Category Archives: Ο Θάνατος του εμποράκου

Ο θάνατος του εμποράκου

Ethel Barrymore Theater

http://www.deathofasalesmanbroadway.com

«Death of a Salesman». «Ο θάνατος του εμποράκου», ένα από τα έργα-σταθμούς του μεταπολεμικού αμερικανικού θεάτρου, αναδύεται αιχμηρά επίκαιρος σε αυτήν τη νέα παραγωγή. Στο δράμα του Αρθουρ Μίλερ, ένας άνδρας και η οικογένειά του βρίσκονται αιχμάλωτοι στις πιέσεις και τις αυταπάτες του «αμερικανικού ονείρου». Ο «εμποράκος» του ελληνικού τίτλου είναι ένας μεσήλικος περιοδεύων πωλητής που καταρρέει βλέποντας να γκρεμίζονται οι προσδοκίες του για επαγγελματική επιτυχία και οικογενειακή γαλήνη. Τον Γουίλι Λόμαν υποδύεται ο βραβευμένος με Οσκαρ Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, σε μια ερμηνεία που έχει κερδίσει ύμνους από την κριτική. Εξαιρετικοί είναι επίσης, στους ρόλους της συζύγου και του γιου του «εμποράκου», η Λίντα Εμοντ (εδώ μαζί με τον Χόφμαν) και ο Αντριου Γκάρφιλντ (The Social Network), ο οποίος κάνει το ντεμπούτο του στο Μπροντγουέι σε αυτή την παράσταση.

Advertisements

«Ο θάνατος του εμποράκου» άλλοτε και τώρα

 Πολλά θεατρικά έργα ρίχνουν φως στην κοινωνική απόγνωση

International Herald Tribune

Είδα μήπως το φάντασμα του Γουίλι Λόμαν, τις προάλλες, να συζητάει ανταλλάσσοντας σχόλια κοινωνικής διαμαρτυρίας με τον Τζο Χιλ, τον επαναστάτη συνδικαλιστή και τραγουδοποιό, και τον Γούντι Γκάθρι; Πιθανότατα όχι. Ο Γουίλι, ο πρωταγωνιστής του έργου του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου», πήγε στον τάφο με τον καημό του αμερικανικού ονείρου. Χωρίς αμφιβολία, η συμμετοχή σε δημόσιες διαμαρτυρίες θα έφερνε σε αμηχανία έναν άνθρωπο που πίστευε ότι τα καλύτερα όπλα του ήταν το χαμόγελο και τα καλογυαλισμένα παπούτσια, και που πάνω απ’ όλα ήθελε να τον συμπαθούν.

Θα ήταν εύκολο όμως ν’ ακούσεις τη φωνή της χήρας του Γουίλι, της Λίντας, ανάμεσα σ’ εκείνες των διαδηλωτών στο Ζουκότι Παρκ του κάτω Μανχάταν. Θυμάστε τη Λίντα. Ηταν εκείνη που είπε για τον άντρα της, ο οποίος φαινόταν σαν αόρατος αφότου έχασε τη δουλειά του: «Πρέπει να δίνετε προσοχή σε τέτοιους ανθρώπους». Ο,τι κι αν πεις για την έλλειψη επίσημων αιτημάτων και στρατηγικών στους κόλπους του κινήματος «Occupy Wall Street», δεν μπορείς ν’ αρνηθείς ότι τους μετέχοντες συνενώνει μια υπέρτατη επιθυμία: θέλουν να τους δοθεί προσοχή. Συνέχεια

Έως τις 14 Φεβρουαρίου «Ο θάνατος του εμποράκου» στη Θεσσαλονίκη

  • Ως τις 14 Φεβρουαρίου θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του έργου του Αρθουρ Μίλερ, «Ο θάνατος του εμποράκου», με το Θύμιο Καρακατσάνη, στο «Ράδιο Σίτυ», στη Θεσσαλονίκη.

Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, ο οποίος καταπιάνεται για δεύτερη φορά με έργο του Αμερικάνου δραματουργού (προηγήθηκε η παράσταση «Ηταν όλοι τους παιδιά μου» στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με τον Κώστα Καζάκο), ενώ ο Θύμιος Καρακατσάνης έρχεται αντιμέτωπος για δεύτερη φορά με το ρόλο του Γουίλλυ Λόμαν, αφού τον είχε ερμηνεύσει και πάλι, το 1985.

Παίζουν οι Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Μιχάλης Μαρκάτης, Φίλιππος Φιλόγλου, Γιώργος Ρούφας, Ελευθερία Ρήγου, Χάρης Εμμανουήλ, Στάθης Κακαβάς, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Ελευθερία Ευθυμιάτου.

Εκκεντρική συγγραφέας

Μια παράσταση βασισμένη στη ζωή της Γεωργίας Σάνδη (φωτογραφία), της εκκεντρικής συγγραφέως της ρομαντικής εποχής που γεννήθηκε το 1804 και πέθανε το 1876, παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μ. και Β. Θεοχαράκη (Βασ. Σοφίας και Μέρλιν) στις 20.30, στο πλαίσιο του Classic Μusic Βox, μιας σειράς μουσικών αναλογίων με βιογραφίες γυναικών. Η αφήγηση και το κείμενο είναι της Μάγδας Μαυρογιάννη. Η μουσική επιμέλεια και η ερμηνεία των έργων (Σοπέν, Λιστ, νυχτερινά, μαζούρκες, μπαλάντες, σπουδές, valses) είναι του Κάρολου Ζουγανέλη.

*Επιπλέον παράσταση του έργου «Ο θάνατος του εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ ανεβαίνει στο Θέατρο Ζίνα (Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, Αθήνα, τηλ. 210-6424.414) στις 21.15. Παίζουν: Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Μιχάλης Μαρκάτης, Φίλιππος Φιλόγλου. [ΤΑ  ΝΕΑ: Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010]

Μετεκλογικές θεατρικές αυλαίες

«Ο θάνατος του εμποράκου»

Το κορυφαίο έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου» θα επαναληφθεί στο θέατρο «Ζίνα» (9/10-17/1/2010), μεγάλη ερμηνευτική επιτυχία του Θύμιου Καρακατσάνη. Εργο επίκαιρο όσο ποτέ, αφού η αυξανόμενη ανεργία, φτώχεια και συνταξιοδοτική ανασφάλεια είναι ο εφιάλτης των εργαζομένων, διεθνώς. Μετάφραση Αλέξανδρος Κοέν, σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Γιάννης Ιορδανίδης, σκηνικά – κοστούμια Γιώργος Πάτσας, μουσική Θοδωρής Οικονόμου, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν επίσης οι: Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Μιχάλης Μαρκάτης, Ελευθερία Ρήγου, Χάρης Εμμανουήλ, Στάθης Κακαβάς, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Γιώργος Ρούφας, Ελευθερία Ευθυμιάτου, Φίλιππος Φιλόγλου.Στο «Αργώ» θα παρουσιαστεί (9, 12, 16, 19, 24,25/10) η παράσταση «Labyrinthe». Καμβάς της ιστορίας είναι μία εκδοχή του εργασιακού περιβάλλοντος στην τηλεόραση, που αντικατοπτρίζει τις ακραίες εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής. Σύλληψη – σκηνοθεσία Βασίλη Σαρδελή, κίνηση – χορογραφία Jessica Henou, μουσική Θάλεια Ιωαννίδου – Στέφανου Κωνσταντινίδη, σκηνικά Σοφίας Ανδρεάδη – Καίσαρα Βρεττού, κοστούμια Ελενας Βαλτατζή, φωτισμοί Χριστίνας Καμμά. Παίζουν οι: Νατάσσα Γαβαλά, Ξένη Καρακατσάνη, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Βασίλης Λειβαδίτης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Federico Nieto El’ Gazi.

