Category Archives: Ντε Πιάν Λεωνίδας

Λεωνίδας Ντε Πιαν: ένας μεγάλος χορευτής, ένας υπέροχος δάσκαλος και χορογράφος

Σαντρα Βουλγαρη, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Ενας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κλασικού χορού στην Ελλάδα, ο πολυαγαπημένος δάσκαλος και χορογράφος Λεωνίδας Ντε Πιαν έφυγε προχθές το βράδυ σε ηλικία 80 χρόνων. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε χθες στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού. Σε μήνυμά του ο Μιχάλης Λιάπης ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο Λεωνίδας Ντε Πιαν χόρεψε και χορογράφησε κατά τη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του στα πιο φημισμένα θέατρα του κόσμου. Διέθεσε παράλληλα την τεράστια παρακαταθήκη και την πολύτιμη γνώση του στο σύνολο σχεδόν των Ελλήνων χορευτών που υπήρξαν μαθητές του». Τα θερμά τους συλλυπητήρια εξέφρασαν επίσης οι Οδυσσέας Κυριακόπουλος και Τζοβάννι Πάκορ εκ μέρους της Λυρικής Σκηνής, όπου ο Λεωνίδας Ντε Πιαν υπήρξε Διευθυντής του Μπαλέτου από το 1995 έως το 1999.

Η αρχή

Ο Λεωνίδας Ντε Πιαν γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Το 1945, σε ηλικία 17 ετών, αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα στη Σχολή Πράτσικα. Ομως, το αρχαιολατρικό πνεύμα της δεν τον εκφράζει. Αποφασίζει να απευθυνθεί στο Βρετανικό Συμβούλιο προκειμένου να συλλέξει πληροφορίες για σπουδές στη Σχολή του Royal Ballet του Λονδίνου, όπου έγινε δεκτός το 1947. Η διεθνής σταδιοδρομία του αρχίζει το 1950. Επί είκοσι χρόνια χορεύει ως σολίστ στο Grand Ballet du Marquis de Cuevas, στο American Ballet Theatre, στα Ballets de France και στα Μπαλέτα του Jean Babille. Στα 1961-62, σοβαροί λόγοι υγείας τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει τη σκηνή. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, αφοσιώνεται στη διδασκαλία και ξεκινάει την καριέρα του στη χορογραφία. Το 1974 ιδρύει μαζί με τη σύζυγό του Ρενέ Κάμμερ το πρωτοποριακό «Κέντρο Κλασικού Μπαλέτου».

«Μπορεί να ήμουν ένας μέτριος χορευτής, δεν ήμουν όμως ένας μέτριος άνθρωπος…». Ηταν μία από τις αγαπημένες του φράσεις όταν στην σχολή του, στην οδό Δεινοκράτους στο Κολωνάκι, έδινε (επί δεκαετίες) επαγγελματικά μαθήματα κλασικού χορού. Ενα ανέκδοτο και την ίδια ώρα μια συμβουλή ζωής από τις πολλές που χάριζε απλόχερα την ώρα που δίδασκε. Από τα χέρια του πέρασαν γενιές και γενιές χορευτών, οι οποίοι θα θυμούνται τις ευφάνταστες διορθώσεις και το χιούμορ του. Ηταν ένας από τους σπουδαιότερους, «δικούς μας» ballet masters. Για πάντα στην καρδιά και στη μνήμη μας.

Advertisements

Ντε Πιαν: Έκανε χθες τα τελευταία βήματά του

Η Ναυτεμπορική, Τρίτη, 23 Δεκεμβριου 2008 07:00

Απεβίωσε ο διακεκριμένος Ελληνας χορογράφος Λεωνίδας Ντε Πιαν, σε ηλικία 76 ετών. Στη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του, χόρεψε και χορογράφησε στις σκηνές των μεγαλύτερων θεάτρων του κόσμου, δίπλα σε θρυλικά ονόματα του 20ού αιώνα. Υπήρξε αριστούχος της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου και μετείχε σε παγκοσμίως διάσημα σχήματα.

O Λεωνίδας Ντε Πιαν.

