Category Archives: Ξένο θέατρο

«The Pride» του Αλέξι Κέι Κάμπελ

thepride-production-02Τrafalgar Studios

http://www.thepridewestend.com

«The Pride». Το έργο του Αλέξι Κέι Κάμπελ, που πρωτοανέβηκε το 2008 και κέρδισε το βραβείο Ολίβιε, εστιάζει στην τεράστια αλλαγή που σημειώθηκε στη Βρετανία όσον αφορά στην κοινωνική στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, αντιπαραβάλλοντας τη δεκαετία του ’50 με τη σημερινή εποχή. Το παρελθόν αντιπροσωπεύεται από ένα «τρίγωνο» – τον Φίλιπ, τη σύζυγό του Σίλβια και τον Ολιβερ, με τον οποίο ο Φίλιπ είναι ανομολόγητα ερωτευμένος. Στη σημερινή εποχή έχουμε και πάλι τρία άτομα με τα ίδια ονόματα, μόνο που τώρα ο Φίλιπ και ο Ολιβερ είναι ζευγάρι και η Σίλβια είναι η καλή φίλη του Ολιβερ, στην οποία εξομολογείται τα προβλήματά του. Εύστοχο, αιχμηρό αλλά και διασκεδαστικό, το έργο σκηνοθετήθηκε στο νέο ανέβασμά του από τον Τζέιμι Λόιντ, ο οποίος απέσπασε εξαιρετικές ερμηνείες από τους τρεις ηθοποιούς που ερμηνεύουν τους ήρωες του ’50 αλλά και του σήμερα: τον Χάρι Χάντεν-Πάτον (Φίλιπ), τον Αλ Γουίβερ (Ολιβερ) και τη Χέιλι Ατγουελ (Σίλβια). Εως τις 9 Νοεμβρίου.

Βουτιά στα βαθιά νερά της εξαπάτησης. Μια οξυδερκής κοινωνική κωμωδία για την ανάπτυξη της κουλτούρας της αποζημίωσης

 

l-r-nigel-lindsay-daniel-mays-monica-dolan-in-the-same-deep-water-as-me-at-the-donmar-warehouse-2013-credit-johan-perssonThe Guardian

Το καινούργιο έργο του Νικ Πάιν «The Same Deep Water As Me» («Στα ίδια βαθιά νερά με μένα», στο θέατρο Donmar Warehouse) εκτυλίσσεται σ’ ένα λονδρέζικο δικηγορικό γραφείο που ειδικεύεται στις αγωγές αποζημίωσης για προσωπικές βλάβες, θέμα που πιθανόν να μην ακούγεται θεατρικά ελκυστικό. Είναι όμως μια πολύ οξυδερκής κοινωνική κωμωδία για την εκθετική ανάπτυξη της κουλτούρας της αποζημίωσης, που βασίζεται σε «κατασκευασμένα» ατυχήματα: όχι τόσο ωμή όσο η ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ «The Fortune Cookie», αλλά εξαιρετικά διασκεδαστική. Το φιλμ του Γουάιλντερ έδειχνε έναν πανούργο δικηγόρο να εκμεταλλεύεται έναν αφελή πελάτη: ο Πάιν το αντιστρέφει αυτό, δείχνοντας δύο μικροδικηγόρους, τον Χάρι και τον Αντριου, να τους «φέρνει βόλτα» ένας απατεώνας. Oταν ένας παλιός συμμαθητής του Αντριου, ο Κέβιν, εμφανίζεται και τους λέει ότι είναι θύμα μιας σύγκρουσης όπου εμπλέκεται ένα φορτηγό σούπερ μάρκετ, ο Μπάρι οσμίζεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Αντριου όμως τον πείθει να αναλάβουν την υπόθεση του οργίλου «θύματος» και στη δίκη η συνήγορος του σούπερ μάρκετ ξηλώνει σιγά σιγά τους απατηλούς ισχυρισμούς του. Συνέχεια

Τραγωδία στο τέλος της αποικιοκρατίας. Το όραμα και οι αγώνες του Πατρίς Λουμούμπα για τη δημιουργία του Κονγκό