«Ζωή σ’ ελόγου μας» τιτλοφορείται το έργο των Θανάση Παπαθανασίου – Μιχάλη Ρέππα που ανεβάζουν στο θέατρο «Πειραιώς 131» (9/19). Πρόκειται για εικόνες παράνοιας, πολιτικής αφασίας και ασυναρτησίας στην καθημερινότητά μας. Οι συγγραφείς, «παντρεύοντας» την επιθεώρηση με την κωμωδία, έγραψαν 14 μικρά «σκετσονούμερα», όπως τα έλεγαν παλιά, με σημερινούς «επιθεωρησιακούς» τύπους. Η παράσταση ξεκινάει σαν πρόζα και ένα πρόσωπο της πρώτης σκηνής οδηγεί στη δεύτερη και ούτω καθ’ εξής. Οι 14 σκηνές δεν έχουν τραγούδια σουξέ, με σατιρικά λόγια, αλλά 11 καινούρια τραγούδια, σε στίχους των συγγραφέων, με μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη, που συμπρωταγωνιστεί με την Αννα Παναγιωτοπούλου. Παίζουν επίσης οι: Φωτεινή Ντεμίρη, Ζώγια Σεβαστιανού, Φαίδρα Δρούκα, Νίκη Λάμη, Πάνος Σταθακόπουλος, Σπύρος Πούλης, Γιάννης Μπουραζάνας. Σκηνικά Αντώνη Δαγκλίδη, κοστούμια Εβελυν Σιούπη, φωτισμοί Χρήστου Τζιόγκα.

Το «Μεταξουργείο», σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου, θα παρουσιάσει (από 11/10, κάθε Κυριακή 7μμ και Δευτέρα 9μμ) το έργο «Μαράν Αθά», που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Θωμά Ψύρρα. Ενας 90χρονος μοναχός εξομολογείται ότι δεσπότης τον ευνούχισε επειδή μυήθηκε στον έρωτα, όταν τον έστειλε σε ένα απόμακρο θεσσαλικό χωριό για να παρακολουθήσει τελετουργικές συναντήσεις Ταρσών γυναικών. Διασκευή – σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, μουσική Βαγγέλης Γιαννάκης, σκηνικά – κοστούμια Μαρίας Πασσαλή. Παίζει η Γιασεμί Κηλαηδόνη.

— Νέες πρεμιέρες

Ενας οικείος …Εμποράκος

Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου στον «Θάνατο του Εμποράκου»

Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου στον «Θάνατο του Εμποράκου»

Με υπόγεια δύναμη ο Θύμιος Καρακατσάνης συναντά ξανά στο θέατρο «Ζίνα» τον ήρωά του Γουίλι Λόμαν

Ο Θύμιος Καρακατσάνης συναντιέται ξανά με έναν από τους αγαπημένους του ρόλους, αυτόν του Γουίλι Λόμαν, στον «Θάνατο του Εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ.

Με την παράσταση, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, εγκαινιάζεται το θέατρο «Ζίνα» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας – ο ιστορικός κινηματογράφος ανακαινίστηκε σε θεατρική σκηνή, σύγχρονη και φιλόξενη, ένα θέατρο που βρίσκεται σε μια «ευαίσθητη» περιοχή λόγω των φετινών γεγονότων.

Ολα αυτά που βιώνει ο σύγχρονος κόσμος κάνουν το έργο, εξήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του, να παραμένει επίκαιρο, αφού το ποσοστό της φτώχειας σε παγκόσμια κλίμακα ακολουθεί σήμερα ανοδική πορεία και αποτελεί πλέον εν δυνάμει απειλή.

Πηγή έμπνευσής του στάθηκε για τον Μίλερ ο πατέρας του που ήταν εμποράκος. Πωλούσε γυναικεία ρούχα στη Νέα Υόρκη. Στη μεγάλη οικονομική ύφεση στην Αμερική το 1929 καταστράφηκε. Από εκείνη την ημέρα έπαψε να κοιτάει τον γιο του στα μάτια. Και έτσι, ντροπιασμένος, πέθανε.

