Category Archives: Μπράουν Τρίσα

Οταν η Τρίσα Μπράουν συνάντησε τον Ραμό

  • Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Κρίνοντας από τη σταθερότητα της παρουσίας των γαλλικών συνόλων παλιάς μουσικής στα προγράμματα του Φεστιβάλ Αθηνών της περιόδου 2006-2010, θα πιστεύαμε πως ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεσμού Γιώργος Λούκος έχει ταχθεί να προσηλυτίσει το αθηναϊκό κοινό στις εξεζητημένες χάρες της μουσικής από την αυλή του βασιλιά Ηλιου.

Με  σπορ εμφάνιση ο Γουίλιαμ Κρίστι και οι μουσικοί των «Arts Florissants»  προσέφεραν ένα άψογο μουσικό αποτέλεσμα

Με σπορ εμφάνιση ο Γουίλιαμ Κρίστι και οι μουσικοί των «Arts Florissants» προσέφεραν ένα άψογο μουσικό αποτέλεσμα

Τέσσερα χρόνια μετά τους υπέροχα σκανταλιάρικους «Paladins», ο Γουίλιαμ Κρίστι καταδύθηκε ξανά στην τάφρο της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη» για να συνοδέψει, επικεφαλής των «Ανθουσών τεχνών» («Les Arts Florissants»), ένα ακόμη σκηνικό ανέβασμα έργων Ραμό. Αυτή τη φορά ο Αμερικανός που έχει προσφέρει στους Γάλλους τις ωραιότερες και πειστικότερες αναβιώσεις έργων Ραμό και Λιλί, συνεργάστηκε με τη συμπατριώτισσά του, ιέρεια του σύγχρονου χορού, Τρίσα Μπράουν.

Δικές της ήσαν σκηνική δραματουργία, σκηνοθεσία, σκηνικά και, βεβαίως, η χορογραφία. Οι δυο τους, ο καθένας με την τέχνη του, συνεισέφεραν σε μια ακόμη ενδιαφέρουσα απόπειρα σύγχρονης ανάγνωσης λυρικών έργων χαρακτηριστικών της αυλικής τέχνης του γαλλικού 18ου αιώνα. Σε αυτά ο χορός συνιστά απαραίτητο στοιχείο, με βαρύνουσα παρουσία, συγκεκριμένους αισθητικούς στόχους αλλά και «χρηστική» λειτουργία, που έχει να κάνει με ποικίλες σκοπιμότητες αυλικής προπαγάνδας. Ενα τέτοιο τόλμημα οφείλει κατ’ αρχήν να διαβεί με επιτυχία το μείζον χάσμα που χωρίζει τη σημερινή πρόσληψη από την αφέλεια της αυθεντικής, συνήθως μυθολογικής, αφήγησης και να «δικαιολογήσει» -υποστασιώνοντας με σύγχρονα εκφραστικά μέσα- ή να περικόψει τις μακρηγορίες.

Οσα είδαμε και ακούσαμε ισορρόπησαν, όχι δίχως… κενά αέρος, στην επισφαλή, κάπως βεβιασμένη σύζευξη δύο ακραία απομακρυσμένων εκφραστικών κωδίκων: ενός ιστορικού και ενός ώριμα μοντερνιστικού. Στον βαθμό που, εκ κατασκευής, η παραγωγή αποτεινόταν τουλάχιστον σε δύο διαφορετικά κοινά, το κατά πόσον και ποιους έπεισε η πρόταση της Μπράουν εξαρτήθηκε από το ατομικό προφίλ κάθε θεατή/ακροατή. Στη σχεδόν γεμάτη αίθουσα εύκολα ξεχώριζες τους ψαγμένους οπερόφιλους αλλά και το ειδικό κοινό του χορού, ενώ ανάμεσά τους βρίσκονταν ουκ ολίγοι θεατρόφιλοι. Η πολυφωνία των εντυπώσεων που ακούσαμε να ανταλλάσσουν μεταξύ τους επιβεβαίωσε την κύμανση της πρόσληψης και, συνακόλουθα, της αποδοχής.

