Category Archives: Ο Χορός της μοναχικής καρδιάς

«Η “δημοκρατία” της απληστίας πρέπει να έχει όρια»

«Η “δημοκρατία” της απληστίας πρέπει να έχει όρια»

  • Γερμανία 1960-1970. Ενας Ελληνας αφήνει πίσω την πατρίδα του για να αναζητήσει τη γνώση και την αυτογνωσία στο Βορρά. Ο Ακύλλας Καραζήσης υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία της παράστασης «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς, Cannabis indica-patria graeca» με τα αυτοβιογραφικά στοιχεία τα οποία ζωντανεύουν στη σκηνή από την παρουσία των φίλων του Λόλας Τότσιου (σολίστ πιάνου), Ζωής Σιλλάτ και Γιώργου Κοζομπόλη (οι οποίοι δεν είναι ηθοποιοί) και της γυναίκας του Μαρίας Σκουλά. Στην παράσταση επίσης υπάρχει «πολλή, ζωντανή κι αυτοσχεδιαστική μουσική, η οποία λειτουργεί ως μια παράλληλη δραματουργία προς το έργο, καθώς όλοι οι ηθοποιοί παίζουν μουσική», επισημαίνει ο δημιουργός της παράστασης.
  • Ποια… βήματα όμως ακολουθεί «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς»; «Την πορεία ενός ανθρώπου εν είδει χορού από το Νότο προς το Βορρά, τη διαμονή του εκεί για κάποια χρόνια -με ένα focus στην ερωτική του ζωή- και μετά τη διάλυσή του μέσα σε αυτή την εμπειρία», διευκρινίζει ο Α. Καραζήσης, ο οποίος «αποκωδικοποιεί» και τον υπότιτλο του έργου «Cannabis indica»: «Αφορά στο ταξίδι προς τα μέσα. Συμβολικά η κάνναβη είναι ένα πολιτισμικό κομμάτι των τελευταίων γενεών. Οπως και η Αριστερά. Νόμιμα, παράνομα, μας αρέσει, δεν μας αρέσει. Σήμερα ζούμε στην εποχή που ακόμα και να ονομάσεις κάτι ποινικοποιείται. Πριν από τριάντα χρόνια είχαμε κατοχυρώσει το δικαίωμα να μιλάμε για κάτι παίρνοντας ταυτόχρονα θέση γι’ αυτό». Σήμερα ο ίδιος ποια θέση παίρνει απέναντι στο θέατρο; «Πιστεύω ότι κοινό και καλλιτέχνες μπορούν να συγκροτήσουν ένα νέο είδος γλώσσας που να είναι πολιτικό, συναισθηματικό, απόλυτα προσωπικό και συγχρόνως κοινωνικό. Αυτό είναι για μένα η έννοια της πολιτικής και της Αριστεράς. Αυτή η συζήτηση γινόταν κατά κόρον στην Ευρώπη στις δεκαετίες του ’60 και ’70. Για κάποιον λόγο διακόπηκε. Σήμερα, στη θέση αυτής της συζήτησης υπάρχει κενό. Απουσία σκέψης και διαλόγου».
  • Οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις φανερώνουν ότι ο κοινωνικός διάλογος θα έχει πλέον εκρηκτική μορφή; Ο Α. Καραζήσης είναι κατηγορηματικός: «Η βία δεν είναι διάλογος. Η βίαιη αντίδραση είναι πάντα μια έκφραση βαρβαρότητας. Η βαρβαρότητα ενός καπιταλισμού χωρίς όρους και όρια συμπληρώνεται από τη βαρβαρότητα της αντίδρασης που προκαλεί. Ομως η “δημοκρατία” της απληστίας πρέπει να έχει όρια. Ζούμε έναν παραλογισμό που αυτοτροφοδοτείται από άχρηστα υλικά. Το ζητούμενο είναι πώς θα βγούμε από αυτό το φαύλο κύκλο του βάρβαρου καταναλωτισμού δημιουργικά κι όχι αυτοκαταστροφικά. Πώς θα συνυπάρξουμε χωρίς να αλληλοσπαραχτούμε». 
  • «Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, Cannabis indica-patria graeca»: ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ: Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ.: 210-3455020, 210-7234567. Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετ. – Σάβ. στις 21.00, Κυρ. στις 19.00. Τιμές εισιτηρίων: €20, €16, €13 (φοιτ.). Εως: 12/4.
  • Ι.Μπ., ET AGENDA, Σάββατο, 04.04.09
Advertisements

ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ. Για την καρδιά του γκασταρμπάιτερ

Οι γκασταρμπάιτερ το γλεντούν σε ταβέρνα της  Γερμανίας με ένα «Χορό της μοναχικής  καρδιάς» διά χειρός Ακύλα Καραζήση στο  Εθνικό Θέατρο
  • Ένας ταβερνιάρης από τη Γερμανία και μια ψυχίατρος συμπρωταγωνιστούν στο έργο «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που έγραψε αντλώντας από τις εμπειρίες του, σκηνοθέτησε και παίζει ο Ακύλας Καραζήσης. Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός. Το 2006 πήρε το βάπτισμα, ως συγγραφέας και ως σκηνοθέτης, στο «Αμόρε», στο πλαίσιο της πέμπτης διοργάνωσης των πειραματικών «Δοκιμών» που οργάνωνε το «Θέατρο του Νότου», στη σταθερή δύναμη του οποίου ανήκε και όπου ανέδειξε τις ικανότητές του, με το έργο του «Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή». Πέρσι συνυπέγραψε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό- κείμενο και σκηνοθεσίατην παράσταση «Στάλιν. Μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο» στο Εθνικό Θέατρο. Φέτος ο Ακύλας Καραζήσης επανέρχεται στην ίδια Σκηνή του Εθνικού με μια δουλειά αποκλειστικά δική του- κείμενο και σκηνοθεσία:«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς. Cannabis indica – patria grαeca».
  • Τι είναι το έργο αυτό και η παράσταση αυτή; «Μια διαφορετική, ποιητική αλλά και συγχρόνως ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, της ζωής μακριά από την πατρίδα, της αναζήτησης ταυτότητας σε έναν διαφορετικό τόπο», υπόσχεται το Εθνικό θέατρο. Ο συγγραφέας-σκηνοθέτης περιγράφει το έργο του: «Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 έ νας νέος άντρας αφήνει το σπίτι του στον Νότο για να ζήσει μια άγνωστη ζωή στον Βορρά. Την ώρα που το Τογιότα διασχίζει τις κορδέλες του ορεινού όγκου των Άλπεων, ο ήρωάς μας αγνοεί ότι θα λείψει πάρα πολλά χρόνια, ότι δεν θα παντρευτεί στα ξένα, ότι θα περάσει αμέτρητα βράδια στο «Stammtisch», μια ταβέρνα με φόντο γύψινους κίονες και πλαστικά σταφύλια. Υποπτεύεται μόνο ότι θα πίνει και θα χορεύει μέχρι το πρωί και θα ξυπνάει μεσημέρι. Θα περιγράψω ως εξής τις δύο- περίπου – περιόδους που θα ζήσει τα επόμενα χρόνια. Διαλέγω έναν τίτλο γι΄ αυτή την περιπέτεια: «Μακριά απ΄ το σπίτι».
  • Πρώτη περίοδος: Τοπογραφικά θα την τοποθετούσα στην περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής γερμανικής πόλης. Ένα φτηνό σούπερ μάρκετ, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας, ένα «Εros Center», ένα δωμάτιο σε φοιτητική εστία και ένα χορευτικό κέντρο για μοναχικές καρδιές συνιστούν τον κόσμο του νεαρού ήρωα.
  • Στη δεύτερη περίοδο βρίσκει καταφύγιο σε μια ελληνική ταβέρνα, στέκι μιας ανομοιογενούς παρέας που αποτελείται από αστούς, λαϊκούς, γκασταρμπάιτερ, φοιτητές, τυχοδιώκτες. Εκεί θα γνωρίσει Αυτήν. Είναι κοντούλα, ξανθιά, φοράει παλτά που κρύβουν το σώμα της και μιλάει λίγο. Έρχεται απ΄ τον σκανδιναβικό βορρά. Ο ήρωας δεν σπουδάζει. Δουλεύει πού και πού γκαρσόνι, καπνίζει, πίνει και γνωρίζει τη βαθιά πλευρά της άγνωστης ζωής που ονειρεύεται. Στο τέλος το ζευγάρι χωρίζει κι ο ήρωας, ύστερα από μια μικρή ψυχεδελική Οδύσσεια, γυρνάει σπίτι. Είναι πραγματικότητα; Είναι μυθοπλασία; Η σκηνή είναι ο χώρος όπου η ποσόστωση μεταξύ αυτών των δύο λέξεων αλλάζει ανά δευτερόλεπτο».
  • Το έργο ανέβηκε με σκηνικά της Ζιλιέτ Ζανκλόντ, κοστούμια της Κάτριν Κρούμπαϊν, μουσική της Λόλας Τότσιου που και παίζει ζωντανά στο πιάνο, κίνηση του Κυριάκου Κοσμίδη, φωτισμούς Γιάννη Δρακουλαράκου και βοηθό σκηνοθέτη και δραματουργική συνεργάτρια τη Μαριλένα Ρασιδάκη. Στη σκηνή, εκτός από τον Ακύλα Καραζήση, οι: Ευθύμης Θέου, Θεανώ Μεταξά, Άλκηστις Πουλοπούλου, Μαρία Σκουλά, Γιώργος Τζαβάρας και- αυτή είναι η έκπληξη της παράστασης- δύο φίλοι του Ακύλα Καραζήση οι οποίοι δεν επαγγέλλονται τον ηθοποιό: ο Γιώργος Κοζομπόλης που έχει ταβέρνα στην Χαϊδελβέργη και η ψυχίατρος Ζωή Σιλλάτ.