Ο Γουίλι Λόμαν, ο εμποράκος της ιστορίας, ζει την τελευταία ημέρα της ζωής του. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα και με τον τρόμο ότι στα μάτια των άλλων θα είναι ένας αποτυχημένος.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης σκιαγραφεί άμεσα, οικεία, με δύναμη υπόγεια, με λεπτομέρειες εκφραστικές αλλά και συγκινησιακές, το τραγικό πορτρέτο του ηλικιωμένου αποτυχημένου πωλητή, ενός ανθρώπου που πίστεψε πως εκείνος μόνο δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τα κριτήρια που έθεσαν για όλη την ανθρωπότητα κάποιοι «ευυπόληπτοι» κύριοι που παροικούν σήμερα την κορυφή της πολιτικής και του επιχειρηματικού κόσμου.

Ο Λόμαν έφαγε τα πόδια του στον δρόμο και τώρα είναι άχρηστος. Πάντα υπήρχε κάτι το «ασταθές» στη δουλειά του. Αλλά τώρα ξαφνικά αυτή η «μη σταθερότητα» γίνεται καθολική και τον συντρίβει. Οταν ήταν νέος, ήταν ορμητικός, ευχαριστιόταν τη συναναστροφή με τους άλλους ανθρώπους – το αστείο, το πείραγμα, τη δουλειά.

Στις αρχές των εξήντα του χρόνων ξέρει τη δουλειά του καλύτερα από ποτέ. Αλλά εκείνα τα «μη σταθερά» πράγματα έγιναν αποφασιστικά. Το ζωηρό βήμα έφυγε και μαζί το χαμόγελο από το πρόσωπό του και η εγκάρδια ζεστασιά από την προσωπικότητά του. Είναι τελειωμένος. Η ζωή του στοίχειωσε και τον πρόλαβε. Ξαφνικά δεν είναι τίποτα.

Ο συγγραφέας μεταφέρει την τραγωδία στα όρια των απλών πραγμάτων.

Η πίστη και η κατανόηση της γυναίκας του εμποράκου (η Αφροδίτη Γρηγοριάδου ταιριαστά αφοσιωμένη σύζυγος), η εγωιστική έλλειψη φροντίδας των δύο γιων του, που εμφανίζονται νέοι, καυχησιάρηδες, μπερδεμένοι (Μιχάλης Μαρκάτης, Γρηγόρης Σταμούλης), η συμπαθητική αφοσίωση του γείτονα (ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και καίρια η παρουσία του Χάρη Εμμανουήλ), η ψυχρότητα του γιου του παλιού του αφεντικού (Κωνσταντίνος Καρβέλης) γίνονται τα «κλειδιά» για να ξεκλειδώσει κανείς το έργο.

Λάθος συνταγές
Και ύστερα οι λογαριασμοί, το αυτοκίνητο, τα μερεμέτια του σπιτιού… μα πάνω απ όλα η ψευδαίσθηση που πάνω της στήριξε τη ζωή του ο Λόμαν – ευκαιρίες που χάθηκαν, λάθος συνταγές επιτυχίας, μοιραία έλλειψη κατανόησης για τη θέση του στη διάταξη των πραγμάτων.

Η συνισταμένη όλων των παραπάνω αποτέλεσε τη σκηνοθετική γραμμή που ακολούθησε ο Γιάννης Ιορδανίδης (υπεύθυνος και για τη δραματουργική επεξεργασία), στήνοντας μια παράσταση ρέουσα και καλοζυγισμένη.

Εξαιρετική η ιδέα του Γιώργου Πάτσα με τη γεμάτη βαλίτσες «ράμπα», για το καλαίσθητο και ατμοσφαιρικό σκηνικό. Στα συν η μετάφραση του Αλέξανδρου Κοέν, η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Παίζουν επίσης: Στάθης Κακαβάς, Ελευθερία Ρήγου, Γιώργος Ρούφας. Ωραία παρουσία η νεαρή Ελευθερία Ευθυμιάτου. «Εγραψε» ως δροσερή και πολλά υποσχόμενη Δεσποινίς Φορσάιθ.