13congo1707prodThe Guardian

Οι ταραχές που ακολούθησαν την ανεξαρτησία του Κονγκό είχαν εμπνεύσει τον Τζον Αρντεν να γράψει το έργο «Η τελευταία καληνύχτα του Αρμστρονγκ», το 1964. Δύο χρόνια αργότερα, ο Αϊμέ Σεζέρ, ο ποιητής και δραματουργός από τη Μαρτινίκα, άγγιξε τα ίδια γεγονότα στο εκπληκτικό έργο του «A Season in the Congo», που τώρα έκανε τη βρετανική του πρεμιέρα στο Young Vic του Λονδίνου, σε μετάφραση του Ραλφ Μάνχαϊμ και σκηνοθεσία του Τζο Ράιτ. Είναι μια εξαιρετική παραγωγή που θα πρέπει να προσελκύσει όσους αγαπούν το πολιτικό θέατρο. Και επίσης, με δεδομένο ότι περιέχει μια τρομερή ερμηνεία από τον Τσίουετελ Ετζιόφορ, όσους απλώς απολαμβάνουν την καλή ηθοποιία.

Ο στόχος του Σεζέρ σ’ αυτό το μεγάλο, φιλόδοξο έργο ήταν να ιχνηλατήσει τη διαδικασία εξόδου από την αποικιοκρατία και να δημιουργήσει έναν τραγικό ήρωα στο πρόσωπο του Πατρίς Λουμούμπα. Βλέπουμε αρχικά τον Λουμούμπα το 1955, όταν είναι πωλητής μπίρας και πολιτικός ακτιβιστής στο Βελγικό Κονγκό. Τον Ιούνιο του 1960, έχει πλέον γίνει ο πρώτος πρόεδρος του νέου ανεξάρτητου κράτους. Ο Λουμούμπα επιτίθεται αμέσως στις βελγικές αποικιοκρατικές δομές και εγκαθιστά τον παλιό του σύμμαχο, Τζόζεφ Μομπούτου, ως αρχηγό του στρατού. Εχει όμως να αντιμετωπίσει την απόσχιση της πλούσιας σε ορυκτά επαρχίας της Κατάνγκα, την επέμβαση από βελγικά στρατεύματα και την κατάρρευση του ονείρου του για ένα ενωμένο Κονγκό. Το 1961, ο Λουμούμπα δολοφονείται και ο θάνατός του οδηγεί στην 32χρονη δικτατορία του Μομπούτου.
Συνέχεια

«Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα»…

Apollo Theatre

http://www.apollotheatrelondon.co.uk

«Long Day’s Journey into Night». Στο «Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα», ο Ευγένιος Ο’ Νιλ αφηγείται τη δραματική ιστορία μιας οικογένειας καθώς τα μέλη της παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες (ανάμεσά τους ο εθισμός σε ναρκωτικά) κατά τη διάρκεια μιας μοιραίας μέρας των αρχών του 20ού αιώνα. Ο διάσημος Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας περιέλαβε αυτοβιογραφικά στοιχεία από την ιστορία της οικογένειάς του στο έργο αυτό, που το έγραψε το 1942, αλλά απαγόρευσε να παρουσιαστεί στο θέατρο πριν από τον θάνατό του, που επήλθε 11 χρόνια αργότερα. Η νέα αυτή παραγωγή του έργου σκηνοθετήθηκε από τον Αντονι Πέιτζ, έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του αγγλικού θεάτρου, και έχει ήδη κερδίσει θερμά σχόλια από την κριτική, η οποία εκθειάζει και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο Ντέιβιντ Σάτσετ και η Λόρι Μέτκλαφ παίζουν τον Τζέιμς και τη Μαίρη Τάιρον (φωτ.), ενώ στους ρόλους των δύο γιων τους εμφανίζονται ο Τρέβορ Γουάιτ και ο Κάιλ Σολέρ. Εως τις 18 Αυγούστου.

