Category Archives: Οι Ράγες πίσω μου

Ο Χάρης Ρώμας στη σκηνή

Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ
Ο Χάρης Ρώμας γράφει πρώτη φορά θεατρικό έργο και απ’ ό,τι λέει το θέατρο θα είναι στο εξής η προτεραιότητά του κι όχι η τηλεόραση. «Οι ράγες πίσω μου», με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον ίδιο, παρουσιάζονται στο Τρένο, στο Ρουφ.

Ο Θαλής στέκεται σ’ ένα σιδηροδρομικό σταθμό μιας επαρχιακής πόλης. Μόλις έφτασε για να συναντήσει τη γυναίκα του που πρόκειται να φύγει με τον εραστή της, και να την παρακαλέσει να μείνει. Και ξαφνικά βλέπει να ξεπηδούν μπροστά του αποσπάσματα και πρόσωπα απ’ όλη του τη ζωή. Ενας νεαρός χάκερ δέχεται το κύμα των αναμνήσεών του. Θα του διηγηθεί πικρά -και κάποτε κωμικά- ιστορίες που τον σημάδεψαν, αυτόν ένα μέτριο, ονειροπόλο ανθρωπάκο.

«Είναι πράγματα που έχουν προκύψει από προσωπικές μνήμες, διαβάσματα και διηγήσεις», λέει ο Χ. Ρώμας. «Κάποιες γενιές οραματίστηκαν μεγάλες επαναστάσεις. Η δική μου, της μεταπολίτευσης, κινήθηκε σ’ ένα μεταίχμιο παρατηρώντας την καταστροφή ιδεολογιών και οραμάτων. Σ’ αυτή τη γενιά ανήκει ο ήρωάς μου. Ενας άνθρωπος που ποτέ δεν κατάφερε να ξεχωρίσει σε τίποτα. Δεν είναι ούτε ωραίος ούτε άσχημος, ούτε έξυπνος ούτε κουτός, ούτε καλός ούτε κακός. Είναι λίγο σαν να μην υπάρχει. Κι όμως, έχει έντονη κριτική σκέψη κι αληθινό συναίσθημα».

Ο Αν. Κολοβός και ο Δ. Καρατζιάς ζωντανεύουν τον πατέρα, τον φίλο και τον λοχία του Θαλή στο στρατό. Η Θωμαΐς Ανδρούτσου υποδύεται τις γυναίκες της ζωής του: τη θεία, το πρώτο του φλερτ, μια πόρνη, τη γυναίκα του, τη δασκάλα που ερωτεύτηκε και φοβήθηκε ως παιδάκι.

Την παράσταση γεμίζουν τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου, πηγή έμπνευσης του έργου για τον συγγραφέα αλλά και αγαπημένος ποιητής του ήρωα. Τα τραγούδια δίνουν το έναυσμα στον ήρωα να μπαίνει στις εποχές και το θέμα των αφηγήσεών του.

«Είμαι σταμπαρισμένος ως ηθοποιός με πετυχημένη τηλεοπτική καριέρα», παραδέχεται ο Χ. Ρώμας. «Ποτέ μέχρι τώρα δεν τόλμησα να εκτεθώ στο θέατρο. Κάνω το βήμα με προσοχή και σεβασμό. Οι προθέσεις μου είναι, ίσως, πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρες: Θέλω να ξαναγυρίσω στα όνειρα των νεανικών μου χρόνων. Ξέρω ότι η τηλεόραση καπέλωσε τη θεατρική μου ταυτότητα. Μια μερίδα ανθρώπων του τύπου έγιναν απέναντί μου καχύποπτοι. Η τηλεόραση δεν βγαίνει απ’ τη ζωή μου γιατί ακόμα τη χρειάζομαι να στηρίζει τα όποια βήματά μου στο θέατρο. Ομως δεν την υπερασπίζομαι όπως παλιότερα. Και θα διαθέσω όσο χρόνο χρειάζεται για να τα καταφέρω».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 30/11/2008
Advertisements