Category Archives: Μπέζος Γιάννης

Χωρίς… Ελενίτσα

Χωρίς... Ελενίτσα

Χωρίς… Ελενίτσα πώς να παρουσιάσει δεύτερη χρονιά το «Η γυνή να φοβήται τον άντρα»; Αυτό θα σκέφτηκε ο Γιάννης Μπέζος κι ενώ είχε αποφασίσει να επαναλάβει και του χρόνου την παράσταση, ψάχνει για άλλο έργο,για την «Κιβωτό» και πάλι. Η Ναταλία Τσαλίκη, που παίζει την Ελενίτσα, του χρόνου θα παίξει την Αμάντα στον «Γυάλινο κόσμο» στο Χορν.

Στον τίτλο «Πιρούνι» ακούει το ολοκαίνουργιο έργο του Χάρη Ρώμα. Μετά το «Οι ράγες πίσω μου», αλλά και το «Γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο», θα δούμε το νέο έργο του, το οποίο το ολοκλήρωσε πρόσφατα. Για την ώρα κουβεντιάζει το πού θα ανέβει, εδώ είναι σίγουρο ότι θα παίξει-σκηνοθετήσει ο ίδιος.

Χωρίς... Ελενίτσα

Ο «κινηματογραφικός» Νίκος Παναγιωτόπουλος ετοιμάζεται να πάρει το βάπτισμα του πυρός στο σανίδι υπό τη… σκέπη του Ελληνικού Φεστιβάλ. Υστερα από συμφωνία που έκανε με τον Γιώργο Λούκο, θα σκηνοθετήσει τις «Τρεις αδελφές» του Αντον Τσέχοφ με την Ολια Λαζαρίδου, τη Μαρία Πρωτόπαππα και την Αλεξία Καλτσίκη. Οι πληροφορίες μας λένε ότι έκανε πρόταση στον Νίκο Κουρή να συμπράξει στην παράστασή του, αλλά εκείνος δεν του απάντησε θετικά.

Οι ηρωίδες από τα θεατρικά έργα της Λούλας Αναγνωστάκη θα «συναντηθούν» επί σκηνής χάρη σε μια σύνθεση που κάνει ο Σταμάτης Κραουνάκης και που πρόκειται να φιλοξενηθεί στην «Αθηναΐδα». Τον τίτλο της σύνθεσης τον επέλεξε η ίδια η συγγραφέας στα ραντεβού της με τον συνθέτη-σκηνοθέτη και δεν είναι άλλος από το «I love you».Τις γυναικείες μορφές της Αναγνωστάκη θα ενσαρκώσει η έμπειρη Αλεξάνδρα Παντελάκη, ενώ ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης θα τη συνοδεύει στο πιάνο… Στον «Ηχο του όπλου» πλάι στην Παντελάκη θα βρεθεί ο νεαρός ηθοποιός Χρήστος Γεροντίδης. Πρεμιέρα μέσα στον Μάρτη.

Απολυμένη η Μαρία Γεωργιάδου; Ευτυχώς μόνο χάρη στον τίτλο του θεατρικού έργου του καλού Αντώνη Τσιπιανίτη που θα ανέβει τον Μάρτιο στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη. Το έργο που είναι μονόλογος, είναι μαύρη κωμωδία, η οποία έχει ηρωίδα της μια πολύπαθη που έχει απολυθεί από τη δουλειά της και χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο ικανός Χρήστος Καρχαδάκης.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 8/2/2011

Advertisements

Ο «Αντωνάκης» θυμίζει κάτι δικό μας

Ανεβάζει με τη Ναταλία Τσαλίκη την κωμωδία «Η γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» στο θέατρο «Κιβωτός» και μιλά για «το κοινό που είναι υπέρ μας» τον «σελεμπριτισμό» και τα… Καγιέν

«Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!». Την ατάκα που πέρασε από το πανί στη… ζωή, διαχρονική κι επίκαιρη, θα τη λέει κάθε βράδυ η Ναταλία Τσαλίκη στον Γιάννη Μπέζο, στη σκηνή του θεάτρου «Κιβωτός».

«Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του... πελάτη!», λέει ο Γιάννης Μπέζος. Στη φωτογραφία, με τη Ναταλία Τσαλίκη στις π

«Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του… πελάτη!», λέει ο Γιάννης Μπέζος. Στη φωτογραφία, με τη Ναταλία Τσαλίκη στις πρόβες της παράστασης

Το έργο του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα», από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, με πλήθος αναφορών στη ζωή και στα προβλήματα της μικροαστικής τάξης στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 γίνεται κωμωδία μετ’ ασμάτων, από τις 22 του μήνα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου.

Το θέμα του έργου δεν είναι ο «γάμος, αλλά η σχέση των δύο φύλων», εξηγεί ο Γιάννης Μπέζος. «Δεν έχει αλλάξει τίποτε από τότε έως σήμερα κι αυτό κάνει το κείμενο διαχρονικό, με κοινωνικές αλήθειες και καθόλου μονοδιάστατο».

Με πολλές και διαφορετικές πτυχές, με εναλλαγές κωμικού και δραματικού και με τη ζυγαριά να γέρνει προς την κωμωδία, η παράσταση τονίζει «το δραματικό στοιχείο για να έχει ενδιαφέρον η κωμωδία. Το γέλιο και το δράμα εξισορροπούν το ένα το άλλο. Οπως το φως δεν υπάρχει χωρίς σκιά».

