Category Archives: Μποζά Ελένη

Στο σταθμό των μονάχων. «Indian Summer» στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά

  • Κυριακή βράδυ στο πολύβουο καφέ ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Δύο ηθοποιοί, δώδεκα μυστικά, δώδεκα διαφορετικές γυναίκες: Η καταθλιπτική, η καριερίστα, η ταλαιπωρημένη, η έφηβη, η χήρα. Με μια κούπα ζεστού καφέ θα μοιραστούν μια στιγμή, μια ελπίδα, ένα φόβο. Ενα ψηφιδωτό από γυναικείες ιστορίες συνθέτει το έργο «Indian Summer» που ανέβηκε μόλις στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά.
  • «Μια παράσταση η οποία με μεγάλη γενναιοδωρία και ειλικρίνεια καταγράφει το τι ακριβώς σημαίνει να έχεις ανάγκη την επαφή. Μιλάει για τους ανθρώπους που προσπαθούν να ευτυχήσουν, που η χαρά μετατρέπεται σε καθολικό ζητούμενο της ζωής τους», όπως λέει η σκηνοθέτρια.  Τους ρόλους των δύο σερβιτόρων καθώς και των πελατισσών που καταφθάνουν κρατούν η Κωνσταντίνα Τάκαλου και η Νάντια Σπηλιωτοπούλου. Η δράση του έργου τοποθετείται στο καφέ που εργάζονται η Λόρα και η Στέφι. Η πρώτη είναι μια 23χρονη, μόνη, δραστήρια, που λέει και ξαναλέει ότι θα φύγει στην Ινδία. Η δεύτερη, βασανισμένη στα 26 της, έχει υποταχθεί πλήρως στις συμβάσεις, έχει ήδη ένα παιδί που ακυρώνει τα όνειρά της κι έναν άντρα που την κακοποιεί. «Πραγματικά πιστεύω ότι είναι ένα έργο στο οποίο καθρεφτίζεται η γυναικεία ψυχοσύνθεση σε όλο της το μεγαλείο», λέει η Κωνσταντίνα Τάκαλου. «Όμως σίγουρα θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον να το δουν και οι άντρες. Θα καταλάβουν ποιες είμαστε, πώς μας αλλάζουν και τι επιπτώσεις έχει η συμπεριφορά τους στους ίδιους. Άλλωστε, όλους τους άντρες μια γυναίκα τους έχει κάνει. Άρα ακόμα κι όσα δεν ξέρουν, θα έπρεπε να τα μάθουν».

Κοριτσίστικες κουβέντες

  • Μια ήσυχη νύχτα τα δύο νέα κορίτσια δουλεύουν και παράλληλα μοιράζονται τις σκέψεις τους. Συγκρίνουν τις μετέωρες ζωές τους και ονειρεύονται μια διέξοδο. Συγχρόνως, κόσμος πάει και έρχεται, αλλά στο καφέ μπαίνουν μόνο γυναίκες που προσθέτουν στον διάλογο της Στέφι και της Λόρας την δική τους μαρτυρία. Καθεμία με διαφορετική διάθεση: από την απόλυτη χαρά στη βαθιά απόγνωση.
  • «Ωρες ώρες νομίζω ότι δεν παίζω στην παράσταση, ότι είμαι κι εγώ σε ένα καφέ με τις φίλες μου. Η δοτικότητα, ο έρωτας, η απιστία και η αγωνία σε όλα τα επίπεδα δεν έχει λείψει ποτέ από τις γυναικείες κουβέντες. Ούτε πριν από αιώνες, ούτε σήμερα», παραδέχεται η ηθοποιός.
  • Και πράγματι, οι πελάτισσες που εκείνο το βράδυ θα περάσουν από το καφέ μάς είναι εξαιρετικά γνώριμες: η ηλικιωμένη αστή, καταθλιπτική και ψυχαναγκαστική με τις δουλειές του σπιτιού. Η αδίστακτη καριερίστα που παραδέχεται πως «όλες μου οι αποφάσεις σχετίζονται με το κρεβάτι. Εκεί κλείνω τις περισσότερες συμφωνίες». Ενα 24χρονο άνεργο απελπισμένο κορίτσι. Δύο πιτσιρίκες πνιγμένες από το άγχος της εφηβείας. Η Σαμ, μια νεαρή που τυραννιέται από τις πολλαπλές προβληματικές της σχέσεις με τους άνδρες. Μια παντρεμένη γυναίκα αμφίθυμη και αναβλητική που, ενώ θέλει να κάνει παιδιά, παίρνει ανελλιπώς αντισυλληπτικά. Η Εμα, μια φοιτήτρια που γυρνά τον κόσμο και η γυναίκα που χήρεψε έπειτα από δεκαετίες ευτυχισμένης συμβίωσης.
  • Το «Indian Summer» είναι ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα που έγραψε η Λούσι Μορίς και ανέβηκε πρώτη φορά πριν από 13 χρόνια στο Λονδίνο -με τη συγγραφέα να υποδύεται το ρόλο της Στέφι. Στόχος της εξ αρχής ήταν να δώσει μια γλαφυρή εικόνα της νέας γενιάς, η οποία έχει μεν ως μότο της το «πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου», αλλά παραπαίει από την ανασφάλεια. Οπως εύστοχα λέει και το κείμενο, «τελικά έτσι είμαι ή είμαι έτσι όπως νομίζει ότι πρέπει να είμαι;».

* Το «Indian Summer» ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Συμμετέχει ο μουσικός Mc Yinka, που όσο διαρκεί η παράσταση ετοιμάζει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τις ιστορίες των γυναικών.