ΙΝFΟ: «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» από το Εθνικό Θέατρο στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας- Α΄ Σκηνή (Ευμολπιδών 41, τηλ. 210-3455.020, 210-3305.074). Αγορά εισιτηρίων μέσω πιστωτικής κάρτας: τηλ. 210-7234.567 και στο http://www.nt.gr.

Βασισμένο σε βιώματα

  • Το έργο, αν και δεν έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, σίγουρα σχετίζεται με τα βιώματα του συγγραφέα-σκηνοθέτη: Θεσσαλονικιός, γεννημένος το 1957, ο Ακύλας Καραζήσης έφυγε στα δεκαοκτώ του στη Γερμανία όπου σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1985 στράφηκε στο θέατρο και εργάστηκε ως ηθοποιός στο Κρατικό Θέατρο της Χαϊδελβέργης έως το 1990, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να συνεργαστεί με πολλούς θιάσους και Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, ενώ παράλληλα έκανε κινηματογράφο και τηλεόραση.
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη. ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Θέλει και παρτενέρ ο «χορός της μοναχικής καρδιάς»

  • Ο Ακύλας Καραζήσης γράφει, σκηνοθετεί, παίζει και συναντά τη συνθέτρια Λόλα Τότσιου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου

Σκηνή από την παράσταση του Εθνικού «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που παρουσιάζεται στην Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας. «Στην ουσία είναι η αισθηματική αγωγή ενός ανθρώπου» λέει για το έργο ο δημιουργός και πρωταγωνιστής του Ακύλας Καραζήσης (δεξιά), με τη φίλη του, συνθέτρια και πιανίστρια, Λόλα Τότσιου να συμπληρώνει: «Αυτή η παράσταση μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα λούνα παρκ όπου υπάρχουν τα πάντα»