Διετέλεσε διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και στο πλάι του μαθήτευσε πληθώρα Ελλήνων χορευτών. Οπως αναφέρει -μεταξύ άλλων- σε συλλυπητήριο μήνυμά του ο υπουργός Πολιτισμού, Μ. Λιάπης, ο Λεωνίδας Ντε Πιαν τίμησε με πάθος και συνέπεια την τέχνη την οποία υπηρέτησε.

Ο μεγάλος καλλιτέχνης υποστήριζε ότι ένα καλό μάθημα είναι ένα απλό μάθημα. Επίσης πρέσβευε, ότι οι επίδοξοι χορευτές δεν πρέπει να ξεχνούν τα λόγια της κορυφαίας χορεύτριας και χορογράφου Μάρθας Γκράχαμ: «Μην ακολουθείτε τη μουσική, είστε η μουσική». Η κηδεία τελέστηκε χθες, από το Α΄ Νεκροταφείο, με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού.

Ο καλλιτέχνης που έφερε την τέχνη του χορού κοντά μας

Κοσμοπολίτης και πολυτάλαντος, ο  Λεωνίδας Ντε Πιαν κατάφερε να  κάνει τον κλασικό χορό προσιτό  στο ευρύ κοινό

ΚΗΔΕΥΤΗΚΕ Ο ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΝΤΕ ΠΙΑΝ

Μαίρη Αδαμοπούλου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008

Ο καινοτόμος καλλιτέχνης του κλασικού χορού που κατάφερε να κάνει την τέχνη του προσιτή στο ευρύ κοινό και ειδικά στα παιδιά, συνδυάζοντας μπαλέτο και πρόζα, ο Λεωνίδας Ντε Πιαν, πέθανε σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε χθες με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού από το Α΄ Νεκροταφείο.

Με κλίση από παιδί στις τέχνες, ήδη από την ηλικία των 15 ετών συνειδητοποίησε την αγάπη του προς τον χορό, γι΄ αυτό άλλωστε και απέτυχε ηθελημένα στις εξετάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών προς την οποία τον έστρεψαν ο Ιταλός πατέρας του και η Ελληνίδα μητέρα του. Το 1947 τελικά καταφέρνει να γίνει δεκτός στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου χωρίς να γνωρίζει αγγλικά και αποφοιτά με άριστα. Συνεχίζει τις σπουδές του στο Παρίσι με τη μεγάλη χορεύτρια της τσαρικής Ρωσίας Όλγκα Πρεομπραζένσκα και τη Νόρα Κις.

Η διεθνής σταδιοδρομία του Λεωνίδα Ντε Πιαν αρχίζει το 1950. Για δύο δεκαετίες θα χορέψει και θα χορογραφήσει στα Μεγάλα Μπαλέτα του Μαρκήσιου ντε Κουέβας, στο Αmerican Βallet Τheatre και στα Μπαλέτα της Γαλλίας. Θα κάνει πέντε φορές τον γύρο του κόσμου για να εμφανιστεί στα πιο φημισμένα θέατρα: Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, Σαν Κάρλο της Νάπολι, Μπέγιας Άρτες του Μεξικού, Κολόν του Μπουένος Άιρες, Κρατική Όπερα του Βερολίνου, Champs-Ιlysιes του Παρισιού. Έτσι θα έχει την ευκαιρία να ερμηνεύσει ένα ευρύτατο ρεπερτόριο που περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων «Ζιζέλ», «Λίμνη των κύκνων», «Καρυοθραύστη», «Συλφίδες», «Δον Κιχώτη», έργα σύγχρονων χορογράφων και να αποσπάσει επαινετικές κριτικές για τις ερμηνείες του, οι οποίες τον χαρακτηρίζουν «ως αντιπροσωπευτικό εκφραστή της φίνας στυλιστικής παράδοσης του γαλλικού μπαλέτου».