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/03/2009
Advertisements

Ρέκβιεμ για τον κύριο «Βαριέμαι»…

Ρκβιεμ για τον κύριο «Βαριμαι»…

Η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, η κενή καθημερινότητά της και η κοινή ανάγκη όλων μας για χαρά ή έστω κάποια «αλλαγή» μεταφέρονται στο σανίδι μέσα από δύο νέες θεατρικές παραστάσεις. Το «Indian Summer», ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα της Lucy Maurice σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά που θα ανέβει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και το «Ρέκβιεμ», σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, μας κινητοποιούν να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε.

  • «Ρέκβιεμ»

«Βαριέμαι πολύ. Πάρα πολύ και το έχω συνειδητοποιήσει. Κάνω κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Ξυπνάω την ίδια ώρα, κάνω την ίδια διαδρομή, πηγαίνω στην δουλειά μου, βρίζω, εκνευρίζομαι και επιστρέφω σπίτι. Προσπαθώ να δω αυτό που μου συμβαίνει, όχι για να το αλλάξω, απλά για να το περιφρονήσω». Ο ηθοποιός Αντώνης Ντουρακής, ένας εκ των τριών πρωταγωνιστών της παράστασης «Ρέκβιεμ ή αλλιώς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα» του Φερνάντο Ρενχίφο, που αναζητά το νόημα και την αξία της ζωής, είναι ο κύριος «Βαριέμαι». «Αυτόν τον κύριο τον συναντάμε κατά κόρον στην εποχή μας. Το “βαριέμαι” είναι ιδίωμα του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτό κάνουμε όλοι μας. Εχουμε ξεχάσει να περνάμε καλά και να χαλαρώνουμε. Η ζωή μας έχει γίνει η δουλειά, γιατί το μότο της εποχής είναι “όσο πιο πολλά έχεις τόσο καλύτερα θα είσαι”. Μεγάλο ψέμα». Είναι φορές που κι ο ίδιος νιώθει ότι η καθημερινότητά του δεν απέχει και πολύ από εκείνη του ήρωα που υποδύεται. «Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι: “Ήρθαμε, ρε γαμώτο, στον κόσμο μόνο για να δουλεύουμε; Ξυπνάμε και τρέχουμε. Για πού; Ούτε που γνωρίζουμε”. Είμαστε υπεύθυνοι για τη δυστυχία και την μιζέρια που μας κατακλύζει».

  • «Indian summer»

Στο καφέ του σιδηροδρομικού σταθμού του Λονδίνου δύο νεαρές γυναίκες, η Στέφη και η Λώρα, μοιράζονται τις σκέψεις τους. Συγκρίνουν τις μετέωρες ζωές τους και ονειρεύονται μια διέξοδο διαφυγής από τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους.

Ο Μανώλης ή διαφορετικά Mc Yinka, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από τις συμμετοχές του στα τραγούδια του Φίλιππου Πλιάτσικα, υποδύεται το μουσικό της παρέας. Ανάλογα με τις σκηνές που θα διαδραματίζονται, θα παρουσιάζει κι ένα τραγούδι, σε στίχους δικούς του, που θα έχει άμεση σχέση με την πλοκή της κάθε ιστορίας. «Είναι ένα έργο επίκαιρο, που “χτυπά” στο κόκαλο τη ζωή του σύγχρονου “καταθλιπτικού” ανθρώπου, που ζει δίχως να κάνει όλα εκείνα που κάποτε ονειρευόταν. Οι νέοι ξεκινούν με φιλοδοξίες, οι οποίες τελικά βουλιάζουν στη ρουτίνα του “σπίτι, δουλειά, σπίτι”. Παλιά οι γονείς μας έλεγαν “μάθε, παιδί μου, γράμματα”. Τώρα, το μότο της εποχής επιβάλλει το “βγάλε, παιδί μου, λεφτά”. Το τραγικό είναι ότι αργούμε να αντιληφθούμε το σφάλμα αυτής της πρότασης».

Ο Μανώλης θεωρεί ότι είναι από τους τυχερούς. «Πάντα καταπιάνομαι με διαφορετικά πράγματα που έχουν να κάνουν με τη μουσική και γενικότερα το χώρο της τέχνης. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι ρουτινιάζω. Κάνω μια δουλειά που είναι όνειρο ζωής. Οταν νιώθω όμως ότι κάτι δεν πάει καλά, σπάω την καθημερινότητά μου και παίρνω τη ζωή στα χέρια μου». Αυτό είναι και το μήνυμα της παράστασης, που ακροβατεί ανάμεσα στην απελπισία και το χιούμορ δίνοντας μια γλαφυρή εικόνα της γενιάς τού «πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου».

«Με το έργο δίνουμε ώθηση στους νέους να βάλουν στην άκρη τις αναστολές τους, να σταματήσουν να διστάζουν και να δράσουν, ώστε όλα όσα ονειρεύονται να μη μείνουν απλά όνειρα μιας “χαμένης” ζωής».

Info

«Ρέκβιεμ» του Φερνάντο Ρενχίφο
– Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
– Θέατρο «Επί Κολωνώ» Ναυπλίου 12 και Λένορμαν, τηλ. 210-5138067
– Παραστάσεις: από 23/1 Παρ., Σάβ. στις 22.45

«Indian summer» της Lucy Maurice
– Σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά
– Θέατρο «Altera Pars» Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός, τηλ. 210-3410011
– Παραστάσεις: από 16/2 Δευτ., Τρ. στις 21.00

ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 13.01.09