Κωμωδία ή δράμα; Τι «ταμπέλα» θα έβαζε; «Το κοινό δεν χρειάζεται «ταμπέλες» και χειραγώγηση», απαντά. «Αν μια παράσταση δεν φτάσει στην πλατεία, φταίμε εμείς. Οι ηθοποιοί είμαστε υπόλογοι… Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του… πελάτη!». «Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλό ή κακό κοινό. Υπάρχει κοινό ανοιχτό σε επικοινωνία», υπερθεματίζει πάνω σε αυτό η Ναταλία Τσαλίκη.

Κωμωδία χρειάζεται η εποχή μας είναι η γενική εκτίμηση. Και λόγω γενικότερης ψυχολογίας και λόγω οικονομικής κρίσης. Γέλιο θα έχει και η παράσταση. Αλλά τι «είδους» γέλιο. «Το γέλιο θέλουμε να είναι εκτονωτικό, αλλά όχι μόνο αυτό. Να φεύγει ο θεατής από το θέατρο αλλιώς, με άλλη διάθεση. Να παίρνει αυτό που είδε μαζί του». Αλλωστε το πρόβλημα… «δεν είναι να φέρουμε το κοινό στο θέατρο, αλλά πώς φεύγει ο κόσμος από το θέατρο… Νομίζουμε πολλές φορές ότι το κοινό είναι εναντίον μας. Δεν είναι έτσι. Το κοινό είναι υπέρ μας…», υπογραμμίζει ο Γιάννης Μπέζος.

Εχει αποδειχθεί ότι το ανέβασμα μιας ελληνικής κωμωδίας είναι συνταγή (εμπορικής) επιτυχίας; «Το ότι είναι ελληνικό έργο σίγουρα μας θυμίζει κάτι δικό μας. Το ότι το ξέρουμε (από τον κινηματογράφο) δεν σημαίνει κάτι. Είναι σαν ένα παλιό ρούχο που το έχουμε στην ντουλάπα μας και δεν το φοράμε ποτέ. Το συγκεκριμένο «παλιό» πρέπει, εν προκειμένω, να το φορέσουμε. Αλλά όχι με τον μανδύα του δήθεν μοντέρνου, επειδή ζούμε τη δικτατορία του μοντέρνου. Το μοντέρνο είναι κάτι αληθινό και γίνεται με θάρρος», υποστηρίζει ο ίδιος. Η παράσταση, εν τοιαύτη περιπτώσει, έχει κρατήσει την εποχή, τον θερμοσίφωνα, το ραδιόφωνο με τις επιτυχίες του. Μεταφερόμαστε στο ‘50, στα Αναφιώτικα. Φυσικά δεν υπάρχει κινητό τηλέφωνο. «Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σχετικά με το ντύσιμο, τα έπιπλα. Τότε ήταν της μόδας η αντιπαροχή και τα διαμερίσματα. Σήμερα κάτι ανάλογο είναι ο σελεμπριτισμός. Από το γαϊδούρι στο Καγιέν, δηλαδή!», τονίζει.

Στην παράσταση ακούγονται τέσσερα τραγούδια σε μουσική Δήμητρας Γαλάνη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, τα οποία ερμηνεύουν ζωντανά οι ηθοποιοί επί σκηνής (με μουσική πλέιμπακ) και βοηθούν τη δράση να πάει παρακάτω. «Το κατευθύνουν, αλλά δεν το καπελώνουν. Ο ήχος και ο λόγος δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο που έχουμε στις μνήμες μας, αλλά όχι στα μάτια μας», σύμφωνα με τον Γιάννη Μπέζο. Τα σκηνικά-κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας.

Παίζουν: Γ. Μπέζος, Ν. Τσαλίκη, Π. Ορκόπουλος, Φ. Δρούκα, Γ. Ψυχογιός, Γ. Στόλλας, Β. Κουρούπη, Αγγ. Μπούρας, Γ. Παπαγεωργίου, Δ. Κανέλλος, Ελ. Σιδερά, Λ. Καπνά.

  • ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ
    «Είναι αστεία η λογική ότι το θέατρο είναι σχολείο. Το θέατρο είναι για να συγκινήσει, να δημιουργήσει ερωτηματικά. Οχι για να κάνει μαθήματα», λέει ο Γιάννης Μπέζος.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 15/10/2010

«Θα τραγουδήσω για σένα» με τον Γιάννη Μπέζο: παράταση

Ζαμπέτας και τον Ιούνιο
  • Ο Γιάννης Μπέζος με την παραγωγή «Θα τραγουδήσω για σένα», το αφιέρωμα στον Γιώργο Ζαμπέτα, πήγε κόντρα στην κρίση. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας, παρατείνεται για τρεις ακόμα παραστάσεις, στις 4, 5 και 6 Ιουνίου στο θέατρο «Κιβωτός». Το αφιέρωμα επιθυμεί να αποφορτίσει από τη μιζέρια και το αίσθημα κατωτερότητας και ηττοπάθειας του καιρού μας, μέσα από ένα πρόγραμμα με περισσότερα από 25 τραγούδια για τον Ζαμπέτα και αφηγηματικά μέρη από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου «Και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου – Γιώργος Ζαμπέτας, βίος και πολιτεία» (εκδόσεις Ντέφι). Ο Γιάννης Μπέζος λέει: «Το να ανατρέχουμε στα παιδικά μας χρόνια είναι πολλές φορές οδυνηρό, αλλά άλλες τόσες είναι και μαγικό. Οχι γιατί «παλιά ήταν καλύτερα», αλλά γιατί εμείς ήμασταν νέοι και δεν παίρναμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά».

