Category Archives: ΟΡΝΙΘΕΣ

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ… Οι Ορνιθες θύμισαν κόμικς

  • 4.000 θεατές είδαν το έργο του Αριστοφάνη να «συναντά» τον Τιμ Μπάρτον και την επιστημονική φαντασία. Ακυρώθηκε λόγω βροχής η παράσταση του Σαββάτου

Εικόνες μιας μεγαλούπολης, ενός βιομηχανικού κόσμου «έδεσαν» με την ποίηση του Καρυωτάκη στις «Ορνιθες» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που «έκλεισαν» τα φετινά Επιδαύρια

Εικόνες μιας μεγαλούπολης, ενός βιομηχανικού κόσμου «έδεσαν» με την ποίηση του Καρυωτάκη στις «Ορνιθες» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που «έκλεισαν» τα φετινά Επιδαύρια

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος/Θα την αλλάξουμε τη ζωή!…». Οι στίχοι της Κατερίνας Γώγου από το ποίημα «Θα ‘ρθει καιρός» έγραψαν το φινάλε των αριστοφανικών «Ορνίθων», την Παρασκευή το βράδυ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Με αυτή την παράσταση, που χειροκρότησαν περίπου 4.000 θεατές στο κοίλον, οι οποίοι αψήφησαν τη βροχή που είχε πέσει νωρίτερα, ολοκληρώθηκαν τα φετινά Επιδαύρια. Το Σάββατο, λόγω της ισχυρής βροχόπτωσης στην περιοχή, έως και μισή ώρα πριν από την έναρξη, η παράσταση ματαιώθηκε. Είκοσι πόντοι νερού είχαν καλύψει την ορχήστρα και, παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων του φεστιβάλ (αλλά και της Πυροσβεστικής), ήταν αδύνατον να «στεγνώσει» το θέατρο. Ετσι τα «πουλιά» ανανέωσαν το ραντεβού τους με το κοινό, στις 27 και 28 Αυγούστου, στο Ηρώδειο. Συνέχεια

Advertisements

Πουλιά μουσκεμένα, ποτέ νικημένα

  • Μια θερινή καταιγίδα ματαίωσε μία από τις δύο τελευταίες παραστάσεις των φετινών Επιδαυρίων
  • Αποστολή: Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης
  • ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012
Η «ιερά» θυμέλη στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου βυθίστηκε, ώς τον αστράγαλο, το βράδυ του Σαββάτου, στα νερά της μπόρας που απέκλεισε ακόμη και δρόμους στα γειτονικά χωριά, γράφοντας το τέλος στα φετινά Επιδαύρια. Με τους μουσκεμένους «Ορνιθες» κατά Γιάννη Κακλέα και ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Συνέχεια

«Ορνιθες» σε κόσμο ονειρικό

ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

  • Εργο «τόσο επίκαιρο όσο και η ανάγκη του ανθρώπου να… δημιουργήσει μιαν άλλη κοινωνία», λέει ο Γιάννης Κακλέας για την κωμωδία του Αριστοφάνη που ανεβαίνει σήμερα και αύριο

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στους ρόλους του Πεισθέταιρου και Ευελπίδη αντίστοιχα

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στους ρόλους του Πεισθέταιρου και Ευελπίδη αντίστοιχα

«Ω, καλή μου ξανθιά/συντροφιά μου γλυκιά/που μαζί σου λαλώ/κάθε ωραίο σκοπό/ήρθες, ήρθες, εφάνης/με σουραύλι να υφάνεις/ύμνους, κελαηδισμούς/ήχους εαρινούς/εμπρός, αρχίνα, πέσ’ τους/γλυκά τους αναπαίστους…». Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας με ένα επιτελείο αξιόλογων ηθοποιών και σύμμαχο τη θρυλική μουσική του Χατζιδάκι αναζητεί τη Νεφελοκοκκυγία του σήμερα στην παράσταση των «Ορνίθων» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που θα παρουσιαστεί σήμερα και αύριο, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Κωμωδία εξαιρετικά επίκαιρη, οι «Ορνιθες» γράφτηκαν το 414 π.Χ., εποχή που ο πόλεμος, η πείνα, τα χρέη και η παρακμή μάστιζαν την Αθήνα. Η απόγνωση οδηγεί δύο ηλικιωμένους Αθηναίους στη φυγή και στη δημιουργία της ιδανικής πόλης σε συμμαχία με τα πτηνά. «Ενα ταξίδι στην επιθυμία για έναν κόσμο ελεύθερο, έναν κόσμο δίκαιο, με αίτημα την ευτυχία» είναι οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, υπογραμμίζει ο Γιάννης Κακλέας. Συνέχεια