  • Η πορεία ενός ανθρώπου ο οποίος ξεκίνησε γύρω στα μέσα του 1960- 1970 από τον ευρωπαϊκό Νότο με κατεύθυνση προς την Κεντρική Ευρώπη. Αυτό είναι το καινούργιο έργο του Ακύλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που παρουσιάζεται στην Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας από το Εθνικό. Ο ηθοποιός, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία, μαζί με τη φίλη του, συνθέτρια και πιανίστρια, Λόλα Τότσιου μοιράζονται μια συνεργασία που ονειρεύονταν από καιρό.
  • «Με εφαλτήριο την πορεία αυτής της “μοναχικής καρδιάς” θέλουμε να πάμε παρακάτω,στη μυθοπλασία» λέει ο ίδιος. «Στην ουσία είναι η αισθηματική αγωγή ενός ανθρώπου. Το παρελθόν έρχεται ως ανάμνηση μέσα από αναφορές στην οικογένεια, τη μάνα, τον πατέρα, αλλά και το νότιο φως. Είναι η μύησή του σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό- τον αναπτυγμένο». Με τη συμμετοχή της Λόλας Τότσιου και των φίλων του Γιώργου Κοζομπόλη και Ζωής Σίλλατ (οι οποίοι δεν είναι ηθοποιοί), ο συγγραφέας δίνει τον αυτοβιογραφικό τόνο στο έργο- διαθέτει στοιχεία και από την προσωπική του ζωή-, με τη (γυναίκα του) Μαρία Σκουλά να συμμετέχει επίσης στην παράσταση. «Είναι σαν ντοκουμέντο που στελεχώνεται από ανθρώπους που είναι μάρτυρες των καταστάσεων· ανθρώπων που έζησαν από κοντά τα γεγονότα» προσθέτει. Και τότε μπαίνει στην κουβέντα η συνθέτρια, με την οποία μοιράστηκαν την εμπειρία της Γερμανίας, τα χρόνια και τις σπουδές στη Χαϊδελβέργη. «Θέλαμε η μουσική να βγει βιωματικά μέσα από τις πρόβες. Δεν πήρα ένα κείμενο για να κάνω το σάουντρακ. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι το έργο και ο Ακύλας ήθελαν πολλή μουσική». Ιδού το σημαντικό για την ίδια: «Η μουσική να δουλεύει αντιστικτικά και συμπληρωματικά με το κείμενο- ποτέ περιγραφικά. Να μπαίνει μέσα στο κείμενο και να ενώνεται με τη γλώσσα, φτιάχνοντας ένα σύνολο».
  • Στιγμιότυπα, αφήγηση, σκηνές, δράση, χορικά και πολύ τραγούδι διαθέτει ο «Χορός». Ο κεντρικός ήρωας ξεκινά από την Ελλάδα, διασχίζει, μέσα από τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο, τη Γιουγκοσλαβία, μπαίνει στη Γερμανία, ζει μια ερωτική ιστορία και συναντά μια παρέα μέσα σε μια ταβέρνα τη νύχτα. Εκεί μπλέκονται άνθρωποι και ιστορίες, ερωτικές, φιλικές και κοινωνικές καταστάσεις, έξω από την αγκαλιά της μαμάς πατρίδας. «Είναι λίγο “φαουστικό” το κλίμα. Ακολουθεί τη ρήση “γνωρίζω τον κόσμο πουλώντας την ψυχή μου στον διάβολο”». Εξ ου και ο υπότιτλος Cannabis indicapatria graeca. Είναι και μια κατάβαση στις μνήμες του συγγραφέα;«Περισσότερο ασχολείται κανείς με το παρελθόν γενικώς, παρά με το παρελθόν του. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάτι πέρασε δια παντός – τίποτε δεν θέλω να περάσει δια παντός. Με ενδιαφέρει ο αγώνας για τη διάρκεια και την προβολή του παρελθόντος στο μέλλον».
  • «Μέσα από αυτή την παράσταση έμαθα πολλά» λέει με τη σειρά της η Λόλα Τότσιου, καθώς απολαμβάνει την πρωτόγνωρη εμπειρία «να συνομιλεί η μουσική μου με τους ηθοποιούς. Παράλληλα όμως αυτή η παράσταση μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα λούνα παρκ όπου υπάρχουν τα πάντα: και ο λάκκος με τα φίδια,και ο αρλεκίνος που πονά, και το γλέντι, και ο σπαραγμός». Οι δυο τους πιστεύουν ότι ο τρόπος που γράφουν και εκφράζονται, με λέξεις ή με νότες, είναι κοινός. «Με τη Λόλα να κινείται σε έναν ορθόδοξο δρόμο και εμένα σε έναν ανορθόδοξο» συμπληρώνει ο ηθοποιός. Και η συνθέτρια δίπλα του χαμογελά. Τελικά, «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» θέλει τουλάχιστον δύο.