Ο Γιάννης Μπέζος τραγουδάει… στρέιτ θρου

  • Ενα αφιέρωμα στον «αρχιδιασκεδαστή» Γιώργο Ζαμπέτα και στη μουσική του ετοιμάζει ο ηθοποιός στο θέατρο Κιβωτός

«O Γιώργος Ζαμπέτας ήταν σπουδαίος μουσικός, σπουδαίος μπουζουξής, σπουδαίος οργανοπαίχτης. Ηταν τρομερός περφόρμερ, πάρα πολύ ευαίσθητος άνθρωπος και έγραψε σπουδαία τραγούδια. Ηταν και ελαφρώς παρεξηγημένος». Για αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους, ο Γιάννης Μπέζος είχε την επιθυμία να κάνει κάτι για εκείνον. «Οι τότε έντεχνοι θεωρούσαν ότι ο Ζαμπέτας ήταν κάτι απλό, αναλώσιμο, ελαφρύ, με έλλειψη πνευματικότητας. Ο χρόνος όμως δικαιώνει τα πράγματα. Ο Ζαμπέτας ήταν ένας ρόλος που παίζεται μόνο από τον ίδιο, είναι ένα φαινόμενο. Και επειδή τώρα οι καιροί είναι λίγο μίζεροι, υπάρχει μια ηττοπάθεια, μια εσωστρέφεια, μια κλάψα, νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμηθούμε πέντε πράγματα για αυτόν. Να λειτουργήσει η μνήμη, η καρδιά μας».

Χωρίς ιδιαίτερη προσωπική σχέση με τον Γιώργο Ζαμπέτα ( «θυμάμαι ήταν να έρθει σε ένα εορταστικό επεισόδιο των “Απαράδεκτων” στα τέλη του ΄91, αλλά έπεσε σε μποτιλιάρισμα, και έτσι όπως ήταν άρρωστος, τελικά δεν ήρθε. Πέθανε την άνοιξη του ΄92» θυμάται ο ηθοποιός), αλλά με οδηγό το αίσθημα και την αγάπη του για αυτό που ήταν ο λαϊκός μουσικός, ο Γιάννης Μπέζος έβαλε μπρος το αφιέρωμα- από τα μέσα Μαΐου στο θέατρο Κιβωτός και στη συνέχεια μικρή θερινή περιοδεία. Η βιογραφία του «Βίος και πολιτεία του Γιώργου Ζαμπέτα και η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρου» της Ιωάννας Κλειάσιου (εκδόσεις Ντέφι, 1997) αποτέλεσε πηγή από όπου αντλήθηκε η πρόζα. «Αν κάτι λείπει σήμερα» επανέρχεται ο Γιάννης Μπέζος «είναι το απενοχοποιημένο χιούμορ του, ο αυτοσαρκασμός του, που δεν φοβάται να δείξει ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Αυτό ήξερε, αυτό έκανε, αυτό ήταν. Ο αρχιδιασκεδαστής της Αθήνας της εποχής, που τρα γουδούσε στα μεγάλα μαγαζιά και μαζεύονταν όλοι οι διάσημοι, πιο πολύ για πλάκα- ή μόνο για πλάκα. Και αυτός τους έκανε το χατίρι, αλλά πιστεύω ότι δεν ήταν μόνο πλάκα:Είχε και κάτι παραπάνω ο Ζαμπέτας. Και αυτό είναι που θέλω να βγάλω στην παράσταση». Γιατί ο Γιάννης Μπέζος πιστεύει ότι «αυτό που κρύβουν οι δημιουργοί ο χρόνος το δικαιώνει. Δεν είναι τυχαίο, κάθε φορά που ακούγεται ένα τραγούδι του Ζαμπέτα όλοι συμμετέχουν σε αυτό».

Τα 26 τραγούδια της παράστασης «Θα τραγουδήσω για σένα» θα τα ερμηνεύσει ο ίδιος επί σκηνής συνοδεία επταμελούς ζωντανής ορχήστρας, σε μια «μονταρισμένη» παράσταση με φωτογραφικό υλικό και αποσπάσματα από συνεντεύξεις ανθρώπων που τον γνώρισαν και τον έζησαν: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μαρινέλλα, Μητροπάνος και ακόμη ο Δήμος και ο Ιωάννης, τα δύο αδέλφια-χορευτές, η Κλειάσιου… «Πάνω απ΄ όλα θέλω να συμμετέχει η πλατεία. Επειδή όμως ο Ζαμπέτας ήταν ειδική περίπτωση, κάποια από τα τραγούδια του δεν λέγονται από άλλον. Οπως το “Και η βρόχα έπιπτε…”. Αυτό είναι τραγούδι από το σώμα του ανδρός. Εγώ τραγουδώ τον στίχο».