Αναζητώντας την ιδανική πολιτεία. Οι αριστοφανικοί «Ορνιθες» σε Επίδαυρο, Ολυμπία και Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα

Ο Αριστοφάνης, πατριάρχης του ρεύματος της ουτοπικής Πολιτειολογίας, το 414 π.Χ., παραδίδει με τους «Ορνιθες» μια αριστοτεχνική προφητεία. Δύο Αθηναίοι, ο Πεισθέταιρος κι ο Ευελπίδης, εγκαταλείπουν τη φιλοπόλεμη Αθήνα και τα πολιτικοκοινωνικά δεινά αναζητώντας την ιδανική πολιτεία στον ουρανό και η παιγνιώδης κοινωνία των πουλιών, συναναστρεφόμενη τους τυχοδιώκτες εταίρους, θα ανταλλάξει τα οράματά της με ιδέες που αφορούν στην οργάνωση ενός κράτους σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα. Ετσι, ο ποιητής αφηγείται με κωμικό τρόπο τη μελαγχολική ιστορία της πτώσης των ανθρώπων από την αταξία στην τάξη, από το παιχνίδι στο θεσμό και τις συμβάσεις, από την αθωότητα και την ελαφράδα στη βαριά εμπειρία, που μας δένει οριστικά με τη γη.Σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης, μετάφραση Κ. Χ. Μύρης. Παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, παρουσιάζεται στην Επίδαυρο στις 14 – 15/8, στην Αρχαία Ολυμπία στις 17/8 και στο Θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, στις 19/8.

Χορογραφία Δημήτρης Σωτηρίου. Το σκηνικό της Ερσης Δρίνη είναι ένας καταυλισμός – ένας χώρος ονειρικού τσίρκου. Στην ίδια αισθητική τα κοστούμια της παράστασης του Γιάννη Μετζικώφ. Στην πορεία η στολή του τσίρκου αντικαθίσταται από φόρμες εργασίας, η μουσική του Μίνωα Μάτσα χάνει το ελεύθερο αίσθημά της και οδηγείται σε εμβατήρια και δοξαστικούς ύμνους προς την εξουσία.

Η σάτιρα είναι κυρίαρχη σε αυτό το πολύχρωμο πανηγύρι που σταδιακά σκοτεινιάζει, για να καταλήξει σε μια κινηματογραφική «ασπρόμαυρη νοσταλγία». Στην παράσταση συναντώνται διαφορετικές γενιές κωμικών. Ο Γιώργος Αρμένης και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και την Χρύσα Ρώπα. Γύρω τους οι έμπειροι στα «αριστοφανικά» Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Χρήστος Νίνης, Θέμης Πάνου και Νίκος Καρδώνης. Συμμετέχει 19μελής χορός που αποτελείται από ηθοποιούς, χορευτές και ακροβάτες.

Γιώργος Αρμένης, Όρνιθες, Μάγια Λυμπεροπούλου, Ντόρις Ντέρι, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Ρίτσος

