάτικης ενότητας «Αγιογραφίες» που δημιούργησε ο Στάθης Λιβαθινός σε συνεργασία με την Άννα Βαγενά (στην ίδια ενότητα προηγήθηκε η παράσταση «Περίπτωση Ευριδίκη» της Κατερίνας Μάτσα σε σκηνοθεσία Όλιας Λαζαρίδου και θα ακολουθήσει το «Delirium Tremens» σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούργιου).

    • Λίγα λόγια για το έργο…

    Πρόκειται για ένα έργο που δημιούργησε ο θίασος της παράστασης μέσα από μελέτη και αυτοσχεδιασμούς. Το υλικό και τα γεγονότα που παρουσιάζονται βασίζονται σε πραγματικό πρόσωπο (με το οποίο ο θίασος επικοινωνούσε) που εκτίει την ποινή του σε ελληνική φυλακή. Στόχος της παράστασης είναι να παρουσιάσει με κριτικό βλέμμα, χωρίς τάσεις αγιοποίησης τα βιώματα του προσώπου αυτού καθώς και τα κίνητρα των πράξεών του και να κάνει ενα ισχυρό σχόλιο για το σωφρονιστικό και το γενικότερο κοινωνικό σύστημα.

    Μέσω της μελέτης μιας τόσο αμφιλεγόμενης προσωπικότητας -εφόσον έχει καταδικαστεί για χρήση και εμπορία ναρκωτικών- η παράσταση αποπειράται να θίξει ερωτήματα για τις επιλογές που ορίζουν τις προσωπικότητες, για την έννοια της τιμωρίας και τη θέση του ανθρώπου μέσα στις κοινωνίες που έχει δημιουργήσει.

    Η βιογραφία ξεδιπλώνεται με κεντρικό άξονα τη μέρα της αποφυλάκισης όταν το πρόσωπο βρίσκεται αντιμέτωπο με το μέλλον του και το παρελθόν του.

    Η παράσταση επεξεργάζεται το θέμα της μέσα απο μια σύνθεση σκηνών ρεαλισμού, αφηγήσεων, χιούμορ και ζωντανής χιπ-χοπ μουσικής – της κατεξοχήν μουσικής που καταπιάνεται με τα κοινωνικα ζητήματα.

    • Λίγα λόγια απ΄ το έργο…

    …Πρώτες στιγμές στη φυλακή… Περπατάω με ένα φύλακα και ακούγεται παντού βουητό… Τι ‘ν αυτό το βουητό; Σκέφτομαι… Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις κλειστές πόρτες; Τι να κάνουν άραγε όλοι αυτοί οι εγκληματίες εκεί μέσα κλεισμένοι…; Τρελλά πράγματα μέσα στο κεφάλι μου…

    Μετά βέβαια κατάλαβα ότι είναι ένα σωρό βαρεμένοι τύποι που βλέπουν τηλεόραση. Μεσημεριανά και τέτοια. Λαμπίρη, Κους Κους, κάργα…

    …Το πράγμα έχει ως εξής: Στην αρχή φοβάσαι, μετά μαθαίνεις, μετά συνηθίζεις, μετά βαριέσαι, μετά σαπίζεις. Είναι λίγο όπως στη ζωή. Μόνο που στη ζωή σαπίζεις όταν πεθάνεις. Στη φυλακή είσαι ζωντανός – σαπισμένος και συνεχίζεις….

    Μη φαντάζεστε όπως στις ταινίες το τρελλό μαχαίρωμα στην τραπεζαρία….. γιατί δεν υπάρχει τραπεζαρία… ούτε κινδυνευεις στο μπάνιο, αν σου πέσει το σαπούνι… γιατί εγώ τουλάχιστον δε γνώρισα κανέναν με τέτοιες ορέξεις μες το χειμώνα με το νερό στους 0 βαθμούς….

    …Δυστυχώς οι συρράξεις είναι σπάνιες…. Αλλά δόξα τω θεώ που υπάρχουν… η βία είναι συσσωρευμένη σαν απόστημα… πετάγεσαι έξω απο το κελί σου κι έχεις τσάμπα θέαμα έξω απο την πόρτα σου… μπουνιές, κλωτσιές, αίματα….Επιτέλους λίγη ζωή….!