«Συγκλονιστική αίσθηση απελευθέρωσης»

  • Η Βρετανίδα ηθοποιός Κριστίν Σκοτ Τόμας θυμάται τα πλεονεκτήματα της υποκριτικής στο θέατρο, συγκριτικά με τον κινηματογράφο
«Συγκλονιστική αίσθηση απελευθέρωσης»

Καθώς επιστρέφει ξανά στη θεατρική σκηνή «Κόμεντι» του Λονδίνου, παίζοντας στην «Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ, η Βρετανίδα ηθοποιός Κριστίν Σκοτ Τόμας θυμάται τα πλεονεκτήματα της υποκριτικής στο θέατρο, συγκριτικά με τον κινηματογράφο (έχει παίξει σε περισσότερες από 60 ταινίες):

«Ξαφνικά με χτύπησε η σκέψη ότι θα στεκόμουν ενώπιον 1.200 ανθρώπων και όλοι θα άκουγαν ό,τι έλεγα. Και θα έβλεπαν ό,τι έκανα. Ούτε η κάμερα θα βοηθούσε. Ούτε κάποιος μοντέρ. Και αν ξεχνούσα τα λόγια μου, θα το καταλάβαιναν όλοι. Ηταν η πιο συγκλονιστική αίσθηση απελευθέρωσης». [ΕΘΝΟΣ, 31/5/2011]

Ακαταμάχητη «θέληση για γνώση»

Διανοητική λάμψη και συναισθηματικό βάθος στην «Αρκαδία» του Τομ Στόπαρντ

The New York Times

Υπάρχει μια παλιά πεποίθηση στους θεατρόφιλους, ότι οι υπερβολικά έξυπνοι συγγραφείς είναι συναισθηματικά ψυχροί. Και σε κανέναν δεν έχει κολλήσει πιο επίμονα και άδικα αυτή η προκατάληψη όσο στον Τομ Στόπαρντ. Παροτρύνω λοιπόν όλους να αισθανθούν τη θέρμη που εκλύεται από τη σκηνή του θεάτρου Εθελ Μπάριμορ στο Μπροντγουέι, όπου παίζεται η νέα παραγωγή του εκπληκτικού έργου του Στόπαρντ «Αρκαδία». Παρακολουθώντας την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Ντέιβιντ Λεβό, βεβαιώθηκα όσο ποτέ άλλοτε ότι η κινητήρια δύναμη του έργου είναι το γνήσιο, ασθμαίνον πάθος.

Και δεν είναι μόνο ερωτικό πάθος. Το έργο, μια ιστορία δύο αιώνων που εκτυλίσσεται στο ψευδο-ειδυλλιακό σκηνικό της εξοχικής Αγγλίας, αρχίζει με την απορία ενός 13χρονου κοριτσιού που ρωτάει τι είναι «σαρκική περίπτυξη». Ομως, ο παλιός καλός σαρκικός πόθος είναι ένα μόνο από τα στοιχεία της βαθύτερης ορμής που κινητοποιεί τους ήρωες στην «Αρκαδία», όσο και το ίδιο το έργο. Συνέχεια

Η μικρή, κόντρα στη μέγιστη

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜ. Β. ΓΕΩΡΓ.
    Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

Προσπάθησε τρεις φορες να γίνει δεκτή σε δραματική σχολή και απορρίφθηκε. Ισως να φταίει, λέει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», ότι διάλεξε έναν μονόλογο από το «Ψύχωσις 4.48» της Σάρα Κέιν, που μιλούσε για αυτοκτονία.

Η σύγχρονη και η ανεπανάληπτη (δεξιά) εκδοχή της Κάριν τού «Μέσα από το σπασμένο καθρέφτη»

Η σύγχρονη και η ανεπανάληπτη (δεξιά) εκδοχή της Κάριν τού «Μέσα από το σπασμένο καθρέφτη»

Η 26χρονη Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 25 Μαΐου 2011 ξέρει πια ότι η έλλειψη θεατρικής παιδείας δεν στάθηκε εμπόδιο στην καριέρα της. Και όχι μόνο στο σινεμά, που ο ρόλος της στο «Μια κάποια εκπαίδευση» της χάρισε υποψηφιότητα για Οσκαρ και στο «Μη μ’ αφήσεις ποτέ» επισκίασε τη σταρ Κίρα Νάιτλι. Αλλά και στο σανίδι. Συνέχεια

