Category Archives: Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ

Θέατρο σε μια γκαρσονιέρα

1 Οι θεατές μπαίνουν στην ερωτική φωλιά του ζευγαριού του έργου σαν επισκέπτες σε μια κανονική γκαρσονιέρα 2 Ο Χρ. Κωστόπουλος είναι συνεπής στο  ραντεβού με το κοινό. Φτάνει  κρατώντας ένα γλαστράκι για να  τον γνωρίσουν και την ατζέντα  του 3 Το κουδούνι της πόρτας  χτυπά και η παράσταση αρχίζει 4   Η Λένα- Κάρεν (Ιουλία Σιάμου)  τον καταδυναστεύει. Ο ΠέτροςΤζέρι (Χρ. Κωστόπουλος) δεν  σταματά να την αγαπά 5 Αφού  τελειώσει η παράσταση, ηθοποιοί και θεατές γίνονται μια παρέα  και συζητούν. Για όλα. Το έργο,  το θέατρο, τις ζωές τους...
Στάση Αγγελοπούλου. Στο κατάστημα Wind επί της Πατησίων. Ωρα 21.20. Είναι οι μόνες πληροφορίες που λαμβάνουν με SΜS οι τολμηροί που θα παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση μέσα σε μια γκαρσονιέρα. Οι καλλιτεχνικοί πειραματισμοί αλλά και η οικονομική κρίση έχουν πολλαπλασιάσει τον τελευταίο καιρό τους τόπους και τους τρόπους εκτέλεσης της θεατρικής πράξης
Κάθε βράδυ, από Τετάρτη έως Κυριακή, στη γωνία Πατησίων και Πιπίνου, δέκα το πολύ δεκατρείς άνθρωποι περιμένουν να οδηγηθούν στη μυστική διεύθυνση όπου διαδραματίζεται το έργο του Μ. Ρ. Αναστασάκη «Dominatrix», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση. Για κάποιους είναι εύκολο να λάβουν την απόφαση να ακολουθήσουν, το άγνωστο τους δελεάζει. Για άλλους είναι λίγο άβολο να μη γνωρίζεις πού θα πας. Ο ένας από τους δύο ηθοποιούς της παράστασης είναι πάντα συνεπής στο ραντεβού των 21.20. Κρατώντας στο ένα χέρι ένα γλαστράκι και στο άλλο μια ατζέντα, κάνει τις συστάσεις με τους θεατές. Αυτοί πάλι συνήθως έχουν γνωριστεί μεταξύ τους. Το πέπλο μυστηρίου πάντως που σκεπάζει την τοποθεσία της γκαρσονιέρας- θεάτρου προκαλεί το ενδιαφέρον του κοινού. Οπως υποστηρίζουν οι ηθοποιοί, αν και άρχισαν παραστάσεις από τις 22 Σεπτεμβρίου, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κατάφεραν να εξασφαλίσουν θέσεις για φίλους τους.

Δεν είναι μια συνηθισμένη παράσταση. Σκηνοθέτης και ηθοποιοί επέλεξαν αντί να στήσουν στο θεατρικό σανίδι μια γκαρσονιέρα, να μετατρέψουν την πραγματικότητα σε σκηνικό. Πολυθρόνες σκηνοθέτη και παλιές ξύλινες καρέκλες καφενείου για να καθήσουν οι θεατές στο σαλονάκι. Φυσικός φωτισμός από τον γλόμπο που κρέμεται στο χολ- σκηνή. Μια παλιά δίφυλλη συρόμενη πόρτα με τζάμι για αυλαία. Ελάχιστα αντικείμενα αραδιασμένα και στους δύο χώρους. Μια καρέκλα, ένα ραδιόφωνο και μια υδρόγειος σφαίρα. Ακόμη και η μουσική που ακούγεται κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι ό,τι παίζει ο εκάστοτε σταθμός που θα πιάσει το χέρι της Dominatrix.

Οι θεατές αρχίζουν τις ερωτήσεις πριν καν ο ηθοποιός στρίψει το κλειδί της εξώπορτας και μπουν στην ισόγεια γκαρσονιέρα κάπου στην Κυψέλη. «Πόσο ενοίκιο πληρώνετε;». «Τουαλέτα μπορούμε να πάμε;». «Dominatrix; Λατινικό δεν είναι;». Η Ιουλία Σιάμου και ο Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, οι δύο πρωταγωνιστές, απαντούν σε όλες με χαμόγελο. Είναι άλλωστε σαν να τους υποδέχονται στο σπίτι τους. Ή για να είμαστε συνεπείς με την πλοκή του έργου, στην ερωτική τους φωλιά. «Καθήστε. Οποιος θέλει ας πιει νεράκι κι ας πάει τουαλέτα. Η παράσταση διαρκεί μία ώρα κι ένα τέταρτο. Δεν υπάρχει διάλειμμα. Σε τρία λεπτά ξεκινάμε. Απενεργοποιήστε τα κινητά σας».

Οταν ο Δημήτρης Φοινίτσης τούς πήγε για πρώτη φορά στην γκαρσονιέρα είχαν κι οι τρεις την ίδια απορία: «Μπορεί άραγε να γίνει θέατρο σε έναν τέτοιο χώρο;». «Δεν υπάρχει μουσική, ατμόσφαιρα, σκηνικό να πιαστείς», μας λέει η Ιουλία Σιάμου. «Είσαι σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις την ψευτιά σου», θα συμπληρώσει. Τόσο αυτή όσο και ο συμπρωταγωνιστής της συνεχίζουν να νιώθουν περίεργα που το κοινό είναι δυο βήματα μακριά τους. Την ίδια αμηχανία έως έναν βαθμό αισθάνεται και η άλλη πλευρά, όπως παραδέχονται οι θεατές. Ειδικά επειδή δεν συμμετέχουν. Διατηρούν, θεωρητικά πάντα, την απόσταση του θεατή από τα δρώμενα στη σκηνή. «Ισως να μπαίνουν και λίγο στον ρόλο του ματάκια» θα επισημάνει γελώντας ο Χρυσοβαλάντης.

