Category Archives: ΟΡΕΣΤΗΣ

Ιταλικά εγκώμια για τον «Ορέστη» του Εθνικού

Συγκεντρώνοντας τις υμνητικές κριτικές των εφημερίδων, αλλά και του κοινού που κατέκλυσε για τρεις συνεχόμενες ημέρες (24-26/9) το Teatro Olimpico στη Βιτσέντζα της Ιταλίας, το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τον Ορέστη του Ευριπίδη κλείνοντας τις παραστάσεις του 63ου Κύκλου Κλασικού Θεάτρου. «Η γοητεία της σκηνοθεσίας» του Γιάννη Χουβαρδά, σημειώνει η Claudia Provvedini στην Corriere della Sera, «είναι ότι κατάφερε να βρει τον ζωντανό πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας με τη δύναμη της γλώσσας, δραστικής σαν ηφαίστειο ακόμα και στα νέα ελληνικά: οι ηθοποιοί αρθρώνουν τις στιχομυθίες σαν κραυγές επαναστατικές, τον πνευματώδη λόγο με κορύφωμα παραφοράς, ξετυλίγουν τα λυρικά κομμάτια σαν να ήταν μεταφορές του Δάντη ή του Σαίξπηρ, θέτουν ερωτήματα σχετικά με το νόημα της ανθρώπινης ζωής… Ο Λόγος, εν ολίγοις, είναι περισσότερο πράξη από τις φυσικές πράξεις». Με λίγα λόγια, έξω πάμε καλά…

Ο «Ορέστης» του Εθνικού στην Ιταλία

  • Στη Βιτσέντζα της Ιταλίας και πιο συγκεκριμένα στο «Τεάτρο Ολύμπικο» πρόκειται να φιλοξενηθεί ο πολυσυζητήμενος «Ορέστης» του Εθνικού Θεάτρου μας.

  • Στις 24, 25 και στις 26 του μήνα οι Ιταλοί θεατρόφιλοι θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν την παράσταση-πρόταση που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Χουβαρδάς και που έσπασε ταμεία στην Επίδαυρο.

Η Στεφανία Γουλιώτη και ο Νίκος Κουρής στον «Ορέστη» που θα παρουσιαστεί στο «Τεάτρο Ολύμπικο», στη Βιτσέντζα της Ιταλίας.

Η Στεφανία Γουλιώτη και ο Νίκος Κουρής στον «Ορέστη» που θα παρουσιαστεί στο «Τεάτρο Ολύμπικο», στη Βιτσέντζα της Ιταλίας.

Μετά από τον άγριο φόνο της μητέρας του, Κλυταιμνήστρας, κυνηγημένος από τις Ερινύες και καταδικασμένος σε θάνατο απ’ την πόλη, ο Ορέστης μαραζώνει, έχοντας στο πλάι του την Ηλέκτρα. Στο Αργος καταφθάνουν από την Τροία ο Μενέλαος και η Ελένη. Τα δύο αδέλφια προσδοκούν από τον Μενέλαο να παρέμβει, αλλά ούτε αυτός ούτε ο Τυνδάρεως θέλουν να τους βοηθήσουν. Τον Ορέστη υποδύεται με συνέπεια ο Νίκος Κουρής και το ρόλο της Ηλέκτρας ερμηνεύει με οίστρο η Στεφανία Γουλιώτη. Στο πλευρό τους οι Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Καραθάνος, Τάνια Τρύπη, Γεωργιάννα Νταλάρα, Χρήστος Στέργιογλου, κ.ά.

Τέτοιο θέατρο δεν κόβεται

  • Απρόβλεπτα και μικροπροβληματάκια προχθές στην Ελευσίνα;

Ναι. Ηταν τα γενικευμένα «γιούχα», που εισέπραξε στην αρχή ο δήμαρχος Ελευσίνας, όταν επιχείρησε να απευθύνει προεκλογικού τύπου χαιρετισμό. Ηταν ο μεταλλικός σκελετός του θεάτρου, που έτριζε εκκωφαντικά στο βήμα κάθε καθυστερημένου θεατή -και ήταν πολλοί όσοι έφταναν κι ένα μισάωρο μετά την έναρξη του, κατά Γιάννη Χουβαρδά και Εθνικό Θέατρο, «Ορέστη» του Ευριπίδη. Ηταν ακόμα η ηχώ, που έκανε τα λόγια των ηθοποιών πότε πότε να επιστρέφουν «διπλά» ή να χάνονται. Και ήταν και τα καταραμένα κινητά στα οποία μερικοί απαντούσαν αμέριμνοι κι άλλοι τα άφηναν να χτυπούν -ένα βαρύ λαϊκό που αναδύθηκε με αναίδεια από μια τσάντα, προκάλεσε γέλια στην κερκίδα.

Κι όμως, όλα εξατμίστηκαν μπροστά στα θέλγητρα της βραδιάς. Ηταν η ίδια περιοχή που μπορεί να φέρει τις μνήμες μιας οδυνηρής εργατικής καθημερινότητας, αλλά όταν πέφτει το φως, αποκτά αυτή τη λίγο μελαγχολική, λίγο αισθησιακή, ποιητική αχλύ του παραθαλάσσιου ελληνικού χωριού. Ηταν η μοναδικότητα του θεάτρου, στα ερείπια του παλιού εργοστασίου που επιβάλλονται ως ένα υποβλητικό σκηνικό το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, λειτούργησε άψογα υπέρ του σκηνοθετικού οράματος του Χουβαρδά. Ηταν η ίδια η παράσταση, που είχε μοντέρνα άποψη αλλά, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συχνά, την τεκμηρίωνε τόσο πειστικά, ώστε να σκεφτεί κανείς πως αυτή τη φορά κάτι πραγματικά καινούργιο κόμισε ο σκηνοθέτης. Ηταν οι ηθοποιοί, όλοι τους ικανοί να ανταποκριθούν στις μεταπτώσεις, στις αμφιθυμίες, σε όλα όσα χρωμάτισαν δηλαδή κάθε ρόλο, στην γκάμα του φακού της τραγικωμωδίας, μέσα από τον οποίο είδε ο Χουβαρδάς τον «Ορέστη» του Ευριπίδη. Ηταν ο νεανικός Χορός, που συνέκλινε υπέρ μιας ευφυούς πρότασης για την παρουσία και τη λειτουργία του.

Κι εκτός απ’ όλα αυτά, ήταν και η κυρία δίπλα μας στο λεωφορείο της επιστροφής. Διασχίζοντας την εθνική, με το αίσθημα πληρότητας που αφήνει ένα καλό θέαμα, πιάσαμε την κουβέντα. Συνταξιούχος καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας, λάτρις της μουσικής και του βιβλίου, γυναίκα αλέγρα και ενδιαφέρουσα, εξομολογούνταν πως η περικομμένη σύνταξή της την ανάγκασε να εγκαταλείψει μικρές πολυτέλειες, όπως το κομμωτήριο ή τις μεγάλες διαδρομές με το αυτοκίνητο. Εξ ου και το λεωφορείο για το πήγαιν’-έλα στην Ελευσίνα. Γιατί «αυτό που δεν θα κόψω», έλεγε χαμογελώντας, «είναι το θέατρο».

  • ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 31 Αυγούστου 2010