Καθρέφτης ενός γάμου

Τρεις ηλικίες ενός γάμου. Σπασμένες σε ισάριθμες σκηνές αλλά και χώρους, επάνω στη σκηνή. Η βασική συνθήκη στην 4ωρη παράσταση του Ιβο Βαν Χόβε, με το μπεργκμανικό αριστούργημα «Σκηνές από ένα γάμο», που μας καθήλωσε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών την περασμένη βδομάδα.
 Δεν μας προκάλεσε την παραμικρή σύγχυση κι ας την παρακολουθήσαμε οι θεατές χωρισμένοι σε τρία γκρουπ εν κινήσει, απέναντι -αν όχι ανάμεσα- στους εκπληκτικούς ηθοποιούς του «Τονίλγκρουπ».
Χωρίς αναγκαστικά χρονική σειρά, σε απόσταση αναπνοής από εμάς και με μια ρεαλιστική δύναμη που υπερέβαινε το απλό σκηνικό γεγονός, οι Ολλανδοί πρωταγωνιστές διέγραφαν τον κύκλο ενός γάμου. Ενώ παρακολουθούσαμε άναυδοι τη σκηνή που ο Γιόχαν ανακοινώνει στη Μαριάν ότι είναι ερωτευμένος και την εγκαταλείπει, κι ενώ αυτή μας έδειχνε με σαρκασμό τη φωτογραφία της ερωμένης του, σαν να βρισκόμασταν μέσα στην κρεβατοκάμαρά της, στο διπλανό χώρο ακούγαμε κραυγές. Εμοιαζε να είναι καβγάς των γειτόνων. Ηταν όμως ο Γιόχαν και η Μαριάν, νεότατοι.
Τότε που πίστευαν ότι είναι το τελειότερο ζευγάρι του κόσμου, σε αντιδιαστολή με τους φωνακλάδες φίλους τους που έτρωγαν ήδη τις σάρκες τους. Αυτή η σκηνή για το ένα τρίτο του κοινού ήταν η πρώτη, που έβλεπε. Θα μπορούσε να είναι, όμως, και η σκηνή που το ίδιο ζευγάρι, στο μέσο της διαδρομής του, γύρω στα 30, ενώ ζει μια ζωή στρωτή, έχει αρχίσει να βαριέται και να φθείρεται. Οι θεατές διέτρεχαν με τυχαία σειρά, ανάλογα με το χρώμα του εισιτηρίου τους, και τις τρεις φάσεις ενός γάμου.
Στο δεύτερο μέρος τα διαχωριστικά τής σκηνής χάνονταν. Τα τρία ζευγάρια μοιράζονταν με το κοινό όλη τη σκηνή. Και αναπαρήγαν, όλα μαζί, τους σκληρούς διαλόγους πριν από το διαζύγιο, ως αντίλαλος ο ένας του άλλου. Μπορεί ο Μπέργκμαν, ως ανατόμος των ανθρώπινων ψυχών, να περιέγραψε τα πάντα για τις σχέσεις, όμως ο Χόβε κατάφερε το ακατόρθωτο: να μη σκεφτούμε ούτε μια στιγμή με νοσταλγία τη σπουδαία ταινία του. Δημιούργησε μια πρωτοφανή οικειότητα μεταξύ θεατών και ηθοποιών. Και έθεσε απέναντί μας έναν πεντακάθαρο, αιχμηρό σαν ξυράφι, καθρέφτη.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 2 Μαΐου 2011

Ο Πατρίς Σερό στη θεατρική σκηνή του Λονδίνου

Ο 66χρονος Πατρίς Σερό, είναι πλέον ένας από τους πιο καταξιωμένους και πολύπλευρους σκηνοθέτες στον κόσμο. Περιφρονώντας το Χόλιγουντ και πηγαίνοντας πάντα ενάντια στο ρεύμα, ο μεγάλος γάλλος σκηνοθέτης, στρέφεται τώρα στο βρετανικό θέατρο.