Το ερέθισμά τους, λένε, ήταν καλλιτεχνικό. Είδαν μια πρόκληση και θέλησαν να δοκιμάσουν αν όντως γίνεται θέατρο σε μια γκαρσονιέρα. Μια ιδέα διαδεδομένη στο εξωτερικό, όχι όμως και στην Ελλάδα. Είχαν όμως κι ένα κίνητρο οικονομικό. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, τα ενοίκια των θεάτρων παραμένουν υψηλά. «Εδώ δίνουμε ένα συμβολικό ποσό στη φίλη που διαθέτει την γκαρσονιέρα», σημειώνει ο Χρυσοβαλάντης. Κι έτσι έχουν την πολυτέλεια να μην κόβουν εισιτήρια. Πάνω στο καλοριφέρ της σκηνής υπάρχει ένα ασημένιο γουρουνάκι- κουμπαράς. Εκεί οι θεατές αφήνουν «ό,τι έχουν ευχαρίστηση» στο τέλος.

Κάρεν, Πέτρος, Λένα, Τζέρι. Οι ρόλοι του ζευγαριού εναλλάσσονται διαρκώς. Στην πρώτη μισή ώρα οι περισσότεροι θεατές συνήθως συγχέουν πρόσωπα και καταστάσεις. Στη σκηνή του τέλους όμως, κι ενώ οι πρωταγωνιστές επαναλαμβάνουν την έναρξη του έργου μπερδεύοντας τα λόγια τους, οι πιο ενδόμυχες πτυχές της ανθρώπινης σχέσης που προσπαθούν να παρουσιάσουν, γίνονται κατανοητές. Μόλις «πέσει η αυλαία» τα φώτα του μικρού σαλονιού ανάβουν, ο Χρυσοβαλάντης φέρνει έναν δίσκο με πλαστικά ποτηράκια και μια κανάτα κόκκινο κρασί. Είναι η ώρα που οι δύο ηθοποιοί θα κάτσουν παρέα με τους δέκα θεατές για να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες. Για την παράσταση, τις ζωές τους. Για τα πάντα.

«Πώς σας φάνηκε;», είναι η πρώτη ερώτηση. Ο Χρυσοβαλάντης μιλά πιο πολύ. Η Ιουλία χρειάζεται πέντε λεπτά και ένα τσιγάρο για να χαλαρώσει. «Δεν έχει σημασία να καταλάβετε την υπόθεση, αλλά τι νιώθετε», τους λέει. Ωστόσο, οι θεατές έχουν απορίες. Γιατί το γλαστράκι εμφανίζεται και ως στοιχείο της δράσης. Πόσες πρόβες χρειάστηκαν. Αν οι ηθοποιοί έχουν ξανασυνεργαστεί. Ποιες σχολές έχουν τελειώσει. Η Εβίτα και η Λυδία, που παρακολούθησαν την παράσταση μαζί μας, είναι φοιτήτριες δραματικής σχολής. Οι παρατηρήσεις και οι ερωτήσεις τους είναι ώς έναν βαθμό τεχνικές. «Η ένταση στα σώματά σας, οι φλέβες που πετάγονταν στον μονόλογο, μας άρεσαν πολύ». «Ο χώρος μάς ορίζει» απαντούν οι ηθοποιοί, «έχουμε επηρεαστεί λίγο κι από τη λογική του κινηματογράφου».

Οσο περνά η ώρα όμως, η συζήτηση παίρνει άλλη τροπή. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κοινό εστιάζει στις κοινωνικές προεκτάσεις του έργου. Για παράδειγμα στην τελευταία σκηνή που μπερδεύουν τα παπούτσια και τα λόγια τους, η πλειονότητα βλέπει την αλλαγή των ρόλων των δύο φύλων στη σύγχρονη κοινωνία. Ειδικά οι θεατές μεγαλύτερης ηλικίας δεν διστάζουν να παραδεχθούν ενώπιον αγνώστων πως έχουν ζήσει ανάλογα με την πλοκή περιστατικά. Είναι ένα οιονεί group therapy το διαδραστικό μέρος της παράστασης. Η κουβεντούλα είναι λυτρωτική και χαλαρωτική για τις δύο πλευρές. Το παραδέχονται και οι μεν και οι δε. Δεν είναι άλλωστε σύνηθες να σε ξεπροβοδίζει ο ηθοποιός όταν φεύγεις από το θέατρο, όπως συμβαίνει στη «Dominatrix». Βέβαια, δεν είναι λίγοι αυτοί που δηλώνουν ευθαρσώς πως δεν τους άρεσε. Που προτιμούν το «παραδοσιακό» θέατρο, με τη σκηνή, τα σκηνικά, την πλατεία.

info

«Dominatrix», του Μ. Ρ. Αναστασάκη, από την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση. Ερμηνεύουν: Ιουλία Σιάμου, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος. Τηλ. 6907-390.333

Φωτισμός από γλόμπο, δίφυλλη πόρτα για αυλαία, ελάχιστα αραδιασμένα αντικείμενα για σκηνικό και μουσική από το ραδιόφωνο συνθέτουν τη θεατρική ατμόσφαιρα της γκαρσονιέρας

Της Καρολίνας Παπακώστα, TA NEA: Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010