Τη δεκαετία του ΄60 λόγοι υγείας τον αναγκάζουν να κατεβεί από τη σκηνή, να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αφιερωθεί στη διδασκαλία και τη χορογραφία. Συνεργάζεται με τη Λυρική Σκηνή, χορογραφεί επιθεωρήσεις και παιδικές παραστάσεις ενώ το 1974 ιδρύει το Κέντρο Κλασικού Μπαλέτου και το Μπαλέτο Αθηνών. Εν συνεχεία με τη βοήθεια του Αλέξη Κωστάλα παρουσιάζει βραδιές μπαλέτου στην τηλεόραση, φέρνοντας τον χορό πιο κοντά στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 1994-1999 διετέλεσε πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής, όπου ανέβασε τα έργα «Δον Κιχώτης»- μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες-, «Σεμπάστιαν», «Κουρσάρος», που σημείωσαν ιδιαίτερη καλλιτεχνική επιτυχία, ενώ από το 2000 συνεργάστηκε και με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και συνέγραψε δύο αυτοβιογραφικά βιβλία: «Εξήντα αυλαίες» (Εκδόσεις Ωκεανίδα) και «Εμένα κοιτάνε» (Εκδόσεις Καστανιώτης).

«Εφυγε» ο Λεωνίδας Ντε Πιαν

Ο χορευτής και χορογράφος, που εμφανίστηκε στις σπουδαιότερες σκηνές του κόσμου και διετέλεσε διευθυντής του μπαλέτου της Λυρικής, έφυγε στα 82 του. Ο χορός στην Ελλάδα τού οφείλει πολλά. Ο Λεωνίδας Ντε Πιαν, μία από τις χαρισματικές προσωπικότητες, εκείνες που σημάδεψαν την τέχνη τους και την εποχή τους, κηδεύτηκε χθες στο Α’ Νεκροταφείο με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού. Χορευτής και χορογράφος, «μπαλαρίνος», όπως προτιμούσε να αποκαλεί εαυτόν, έφυγε σε ηλικία 82 ετών χτυπημένος από τον καρκίνο.

«Εφυγε» ο Λεωνίδας Ντε Πιαν

Μπορεί να κέρδισε το κοινό σε όλο τον κόσμο με τις πιρουέτες του, μπορεί να χορογράφησε τα μεγαλύτερα έργα για μπαλέτο, ωστόσο ο ίδιος λάτρευε τη διδασκαλία και τους μαθητές του, οι οποίοι υπήρξαν πολλοί -το σύνολο των Ελλήνων χορευτών μαθήτευσε κοντά του- μέσα σε, περίπου, τρεις δεκαετίες. Ανθρωπος ζωντανός, με πνεύμα, με χιούμορ, «περήφανος, ακούραστος, γενναιόδωρος, ανεξάντλητος με… τις απίστευτες ιστορίες σου να σκορπίζεις χαρά, γέλιο, γνώση, φως! Με έμφυτη μουσικότητα, με πνεύμα οξύ και αισιόδοξο, με αυτοσαρκασμό και χάρη! Χαριτωμένος δάσκαλος, πολύτιμος, γοητευτικός! Ενα μεγάλο αγόρι…», όπως σημειώνει η διευθύντρια της σχολής μπαλέτου της «Εθνικής Λυρικής Σκηνής», Ντένυ Ευθυμίου στη μνήμη του.

«Δον Κιχώτης» και «Λίμνη των Κύκνων» ήταν μεταξύ των έργων που χορογράφησε ο Λεωνίδας Ντε Πιάν

«Δον Κιχώτης» και «Λίμνη των Κύκνων» ήταν μεταξύ των ργων που χορογράφησε ο Λεωνίδας Ντε Πιάν

Ο Λεωνίδας Ντε Πιαν γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Ιταλό και μητέρα Ελληνίδα. Το 1947 έφυγε για να σπουδάσει στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Υπήρξε αριστούχος της «Βασιλικής Ακαδημίας Χορού». Αργότερα, στο Παρίσι, σπούδασε με τη μεγάλη χορεύτρια της τσαρικής Ρωσίας Ολγα Πρεομπραζένσκα και τους Σ. Λιφάρ, Τ. Καρσάβινα, Α. Ντολίν, Β. Ιντζικόφσκι, Μπ. Νιζίνσκα, Α. Βολινίν.