Ο Πατρίς Σερό, ο μεγάλος γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου και της όπερας, βρίσκεται στο Λονδίνο για τις πρόβες του πρώτου θεατρικού του στη βρετανική πρωτεύουσα, του «I am the wind» που ανεβαίνει στο Young Vic από τις 3 έως τις 21 Μαΐου.
Ο Σερό είναι ο άνθρωπος που άλλαξε το «πρόσωπο» της σύγχρονης όπερας με το θρυλικό «Ring» του Μπαϊρόιτ το 1976, όταν εξαγρίωσε τους παραδοσιακούς, αντικαθιστώντας τα βαγκνερικά κέρατα και τα δέρματα, με τα στολίδια της πλουτοκρατίας του 19ου αιώνα.
Το «Ring», εκτόξευσε την καριέρα του 31χρονου τότε Σερό και παραμένει το επίτευγμα με το οποίο πολύ συχνά συνδέεται ακόμη, εκτός ίσως από τους φίλους του κινηματογράφου που θαυμάζουν τις ταινίες του τις τελευταίες δύο δεκαετίες: «Βασίλισσα Μαργκό», «Σαρκική εξάρτηση», «Γκαμπριέλ», «Ο αδελφός του», «Καταδίωξη» κ.α.
Το θεατρικό που ανεβάζει στο Λονδίνο, «I am the wind», έχει γραφτεί από το Νορβηγό Tζον Φόσι και έχει προσαρμοστεί στα αγγλικά από τον Σάιμον Στέφενς, ο οποίος έχει γράψει και το «Pornography and Punk Rock».
Στο έργο, δύο χαρακτήρες που ποτέ δεν ονομάζονται -αναφέρονται ως «ο ένας» και «ο άλλος» – είναι μαζί μέσα σε μια μικρή βάρκα και πλέουν προς ένα νησί. Τότε ο «ένας» σαλπάρει προς τον ωκεανό και μετά πέφτει στη θάλασσα. Τους δύο χαρακτήρες υποδύονται οι Τομ Μπρουκ και Τζακ Λάσκι.
Ο Σερό υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα θεατρικό που έχει να κάνει με την κατάθλιψη. «Στους ανθρώπους που πάσχουν από κατάθλιψη, η επαφή είναι απαγορευμένη, η επικοινωνία είναι αδύνατη. Ζουν σε έναν κλειστό κόσμο», λέει στη βρετανική Guardian και συνεχίζει, σχετικά με τη συνεργασία του με τους άγγλους ηθοποιούς: «Είναι πολύ πειθαρχημένοι, πολύ ανοικτοί και λόγω της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το αγγλικό θέατρο, εργάζονται πολύ γρήγορα. Στη Γαλλία, έχουμε πολύ χρόνο. Οι ηθοποιοί εκεί είναι σαν να περιμένουν την έμπνευση να έρθει». Αυτή δεν είναι η μόνη διαφορά μεταξύ αγγλικού και γαλλικού θεάτρου. «Η Γαλλία», υποστηρίζει «είναι η χώρα των σκηνοθετών. Εδώ είστε η χώρα των συγγραφέων».

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011
http://www.clickatlife.gr/

Τομ Στόπαρντ «Arcadia»

Νέα Υόρκη
Ethel Barrymore Theater

«Arcadia». Το έργο του Τομ Στόπαρντ, που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της σύγχρονης αγγλόφωνης δραματουργίας, εκτυλίσσεται στο σκηνικό μιας αγγλικής εξοχικής έπαυλης σε δύο χρονικές περιόδους (το 1809-12 και τη χρονιά που γράφτηκε το έργο, το 1993) ανατρέχοντας στην ιστορία δύο αιώνων. Οι δραστηριότητες δύο σύγχρονων διανοουμένων, και των κατοίκων του σπιτιού που τους φιλοξενούν, αντιπαρατίθενται με τη ζωή των ανθρώπων που έμεναν εκεί πριν από 180 χρόνια. Η νέα παραγωγή της «Αρκαδίας» έχει κερδίσει πολύ ευνοϊκές κριτικές («μια παράσταση που εκπέμπει αυθεντικό, παλλόμενο πάθος» έγραψε ο κριτικός των Νιου Γιορκ Τάιμς) τόσο για τη σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Λεβό, όσο και για τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, του Τομ Ρίλεϊ (φωτ.), του Μπίλι Κράνταπ και της Λία Ουίλιαμς.