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • Θέατρο Κιβωτός, Πειραιώς 115, Γκάζι, τηλ. 210 3427.426 και 210 3417.000
  • Από 18 Μαΐου, για δέκα παραστάσεις
  • Ωρα έναρξης: 21.15

«Το χασάπικο σε κάνει να βγάζεις ψυχούλα»

«Γεννήθηκα σ΄ ένα αχούρι.Φτωχή η οικογένεια.Θα μου πεις σ΄ ένα αχούρι γεννήθηκε κι ο Χριστός. O Χριστός όμως ήτανε προνομιούχος γιατί γεννήθηκε με πρόγραμμα αυτός. Του τα ΄χε πει ο πατέρας του ο Θεός τι θα τραβήξει και τα περίμενε. Εμείς όμως τα τραβήξαμε χωρίς να μας τα πει κανένας» γράφει ο Γιώργος Ζαμπέτας στην αυτοβιογραφία του. Σε κάποιο άλλο σημείο αναφέρεται στις μουσικές προτιμήσεις του: «Εμένα, πώς να το κάνουμε,δε μ΄ ενδιαφέρει η ταχύτητα στο παίξιμο,εμένα μ΄ ενδιαφέρει η μελωδία. Θέλω μελωδία για να ψυχωθώ. Δεν μου άρεσε ποτέ το τσιφτετέλι για μένα,για να το γράφω εγώ,δεν μου πήγαινε,δεν μου έβγαινε τέτοιο πράγμα. Δεν μου φαινότανε ελληνικό. Εμένα μου άρεσαν οι δρόμοι του Ιόνιου, η καντάδα και τα γνήσια ελληνικά, τα χασάπικα, τα ζεϊμπέκικα, τα καθαρά. Το χασάπικο μ΄ αρέσει πολύ, μπορείς και βάζεις την ψυχή σου σ΄ αυτόν τον ήχο, σου βγαίνουνε γλυκά πράγματα, σε κάνει να βάζεις και να βγάζεις ψυχούλα».

«Δεν υπάρχουν πια Δον Ζουάν»

  • Είναι είρων, κυνικός, λάτρης της ομορφιάς. Πιστεύει μόνο στη δύναμη της λογικής, στην ύλη. Χαίρεται να διασύρει τα ιερά και τα όσια, να καταστρατηγεί ηθικές και κοινωνικές νόρμες όπως ο γάμος, η πίστη, η τιμή. Αρνείται την αθανασία της ψυχής, τη δέσμευση, την υποδούλωση στη μία και μοναδική αγάπη.

Είναι ο Δον Ζουάν, ένας μοναχικός διανοούμενος, ένας προκλητικά ελεύθερος άντρας. Το έργο του Μολιέρου παίζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε μετάφραση Κοσμά Φοντούκη, σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη, με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο.

Το σκηνικό και τα κοστούμια του Αγγελου Μέντη είναι σύγχρονα. Ελάχιστα τα σκηνικά στοιχεία, κάποια δέντρα που από κήπος των Βερσαλλιών γίνονται δάσος του τρόμου κι ένα τραπέζι. Οι μουσικές που έχει γράψει ο Τηλέμαχος Μούσσας λειτουργούν ως νύξεις αντί της σιωπής.

Ο Αιμ. Χειλάκης επιχειρεί την πρώτη του σκηνοθεσία, ενώ συγχρόνως ερμηνεύει τον Σγαναρέλ, τον υπηρέτη του Δον Ζουάν. «Η παράσταση αναδεικνύει το σκοτεινό κομμάτι του έργου κι όχι τη χαρά της ζωής» επισημαίνει. «Αναδεικνύει τη στάση μας απέναντι στο ιδιωτικό και το δημόσιο: άλλα λέμε κρυφά κι άλλα φανερά».

Το σύγχρονο δεν αφορά τόσο τη φόρμα όσο το περιεχόμενο της σκηνοθετικής άποψης. Μια πολύχρωμη, κωμικοτραγικά συντηρητική κοινωνία στέκεται απέναντι σ’ έναν άνθρωπο -ντυμένο με απλό μαύρο κοστούμι και παλτό- που αντιμετωπίζει τα πάντα με πρωτοφανές αίσθημα ελευθερίας, πιέζοντάς τον να «συμμορφωθεί», να γίνει σαν κι αυτούς.

Αλλά ποιος είναι ο Δον Ζουάν; «Είναι ο Γιάννης Μπέζος ενώ παίζει ένα υπέροχο κείμενο» λέει ο Αιμ. Χειλάκης. «Ο Δον Ζουάν δεν είναι ρόλος, αλλά μύθος. Πώς να παίξεις έναν μύθο; Γι’ αυτό, βρισκόμαστε στη σκηνή ως σημερινοί άνθρωποι και μιλάμε για την ελευθερία με την ακρότητα που προσφέρει το θέατρο. Δεν ήθελα έναν Δον Ζουάν ευειδή, γυναικά που απολαμβάνει τη ζωή του. Τον ήθελα ώριμο, έναν επικούριο που προκαλεί ανενδοίαστα τον θεό και τον θάνατο».

«Σήμερα δεν υπάρχουν Δον Ζουάν» πιστεύει ο Γ. Μπέζος. «Το έργο είναι ουτοπικό, ποιητικό, συμβολικό. Πιστεύω ότι ο ρόλος πρέπει να παίζεται από ηθοποιό μεγαλύτερης ηλικίας. Δεν είναι αυτός που ξελογιάζει, το ασυνήθιστο που φέρει ελκύει τις γυναίκες. Η παράσταση γενικεύει το θέμα της θρησκευτικής υποκρισίας ευρύτερα στην κοινωνία. Ζούμε σε μια χώρα όπου φοβόμαστε να μιλήσουμε δημόσια για τις σκέψεις, τα αισθήματά μας. Επιλέγουμε την υποκρισία γιατί βολεύει. Ο Μολιέρος υπήρξε μεγάλος καλλιτέχνης. Το σημαντικό είναι η καρδιά του μέσα στο έργο παρά το εικαστικό μέρος. Ν’ ακουστεί ο λόγος, κι ας είναι περίτεχνος. Οι νεότεροι ηθοποιοί δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με τη συγκεκριμένη γλώσσα, αλλά εγώ θεωρώ ότι αποτελεί γι’ αυτούς γοητευτική άσκηση. Το έργο εμπεριέχει όλες τις σχολές θεάτρου, από το κωμικό μέχρι το μεταφυσικό στοιχείο. Και, ενώ η σκηνοθετική πρόθεση, ορθώς, ήταν η ανάδειξη του σκοτεινού μέρους, δεν φοβηθήκαμε τις σκηνές που αποζητούν το γέλιο του θεατή».