Επί 20 χρόνια χόρεψε και χορογράφησε στα Μεγάλα Μπαλέτα του Μαρκήσιου ντε Κουέβας, στο Αμέρικαν Μπαλέ Θίατερ και στα Μπαλέτα της Γαλλίας. Ετσι του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει πέντε φορές τον γύρο του κόσμου και να εμφανιστεί στα πιο φημισμένα θέατρα: Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης, Σαν Κάρλο της Νάπολης, Μπέγιας Αρτες του Μεξικού, Κολόν του Μπουένος Αϊρες, Κρατική Οπερα του Βερολίνου, Champs-Ιlysιes του Παρισιού. Εχει χορέψει όλο το κλασικό ρεπερτόριο: Ζιζέλ, Λίμνη των κύκνων, Καρυοθραύστη, Συλφίδες, Δον Κιχώτη και έργα των σύγχρονων χορογράφων Ζ. Μπαλανσίν, Τζ. Ρόμπινς, Ρ. Πετί, Μπ. Νιζίνσκα. Ο Σερζ Λιφάρ και ο Ζορζ Σκιμπίν χορογράφησαν έργα ειδικά γι αυτόν.

Εχει ιδρύσει το «Κέντρο Κλασικού Μπαλέτου Κάμερ Ντε Πιαν» και το «Μπαλέτο Αθηνών». Την περίοδο 1994-1999 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής, με το οποίο ανέβασε τα έργα «Δον Κιχώτης» στο Ηρώδειο (1996), «Σεμπάστιαν» και «Κουρσάρος» που σημείωσαν ιδιαίτερη καλλιτεχνική επιτυχία. Μεταξύ των τελευταίων χορογραφιών του ήταν η «Ζιζέλ» (2001) και η «Λίμνη των Κύκνων» (2006) που αποτέλεσε και το «κύκνειο άσμα» του στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών». Είχε γράψει δύο αυτοβιογραφικά βιβλία, τις «Εξήντα αυλαίες» (εκδόσεις «Ωκεανίδα», 1989) και το «Εμένα κοιτάνε» (εκδόσεις «Καστανιώτης», 1997).

Διετέλεσε μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής της ΕΛΣ, του ΚΘΒΕ και του Δήμου Καλαμάτας, μέλος του ΔΣ του Πολιτιστικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, μέλος εξεταστικής επιτροπής διεθνούς διαγωνισμού Βάρνας (Βουλγαρία).

Τα «θερμά τους συλλυπητήρια» για τον θάνατο του Λεωνίδα Ντε Πιαν εξέφρασαν ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης και ο πρόεδρος της ΕΛΣ Οδυσσέας Κυριακόπουλος, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της «Εθνικής Λυρικής Σκηνής» Τζοβάνι Πάκορ.

Αντιγόνη Κάραλη, Έθνος, 23/12/2008

Λεωνίδας Ντε Πιαν: Δεν ακολουθούσε τη μουσική, ήταν μουσική

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Ένας από τους θρύλους του εγχώριου κλασικού μπαλέτου, που διέπρεψε ως σολίστ στα κορ ντε μπαλέ του Κόβεντ Γκάρντεν και της Όπερας του Παρισιού και διετέλεσε από το 1995 έως το 1999 διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο Λεωνίδας Ντε Πιαν, έφυγε το περασμένο Σάββατο. Ήταν 76 ετών και έπασχε από καρκίνο. Η κηδεία του έγινε χθες, με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού, στο Α’ Νεκροταφείο.
Γέννημα-θρέμμα της Αθήνας ο μεγαλοαστός Ντε Πιαν με τους Βενετσιάνους προγόνους απ’ την πλευρά του πατέρα, κάνει τις πρώτες πιρουέτες του στο Λύκειο Ελληνίδων. «Ειδικεύτηκα στον Κερκυραϊκό, γιατί μου πήγαινε το κοστούμι», εξομολογούνταν φιλάρεσκα ο σπουδαίος χορευτής και χορογράφος στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Εξήντα αυλαίες» (εκδόσεις «Ωκεανίδα»). Επειδή δεν μπορούσε να χωρέσει ο βίος του σε έναν τόμο, υπήρξε και συνέχεια: το «Εμένα κοιτάνε» («Καστανιώτης»).