Αντιγόνη Καράλη

Ξένη δραματουργία

  • «Ο θάνατος του εμποράκου» στο «Ζίνα»
«Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»

Εξαιτίας της «παγκοσμιοποίησης» του ανθρωποβόρου καπιταλιστικού κεφαλαίου, χρόνια τώρα ζούμε το «θάνατο» του εμποράκου. Τον οικονομικό – συχνά και το φυσικό – θάνατο όλο και περισσοτέρων φτωχών και μικρομεσαίων εμπόρων και πλασιέ προϊόντων. Ζούμε το «θάνατό» τους όλο και δραματικότερα από τότε που εκδηλώθηκε η από καιρό υποφώσκουσα διεθνής οικονομική κρίση. Θα τον ζούμε όσο αυτή διαρκέσει, αλλά και μετά από αυτήν. Οσο θα «βασιλεύει» ο καπιταλισμός, όσο το «μεγάλο ψάρι θα τρώει το μικρό», όσο θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή τη διαχρονική και επίκαιρη αλήθεια διεκτραγωδεί «Ο θάνατος του εμποράκου», του Αρθουρ Μίλερ – μια μεγάλη ερμηνευτική επιτυχία, πριν 25 χρόνια, του Θύμιου Καρακατσάνη, ο οποίος το ξαναπαίζει στο νέο θέατρο «Ζίνα».Δραματουργικά αριστουργηματικό, τολμηρής κοινωνικής κριτικής έργο «Ο θάνατος του εμποράκου» (1949), είναι η τρίτη εκδοχή ενός έργου που ο Μίλερ έγραψε με αφορμή το κραχ στις ΗΠΑ, το 1929, το οποίο σημάδεψε δραματικά την οικογένειά του, τον ίδιο, την αριστερή ιδεολογία και το έργο του. Το κραχ, μαζί με πολλές χιλιάδες εμπόρων, ρήμαξε και τον πατέρα του. Μαθητής ακόμα ο Μίλερ βγαίνει στη βιοπάλη. Εικοσιενός ετών γράφει το πρώτο του έργο «Δεν είναι κακός» (1934), με θέμα το κραχ. Το 1937 γράφει τη δεύτερη εκδοχή, και το 1949 την τρίτη, με τίτλο «Ο θάνατος του εμποράκου». Ο Μίλερ επιμένοντας με το θέμα αυτό αποκάλυπτε ότι στον καπιταλισμό, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, το μεγάλο κεφάλαιο εξόντωνε και θα εξοντώνει τους ανίσχυρους εμπόρους. Οτι απαράβατος κανόνας του μεγάλου κεφαλαίου είναι να ξεζουμίζει και έπειτα να ταπεινώνει και ανενδοίαστα να πετά σαν στημένη λεμονόκουπα, πριν καν συνταξιοδοτηθεί, κάθε φουκαρά, όπως ο Γουίλι Λόμαν, που μετά από τριάντα χρόνια δουλειάς σε μια εταιρεία, απολύεται πριν την ώρα της συνταξιοδότησής του, πριν εξοφλήσει την τελευταία δόση του στεγαστικού δανείου του. Άφραγκος, ταπεινωμένος, απελπισμένος και λόγω του άνεργου γιου του, αυτοκτονεί. Ο Μίλερ κραυγάζει: Το «αμερικανικό όνειρο» περί ίσων ευκαιριών στην εργασία και τη ζωή είναι μια τεράστια απάτη του κεφαλαίου, που δυστυχώς «χάφτουν» οι κοινωνικά ασυνειδητοποίητες, εκμεταλλευόμενες λαϊκές μάζες, κρίνοντας έτσι και αυτές.

«Ο θάνατος του εμποράκου»

Ενα σπουδαίο έργο, σε μια υψηλής ποιότητας παράσταση, σε ρέουσα μετάφραση (Αλέξανδρος Κοέν), σκηνοθετημένη με ρεαλιστικό μέτρο (Γιάννης Ιορδανίδης), με λιτά ρεαλιστικό σκηνικό (Γιώργος Πάτσας), ατμοσφαιρικούς φωτισμούς (Λευτέρης Παυλόπουλος), με συνταρακτικής αλήθειας απλότητας ερμηνεία του Θύμιου Καρακατσάνη, τις εξαιρετικού μέτρου ερμηνείες των Αφροδίτη Γρηγοριάδου και Χάρη Εμμανουήλ, και τις γόνιμες υποκριτικές προσπάθειες των Μιχάλη Μαρκάτη, Γιώργου Ρούφα, Στάθη Κακαβά, Γρηγόρη Σταμούλη, Ελευθερίας Ρήγου, Κωνσταντίνου Καρβάλη και Ελευθερίας Ευθυμιάτου.