Τα κωμικά μέρη παίζονται με ρυθμό, γρήγορη ατάκα. «Μέσω της κωμωδίας ο Μολιέρος ξεγλιστρά για να μην τον κρεμάσει ο βασιλιάς» λέει ο Αιμ. Χειλάκης. «Δεν παίζουμε με την ερωτική πρόθεση του Δον Ζουάν, παρ’ όλο που κι αυτή ακόμα είναι υπόθεση της ελευθερίας παρά της ερωτοτροπίας του. Μήνες πριν, συζητώντας με τον Γ. Μπέζο για τη φόρμα της παράστασης, αποφασίσαμε να μην πούμε ψέματα. Γιατί να κρύψουμε τους ήρωες φορώντας τους μάσκες; Ας ανεβούμε εμείς οι ίδιοι στη σκηνή χωρίς μακιγιάζ κι αποκριάτικα κοστούμια».

Δον Ζουάν και Σγαναρέλος παραπέμπουν στα μεγάλα λογοτεχνικά δίπολα όπως Οθέλος-Ιάγος, Δον Κιχώτης-Σάντσο Πάντσα. Στον αντίποδα του Δον Ζουάν, ο Σγαναρέλ θα επιβιώσει. Οπως λέει, δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, διότι ο ουρανός τιμωρεί την ελευθερία. Κι όταν ο αφέντης του πεθαίνει, θρηνεί τους μισθούς που δεν πληρώθηκε.

Αλλά το μεταφυσικό κομμάτι του έργου πώς εντάσσεται στη σκηνοθετική πρόταση;

«Μήπως μια συναυλία των Ρόλινγκ Στόουνς ή η υπέροχη θεατρική στιγμή ενός σπουδαίου ηθοποιού δεν εμπεριέχουν κάτι μεταφυσικό όπου ο τόπος και ο χρόνος χάνονται; Ο Δον Ζουάν είναι άθεος, αιρετικός, επικούριος. Το θείο τον τιμωρεί. Ενα άγαλμα που μιλάει τον οδηγεί στον θάνατο. Προηγουμένως όμως ο Δον Ζουάν αποφασίζει να γίνει σαν τους άλλους: να θανατωθεί πνευματικά. Ο Μολιέρος διαμορφώνει στο έργο μια πολιτική σκέψη για την κοινωνία και το κράτος που συνεχίζεται μέχρι τον Ντε Σαντ και τον Μπακούνιν».

Ο Αιμ. Χειλάκης αντιλαμβάνεται τη σκηνοθεσία μέσα από τα μάτια του ηθοποιού. «Ηταν δύσκολο να σκηνοθετώ και να παίζω, αλλά αυτό είναι που με ενδιαφέρει. Εχω κακοπάθει από σκηνοθέτες, γι’ αυτό σκηνοθετώ ως ηθοποιός. Δεν θέλω να νιώθω βλάκας που δεν κατάλαβα τι εννοεί ο θεός!» *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΚΥΡ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Επτά, Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

Εκατομμυριούχος στο Μέγαρο Μουσικής

  • Πρωταγωνιστεί στο έργο του Μπέρναρντ Σο, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη ως μουσική κωμωδία

Η Νόνικα Γαληνέα επιστρέφει στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» ως Επιφάνια Σατράπη ντι Πάρεργα. Ως «Εκατομμυριούχος», με άλλα λόγια, στην ομώνυμη, ανατρεπτική κοινωνική κωμωδία του Μπέρναρντ Σο που για πρώτη φορά παρουσιάζεται στη χώρα μας, σε μορφή μουσικής κωμωδίας με έντονη σουρεαλιστική και ποιητική διάθεση, και διασκευή της ίδιας της δημοφιλούς ηθοποιού και μεταφράστριας που για τον σκοπό αυτό συνεργάστηκε με τον δημοσιογράφο Κοσμά Βίδο.

Εκατομμυριούχος στο Μέγαρο Μουσικής

«Για πρώτη φορά θέλω να μιλήσω για τον ρόλο μου. Συνήθως δεν θέλω να μιλάω για να μην τον προδώσω. Αυτή τη φορά, αν δεν μιλήσω, θα τον προδώσω, γιατί κινδυνεύει να παρεξηγηθεί αυτή η γυναίκα», σχολιάζει η πρωταγωνίστρια για την ηρωίδα που ερμηνεύει στις 6, 7, 8, 10, 11 και 12 Οκτωβρίου στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. «Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγγραφέας τη βάφτισε Επιφάνια. Φέρεται επιφανειακά, αλλά δεν σκέφτεται επιφανειακά», τονίζει.

