Category Archives: Μπινιάρης Γιώργος

«Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο…»

  • Μα γιατί δεν παίζουν τακτικότερα έργα με θέμα το Βυζάντιο; Στο λεγόμενο «mainstream» ελληνικό θέατρο; Απορώ δηλαδή. Αφού, στο παρασκήνιο, το Βυζάντιο δίνει και παίρνει…- σχεδόν η αποκλειστική τους ενασχόληση όταν δεν είναι επί σκηνής. Τόση άσκηση να πηγαίνει χαμένη…  Κρίμα. «Το στραβόξυλο», την κωμωδία με την οποία ο Δημήτρης Ψαθάς πρωτοεμφανίστηκε ως θεατρικός συγγραφέας το 1940, όταν την παρουσίασε ο Βασίλης Αργυρόπουλος με το θίασό του κρατώντας το βασικό ρόλο του Νίκου Μαρούλη, θα παρουσιάσει το χειμώνα, στο θέατρο «Γκλόρια», επωμιζόμενος τον ίδιο ρόλο, ο Δημήτρης Πιατάς (στη φωτογραφία). Σε σκηνοθεσία του ειδικότατου στο θέμα Κώστα Τσιάνου και με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη. Στο θίασο, Νικολέττα Βλαβιανού, Τάκης Παπαματθαίου. Κώστας Φλωκατούλας, Λουκία Στεργίου, Γεωργία Καλλέργη, Γρηγόρης Σταμούλης, Γεννάδιος Πάτσης, Αντιγόνη Δρακουλάκη.  Ο Δημήτρης Πιατάς επανέρχεται στον Δημήτρη Ψαθά του οποίου είχε παρουσιάσει στο «Ακάδημος» την κωμωδία «Ένας βλάκας και μισός», σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη, με ιδιαίτερη επιτυχία- παίχτηκε δυο σεζόν (1993- ΄94, 1994- ΄95)- με αφορμή και την επέτειο των τριάντα χρόνων απ΄ το θάνατο (13 Νοεμβρίου 1979) του διακεκριμένου δημοσιογράφου και συγγραφέα. Η εξαίρετη κωμωδία έχει να παιχτεί «επίσημα»- με βάση, τουλάχιστον, τα στοιχεία που διαθέτει το Θεατρικό Μουσείο- απ΄ τη σεζόν 1983- ΄84 όταν την ανέβασε ο Πάνος Παπαϊωάννου στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου- εναρκτήρια παράστασή του. Σημειώστε πως έχει μεταφερθεί δυο φορές στον κινηματογράφο: απ΄ τον Χρήστο Αποστόλου το 1952, με τον πρώτο διδάξαντα στη σκηνή το ρόλο του Μαρούλη, του «στραβόξυλου», Βασίλη Αργυρόπουλο, και το 1969 απ΄ τον Ορέστη Λάσκο, με τον Γιάννη Γκιωνάκη ο οποίος την προηγούμενη σεζόν είχε επαναφέρει στη σκηνή «Το στραβόξυλο» κάνοντας μεγάλη επιτυχία για να καθιερωθεί ως ο σημαντικότερος ίσως ερμηνευτής των χαρακτήρων του Δημήτρη Ψαθά.
  • Ο πατήρ Γιώργος Μπινιάρης (φωτογραφία) κάνει πρώτης γραμμής ερμηνεία στο «Αγγέλων Βήμα» ως Λούκα Λάμπαν στον «Επαγγελματία» του Κοβάτσεβιτς, σκηνοθετημένος απ΄ την Πηγή Δημητρακοπούλου. Ο υιός Άρης Μπινιάρης, που εντυπωσίασε πέρσι ως Καραγκιόζης στο έξοχο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» του Δήμου Αβδελιώδη κάνει, αβανταρισμένος κι απ΄ τη σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου, πολύ αισθητή τη βουβή παρουσία του στο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ατάιντε πλάι στην Όλια Λαζαρίδου στην Νέα Σκηνή του «Απλού».

Όσο για το Άγιο Πνεύμα είναι, ως φαίνεται, παρόν στο Χάρισμα της οικογένειας Μπινιάρη.

  • Εγώ, αυτά δεν τα καταλαβαίνω καλά…: ο Πέτρος Φυσσούν παίζει στην Θεσσαλονίκη το μονόλογο «Η ζωή μου με τον Μότσαρτ» απ΄ το έργο του Ερίκ- Εμανουέλ Σμιτ που παρουσιάστηκε πέρσι την άνοιξη στο «Αμφι- Θέατρο», ως δεύτερη νέα παραγωγή του για το 2008- 2009. Η παράσταση παίζεται στην ίδια μετάφραση της Τέτας Χατζηχρήστου και με τον ίδιο Πάρη Μέξη που υπέγραφε πέρσι την επιμέλεια χώρου και τη βίντεο αρτ. Αλλά σε σκηνοθεσία, λέει, του ίδιου του Πέτρου Φυσσούν και όχι του Σπύρου Ευαγγελάτου. Μυστήρια πράγματα…
  • Πολύ καλή η σκηνοθετική δουλειά του Γρηγόρη Χατζάκη- φοβερό ζουζούνι ο μικρός, όλο και ψάχνει «αλλιώτικους» χώρους για τις παραστάσεις του- στην «Ξενάγηση» που ΄χει κάνει με κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου- πηγαίνετε να τη δείτε έως την Κυριακή που παίζεται, θα υποστείτε ολίγη ορθοστασία αλλά θα σας αποζημιώσει ένα φινάλε- έκπληξη τόσο, μα τόσο συγκινητικό… Εξαιρετικές οι μουσικές του Χρήστου Θεοδώρου, καλά τα παιδιά της παράστασης, αφοπλιστικής αμεσότητας ο αφηγητής Χάρης Αττώνης αλλά η άλλη έκπληξη της παράστασης είναι η Μέλπω Κωστή (βασική φωτογραφία). Πού κρυβότανε αυτή η ηθοποιός; Έκανε, λέει, τηλεόραση. Μα τη θέλει τόσο η σκηνή! Ωραία γυναίκα, αρχοντική- κλάσης Μαρίας Ναυπλιώτου-, γλυκιά και ΤΙ ηθοποιός! Ώριμη, μεστωμένη, ουσιαστική, βαθιά… Την απόλαυσα.
  • Σαρώνει με την αμεσότητά του στην πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση του Ακύλλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς. Cannabis indica- Ρatria graeca» που παρουσιάζει το Εθνικό στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» ο Γιώργος Κοζομπόλης, ταβερνιάρης άλλοτε στην Χαϊδελβέργη, φίλος του συγγραφέα- σκηνοθέτη, που δέχτηκε ν΄ ανεβεί στη σκηνή. Ένας λεβεντόγερος με ιστορία: είναι ο Μανιάτης, ο Γιώργος, ο ήρωας του ντοκιμαντέρ «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, ενός απ΄ τα ντοκιμαντέρ που ΄χουν «γράψει» στον ελληνικό κινηματογράφο. Τότε ήταν 1978. Σήμερα 2009. Έχουν περάσει τριάντα ένα χρόνια.
  • Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο: κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες, θρησκόληπτοι, πατριδοκάπηλοι, φαύλοι, ποταποί, μικρόψυχοι, ευτελείς, χαμερπείς, χυδαίοι, γελοία ανθρωπάρια με επίστρωση λαϊφστυλίστικου λούστρου…: η ρώσικη κοινωνία που περιγράφει το 1868 ο Οστρόφσκι στη σάτιρά του «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα»- παρουσιάζεται απ΄ το Εθνικό, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μέχρι την Κυριακή στη Σκηνή «Κοτοπούλη» του «Rex» και με εντυπωσίασε ως έργο. Μια κοινωνία που είχαν ήδη περιγράψει ο Γκριμπογιέντοφ στο «Συμφορά απ΄ το πολύ μυαλό» κι ο Γκόγκολ στον «Επιθεωρητή» του. Μια κοινωνία που, όπως είχε καταντήσει, απόλυτα λογικό και δίκαιο ήταν να συντριβεί, να σαρωθεί, πενήντα χρόνια μετά, από μια επανάσταση. Κάτι, μα κάτι δε σας θυμίζει η κοινωνία αυτή; Ε; Με την αφορμή: το έργο πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα ο Δημήτρης Ποταμίτης. Το 1989- ΄90 στο «Θέατρο Έρευνας. Το ΄χω γράψει και το ΄χω ξαναγράψει.
  • Ο φίλος της στήλης Γιώργος Παπαγεωργίου που κατοικοεδρεύει στην Κύπρο μού θυμίζει, όμως, πως στα ελληνικά το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1984- ΄85 απ΄ τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με τον τίτλο «Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Σε σκηνοθεσία του μετακληθέντος Ρώσου Ευγένιου Ρανομισλένσκι με Γκλούμοφ – ο κεντρικός ρόλος τον Βαρνάβα Κυριαζή (φωτογραφία), νυν καλλιτεχνικό διευθυντή του ΘΟΚ.

Αυτό, να το ματαδώ, δε μου ΄χε τύχει: στο πρόγραμμα της παράστασης της κωμωδίας των Τσιφόρου- Βασιλειάδη «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς (Μια τρελή, τρελή οικογένεια)» που παίζεται στο θέατρο «Μπροντγουαίη», στη θέση του «σημειώματος του σκηνοθέτη» τι λέτε πως διάβασα;  Τον σκηνοθέτη κ. Μιχάλη Παπανικολάου να αναδημοσιεύει επιστολή του προς τη διεύθυνση περιοδικού όπου σε «ανυπόγραφο αρθρίδιο», λέει, «ανώνυμος συντάκτης» είχε αναφερθεί απαξιωτικά στους ηθοποιούς της παράστασης πριν η παράσταση ανεβεί. Ε, και τι μας κόφτει εμάς;

  • Το τέταρτο κουδούνι. Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Απριλίου 2009

Advertisements

«Επαγγελματίας» με τα όλα του…

  • Μια αξιοζήλευτη παράσταση, σφιχτή, δυνατή και ώριμη στο «Αγγέλων Βήμα», σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου και σκηνικά Κώστα Παππά. Ευτυχής συγκυρία, γόνιμη συνεργασία, σπουδαία παράσταση. Ο «Επαγγελματίας» του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα» διαθέτει τις αρετές εκείνες που μπορούν, εν πρώτοις, να οδηγήσουν μία παραγωγή σε καλλιτεχνική επιτυχία: πρώτη ύλη (κείμενο), σκηνοθεσία που το «διαβάζει» και το σέβεται, ηθοποιούς που «αντέχουν» το βάρος των ρόλων που υποδύονται.
«Επαγγελματίας» με τα όλα του...
  • Το έργο του Κοβάτσεβιτς (1990), στη δοκιμασμένη μετάφραση Γκάγκα Ρόσιτς, δεν χρειάζεται συστάσεις. Εχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει γίνει ταινία και μας είναι γνωστό στη χώρα μας από προηγούμενα ανεβάσματα. Συμπυκνωμένο αλλά πολυεπίπεδο, γραμμένο πριν από τις «Ζωές των άλλων» με το ίδιο θέμα, την ανύπαρκτη προσωπική ζωή στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά ακόμα πιο βαθύ, φέρνει στο προσκήνιο δύο χαρακτήρες, δύο ανθρώπους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, λίγο μετά τον θάνατο του Τίτο, οι οποίοι «συνδέονταν», εν αγνοία του ενός, δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Ο «ένας», τέως αντικαθεστωτικός και νυν κρατικό στέλεχος. Ο «άλλος», η σκιά του, πράκτορας Μυστικών Υπηρεσιών.
  • Ποια είναι τα όρια της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής; Κι όταν αυτά ξεπερνιούνται, είναι υπέρβαση καθήκοντος ή εμμονή; Ποιοι είναι «εκείνοι» που ελέγχουν τα πάντα; Ποιος είναι τελικά ο θύτης και ποιο το θύμα; Ενας ογκώδης αστυνομικός φάκελος έχει μετατραπεί σε λογοτεχνικό έργο. Μια ολόκληρη ζωή μπορεί να χωρέσει σε μια βαλίτσα; Τραγική κωμωδία ή κωμική τραγωδία; Τα ερωτήματα τίθενται ξεκάθαρα μέσα από το έργο και την παράσταση που σκηνοθέτησε η Πηγή Δημητρακοπούλου («10», «Η Αίθουσα του θρόνου», «Εν Ιορδάνη») στην πρώτη της θεατρική σκηνοθετική εμφάνιση. Χωρίς την κάμερα στο χέρι, η σκηνοθέτρια αποδεικνύεται εξίσου ικανή στο να δημιουργεί ατμόσφαιρα, να διδάσκει ρόλους, να στήνει εικόνες στη σκηνή. Δίχως να κόψει ή να αλλοιώσει το κείμενο, αφαιρώντας ελάχιστες λέξεις που όμως το καθόριζαν και το «περιόριζαν» αποκάλυψε τη διαχρονική του αξία κι έφτιαξε μια αξιοζήλευτη παράσταση δωματίου, σφιχτή, δυνατή, ώριμη.
  • Βέβαια, δίχως τους συγκεκριμένους ηθοποιούς στους συγκεκριμένους ρόλους, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο. Ο Γιάννης Τσορτέκης στον ρόλο του Τέγια Κράιγ, νεοφερμένου διευθυντή σε εκδοτικό οίκο και πρόσφατα εκλεγμένου καθηγητή πανεπιστημίου, ακροβατεί επί μιάμιση ώρα σε τεντωμένο σκοινί. Είναι τόσο πειστικός, σκιαγραφεί τον ήρωα με τέτοια λεπτομέρεια κι ακρίβεια κάθε λεπτό, που δίνει την εντύπωση ότι χρησιμοποιεί κάθε κύτταρό του.
  • Την ημέρα των γενεθλίων του, ο Τέγια Κράιγ δέχεται στο γραφείο την επίσκεψη ενός μεσόκοπου άντρα που κουβαλάει μια βαλίτσα. Είναι ο Λούκα Λάμπαν (τον υποδύεται λιτά, μεστά, με την ανέκφραστη πίστη του «επαγγελματία» ότι έπραξε το σωστό, ο Γιώργος Μπινιάρης), πρώην πράκτορας της ασφάλειας, νυν ταξιτζής κι άρρωστος, που ετοιμάζεται να μπει στο νοσοκομείο για μια επέμβαση που θα του χαρίσει ή όχι τη ζωή του. Ο Λούκα επί δεκαοχτώ χρόνια ήταν η σκιά του αντικαθεστωτικού, τότε, διανοούμενου Τέγια. Η ζωή του Τέγια είχε γίνει η «προσωπική του υπόθεση». Τόσο «προσωπική» που κατέγραφε, απομαγνητοφωνούσε, ενεπλάκη κι ο γιος του σιγά σιγά σε αυτή τη διαδικασία. Τώρα, που ίσως να βρίσκεται πριν από το τέλος, ζητάει συμφιλίωση. Ανοίγει τη βαλίτσα και αποκαλύπτει προσωπικά αντικείμενα, γράμματα, φωτογραφίες, ρούχα, δώρα που κι ο ίδιος ο Τέγια τα είχε ξεχάσει.
  • Το τετ α τετ της συνάντησης ζωής των δύο αντρών διακόπτει η γραμματέας τού Τέγια (η Δέσποινα Σιδηροπούλου, παρουσία σωστή και ταιριαστή στο όλο κλίμα). Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στο σκηνικό του Κώστα Παππά, με την τζαμένια μπαλκονόπορτα, δίχως κουρτίνα, να βλέπει τον δρόμο και τις απέναντι πολυκατοικίες…
  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 30/03/2009

Ζωή υπό… σκιάν. Γιώργος Μπινιάρης – Γιάννης Τσορτέκης στον «Επαγγελματία»

  • Η εφιαλτικά «επιστημονική» τέχνη της παρακολούθησης και συνάμα εκμηδένισης της ιδιωτικής ζωής στα πάλαι ποτέ καθεστώτα του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού έγινε ευρύτερα γνωστή στο ανυποψίαστο κοινό πριν από δύο χρόνια με την εξαιρετική γερμανική ταινία «Οι ζωές των άλλων».
  • Πολύ νωρίτερα, το 1990, ο Σέρβος Ντούσαν Κοβάσεβιτς είχε ανιχνεύσει αυτή την πτυχή και πληγή στην πρώην σοσιαλιστική κι αδιαίρετη Γιουγκοσλαβία με το έργο του «Ο επαγγελματίας». Παρουσιάζεται τώρα στο «Αγγέλων Βήμα». Εχοντας δώσει επιτυχημένο δείγμα τηλεοπτικής γραφής με το «Δέκα» του Καραγάτση, η σκηνοθέτρια Πηγή Δημητρακοπούλου κάνει εδώ την πρώτη της θεατρική επαφή με μια λεπτοδουλεμένη παράσταση δωματίου, που αναδίδει τον υπαρξιακό-κοινωνικό εγκλωβισμό των δύο αντιηρώων, βουτηγμένο σε μια θριλερική ατμόσφαιρα.
  • Ενας μυστηριώδης άντρας εισβάλλει στο γραφείο ενός νεοφερμένου διευθυντή σε κρατικό εκδοτικό οίκο και τον αναστατώνει την ημέρα των γενεθλίων του. Ο εισβολέας, ένας συνταξιούχος πλέον αστυνομικός, υπήρξε για δεκαοχτώ χρόνια η «σκιά» του. Εχει καταγράψει τα πάντα για τον κάποτε μαχητικό κι αντικομφορμιστή νεαρό συγγραφέα, που υπηρετεί πλέον το… ρετουσαρισμένο σύστημα. Κουβαλώντας μια βαλίτσα, βγάζει σιγά σιγά απ’ αυτήν προσωπικά αντικείμενα, μικροδώρα, γράμματα, φωτογραφίες που ανήκαν στον τωρινό διευθυντή κι εκείνος τα είχε χάσει και ξεχάσει.
  • Ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί, ο Γιάννης Τσορτέκης πάλλεται ψυχή και σώματι ως Τέγια, ανακαλύπτοντας έκπληκτος το κρυφό και μακροχρόνιο «στριπ-τιζ» που υφίστατο κι αγνοούσε τόσο καιρό. Εξίσου καλός ο Γιώργος Μπινιάρης ως Λούκα, ο ανέκφραστος αλλά και τσαλακωμένος πιστός υπάλληλος του ολοκληρωτικού κρατικού μηχανισμού, που προτείνει στο θύμα του στο τέλος έναν αποχωρισμό συμφιλίωσης. Στο μικρό «πυροσβεστικό» ρόλο της γραμματέως ταιριαστή η Δέσποινα Σιδηροπούλου.
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/03/2009