«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» του Ακύλα Καραζήση παίζεται στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, Σκηνή Α΄Πληροφορίες στο τηλ. 210 3455.020

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009

Πρεμιέρες του Εθνικού Θεάτρου

«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς»
  • Τρεις νέες παραστάσεις παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο. Στο «Κοτοπούλη – Ρεξ» ανεβάζει σήμερα την κωμωδία του Οστρόφσκι «Ημερολόγιο ενός απατεώνα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, ενώ δύο παραστάσεις στεγάζει στις δύο σκηνές του «Σύγχρονου Θεάτρου».
  • Μια διαφορετική, ποιητική, αλλά και ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, της μετανάστευσης, της αναζήτησης ταυτότητας σε ένα διαφορετικό τόπο είναι το καινούριο έργο του Ακύλλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που ανεβαίνει σήμερα στην Α΄ Σκηνή. Την ώρα που το «Toyota» διασχίζει τις Αλπεις, ο ήρωας αγνοεί ότι θα λείψει πολλά χρόνια, δε θα παντρευτεί στα ξένα, θα περάσει αμέτρητα βράδια στο Stammtisch, σε μια ταβέρνα με γύψινους κίονες και πλαστικά σταφύλια, νομίζοντας ότι θα πίνει και θα χορεύει μέχρι το πρωί και θα ξυπνάει μεσημέρι. Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης. Σκηνικά: Ζιλιέτ Ζανκλόντ. Κοστούμια: Κάτριν Κρούμπαϊν. Μουσική: Λόλα Τότσιου. Κίνηση: Κυριάκος Κοσμίδης. Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος. Παίζουν: Ευθύμης Θέου, Ακύλλας Καραζήσης, Γιώργος Κοζομπόλης, Θεανώ Μεταξά, Αλκηστις Πουλοπούλου, Ζωή Σιλλάτ, Μαρία Σκουλά, Γιώργος Τζαβάρας, Λόλα Τότσιου (πιάνο).
  • Στη Β΄ Σκηνή παρουσιάζονται οι «Διψασμένοι» του Ουαζντί Μουαουάντ, σε σκηνοθεσία Μανώλη Μαυροματάκη – Τζένης Αργυρίου, μετάφραση Εφης Γιαννοπούλου, σκηνικά – κοστούμια Ολγας Λεοντιάδου, δραματολογική συνεργασία Εύας Σαραγά. Στο έργο του γαλλόφωνου, λιβανέζικης καταγωγής συγγραφέα Ουαζντί Μουαουάντ, ένας ιατροδικαστής ξετυλίγει – με αφορμή ένα δραματικό γεγονός – ένα κουβάρι αναμνήσεων με ανθρώπους και πράξεις που σημάδεψαν τη ζωή του. Ενα νοερό ταξίδι επιστροφής στο χτες, που θα αποδειχθεί λυτρωτικό για τον ίδιο. Η παράσταση, στην οποία παίζουν οι Μανώλης Μαυροματάκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος και Στεφανία Γουλιώτη, θα περιοδεύσει σε χώρους αντισυμβατικούς και θα «συναντήσει» κυρίως νέους θεατές, που έχουν λιγότερες ευκαιρίες επαφής με την τέχνη.