Στην καρδιά της διεθνούς οικονομικής κρίσης του μεσοπολέμου, ο Νομπελίστας Ιρλανδός δραματουργός φαίνεται να έχει μελετήσει βαθιά την παραδοξότητα της εξουσίας και του πλουτισμού όταν γράφει το έργο «Η Εκατομμυριούχος» (1935). Στο έργο αυτό, η πλουσιότερη γυναίκα του κόσμου αναζητάει σύζυγο για να ευτυχήσει, ο οποίος πρέπει να πληροί κάποιες προϋποθέσεις που όρισε ο πατέρας της, προκειμένου να λάβει την εξωφρενική της προίκα. Η παράσταση φιλοδοξεί, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της, Σωτήρη Χατζάκη, «να φέρει το έργο σε σημερινούς προβληματισμούς. Με την προσεκτική μετατόπιση του θεατρικού προς μια μουσική κωμωδία, με σεβασμό στους χαρακτήρες, στις συγκρούσεις και στους αρμούς του κειμένου και όπλο το χιούμορ και τη διεισδυτική ματιά της «Εκατομμυριούχου»».

Η μουσική είναι του Σταμάτη Κραουνάκη και οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου, τα σκηνικά-κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ και η χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού. Οι ενορχηστρώσεις είναι του Γιώργου Ζαχαρίου, οι εικόνες και τα βίντεο του Γρηγόρη Καραντινάκη. Παίζουν: Νόνικα Γαληνέα, Γιάννης Μπέζος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μελίνα Τανάγρη, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Αρτο Απαρτιάν και Χρήστος Ευθυμίου. Καλλιτεχνική σύμβουλος της παραγωγής είναι η Αννα Νταλάρα.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 30/09/2009

Γιάννης Μπέζος: «Η σαχλαμάρα δεν περνάει στο θέατρο»

  • Ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, που μετά το Ηρώδειο περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα

Στιγμιότυπο από την παράσταση του «Κατά φαντασίαν ασθενούς» με τον Γιάννη Μπέζο και τη Ναταλία Τσαλίκη

Αν και ο Γιάννης Μπέζος υποψιαζόταν την επιτυχία του Ηρωδείου, παραδέχεται ότι φάνηκε «πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον του κοινού», καθώς τα εισιτήρια της πρεμιέρας του «Κατά φαντασίαν ασθενούς» του Μολιέρου εξαντλήθηκαν μέσα την πρώτη εβδομάδα- γι΄ αυτό δόθηκε και δεύτερη βραδιά. «Φαίνεται ότι ο κόσμος ενδιαφερόταν να το δει» λέει, εννοώντας την παράσταση, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι ο κόσμος ήθελε να δει εκείνον. «Πράγματι, έχει οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Αλλά κάτι τέτοιο αυξάνει την ευθύνη μας» συμπληρώνει. Η εικόνα του ασφυκτικά γεμάτου Ωδείου Ηρώδου Αττικού προφανώς και τον γέμισε χαρά και ικανοποίηση. Ο ίδιος όμως, πάντα συγκρατημένος, δεν εκδηλώνει ούτε εξωτερικεύει τα συναισθήματά του.

Ηταν η δεύτερη φορά που έκανε πρόταση στο φεστιβάλ. Πέρυσι τα οικονομικά στάθηκαν εμπόδιο για τη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ. «Μ΄ αρέσουν οι ανοιχτοί, οι μεγάλοι χώροι- δεν εμπνέομαι ιδιαίτερα στους μικρούς. Θεωρώ το Ηρώδειο ιδανικό γι΄ αυτά τα έργα, τα υποστηρίζει, τα προστατεύει. Για μένα το φεστιβάλ δεν είναι θέμα prestige. Με ενδιαφέρει η οργάνωση που σου παρέχει, το γεγονός ότι η πρεμιέρα δίδεται στην Αθήνα». Συνολικά βλέπει θετικά την πορεία του ανανεωμένου φεστιβάλ, χαιρετίζει τους κλειστούς χώρους και τον χαροποιεί η πρωτοβουλία του Γιώργου Λούκου να το απαλλάξει από «εκείνους που είχαν πιάσει στασίδι… Γι΄ αυτό τού βγάζω το καπέλο». Επικρίνει όμως την «υστερία» ορισμένων δημοσιογράφων υπέρ του φεστιβάλ και του προέδρου του- «ας αφήσουμε το κοινό να το ανακαλύψει» λέει.

Εχοντας αναλάβει τον ρόλο του Αργκάν, του «κατά φαντασίαν ασθενούς» που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από γιατρούς και όχι μόνο-, ο Γιάννης Μπέζος υπογράφει και αυτή τη φορά τη σκηνοθεσία. «Δεν αισθάνομαι σκηνοθέτης- το κάνω από ανάγκη. Πιστεύω ότι σε έργα όπως αυτό η παράσταση πρέπει να βγάζει αυτό που εννοεί ο Μολιέρος και όχι αυτό που λέει. Ο τρόπος του είναι ξεπερασμένος. Οι άνθρωποι δεν μιλάνε πια έτσι, ούτε έχουν αυτούς τους χρόνους. Θα θεωρούσα οδυνηρό να παρακολουθήσει κανείς όλους αυτούς τους τεράστιους μονολόγους. Για να επικοινωνήσει σήμερα ο θεατής πρέπει να κάνουμε μια παραπάνω δουλειά και στο κείμενο και στην όψη. Γι΄ αυτό και το σκηνικό πρέπει να φύγει από τη λογική του μπαρόκ και να πάει στο πιο σύγχρονο». Η μεγάλη ραφιέρα με τα τεράστια χάπια, τα αντιβιοτικά και τα ποικίλα φάρμακα, η ηλεκτρονική-αναπηρική καρέκλα του Αργκάν, τα κοστούμια αλλά και οι εναλλαγές στους φωτισμούς είναι από τα στοιχεία που προσέδωσαν στην παράσταση έναν παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, μια ατμόσφαιρα λούνα παρκ.