  • Αφηγηματική πρόφαση, υπέρκομψη έκφραση

Η διμερής βραδιά ξεκίνησε με την περισινή δημιουργία της Μπράουν υπό τον τίτλο «L’ Amour au theater», ένα χορογραφημένο, χαλαρό μοντάζ επιλεγμένων αποσπασμάτων, δίχως ολοκληρωμένη αφήγηση, αντλημένων από την πρώτη όπερα του Ραμό, την πεντάπρακτη tragedie en musique «Ιππόλυτος και Αρικία» (1733). Στο δεύτερο μέρος δόθηκε η σύντομη, μονόπρακτη όπερα, σε μορφή act de ballet, «Πυγμαλίων» (1748). Το όλο ήταν παραγωγή του Φεστιβάλ Εξ-εν-Προβάνς (2010) σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών, το Φεστιβάλ Ολλανδίας και το Βασιλικό Θέατρο της Μαδρίτης.

Η 74χρονη Τρίσα Μπράουν με την ομάδα της αντιμετώπισαν τα πεδία της όπερας και του χορού ως συνεχή. Χορογράφησε τους ζωηρούς χορούς του Ραμό με τη δική της, ώριμη εκφραστική, κινητική γλώσσα του σώματος αλλά επεκτάθηκε και στους μονωδούς, διδάσκοντάς τους μια πλούσια εκφραστική κινησιολογία που, κατά περίπτωση, εντασσόταν πλήρως σε επεισόδια (ήπιας) χορευτικής δράσης. Ευρέος εκφραστικού φάσματος, η χορογραφία της αναπτύχθηκε στους άξονες συγκεκριμένης κινησιολογικής δραματουργίας προβάλλοντας άλλοτε αθλητική, αυστηρά αφαιρετική, άλλοτε τρυφερή, σχεδόν ερωτική, κάποτε χαριτωμένη, ελαφρά ειρωνική, κλείνοντας το μάτι σε στοιχεία ιστορικής εικονογραφίας. Ορθώς σεβόμενη τις ιδιαίτερες ισορροπίες της εκφραστικής έμφασης, απέδωσε τις λυρικές άριες κυρίως με εκφραστική κινησιολογία ή οργανώνοντας τη χορογραφία των άλλων περί τον μονωδό.

Μουσικά οι παραστάσεις ήσαν απλώς τέλειες! Ο σπεσιαλίστας Κρίστι, οι εκλεκτοί μουσικοί και χορωδοί των «Ανθουσών Τεχνών» πρόσφεραν την ιστορικού στίγματος, αναμενόμενα υπερπολυτελή συνοδεία: υπέρκομψη, ορθοτονικά αψεγάδιαστη, λαμπερή, γεμάτη ζωντάνια αλλά και παλλόμενη από λυρισμό. Εξαιρετικοί, διαλεγμένοι έτσι ώστε οι υγιείς, σαφώς διακριτής χροιάς φωνές τους να υπηρετούν «γάντι» τη θεατρική δραματουργία, οι τέσσερις μονωδοί πρόσφεραν υπέροχες στιγμές καλαίσθητου λυρικού τραγουδιού. Η δροσερή, γλυκιά, χαδιάρικη φωνή της υψιφώνου Εμανιέλ ντε Νέγκρι (Ερως, ιέρεια, άγαλμα), η σκούρα, μυώδης της μεσοφώνου Καρολίνα Μπλιξτ (Φαίδρα, Κηφισίς), η νεανική, κινητική, παλλόμενη από αίσθημα της υψιφώνου Ζοφί Καρτόιζερ (Αρικία, Ερως), τέλος -μόνη ανδρική- η οξεία αλλά εύπλαστη, λυρική φωνή του τενόρου Εντ Λιόν (Ακόλουθος, Πυγμαλίων) έγραψαν στη μνήμη, προσφέροντας καθαρή αισθητική απόλαυση.

ΥΓ.: Γενικόλογο, με αψυχολόγητες θεματικές μεροληψίες, δύσχρηστο στην οργάνωση ύλης και με κενά πληροφόρησης το έντυπο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών άφησε πάλι -και σε πολλά- τους φιλόμουσους αβοήθητους. *

Advertisements