  • «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» στο «Αμφι-Θέατρο»

Γεννημένος από φτωχή οικογένεια, από έφηβος στη βιοπάλη, επίσης μεγάλος δραματουργός, ο Τενεσί Ουίλιαμς υπήρξε «κατήγορος» του πλαστού «αμερικανικού ονείρου». Με όλα σχεδόν τα έργα του, υπαρξιακά, ψυχολογικά δράματα – ιδιαίτερα ανίσχυρων κοινωνικά, μοναχικών, ανασφαλών, δύστυχων ανθρώπων – έπλασε μια αποκαλυπτική «τοιχογραφία» της μεταπολεμικής αμερικανικής κοινωνίας, μια «τοιχογραφία» άλλοτε με ορατό και άλλοτε με υποδόριο ταξικό υπόβαθρο. Ο Ουίλιαμς βιωματικά ήξερε ότι πάντα τα ανθρώπινα υπόκεινται στις ταξικές διαφορές, διαφορές που μπορεί να καταλήξουν ανθρωποβόρες, συνήθως από τον ταξικά ισχυρό, αλλά κάποτε και από τον ταξικά ανίσχυρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου με απολύτως ορατό ταξικό υπόβαθρο είναι το ψυχολογικό – σε πρώτη ανάγνωση – δράμα του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι». Μια πάμπλουτη, ηλικιωμένη μεγαλοαστή, καταπιεστική μητέρα ενός άεργου, μελαγχολικού ψευτοποιητή, υποσχόμενη μια μεγάλη χορηγία σε ψυχιατρικό κέντρο που δοκιμάζει τη μέθοδο της λοβοτομής, όχι μόνο κρατά κλεισμένη σε ψυχιατρείο τη φτωχή, νεαρή εξαδέλφη του γιου της (από το σόι του πατέρα του), αλλά και εξαγοράζει τη συνείδηση ενός ψυχιάτρου ζητώντας του να αχρηστεύσει την κοπέλα με λοβοτομή. Με αχαλίνωτη ταξική περιφρόνηση για την αθώα κοπέλα, και από μίσος γιατί ο γιος της διάλεξε την κοπέλα να τον συνοδεύσει στις τελευταίες διακοπές του στο εξωτερικό αντί για εκείνην, όπως του επέβαλε επί χρόνια, και επιδιώκοντας να μη μαθευτεί η αλήθεια για το πώς και γιατί δολοφονήθηκε ο γιος της στις διακοπές του, αλλά να κατηγορηθεί ως φονιάς του η κοπέλα, επιβάλει τη λοβοτομική εξόντωσή της. Πριν, όμως, επιβληθεί το «δίκιο» του ταξικά ισχυρού, η αλήθεια λέγεται. Ο γιος της μεγαλοαστής, αγνοώντας την κοινωνική πραγματικότητα των τριτοκοσμικών χώρων, μπουχτισμένος από τα κοσμοπολίτικα ταξίδια του και την «πατρόνα» μητέρα του, μαζί με την όμορφη εξαδέλφη του, ως «κράχτη» αναζήτησης ευκαιριακού εραστή, ταξιδεύει σε μια τριτοκοσμική χώρα όπου πέφτει θύμα πλήθους εξαθλιωμένων και πεινασμένων παιδιών. Το έργο, με την πάντα ανθεκτική θεατρικά μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, με το εξαιρετικό εικαστικά (ζωγραφικό) με ελάχιστα και λιτά μοντέρνα αντικείμενα σκηνικό και κοστούμια του Γιώργου Πάτσα (κοστούμια που αντιστοιχούν στο χαρακτήρα και την κοινωνική τάξη του κάθε προσώπου) και την υποβλητική μουσική του Γιάννη Αναστασόπουλου, υπηρετείται με λιτή, ψυχολογικού αλλά και κοινωνικού ρεαλισμού, σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου και τις συνολικά αξιόλογες ερμηνείες των Κατερίνας Χέλμη, Θανάση Κουρλαμπά, Πόπης Λυμπεροπούλου, Ζωής Ρηγοπούλου, Λευτέρη Πολυχρόνη, Μαριάνθης Κυρίου, με σημαντικότερη την ερμηνεία της Μαρίνας Ασλάνογλου.

  • «Ερωτευμένη με τον Βαν Γκογκ» στο «Τζένη Καρέζη»
«Ερωτευμένη με τον Βαν Γκογκ»

Εύστοχη, αισθαντική, βαθιά ανθρώπινη θεατρική βιογραφία του μεγάλου, αυτοδίδακτα, πρωτοπόρου και διαχρονικά μοντέρνου ζωγράφου, του πάμφτωχου, αγνοημένου στην εποχή του, τραγικού αυτόχειρα στα 37 του χρόνια, Βαν Γκογκ, είναι το έργο του Νοτιοαφρικανού στην καταγωγή ηθοποιού, σκηνοθέτη και δραματουργού Νίκολας Ράιτ «Ερωτευμένη με τον Βαν Γκογκ». Ο συγγραφέας συμπυκνώνει το βίο αυτού του στερημένου τα πάντα, ακόμα και τη χαρά του έρωτα, αυτού του «περίλυπου και πένητα» της ολλανδικής, αγγλικής και γαλλικής κοινωνίας και της τέχνης του 19ου αιώνα, μέσα από ένα μυθοπλαστικό εύρημα που αναδείχνει τη βαθύτατη ανάγκη κάθε ανθρώπου να αγαπηθεί.Ο συγγραφέας, παραλλάσσοντας πραγματικά βιογραφικά στοιχεία – την ερωτική απογοήτευση του ζωγράφου από μια πόρνη στο Λονδίνο – τον «φαντάζεται» νεαρό ένοικο δωματίου σε μια πανσιόν, η χήρα ιδιοκτήτρια της οποίας, μάνα μιας κόρης που παντρεύεται έναν άλλο ένοικο, επίσης υποψήφιο ζωγράφο, στερημένη τον έρωτα και την αγάπη επί πολλά χρόνια, ερωτεύεται τον αγνό, αγαθό, ταλαντούχο Βαν Γκογκ και την εκτυφλωτικών χρωμάτων ζωγραφική του. Ενας έρωτας, ανεκπλήρωτος, πλατωνικός που άφησε στη μοναξιά και τις δύο διψασμένες για αγάπη ψυχές, με το ζωγράφο να πεθαίνει από αβάσταχτη δυστυχία, πριν χαρεί την καταξίωση του έργου του.

Το έργο σε ρέουσα μετάφραση του Αντώνη Γαλέου και δραματουργική επεξεργασία της Λείας Βιτάλη, με θαυμάσιο σκηνικό και κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, φωτισμούς του Κώστα Ποταμιάνου, σκηνοθετημένο αισθαντικά, ατμοσφαιρικά, με ψυχογραφικό ρεαλισμό από τον Ανδρέα Θωμόπουλο, προσφέρει μια ελκυστική γνωριμία με το δραματικό βίο και το εκπληκτικής δύναμης έργο του μεγάλου ζωγράφου. Εξαιρετική, με την απλότητα, φυσικότητα, την εσώτατη, σπαρακτική ψυχογραφική αλήθεια της η ερμηνεία του Θανάση Δόβρη (Βαν Γκογκ) – ένας πολύ ελπιδοφόρος νέος ηθοποιός. Λιτή και αισθαντική είναι και η ερμηνεία της Ελένης Ερήμου. Αξιοσημείωτη η ερμηνευτική κατάθεση και των Αλκηστη Βούλγαρη, Ελένη Λιάσκα και Μιχάλη Κοιλάκου.

ΘΥΜΕΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 17/12/2008