Εργο-σταθμός για τον δημιουργό του, ο «Κατά φαντασίαν ασθενής» υπήρξε το «κύκνειο άσμα» του: Ηταν το τελευταίο που έγραψε (1763), αφού κατά τη διάρκεια των παραστάσεων ο Μολιέρος κατέρρευσε επί σκηνής, χωρίς ωστόσο να αφήσει το κοινό να το αντιληφθεί. Πέθανε λίγο αργότερα στο σπίτι του.

Είναι η πέμπτη φορά που ο Γιάννης Μπέζος επανέρχεται στον Μολιέρο: Εχουν προηγηθεί ο «Δον Ζουάν», ο «Ταρτούφος», ο «Αρχοντοχωριάτης» αλλά και ο «Κατά φαντασίαν ασθενής» (το 1995 σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη). Τον προσεχή χειμώνα άλλωστε θα επιστρέψει στον «Δον Ζουάν», αυτή τη φορά με το Εθνικό. «Το θεωρώ ένα μεγάλο έργο και έναν μεγάλο ρόλο- θα ήθελα να παίξω και τον “Φιλάργυρο”, αλλά είμαι ακόμη νέος για να τον υποδυθώ». Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Αιμίλιος Χειλάκης, ο οποίος και θα υποδυθεί τον Σγαναρέλλο. Η προσεχής σεζόν είναι λοιπόν γεμάτη από θέατρο- και καθόλου τηλεόραση, ξεκινώντας από τις παραστάσεις της «Εκατομμυριούχου» με τη Νόνικα Γαληνέα στο Μέγαρο Μουσικής, για να ακολουθήσει «Το κλουβί με τις τρελές» με τον Σταμάτη Φασουλή στο Παλλάς. Μετά τις γιορτές είναι η σειρά του «Δον Ζουάν», στο ανακαινισμένο κτίριο Τσίλερ. «Ναι, έχω ευκολία με τους ρόλους, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί» λέει σχετικά. «Ο ηθοποιός δεν τρομάζει με τον ρόλο αλλά με το κοινό, γιατί εκπαιδευόμαστε σαν το κοινό να είναι εναντίον μας, ενώ είναι μαζί μας. Εναντίον μας είναι κάποιοι συνάδελφοί μας, κάποιοι τζαμπατζήδες δημοσιογράφοι και κάποιοι κριτικοί της πλάκας. Εγώ δεν φοβάμαι καθόλου το κοινό- και δεν χρειάζεται να είναι εκπαιδευμένο. Αρκεί να έχει ευαισθησία και φαντασία, στοιχεία που πρέπει πρώτα να διαθέτουμε εμείς οι ίδιοι». Εχει όμως κριτήριο το κοινό ή χειροκροτεί τον ηθοποιό που αγαπά από την τηλεόραση; «Δεν ξέρω. Αν ευχαριστήθηκε όμως, τι να του πεις; Το θέατρο είναι κουραστικό, αλλά η δουλειά γίνεται με τον εαυτό σου. Προχωρώντας κάνεις όλο και λιγότερα πράγματα, γιατί δουλεύεις με το παρελθόν σου… Είναι αυτό που έχει πει ο Βασίλης Παπαβασιλείου . Ο ηθοποιός καταλήγει… Στην κατάληξη γίνεται ο απολογισμός. Πρέπει όμως να είσαι συνεπής και να μην ξεγελάς το κοινό. Γιατί στο θέατρο μετράνε και οι προθέσεις. Η σαχλαμάρα δεν περνάει…».

Ο «Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου παρουσιάζεται σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, μουσική Γιώργου Ανδρέου, σκηνικά Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, κοστούμια Κατερίνας Παπανικολάου, χορογραφίες Χάρη Μανταφούνη, φωτισμούς Ανδρέα Μπέλλη. Με τον Γιάννη Μπέζο, τη Ναταλία Τσαλίκη και τους Εμιλυ Κολιανδρή, Θεοδώρα Σιάρκου, Μιχάλη Οικονόμου, Αλμπέρτο Φάις, Θανάση Δήμου, Αγγελο Μπούρα, Γιάννα Παπαγεωργίου, Τάσο Γιαννόπουλο, Κωνσταντίνο Γαβαλά, Δημήτρη Κανέλλο. Η παράσταση περιοδεύει εκτός Αττικής ως τις 16/7. Στην Αττική θα παρουσιασθεί από 18 ως 22 Ιουλίου και μετά θα συνεχίσει την περιοδεία ως τις 5/8.

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 18 Ιουλίου 2009
  • «Κατά φαντασίαν ασθενής»

    Ο Γιάννης Μπέζος και η Ναταλία Τσαλίκη πρωταγωνιστούν στην κωμωδία του Μολιέρου «Κατά φαντασίαν ασθενής», Ηρώδειο 2/7.

    Ο Γιάννης Μπέζος και η Ναταλία Τσαλίκη πρωταγωνιστούν στην κωμωδία του Μολιέρου «Κατά φαντασίαν ασθενής», Ηρώδειο 2/7.