  • Απ΄ την Τρίτη η Μιμή Ντενίση είναι Ιππότης της Εθνικής Τάξεως της Λεγεώνος της Τιμής. Ο εν Αθήναις πρέσβης της Γ αλλικής Δημοκρατίας κ. Κριστόφ Φαρνό της απένειμε τα σχετικά διάσημα. Συμβαίνουν και εις Παρισίους.
  • Η Μάγια Λυμπεροπούλου (στη φωτογραφία)- στις 8 Απριλίου κλείνουν πενήντα χρόνια απ΄ τη μέρα που πρωτοπάτησε το σανίδι, Κάθριν στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης»- επανεμφανίζεται στη σκηνή: θα πρωταγωνιστήσει μαζί με Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Άρη Λεμπεσόπουλο, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, Όμηρο Πουλάκη- απομένει ένας ακόμα ηθοποιός για να κλείσει η διανομή- στο «Κοκτέιλ πάρτι» του Τ. Σ. Έλιοτ που θ΄ ανεβάσει στο Φεστιβάλ Αθηνών η Βαρβάρα Μαυρομάτη. Υλοποιώντας, με αλλαγές στη διανομή, το σχέδιο που δεν ολοκληρώθηκε τον χειμώνα, αν κι οι δοκιμές είχαν αρχίσει, στο θέατρο «Προσκήνιο».
  • Το έργο του Έλιοτ, το οποίο στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά- απ΄ το θίασο της Έλσας Βεργή, στο ομώνυμο θέατρό της, σε σκηνοθεσία Λυκούργου Καλλέργη, το 1970/΄71- θα παιχτεί «Πειραιώς 260» σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη, μουσική Κ. Βήτα και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
  • «Διψασμένοι»: παίχτηκε- δεν παίχτηκε είκοσι μέρες στη Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας». Τώρα το Εθνικό, στο πλαίσιο του ανοίγματός του, ευέλικτη καθώς, άλλωστε, έχει σχεδιαστεί η παράσταση, την παρουσιάζει- και μπράβο του!- σε σχολεία.
  • Μπροστά στο να ΄ρχονται τα παιδιά των λυκείων με «πενταήμερη» στην Αθήνα και να πηγαίνουν- το ΄δα με τα μάτια μουστο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου το θεωρώ τουλάχιστον εθνική προσφορά… Διότι είναι μια απ΄ τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: ένα ωραίο, άμεσο, «μικρό», απολύτως καίριο στις μέρες μας…- η Οργή των παιδιών το θέμα του- έργο του ξεχωριστού Λιβανέζου του Καναδά Ουαζντί Μουαουάντ, ανεβασμένο έξυπνα, με συγκίνηση και ευαισθησία απ΄ τον Μανώλη Μαυροματάκη και την Τζένη Αργυρίου και με τρεις πολύ καλούς ηθοποιούς- τον ίδιο, την έκρηξη- Στεφανία Γουλιώτη (που κάθε τόσο επιβεβαιώνει τις ελπίδες που γέννησε με την Ηλέκτρα της) και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο που δίνει ρέστα- ε-ξαι-ρε-τι-κά εξελίσσεται- παίζοντας έναν οργισμένο, επιθετικό δεκαεπτάχρονο (στην κεντρική φωτογραφία με τον Μανώλη Μαυροματάκη). Αυτή η παράσταση, που καλύτερη για έφηβους δε βρίσκεται εύκολα, πιστεύω πως πρέπει- δεν ξέρω πώς και πότε- να ξαναγυρίσει στην έδρα της. Κρίμα να μην τη δούνε περισσότεροι.
  • Τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη θ΄ ανεβάσει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου ο Σωτήρης Χατζάκης στη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη και με μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Πισθέταιρος ο Γιώργος Αρμένης (φωτογραφία), Ευελπίδης ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Έποψ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς- ήτοι το ίδιο πρωταγωνιστικό τρίδυμο με το οποίο ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε στις επιτυχημένες αριστοφανικές «Θεσμοφοριάζουσες» που έκανε στην Επίδαυρο, το καλοκαίρι του 2006, με το Εθνικό. Ο Γιώργος Αρμένης επιστρέφει στους «Όρνιθες» μετά την ιστορική παράσταση του Δασκάλου του Κάρολου Κουν και του «Θεάτρου Τέχνης» στην οποία συμμετείχε- απ΄ το 1970- αρχικά στο Χορό, ως μαθητής της δραματικής σχολής, ως Κορυφαίος και Τροχίλος αργότερα. Η κωμωδία του Αριστοφάνη έχει να