    • Συντελεστές:

    Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, σκηνικά: Λουκία Μινέτου, μουσική: Βαλάντης Στραβαλέξης (dj Alex)

    Ηθοποιοί: Εκάβη Ντούμα, Γιάννης Λεάκος, Μάνος Κανναβός. Ράπερ : Παναγιώτης Στραβαλέξης (Τακι Τσαν)

    Παραγωγή : Θέατρο «Μεταξουργείο»

    ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
    Δευτέρα : 21:00
    Τρίτη : 21:00

    ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
    Γενική Είσοδος : 22 €
    Φοιτητικό – μαθητικό : 15 €

    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

    Νέες θεατρικές αυλαίες

    «Πολύ καλά» στο«Θέατρο Εξαρχείων»

    Στις 14 Γενάρη η Ομάδα «Νάμα» ανεβάζει στην Κεντρική σκηνή του «Επί Κολωνώ», την παράσταση «Οι Δανειστές» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ. Μια «τραγικωμωδία», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος το έργο του, στην οποία τα πάθη και οι έννοιες περιπλέκονται σε ένα λαβυρινθώδες κυνηγητό. Ο καθένας από τους χαρακτήρες διεκδικεί το δίκιο του, αναζητά το εγώ του, συγκρούεται με το παρελθόν του, απαιτεί να του επιστραφούν τα ψυχικά του δάνεια, «χτυπά» το αντίθετο φύλο σαν να είναι ο εχθρός του, ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και την αγάπη.Γραμμένο το 1888, την ίδια χρονιά που έγραφε και τη «Δεσποινίδα Τζούλια» και ένα χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό του «Απολογία ενός τρελού», αποτελεί το αγαπημένο έργο του συγγραφέα. Σύμφωνα με τον Στρίντμπεργκ «Οι Δανειστές» είναι πέρα για πέρα μοντέρνοι, ανθρώπινοι, συναρπαστικοί. Τα τρία πρόσωπα είναι ενδιαφέροντα από την αρχή ως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό, εφόσον μιλάει για τη σύγκρουση του άντρα με τη γυναίκα επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δυο φύλων πέρα από κάθε ηθογραφικό περιορισμό.

    Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης. Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης. Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου. Κοστούμια: Λουκία Μιννέτου. Μουσική: Μάριος Στρόφαλης. Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας. Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Θάνος Αλεξίου, Αγης Εμμανουήλ.

    • Στο «Θέατρο Εξαρχείων» ανεβαίνει, στο τέλος Γενάρη, το έργο της Λίζας Κρον «Πολύ καλά», σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, με τους Ελένη Γερασιμίδου, Αννίτα Δεκαβάλλα, Ανδρη Θεοδότου, Λιάνα Παρούση, Γιώργο Δεπάστα και Τάσο Πολιτόπουλο. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Παναγιώτας Κοκκορού, η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη και οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου. Μια παιχνιδιάρικη συγκινητική κωμωδία για τις σχέσεις μάνας – κόρης, την παιδική ηλικία και την οικογένεια, την κοινωνία και το ρατσισμό. Το έργο πρωτοπαίχτηκε το 2004 στο «Public Theater» της Ν. Υόρκης. Ακολούθησε το ανέβασμά του στο «ACT» του Σαν Φρανσίσκο (2005) και τα βραβεία «Τόνι», «Outer Critics Circle Award» και «Drama League Award» για καλύτερο έργο της χρονιάς – και τώρα συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του με διάφορες παραγωγές σε όλη την Αμερική και στο Λονδίνο.

    ΝΕΑ, ΝΕΑΝΙΚΗ, ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ

    «Δανειστές» σε διαρκές κυνηγητό

    Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, TA NEA: Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008

    �να  καινούργιο κοίταγμα  στους «Δανειστ�ς»  του Στρίντμπεργκ

    Ένας νέος σκηνοθέτης, ο Γιώργος Παλούμπης κοιτάζει με καινούργιο τρόπο την κλασική τραγικωμωδία του Αύγουστου Στρίντμπεργκ

    Ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Δύο άντρες που έχουν γνωριστεί εκεί. Ο Άντολφ και ο Γκούσταβ. Ο Άντολφ, θεωρώντας τον Γκούσταβ έμπιστο, αρχίζει να μιλάει ανοιχτά για τη γυναίκα του, τη Θέκλα. Οι συζητήσεις τους οδηγούν σε κάποια σκληρά συμπεράσματα για το αντίθετο φύλο, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε ένα σχέδιο. Πρώτα ο Άντολφ θα αλλάξει τη συμπεριφορά του απέναντι στη γυναίκα του θέλοντας να της επιβληθεί, ενώ ο Γκούσταβ θα κρυφακούει από το διπλανό δωμάτιο. Στη συνέχεια ο Γκούσταβ θα εμφανιστεί στη Θέκλα, ενώ ο Άντολφ με τη σειρά του θα κρυφακούει.