Για να σπουδάσει, πάντως, τον χορό που αγαπούσε και για τον οποίο προφανώς διέθετε το αναγκαίο τάλαντο, έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό. Ευτυχώς τα μέσα υπάρχουν στην εύπορη οικογένεια, που διάγει τον βίο της μέχρι και τον Εμφύλιο στο Κολωνάκι, Λουκιανού 25 και Χάρητος γωνία.

Δεκαεπτά ετών θα ξεκινήσει τις σπουδές του στο Royal Ballet της Αγγλίας. Στο Λονδίνο θα παραμείνει για να φοιτήσει και στη Royal Academy of Dancing, ενώ θα συνεχίσει ως σπουδαστής και στο Παρίσι, με καθηγητές τους Νιζίσκα, Κόρα Κις, Πρεομπραζένσκα, Βολινίν και Λιφάρ.

Στη σκηνή θα ντεμπουτάρει το 1950. Μέχρι το 1955 χορεύει ως σολίστ στα Μπαλέτα του Μαρκήσιου Ντε Κουέβας, ενώ από το 1955 ώς το 1959 είναι σολίστ στο American Ballet Theatre. Στο διάστημα αυτό θα χορέψει στη Μετροπόλιταν Οπερα της Ν. Υόρκης και στο Covent Garden. Από το 1959 ώς το 1961 στα Ballets de France θα είναι σολίστας στον «Καρυοθραύστη», στον «Δον Κιχώτη» κ.ά. Ο Ντε Πιαν χόρεψε και με τα μπαλέτα Jean Babille στην Τουλούζη και το Φεστιβάλ της Νίκαιας, ενώ χορογράφησε, μεταξύ άλλων, για τον Μαρκήσιο ντε Κουέβας και το Μπαλέτο της Γαλλίας.

«Οι επίδοξοι χορευτές δεν πρέπει να ξεχνούν τα λόγια της κορυφαίας Μάρθα Γκράχαμ: «Μην ακολουθείτε τη μουσική· είστε η μουσική!»», έλεγε στους μαθητές του. Ηταν ακόμα σκηνοθέτης αλλά και ενδυματολόγος, αλλά ήθελε να τον προσδιορίζει μόνο μια λέξη: «Είμαι μπαλαρίνος», υπογράμμιζε. Από μαρτυρίες μαθητών και συνδιδασκόντων του υπήρξε υπόδειγμα δασκάλου στο Κέντρο Κλασικού Μπαλέτου και στην Κλασική Σχολή Χορού. Υπήρξε και μόνιμος εκγυμναστής της ΕΛΣ.

Στο θέατρο, που λάτρευε, ευτύχησε να χορογραφήσει δύο μούσες του: στην «Οπερα της πεντάρας», σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν, τη Μελίνα Μερκούρη το ’75. Και στη «Γλυκιά Ιρμα» την Ελλη Λαμπέτη το ’72.

Υπήρξε ιδρυτής του Κέντρου Κλασικού Μπαλέτου Κάμμερ – Ντεπιάν, ενώ διετέλεσε μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής της ΕΛΣ, του ΚΘΒΕ, του Δήμου Καλαμάτας και της Επιτροπής Διπλωματικών Εξετάσεων του ΥΠΠΟ.

Υπάρχει και ένας τομέας σχεδόν άγνωστος στη βιογραφία του: ο κινηματογράφος. Συμμετείχε στα νιάτα του σε δυο ταινίες: στο «La belle que voila» του Ζαν Πολ λε Σανουά (του ’50), που εκτυλισσόταν στο Παρίσι, και στο «Carosello Napoletανο» του Ετόρε Τζανίνι (το ’54) που γυρίστηκε στη Ρώμη. Δεν υπήρξε όμως συνέχεια στη μεγάλη οθόνη. Τον μονοπώλησε ο χορός.

Το 2004 παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η τελευταία του χορογραφική δουλειά: η «Λίμνη των Κύκνων», μια προσαρμογή της πρωτότυπης χορογραφίας των Πετιπά και Ιβάνοφ. Σολίστ ήταν οι Ντιάνα Βισνιόβα και Βλαντιμίρ Μάλαχοφ.