παιχτεί στην Επίδαυρο απ΄ το 2002 όταν την ανέβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης με τον Θεατρικό Οργανισμό «Αριστοφάνης». Το περσινό καλοκαίρι το «Θέατρο Τέχνης» παρουσίασε στο Ηρώδειο και σε περιοδεία μια ακόμη αναβίωση της παράστασης του Κάρολου Κουν αλλά το πιο πρόσφατο καινούργιο ανέβασμα του έργου στην ελληνική σκηνή χρονολογείται το καλοκαίρι του 2006 απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη η παράσταση με τον τίτλο «Όρνιθες 06», στο πλαίσιο της Πάτρας/ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006, παίχτηκε και στο Ηρώδειο.
  • Τρία ζευγάρια. Με προβλήματα σχέσης. Το ένα καλεί τ΄ άλλα δυο μια βραδιά στο σπίτι του. Κι εκεί, μεταξύ τυρού και αχλαδίου- και κάμποσων ποτών-, αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα απωθημένα. Και τα ζευγάρια αρχίζουν να «μπερδεύονται». Μετά το «πάρτι» η τάξη αποκαθίσταται και τα ζευγάρια τα βρίσκουν- ή κάπως έτσι… Το έργο με τον τίτλο «Γυμνοί» το ΄δα στο «Γκλόρια», σε μετάφραση Μαρίας και Ελένης Παξινού και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, τη σεζόν 2004- 2005. Το υπέγραφε η Γερμανίδα Ντόρις Ντέρι- η οποία είναι και σκηνοθέτρια του κινηματογράφου, πρόσφατα παίχτηκε στις αίθουσες η τρυφερή, βαθιά συγκινητική, ανθρώπινη ταινία της «Ανθισμένες κερασιές». Εδώ- στο «Γυμνοί»- τα ζευγάρια έβγαζαν τα ρούχα τους κι έπαιζαν μια… ιδιόρρυθμη τυφλόμυγα- αν μπορεί να αναγνωρίσει ο καθένας τους, με δεμένα τα μάτια, το κορμί του/της συντρόφου του.
  • Το έργο το ξανάδα – σε παραλλαγή τη σεζόν 2006- 2007 στο «Αγγέλων Βήμα»σε σκηνοθεσία και πάλι Κοραή Δαμάτη. Τώρα το υπέγραφε ο Κύπριος Νέαρχος Ιωάννου, το έλεγαν «Senza Storia»- εδώ τα ζευγάρια την έκαναν την παρτούζα στο σκότος… Πάω, τώρα, στο «Αμιράλ», να δω το «Θάρρος ή αλήθεια;» και βλέπω πάλι το έργο, σε άλλη παραλλαγή- εδώ τα ζευγάρια «ανταλλάσσουν» για μια βραδιά συζύγους. Αυτή τη φορά υπογραμμένο απ΄ τον Αμερικανό Τζεφ Γκουλντ- η μετάφραση του Γιώργου Ηλιόπουλου, η σκηνοθεσία του Γιάννη Βούρου.
  • Ψάχνω στο Διαδίκτυο και βρίσκω τυπωμένο, με έτος έκδοσης το 2001, το έργο της Ντόρις Ντέρι με τον τίτλο «Ηappy- Εin Drama» (που δεν είναι σαφές αν είναι θεατρικό ή πεζογράφημα) και που η ίδια το ΄χει κάνει ταινία το 2002 με τον τίτλο «Νackt» («Γυμνοί»). Ο Νέαρχος Ιωάννου- που ΄χει ζήσει στη Γερμανία αρκετά χρόνια όπως διαβάζω σε βιογραφικό του- πρωτοπαρουσίασε το έργο του στην Κύπρο πολύ νωρίτερα- το 1999. Κι ο Τζεφ Γκουλντ το δικό του- πρωτότυπος τίτλος «Ιt΄s Just Sex»- το ΄χει γράψει το 2002.
  • Δεν πρόκειται για το ίδιο ακριβώς έργο, άλλωστε δεν έχω τα κείμενα να τα συγκρίνω – αλλά είναι σαν τρεις συγγραφείς να ΄γραψαν πάνω σ΄ έναν κοινό καμβά διαφορετικούς διαλόγους βάζοντας ο καθένας τις πινελιές του- σαν ο ένας να διασκευάζει τον άλλο.
  • Έχω εντελώς μπερδευτεί… Μήπως κάποιος απ΄ το κοινό μπορεί να με βοηθήσει; Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, με αφορμή το φετινό εορτασμό των εκατό χρόνων απ΄ τη γέννησή του, μας ετοιμάζει, ακούω, το Φεστιβάλ Αθηνών. Στο πλαίσιο του, απ΄ ό,τι έμαθα, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (φωτογραφία) θα ερμηνεύσει τη «Φαίδρα» του- απ΄ τους μονολόγους της «Τέταρτης Διάστασης»- σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.

Είμαι ο Γιώργος και δεν τελείωσα… Διότι δε μου δίνουνε την ολόκληρη σελίδα που ζητάω κάθε τόσο, καθώς δεν ξέρω τι να πρωτοχωρέσω εδώ, και δεν προλαβαίνω να τελειώσω. Οπότε… συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη.

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009