    Ο στόχος τους είναι να αποκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο της Θέκλας και να συμπεράνουν εάν είναι πιστή στον σύζυγό της.

    Έτσι αρχίζει ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο τρία πρόσωπα συγκρούονται, εκδικούνται, εξομολογούνται, έρχονται αντιμέτωπα με το παρελθόν και τα ανεξόφλητα χρέη τους… Οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες. Και θα ωθήσουν τους χαρακτήρες στα άκρα δημιουργώντας μια κατάσταση αστεία και τραγική μαζί. Είναι οι «Δανειστές» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ όπως τους «διαβάζει» ο νέος σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης που ετοιμάζει να ανεβάσει το έργο με την Ομάδα «Νάμα».

    Πρόκειται για την κλασική τραγικωμωδία, όπως ο ίδιος ο Σουηδός δραματουργός χαρακτήρισε το έργο του: ένα έργο με θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων- το θέμα που στοίχειωσε σχεδόν όλη τη δραματουργία του Στρίντμπεργκ αλλά και τη ζωή του.

    «Οι “Δανειστές”», όπως σημειώνεται, «είναι μία τραγικωμωδία στην οποία τα πάθη και οι έννοιες περιπλέκονται σε ένα λαβυρινθώδες κυνηγητό. Ο καθένας από τους χαρακτήρες διεκδικεί το δίκιο του, αναζητά το εγώ του, συγκρούεται με το παρελθόν του, απαιτεί να του επιστραφούν τα ψυχικά του δάνεια, “χτυπά” το αντίθετο φύλο σαν να είναι ο εχθρός του, ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και την αγάπη». Γραμμένο το 1888, την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε και το «Δεσποινίς Julie» και έναν χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό του «Απολογία ενός τρελού», οι «Δανειστές» αποτελούσαν το αγαπημένο του έργο. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι «πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό. Τα τρία πρόσωπα είναι ενδιαφέροντα από την αρχή έως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό εφόσον μιλάει για τη σύγκρουση του άντρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από κάθε ηθογραφικό περιορισμό».

    Το έργο ανεβαίνει στη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, με σκηνικά Γιώργου Χατζηνικολάου, κοστούμια Λουκίας Μινέτου, μουσική Μάριου Στρόφαλη και φωτισμούς Βασίλη Κλωτσοτήρα. Τους τρεις ρόλους ερμηνεύουν οι Αθηνά Αλεξοπούλου (Θέκλα), Θάνος Αλεξίου (Άντολφ), Άγης Εμμανουήλ (Γκούσταβ).

    ΙΝFΟ

    Από 14 Ιανουαρίου έως την Κυριακή των Βαΐων, κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 21.00 και Κυριακή στις 21.30 στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, αρχές Λένορμαν, Κολωνός, τηλ. 210-51.38.067). Εισιτήρια: 20, (μειωμένο) 15, (φοιτητικό) 12 ευρώ.

    Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών

    «Οι “Δανειστές” είναι ένα διαρκές κυνηγητό μέσα σε λαβύρινθο, όπου οι χαρακτήρες αλλάζουν συνεχώς ρόλους κυνηγού και κυνηγημένου. Το κυνηγητό, ενώ δεν είναι κυριολεκτικό, είναι αδυσώπητο» λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης λέει για τη δουλειά του- είναι το πρώτο κλασικό έργο που ανεβάζει. «Τα πάντα συμβαίνουν μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Τη μια στιγμή τα πάθη κρύβονται κάτω απ΄ τα λόγια, την άλλη τα λόγια πυροδοτούν τα πάθη. Οι εκρήξεις όμως αρχίζουν σιγά σιγά να διαλύουν τα κοινωνικά παραπετάσματα και το έδαφος παύει να είναι στέρεο. Τα δύο φύλα είναι καταδικασμένα σε κατά μέτωπο σύγκρουση αφού ο Στρίντμπεργκ τα εγκλώβισε μέσα στο πιο αδιέξοδο σχήμα: το τρίγωνο. Μέσα στη δυαδική σχέση προσέθεσε βάναυσα και ένα τρίτο πρόσωπο. Έναν “σκελετό”. Το μόνο που μένει πια είναι αγώνας μέχρι τέλους. Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών».