Category Archives: Μπέκετ Σάμουελ

«Περιμένοντας τον Γκοντό» στην …Καλαμαριά (video)

Η παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη παίχτηκε με επιτυχία στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2011-2012 και θα παρουσιαστεί στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» από την Τετάρτη 16 Μαϊου εως και την Κυριακή 20 Μαΐου.

Το «Περιμένοντας τον Γκοντό», είναι το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού και ίσως το σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ου αιώνα. Έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών και συζητήσεων. Δύο άστεγοι αλήτες (ή μήπως δύο πάμπτωχοι διανοούμενοι) περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκοντό που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Συνέχεια

Διπλός Μπέκετ στο «Τόπος Αλλού»

Επτά, Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011
ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ

ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ «Μηχανή Μπέκετ ή στα Βήματα του Κραπ» κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη στο θέατρο «Τόπος Αλλού» μια παράσταση που συντίθεται από δύο θεατρικά κείμενα του Σάμιουελ Μπέκετ, την «Τελευταία Μαγνητοταινία του Κραπ» (μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζα) και τα «Βήματα», ένα πλήρες μονόπρακτο που παίζεται πρώτη φορά αυθύπαρκτο κι όχι ανάμεσα σε άλλα από τα μικρά έργα του ιρλανδού συγγραφέα.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής ανέβασε τα δύο κείμενα με κοινό παρονομαστή την τραγωδία της μνήμης, έννοιας που κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον κόσμο του Μπέκετ. Τόσο ο Κραπ όσο και η Μέι είναι πρόσωπα που σκηνικά φλερτάρουν με την κλοουνερί (κοστούμια Μίκας Πανάγου) και οντολογικά μετεωρίζονται μέσα στον χρόνο λες και -με ζωτική όμως ενάργεια- στέκουν ακίνητα στο μεταβατικό εκείνο στάδιο αναμονής για το τέλος της ύπαρξής τους.

Αργά το βράδυ στο μέλλον. Το φτωχικό δωμάτιο του Κραπ (Κώστας Αρζόγλου). Μπροστά του ένα μικρό τραπέζι, που τα δυο του συρτάρια ανοίγουν προς το κοινό. Καθισμένος στο τραπέζι, κοιτώντας μπροστά, δηλαδή στην αντίθετη πλευρά από τα συρτάρια, ένας βασανισμένος γέρος, αξύριστος, με άσπρο πρόσωπο, κόκκινη μύτη και αχτένιστα μαλλιά. Είναι μύωπας, βαρήκοος, με δύσκολο βάδισμα και ραγισμένη φωνή. Πάνω στο τραπέζι ένα μαγνητόφωνο με το μικρόφωνό του και πολλά χαρτονένια κουτιά με μπομπίνες από ηχογραφημένες μαγνητοταινίες. Αρχίζει ν’ ακούει. Η φωνή της νιότης του ξεχύνεται.

Ο Μπέκετ, παθιασμένος με την τεχνολογία του θεάτρου, επέμενε να τηρούνται πιστά οι σκηνικές οδηγίες στα ανεβάσματα των έργων του απαγορεύοντας οποιαδήποτε αυθαιρεσία με το κείμενο.

«Χρόνια κλεισμένος στον χώρο του, ο Κραπ βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τον χρόνο» λέει ο Ν. Καμτσής. «Με τι να μετρήσει τον χρόνο της ζωής του, των βιωμάτων, των αναμνήσεών του; Τα κοινά ρολόγια μένουν σιωπηλά γύρω του. Σαν φοβισμένο ζώο μέσα στη φωλιά του ψάχνει και ακούει ξανά και ξανά τις μαγνητοταινίες της ζωής του προσπαθώντας να την ξεδιαλύνει. Θυμάται και μαγνητοφωνεί συνεχώς τις αναμνήσεις του σε μια προσπάθεια να τις «παγώσει», να τις εξουσιάσει μια για πάντα. Το μόνο που καταφέρνει είναι να τις μπερδέψει περισσότερο έτσι που στο όραμά του η ζωή του να είναι μια επινόηση. Δεν ξέρουμε τελικά αν η γυναίκα που αγάπησε, ο ρομαντικός περίπατος στο ποτάμι, το νερό που κυλάει κάτω από τη βάρκα έχουν πράγματι συμβεί ή τα έχει επινοήσει για να κάνει τη ζωή και τη μοναξιά του βιώσιμη».

Η Μέι (Ναταλία Στυλιανού), μια παρηκμασμένη γυναίκα, περπατάει νευρικά σ’ ένα άδειο πάτωμα. Μια ψυχική αναστάτωση την εμποδίζει να μιλήσει σε πρώτο πρόσωπο. Μια γυναικεία Φωνή, κάπου από το αθέατο παρασκήνιο, παρατηρεί, σχολιάζει τις κινήσεις της. Η κίνηση και ο ήχος των βημάτων, σύμφωνα με τον Μπέκετ, προσδιορίζει τον σκηνικό χώρο: το μοναδικό στοιχείο που φωτίζεται είναι ο παραλληλόγραμμος διάδρομος που σχηματίζεται από τα εννέα βήματα που κάνει η ηθοποιός προς τη μια κατεύθυνση και μετά αντίστροφα. Ο έντονος στα πόδια της Μέι φωτισμός όσο ανεβαίνει προς το κεφάλι θολώνει. Στον ρυθμό των βημάτων της, ρωτάει για κάποιο περιστατικό που αφορά τη μητέρα της. Η Φωνή απαντά με ασάφεια: «Δεν θα σταματήσεις ποτέ να στριφογυρίζεις στο μυαλό σου όλο αυτό;»

«Ο μονόλογος της Μέι είναι ένα πολυσήμαντο και δισυπόστατο κείμενο, καθώς το κεντρικό πρόσωπο βιώνει το παρόν σαν παρελθόν και το παρελθόν σαν παρόν» λέει ο σκηνοθέτης. «Ο Μπέκετ μ’ έναν ιδιοφυή τρόπο βάζει τους χρόνους να συνομιλήσουν μέσα από τις μνήμες της και μέσα απ’ όσα κομμάτια διέσωσε η λήθη. Η αμφίπλευρη προσωπικότητα της Μέι στη διαδρομή που κάνει στον χρόνο -θυμάται, μπερδεύει εικόνες και πρόσωπα- λειτουργεί σαν επαναληπτικός παραμορφωτικός καθρέφτης, έτσι όπως συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο όταν καταφέρνει να φτάσει στα έγκατα του είναι του».

«Σαχλοκουβέντες» στη Θεσσαλονίκη

Σκηνή από την παράσταση της ομάδας Oberon

«Περιστασιακά» είχε χαρακτηρίσει ο Σάμιουελ Μπέκετ τα τρία μονόπρακτά του (A piece of monologue, Rockaby, Ohio impromptu) που δημοσιεύθηκαν το 1982 κάτω από τον κοινό τίτλο Three Occasional Pieces. Πρόκειται για τρία έργα φαινομενικά διαφορετικά, που όμως κινούνται γύρω από κοινές θεματικές. Ένας αφηγητής ανιχνεύει το «μέσα σκοτάδι», μια γυναίκα λικνίζεται προς την ακινησία και το τέλος, ένας αναγνώστης και ένας ακροατής εμπλέκονται σε μια ιδιότυπη ιεροτελεστία ανάγνωσης. Η απώλεια, η εμμονή της επανάληψης, η μνήμη, η αναζήτηση διεξόδου αλλά και η παραίτηση είναι μοτίβα που επανέρχονται στα τρία έργα «ξανά και ξανά».

Αυτά τα κείμενα του Ιρλανδού συγγραφέα επέλεξε η ομάδα τέχνης Oberon ως πρώτη της θεατρική δουλειά, η οποία παρουσιάστηκε πέρσι στη Θεσσαλονίκη με μεγάλη επιτυχία. Έτσι, φέτος παρουσιάζεται, για τρεις ακόμη παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας, από την Παρασκευή 8 έως την Κυριακή 10 Οκτωβρίου, με γενικό τίτλο Σαχλοκουβέντες, καθώς, ανάμεσα στα τρία μονόπρακτα παρεμβάλλονται και στίχοι από ποιήματα του Μπέκετ, γραμμένα μεταξύ 1976-78, που ο ίδιος αυτοσαρκαστικά χαρακτήρισε με τον τρόπο αυτό («Mirlitonnades»). Η σκηνοθεσία είναι του Αλέκου Σπυριδάκη, τα σκηνικά και τα κουστούμια της Μαρίας-Δήμητρας Βέττα, η μουσική του Ηρακλή Πασχαλίδη. Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Μελίνα Τριανταφυλλίδου, Μαρία Ριστάνη και Διονύσης Καραθανάσης.

«Σαχλοκουβέντες-Three occasional pieces» του Μπέκετ

Σαχλοκουβέντες-Three occasional pieces

Η παράσταση «Σαχλοκουβέντες-Three occasional pieces» του Σάμιουελ Μπέκετ, που παρουσιάστηκε μ’ επιτυχία την περσινή σεζόν, θα επαναληφθεί στις 8, 9, 10 Οκτωβρίου 2010 από την Ομάδα Τέχνης Oberon στην Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία (έδρα του Κ.Θ.Ε.Θ).

Πρόκειται για τρία μονόπρακτα του Ιρλανδού συγγραφέα (Apieceofmonologue, Rockaby, Ohioimpromptu) που δημοσιεύθηκαν μαζί το 1982 από την Faberand Faber με τον τίτλο Three Occasional Pieces. Έργα φαινομενικά διαφορετικά, που όμως κινούνται γύρω από κοινές θεματικές. Ένας αφηγητής ανιχνεύει το «μέσα σκοτάδι», μια γυναίκα λικνίζεται προς την ακινησία και το τέλος, ένας αναγνώστης κι ένας ακροατής εμπλέκονται σε μια ιδιότυπη ιεροτελεστία ανάγνωσης. Η απώλεια, η εμμονή της επανάληψης, η μνήμη, η αναζήτηση διεξόδου αλλά και η παραίτηση είναι μοτίβα που επανέρχονται στα τρία έργα «ξανά και ξανά». Ανάμεσα στα τρία μονόπρακτα παρεμβάλλονται και στίχοι από ποιήματα του Μπέκετ, γραμμένα μεταξύ 1976-1978, που ο ίδιος αυτοσαρκαστικά χαρακτήρισε «σαχλοκουβέντες» (Mirlitonnades ).

Πληροφορίες:

  • Μετάφραση-σκηνοθεσία: Αλέκος Σπυριδάκης
  • Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία-Δήμητρα Βέττα
  • Επιμέλεια παραγωγής-κοστουμιών: Βούλα Ορφανίδου
  • Μουσική: Ηρακλής Πασχαλίδης
  • Σχεδιασμός φωτισμών: Στράτος Κουτράκης
  • Χειρισμός φωτισμών: Έλενα Κώτση
  • Παίζουν: Μελίνα Τριανταφυλλίδου, Μαρία Ριστάνη, Διονύσης Καραθανάσης.

ΙΝΦΟ
8, 9, 10 Οκτωβρίου 2010
Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία στην οδό Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία. (Περιοχή Δελφών με Παρασκευοπούλου).

«Πώς να πω» Μπέκετ…

Τα κωμικά στοιχεία στο έργο του Μπέκετ, το ιδιότυπο χιούμορ και τη σκληρή ειρωνεία του Ιρλανδού δραματουργού, που στις συνήθεις αναγνώσεις του μπεκετικού έργου περνούν σε δεύτερη μοίρα, επιδιώκει να αναδείξει ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης στην καινούργια δουλειά της θεατρικής ομάδας Angelus Novus που παρουσιάζεται από σήμερα, για δύο τριήμερα (1-3 και 8-10/10), στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Σοφούλη της Καλαμαριάς.

Κάτω από τον γενικό τίτλο Πώς να πω, παρουσιάζονται μονόπρακτα γραμμένα σε μια περίοδο που εκτείνεται από το 1937 έως το 1988, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους ως προς τη μορφή και το περιεχόμενό τους. Ο μίτος όμως που τα ενώνει μέσα στο χρόνο είναι η ίδια έγνοια του συγγραφέα για τη θέση και τον ρόλο του λόγου, της υπερκατανάλωσής του ή της στέρησής του, στις σχέσεις των ανθρώπων και στη ζωή τους. Από την πολιτική Καταστροφή, του αυταρχικού σκηνοθέτη που επιδιώκει να εκμηδενίσει τον πρωταγωνιστή του, στο Πηγαινέλα, τις φανερές και κρυφές, για τον θεατή, συνομιλίες τριών γυναικών, το μονόπρακτο που δίνει και τον τίτλο της παράστασης, το τελευταίο που δημοσίευσε ο Μπέκετ πριν πεθάνει, και τα Πράξη χωρίς λόγια 2 και Play, η οντολογική αγωνία διατρέχει το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα, καθώς κινείται αέναα ανάμεσα στο λόγο και τον μη λόγο.

Τα πέντε μονόπρακτα, στην παράσταση της ομάδας Angelus Novus, συνδέονται μεταξύ τους με μελοποιημένα Ποιήματα και αποσπάσματα από τις Σαχλοκουβέντες.

Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Στέλλα Βογιατζάκη, Θέμης Θεοχάρογλου, Μαρία Μουστάκα και Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης, ενώ τη μουσική του εκτελεί ζωντανά ο Κωστής Βοζίκης.

Μονόπρακτα του Μπέκετ στο «Σοφούλη»

«Πως να πω» – μονόπρακτα του Μπέκετ στο θέατρο «Σοφούλη».

Με γενικό τίτλο ΠΩΣ ΝΑ ΠΩ και σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη, η θεατρική ομάδα AngelusNovus παρουσιάζει στο Θέατρο ΣΟΦΟΥΛΗ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, 1-3 και 8-10 Οκτωβρίου, μια σειρά από μονόπρακτα του Σάμουελ Μπέκετ. Γραμμένα σε διαφορετικές περιόδους, από το 1937 έως το 1988, και αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο, μοιράζονται ωστόσο την ίδια έγνοια για τη θέση και τον ρόλο του λόγου, της υπερκατανάλωσής του ή της στέρησής του, στις σχέσεις των ανθρώπων και στις ζωές τους.

Στο πρώτο μονόπρακτο, την Καταστροφή, όπου είναι φανερή η πολιτική διάσταση, ένας αυταρχικός σκηνοθέτης, θέλοντας να εξαφανίσει κάθε ίχνος από την προσωπικότητα του πρωταγωνιστή του, του απαγορεύει, ανάμεσα στα άλλα, και να μιλάει. Ταυτόχρονα, ο τρόπος που μιλάει ο ίδιος λειτουργεί τρομοκρατικά για τη βοηθό του.

Στο Πηγαινέλα, τρεις γυναίκες συνομιλούν και ο λόγος που ακούει ο θεατής επιβεβαιώνει τη φιλία που τις ενώνει. Αντίθετα, τα λόγια που ψιθυρίζει η μια στο αυτί της άλλης χωρίς να μπορεί ο θεατής να τ’ ακούσει, και που αφορούν την τρίτη που απουσιάζει στιγμιαία, ίσως διαβρώνουν την ουσία αυτής της φιλίας.

Στο Πώς να πω, κεντρικό κείμενο της παράστασης και τελευταίο κείμενο του Μπέκετ δημοσιευμένο λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, δηλώνεται η δυσκολία να ειπωθεί με σαφήνεια αυτό που έχει ιδωθεί, η δυσκολία, δηλαδή, -αν όχι η αδυνατότητα- απόδοσης του κόσμου μέσω των λέξεων.

Στο Πράξη χωρίς λόγια 2, ο λόγος απουσιάζει εντελώς και το θέατρο οδηγείται στον μίμο, ενώ στο Play, τα τρία πρόσωπα, χωμένα μέσα σε τεφροδόχους, είναι καταδικασμένα να μιλούν αδιάκοπα, υπο το βασανιστικό φως ενός προβολέα που τους ανακρίνει, και να επαναλαμβάνουν επ’ άπειρον την ίδια πάντα ιστορία, εκείνη της τριγωνικής σχέσης τους.

Η παράσταση, χωρίς να απαλείφει ή να υποτιμά την οντολογική αγωνία που διατρέχει το έργο του Μπέκετ, προσπαθεί να αναδείξει τα κωμικά στοιχεία του, το ιδιότυπο χιούμορ και τη σκληρή ειρωνεία του, που συνήθως περνούν σε δεύτερη μοίρα στις περισσότερες σκηνικές αποδόσεις προς όφελος μιας εμφανώς ή/και φαινομενικώς «σοβαρότερης» και «τραγικότερης» ανάγνωσης. Τα διάφορα κείμενα συνδέονται μεταξύ τους με μελοποιημένα ποιήματα και «σαχλοκουβέντες» του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα.

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενα: Καταστροφή, Πηγαινέλα, Πώς να πω, Πράξη χωρίς λόγια 2, Play, Ποιήματα και Σαχλοκουβέντες

Συγγραφέας: Σάμουελ Μπέκετ

Μετάφραση-σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Μουσική: Κωστής Βοζίκης

Φωτισμοί: Σεσίλια Τσελεπίδη

Σκηνικά-κοστούμια: AngelusNovus και Ζαμπία Πατεράκη

Κατασκευή μάσκας και robedechambre: Ζαμπία Πατεράκη

Συμμετοχή στη δραματολογία: Βιβή Θεοδωρακοπούλου

παίζουν

Στέλλα Βογιατζάκη

Θέμης Θεοχάρογλου

Μαρία Μουστάκα

Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης

ζωντανή μουσική

Κωστής Βοζίκης

Επικοινωνία: ArtMinds, Δάφνη Μουστακλίδου: 6972294695, dafni.artminds@gmail.com

Πληροφορίες της παράστασης

Χώρος: Θέατρο Σοφούλη, Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη

Ημερομηνίες παραστάσεων: 1-3 και 8-10/10/2010

Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή

Ώρα: 21.15 και λαϊκή απογευματινή την Κυριακή στις 16.30

Τιμές εισιτηρίων: κανονικό: 15 ευρώ – φοιτητικό και λαϊκή απογευματινή: 10 ευρώ, δεκτές ατέλειες στη λαϊκή απογευματινή της Κυριακής

Κρατήσεις – Πληροφορίες: 2310423925

Αγγελιοφόρος: Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Τρία Νομπέλ συναντώνται τον χειμώνα στην Αθήνα

  • Θεατρικά έργα των Σαρτρ, Μπέκετ και Πίντερ επί σκηνής την προσεχή σεζόν

Σαρτρ, Μπέκετ και Πίντερ: Τρεις συγγραφείς του 20ού αιώνα, τρία Βραβεία Νομπέλ, τρία σημαντικά θεατρικά έργα «συναντώνται» στην Αθήνα την προσεχή χειμερινή σεζόν. Ενας Γάλλος, ένας Ιρλανδός και ένας Βρετανός διασταυρώνονται επί σκηνής, ξεκινώντας από το «Κεκλεισμένων των θυρών» του γάλλου υπαρξιστή φιλοσόφου, που τιμήθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1964 και αρνήθηκε να το παραλάβει. Ακολουθεί ο «Επιστάτης» και οι «Ευτυχισμένες Ημέρες»… Μαζί με τον Λουίτζι Πιραντέλο (η εταιρεία θεάτρου Ασκηση θα ανεβάσει το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη, τον προσεχή Νοέμβριο) και τον Ντάριο Φο, συμπληρώνουν την πεντάδα των βραβευμένων με Νομπέλ Λογοτεχνίας θεατρικών συγγραφέων.

Γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του 1940, το «Κεκλεισμένων των θυρών» πραγματεύεται ένα πρωτότυπο για την εποχή θέμα, ιδωμένο μέσα από τη φιλοσοφική ματιά του Ζαν-Πολ Σαρτρ: Μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που δεν είναι παρά η Κόλαση, τρεις άγνωστοι συναντώνται μετά θάνατον… «Κι όμως αφορά πολύ τη σημερινή εποχή» λέει η Εφη Μουρίκη που το σκηνοθετεί στο Νέο Ελληνικό Θέατρο και συμμετέχει στον θίασο μαζί με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, την Κατερίνα Παπουτσάκη και τον Γιώργο Πολυχρονόπουλο. Ο δημοσιογράφος Γκαρσέν, η υπάλληλος ταχυδρομείου Ινές και η πλούσια κοσμική Εστέλ οδηγούνται από τον φύλακα σε ένα κλειστό δωμάτιο το οποίο σύντομα θα αποδειχθεί και η κόλασή τους. «Συγγραφέας που μας έχει επηρεάσει πολύ ο Σαρτρ, που έχει γαλουχήσει τις παλαιότερες γενιές, με απόψεις και σκέψεις,έλεγε ότι το θέατρο απαιτεί από τον θεατή να κατανοήσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τις φράσεις και τα νοήματα, ενώ υπενθύμιζε ότι οι ήρωες δεν είναι φιλόσοφοι…» εξηγεί η σκηνοθέτις και ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης προσθέτει: «Μεταπτώσεις συναισθημάτων σε πολύ γρήγορους ρυθμούς, συμπυκνωμένες έννοιες μέσα σε μία φράση, είναι δύσκολο και γοητευτικό το ταξίδι στον κόσμο του Σαρτρ» . Η παράσταση, τονίζει, μπορεί να στηρίζεται στον φιλοσοφικό κόσμο του γάλλου συγγραφέα αλλά ακολουθεί κλασικές ερμηνευτικές γραμμές, ενώ βασίζεται στη νέα μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ. Πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου.

Με τον «Επιστάτη», το Απλό Θέατρο και ο Αντώνης Αντύπας επιστρέφουν στον Χάρολντ Πίντερ Βραβείο Νομπέλ 2005- προτείνοντας ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα έργα του γραμμένο στις αρχές της δεκαετίας του 1950, που θα παρουσιασθεί τον Δεκέμβριο στη Νέα Σκηνή σε μετάφραση Κώστα Σταματίου. Με την άφιξη του 2011, στην Κεντρική Σκηνή του ίδιου θεάτρου θέση θα πάρουν οι «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ – Νομπέλ Λογοτεχνίας 1969- σε σκηνοθεσία επίσης του Αντώνη Αντύπα και μετάφραση Διονύση Καψάλη. Τον ρόλο του επιστάτη Ντέιβις θα ερμηνεύσει ο Δημήτρης Καταλειφός – μαζί του ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και ο Χάρης Φραγκούλης. «Η ανάγκη επαφής βρίσκεται στη βάση αυτών των δύο κορυφαίων έργων» επισημαίνει ο Αντώνης Αντύπας, που σκηνοθετεί για έβδομη φορά έργο του Πίντερ και για πρώτη, Μπέκετ. «Πιστεύω ότι τέτοια κείμενα φέρνουν σε επαφή το κοινό με τη λογοτεχνία, δίνοντας μια ανάσα και μια διέξοδο».

«Ο Επιστάτης» που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1960 στο Λονδίνο, δεν άργησε να γίνει το έργο που έκανε διάσημο τον συγγραφέα του: Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας γέρος αλήτης που βρίσκει καταφύγιο σε έναν εγκαταλελειμμένο χώρο, όπου ζουν δύο αδέλφια. Αναλαμβάνει τη δουλειά του Επιστάτη, ενώ την ίδια στιγμή υπονομεύει τη σχέση ανάμεσα στα αδέλφια…

Θαμμένη ως τη μέση σε ένα λοφάκι, η Γουίνι βιώνει σταδιακά την εξαφάνισή της, καθώς το λοφάκι όλο και την καταπίνει: Το έργο έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη το 1961 για να συνεχίσει την καριέρα του στο Παρίσι με τη Μαντλέν Ρενό – στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, ξεχώρισαν η Βάσω Μανωλίδου, η Χριστίνα Τσίγκου και η Δέσπω Διαμαντίδου… Η Ράνια Οικονομίδου θα ερμηνεύσει τη Γουίνι στις «Ευτυχισμένες Μέρες»- με τον Κώστα Γαλανάκη, Γουίλι.

  • «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν-Πολ Σαρτρ στο Νέο Ελληνικό Θέατρο
  • «Ο επιστάτης» του Χάρολντ Πίντερ στο Απλό Θέατρο
  • «Ευτυχισμένες ημέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ στο Απλό Θέατρο

Από την OmIcrOn 2, Samuel Beckett «Breath» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Από την    OmIcrOn 2,  μια εταιρεία για τις τέχνες, Samuel Beckett «Breath». Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Αίθουσα Black Box  (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418550) 25 – 26  – 27  Ιουνίου στις 9.30 μ.μ. Τα μικρά έργα του Samuel Beckett «Breath», «A piece of Monologue», και «Rockaby», σε μια ενιαία παράσταση. Σε Σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, με τους  Τατιάνα Παπαμόσχου, Ευθύμη Λιάτο και  Σταύρο Τσακίρη. Πάνω σε μια Εικαστική Εγκατάσταση του Γιάννη Διαμάντη.

Σε νέα μετάφραση της Δήμητρας Πετροπούλου.

Κοστούμια: Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Επεξεργασία ηχητικής μπάντας: Βασίλης Καραμπελόπουλος – Correct Studio. Video: Νάντια Σκούρτη. Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Κοέν. Αφίσα- πρόγραμμα: Βαγγέλης Νικολάου

Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά.

Το Breath είναι ένα κομμάτι του Samuel Beckett γραμμένο για να χρησιμοποιηθεί σαν εισαγωγή στην επιθεώρηση «Ω! Καλκούτα». Μέσα σε μια κινούμενη εικόνα και δυο ήχους ο  Beckett συμπύκνωσε τη φιλοσοφία του, αλλά και ολόκληρο το θεατρικό του σύμπαν.

Τα δυο μοναδικά γεγονότα της ζωής ενός ανθρώπου είναι η γέννησή του και ο θάνατός του. Ο ενδιάμεσος χρόνος, μια «κινούμενη» στατική εικόνα. Ενός και μοναδικού τοπίου που η συνεχής παρατήρησή του επιφέρει και τη σταδιακή συνείδηση των λεπτομερειών του. Αυτό είναι που μας δίνει την ψευδαίσθηση της αλληλουχίας γεγονότων που στον απολογισμό μόνο σαν ασήμαντα και τετριμμένα καταγράφονται.

Αυτό το μικρό έργο αποτελεί και τον καμβά για την παράστασή μας που έχει το γενικό τίτλο «Breath».

Με τον ίδιο προβληματισμό σαν ομόκεντροι κύκλοι αναπτύσσονται και τα άλλα δυο μικρά του έργα.

Το A piece of Monologue, μια ζωή σαν αναμνήσεις ενός τοπίου, ένας άδειος τοίχος με τα ίχνη που άφησαν οι φωτογραφίες που κάποτε υπήρχαν, μια παλιά λάμπα που δεν ανάβει και οι μνήμες των… «παραλίγο να πει αγαπημένων». Ένας άντρας ή απλά ένας άνθρωπος μέσα σ’ ένα πυκνό σκοτάδι, το μόνο που του ανήκει; Πριν την γέννησή του, στη διάρκεια του βίου του αλλά και μετά από αυτόν. Το φως σαν δώρο έρχεται θαμπό και απόμακρο μόνο όταν το επιλέγει αυτό. Η μόνη δυνατότητα του ανθρώπου, η φωτιά. Μια μικρή δυνατότητα μέσα στο αχανές σκοτάδι.

Το Rockaby- Λίκνισμα. Από την κούνια, όταν είμαστε βρέφη, έως την κουνιστή πολυθρόνα, που μας αγκαλιάζει στην εποχή της ωριμότητας, μια αναμονή του «άλλου βλέμματος». Δεν είναι καταδίκη η έλλειψη ούτε σκληρόκαρδη αμέλεια αυτή η απουσία. Αλλά για τον οντολογικό Beckett αυτό είναι η φύση των πραγμάτων. Αφέλεια είναι η αισιοδοξία για όποια αλλαγή. Αμετροέπεια είναι κάθε αισθηματική έκρηξη. Απελπισία είναι η άγνοια. Ο καταναλωτισμός, πνευματικός και υλικός, είναι το πονηρό παιχνίδι των τεχνικών της εξουσίας που απομακρύνει τους ανθρώπους από το φυσικό τους προορισμό. Η αλήθεια, η γνώση, η ελευθερία ακόμη και η περιπέτεια γεννιούνται μαζί μας φτάνει να μην παρεμβληθούν οι παραπλανητικές λογικές των πεπλανημένων κι αυτών που έβαλαν στόχο τους να πλανεύουν άρα να εξουσιάζουν ανθρώπους.

Η παράσταση οργανώνεται πάνω σε μια εικαστική δημιουργία  του νεαρού δημιουργού Γιάννη Διαμάντη, που έχει εγκατασταθεί στην αίθουσα Black Box του «Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης».

Από την παρουσίαση του ΙΩΒ, της προηγούμενης παραγωγής της Omicron 2, -σημειώνει ο Σταύρος Τσακίρης-είχαμε επισημάνει τη μεγάλη επιρροή του έργου του Beckett από το βιβλικό κείμενο. Άλλωστε και τα επεισόδια εκείνης της παράστασης είχαν δημιουργηθεί αντλώντας έμπνευση από τα μικρά έργα του Beckett. Είναι φανερή η αλληλοεπίδραση των δυο παραστάσεων, αποτελώντας ένα ενιαίο κύκλο προβληματισμού.

Ενώ μαζί με τον Ορλάντο της Β. Γουλφ, που παρουσιάσαμε το 2008,  αποτελούν μια ερευνητική πορεία που θα συνεχιστεί, καθώς συνοδεύονται από περιόδους σεμιναρίων αλλά και θεωρητικής ερευνητικής εργασίας. Ελπίζουμε κάποτε να δοθεί η δυνατότητα να παρουσιαστούν σε μια ενιαία παράσταση. Τον Οκτώβριο θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του Breath με την προσθήκη και του Cascando ενός  ακόμη μικρού έργου του S. Beckett.

Σαχλοκουβέντες – Three Occasional Pieces του Σάμουελ Μπέκετ από την ομάδα τέχνης Oberon

…για τέσσερις παραστάσεις 29/5 – 1/6/2010 στο Θέατρο Αμαλία

Η ομάδα τέχνης Oberon παρουσιάζει την παράσταση «Σαχλοκουβέντες – Three Occasional Pieces» του Σάμουελ Μπέκετ για τέσσερις μόνο παραστάσεις, 29 Μαΐου με 1 Ιουνίου στo Θέατρο «Αμαλία», », Αμαλίας 71 & Παρασκευοπούλου. Πρόκειται για τρία μονόπρακτα του Ιρλανδού συγγραφέα (A piece of monologue, Rockaby, Ohio impromptu) που δημοσιεύθηκαν μαζί το 1982 με τον τίτλο Three Occasional Pieces. Έργα φαινομενικά διαφορετικά, που όμως κινούνται γύρω από κοινές θεματικές. Ένας αφηγητής ανιχνεύει το «μέσα σκοτάδι», μια γυναίκα λικνίζεται προς την ακινησία και το τέλος, ένας αναγνώστης και ένας ακροατής εμπλέκονται σε μια ιδιότυπη ιεροτελεστία ανάγνωσης. Η απώλεια, η εμμονή της επανάληψης, η μνήμη, η αναζήτηση διεξόδου αλλά και η παραίτηση είναι μοτίβα που επανέρχονται στα τρία έργα «ξανά και ξανά». Ανάμεσα στα τρία μονόπρακτα παρεμβάλλονται και στίχοι από ποιήματα του Μπέκετ, γραμμένα μεταξύ 1976-1978, που ο ίδιος αυτοσαρκαστικά χαρακτήρισε «σαχλοκουβέντες» (Mirlitonnades).

Ταυτότητα της παράστασης

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Αλέκος Σπυριδάκης

Σκηνικά-Κουστούμια: Μαρία-Δήμητρα Βέττα

Επιμέλεια παραγωγής & κουστουμιών: Βούλα Ορφανίδου

Μουσική: Ηρακλής Πασχαλίδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Στράτος Κουτράκης

Διανομή: Μελίνα Τριανταφυλλίδου, Μαρία Ριστάνη, Διονύσης Καραθανάσης

Οι στίχοι που ακούγονται από τις «Σαχλοκουβέντες» είναι σε μετάφραση του Γ. Βίλλιου

Πληροφορίες Παράστασης

Πρεμιέρα: Σάββατο 29 Μαΐου 2010

Ημερομηνίες: Σάββατο 29/5 έως  Τρίτη 1/6

Ώρα έναρξης: 21:00

Διάρκεια παράστασης: 75΄

Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό)

Χώρος παραστάσεων: Θέατρο «Αμαλία» – Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Αμαλίας 71 & Παρασκευοπούλου

Πληροφορίες-Κρατήσεις : 2310.821483 (ώρες ταμείου: 10-2 και 5-9)

  • Η ομάδα τέχνης Oberon

Η ομάδα τέχνης Oberon δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2009 και απαρτίζεται από τους Αλέκο Σπυριδάκη, Διονύση Καραθανάση, Μαρία Ριστάνη και Μαρία-Δήμητρα Βέττα. Συνδετικός κρίκος όλων είναι η αγάπη για την τέχνη, αλλά και η ανάγκη για δημιουργία και φαντασία στην καθημερινότητα. Η παράσταση Σαχλοκουβέντες – Three Occasional Pieces του Σάμουελ Μπέκετ είναι η πρώτη δουλειά που παρουσιάζει η ομάδα.

Γουίλσον σε μάθημα υψηλής αισθητικής

  • Ελευθεροτυπία, Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Βρέχει. Κατακλυσμός. Η βροχή πλαταγίζει στη γη με εκκωφαντικό θόρυβο. Η ψηλοτάβανη «ψυχρή», μεταλλική, μακρόστενη αίθουσα, που παραπέμπει σε δημόσια υπηρεσία πρώην σοσιαλιστικών χωρών ή άχρονο, απρόσωπο γραφείο-φυλακή, τη μια φωτίζεται απ’ το φεγγάρι, την άλλη σκοτεινιάζει. Στο κέντρο της στέκεται μια επιβλητική ανδρική φιγούρα. Βυθισμένη στη σιωπή. Ο Ρόμπερτ Γουίλσον. Ξαφνικά, βγάζει μια κραυγή, συνοδευόμενη από μια απότομη κίνηση. Σαν κάτι να θέλει να «διώξει» από πάνω του.

Εχει μόλις αρχίσει, Σάββατο βράδυ, σε ένα κατάμεστο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου, η υποδειγματική σόλο περφόρμανς του κορυφαίου Τεξανού πολυκαλλιτέχνη, με τον ίδιο ως Κραπ στην «Τελευταία μαγνητοταινία Κραπ» του Μπέκετ. Παράσταση που μας έφερε η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία κι εγκαινίασε το φεστιβάλ «Πέρα από τα Ορια».

Επρόκειτο για την πρώτη εμφάνιση του ίδιου του Γουίλσον πάνω σε αθηναϊκή σκηνή. Ενα μεγάλο γεγονός, που εξελίχθηκε αναπάντεχα σε υψηλό μάθημα υποκριτικής. Και συγχρόνως, σε masterclass μινιμαλισμού και αισθητικής. Για 70 λεπτά ο Γουίλσον επαλήθευε «μαθηματικά» την καλλιτεχνική ταυτότητά του.

Δεν έκανε καμία υποχώρηση. Καμιά παρασπονδία. Με τον τρόπο που ανέκαθεν καθοδηγεί τους στιλιζαρισμένους ηθοποιούς του -πρόσφατο εκπληκτικό παράδειγμα η «Οπερα της Πεντάρας» του Berliner Ensemble- «δίδαξε» και τον εαυτό του. Ελέγχοντας, σαν τηλεκατευθυνόμενη μαριονέτα, την παραμικρή κίνηση των δακτύλων του. Και τον ελάχιστο λαρυγγισμό.

Καθώς η βροχή δυνάμωνε, ο βαριά μακιγιαρισμένος, σαν μάσκα, Κραπ-Γουίλσον αποφάσισε να αναζητήσει το κουτί 3 και την πομπίνα 5, απ’ τις τακτικές στοίβες τους. Την πομπίνα που αναπάντεχα θα του θύμιζε, βυθίζοντάς τον στην αμφιθυμία, «την αλησμόνητη ισημερία», τη «μείωση της προσπάθειας για ευτυχία» και «τον αποχαιρετισμό στον έρωτα». Με άλλα λόγια, τον ηχογραφημένο απολογισμό ενός ολόκληρου έτους, τότε που πέρναγε απ’ τα 39 στα 40. Την εποχή που είχε τη ζωή μπροστά του και ήταν «κρετίνος», όπως σήμερα, τριάντα χρόνια μεγαλύτερος, αποφαίνεται με θλίψη.

Κίνηση, ήχος, φως σαν μουσικές συγχορδίες μάς οδήγησαν στην «έξοδο» μιας μελαγχολικής παράστασης υπαρξιακού αναστοχασμού. Οχι μόνο για τον μοναχικό μπεκετικό ήρωα…

Από τις 10 το πρωί βρισκόταν ο Γουίλσον το Σάββατο στο «Θέατρον», διορθώνοντας λεπτομέρειες για το άρτιο αποτέλεσμα της βραδινής παράστασης. Δεκατρείς ώρες μετά, δεν μας κατέπληξε μόνο με την προσωπική απόδοσή του, αλλά και με το κέφι του. Στην υπόκλιση, αναπάντεχα μας χάρισε δυο εναέριες πιρουέτες!

  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