Οι φίλοι του, ανάμεσά τους και η διευθύντρια της Σχολής Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Ντένυ Ευθυμίου, θα τον θυμούνται, εκτός από σπουδαίο καλλιτέχνη, ως δεινό μάγειρα και πληθωρικό χιουμορίστα. Τα θερμά συλλυπητήρια για τον θάνατό του εξέφρασαν ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, ο πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Οδυσσέας Κυριακόπουλος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της, Τζοβάνι Πάκορ. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/12/2008

Το μπαλέτο έχασε τον Λεωνίδα Ντεπιάν

ΙCΟΝ. Ο Λεωνίδας Ντεπιάν στην παρουσίαση του μπαλέτου «Ζιζέλ», τον Οκτώβριο του 2001, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008

Διακεκριμένος χορευτής, χορογράφος και αγαπημένος δάσκαλος του κλασικού μπαλέτου, ο Λεωνίδας Ντεπιάν απεβίωσε ξημερώματα Σαββάτου. Η λαμπρή πορεία του ξεκίνησε με σπουδές στο Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας και στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, από όπου αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε στο Παρίσι, όπου είχε την τύχη να εκπαιδευτεί από θρυλικούς χορευτές, όπως η περίφημη χορεύτρια της τσαρικής Ρωσίας Ολγα Πρεομπραζένσκα.

Στο εξωτερικό έλαμψε ως πρώτος χορευτής στα μπαλέτα του Μαρκήσιου ντε Κουέβας, στο Μπαλέ ντε Φρανς, στο Αμέρικαν Μπαλέ Θίατερ. Ανέβηκε σε σχεδόν όλα τα σημαντικά θέατρα του κόσμου, ενώ εξελέγη δύο φορές μέλος της Επιτροπής του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Χορού της Βάρνας.

Στην Ελλάδα, πέρα από τις επιτυχημένες χορογραφίες του σε κλασικά έργα (όπως τη «Ζιζέλ» του Αντόλφ Αντάμ με τους Γιούλια Μαχάλινα, Ιγκόρ Ζελένσκι, Βλαντίμιρ Μαλαχόφ κ.ά.), θαυμάστηκε και για τη μεταδοτικότητά του στη διδασκαλία: δίδαξε σχεδόν το 90% των σημερινών χορευτών. Υπήρξε καθηγητής και μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, διετέλεσε διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ από το 1995 ως το 1999, ανεβάζοντας, μεταξύ άλλων, τον «Δον Κιχώτη» και τον «Σεμπάστιαν», ενώ ίδρυσε τις ομάδες Κέντρο Κλασικού Μπαλέτου και Μπαλέτο Αθηνών. Ο ιταλικής καταγωγής Λεωνίδας Ντεπιάν γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Κηδεύτηκε χθες, δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού, από το Α΄ Νεκροταφείο. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο.

Πέθανε ο χορογράφος Λεωνίδας Ντε Πιάν

Πέθανε ο διακεκριμένος Ελληνας χορογράφος Λεωνίδας Ντε Πιάν. Η κηδεία του έγινε χτες το μεσημέρι, από το Α΄ Νεκροταφείο, με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού. Εχοντας μαθητεύσει δίπλα σε σπουδαία ονόματα του χορού – υπήρξε μαθητής διάσημων δασκάλων και χορευτών από τη Ρωσία – ο Λ. Ντε Πιαν εμφανίστηκε ως χορευτής στα πιο φημισμένα θέατρα του κόσμου, ενώ και ο ίδιος εργάστηκε σε πολλά απ’ αυτά και ως χορογράφος. Στη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του χόρεψε δεκάδες ρόλους του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου και χορογράφησε αξιόλογες παραστάσεις μπαλέτου. Ο διαπρεπής χορευτής και χορογράφος υπήρξε Διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, από το 1995 έως το 1999. Παράλληλα, υπήρξε δάσκαλος μεγάλου μέρους των σημερινών Ελλήνων χορευτών, στους οποίους δίδαξε την τέχνη του κλασικού μπαλέτου, μεταφέροντάς τους την πολύτιμη γνώση και εμπειρία του. Τα συλλυπητήριά τους για το θάνατο του Λεωνίδα Ντε Πιάν εξέφρασαν με ανακοινώσεις τους ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης και η διοίκηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.