    • Το τελευταίο δημιούργημα του Μολιέρου, τον «Κατά φαντασίαν ασθενή», παρουσιάζει ο Γιάννης Μπέζος το φετινό καλοκαίρι. Ο καλλιτέχνης σκηνοθετεί το κύκνειο άσμα του κορυφαίου Γάλλου δραματουργού και υποδύεται επί σκηνής τον Αργκάν, τον κατά φαντασίαν ασθενή, κωμικό στην εμμονή του, αλλά και τραγικό συνάμα. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί την Πέμπτη 2 Ιουλίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ στη συνέχεια η παραγωγή θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα.
    • «Ο άνθρωπος αντέχει σε πολλές επιθέσεις αν τον χαρακτηρίσεις ψεύτη, κλέφτη, απατεώνα, ακόμα και δολοφόνο. Ενα δεν αντέχει! Να τον δείξεις γελοίο. Αυτό είναι και το μεγάλο όπλο του Μολιέρου στο συνολικό του έργο», τονίζει ο Γιάννης Μπέζος. Τη μετάφραση υπογράφει ο Ερρίκος Μπελιές, τη σκηνοθεσία ο Γιάννης Μπέζος, τη μουσική ο Γιώργος Ανδρέου, τα σκηνικά η Μαργαρίτα Χατζηιωάννου, τα κοστούμια: η Κατερίνα Παπανικολάου και τις χορογραφίες ο Χάρης Μανταφούνης. Παίζουν: Γιάννης Μπέζος, Ναταλία Τσαλίκη, Εμιλυ Κολιανδρή, Θεοδώρα Σιάρκου, Μιχάλης Οικονόμου, Αλμπέρτο Φάις, Θανάσης Δήμου, Αγγελος Μπούρας, Γιάννα Παπαγεωργίου, Τάσος Γιαννόπουλος, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Δημήτρης Κανέλλος.

    – Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 25/6/2009

    Απολαυστικό «Κλουβί» στο κατάμεστο Παλλάς

    «Και να η Ζαζά» τραγουδά ο Σταμάτης Φασουλής καθώς εμφανίζεται με τη μοβ τουαλέτα με το βαθύ άνοιγμα στην πλάτη, έτοιμος για το πρώτο νούμερο στο ντραγκ-σόου του στο καμπαρέ «La cage aux folles». Και το κοινό καταχειροκροτεί τη μεταμφίεση του Αλμπέν σε Ζαζά… Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ δόθηκε η πρεμιέρα του μιούζικαλ «Το κλουβί με τις τρελές», σε ένα κατάμεστο Παλλάς- από επωνύμους και μη, οι οποίοι απόλαυσαν ένα πλούσιο, φαντασμαγορικό, θέαμα, από εκείνα που σπανίζουν στην Αθήνα.

    Με τον Σταμάτη Φασουλή να ξεδιπλώνει την πληθωρική θεατρική περσόνα του: χορεύει, τραγουδά, μεταμορφώνεται, ερμηνεύει, συγκινεί. Με τον Γιάννη Μπέζο να ισορροπεί ανάμεσα στην ανδρική και στη θηλυκή πλευρά του ρόλου του. Με τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη να γεμίζουν τη σκηνή με υφάσματα, χρώματα και πολύ γούστο. Με τις «Κλουβινέτες», τον οκταμελή ανδρικό χορό, να κερδίζει τις εντυπώσεις… μαζί με το σύνολο ηθοποιών και συντελεστών. Βγαίνοντας είχαν όλοι μόνο καλά λόγια να πουν. Από τους υπουργούς και τον δήμαρχο Αθηναίων ως τους τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές, τους δημοσιογράφους και τις τηλεοπτικές προσωπικότητες. Μην το χάσετε! [ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Τρίτη 10 Μαρτίου 2009]

    Φαρσοκωμικό «κλουβί με τρελές» – στις 6/3, στο «Παλλάς»…

    • Στις 6/3, στο «Παλλάς» ανεβαίνει η μουσική κωμωδία «Το κλουβί με τις τρελές», με πρωταγωνιστές τους Σταμάτη Φασουλή – Γιάννη Μπέζο. Το έργο – διάσημο από το θέατρο, τον κινηματογράφο, το Μπρόντγουεϊ – πρωτοανέβηκε στο Παρίσι (1973) με τους Μισέλ Σερό και Ζαν Πουαρέ (υπέγραφε το σενάριο και τη σκηνοθεσία) και παιζόταν επί πέντε χρόνια. Το 1978 έγινε ταινία, σε σκηνοθεσία Εντουάρ Μολιναρό, με πρωταγωνιστές τους Ούγκο Τονιάτσι (Ρενάτο) και Μισέλ Σερό (Αλμπίν-Ζαζά). Το 1980 η ταινία απέσπασε τη «Χρυσή Σφαίρα» καλύτερης ξένης ταινίας.
    • Ο Σταμάτης Φασουλής υπογράφει τη μετάφραση και σκηνοθεσία. Τη χορογραφία – κινησιολογία ο Δημήτρης Παπάζογλου. Τα σκηνικά ο Γιώργος Γαβαλάς, τα 600 και πλέον κοστούμια η Ντένη Βαχλιώτη. Την απόδοση των στίχων η Αφροδίτη Μάνου, τη μουσική επιμέλεια και διεύθυνση 7μελούς ορχήστρας ο Αλέξιος Πρίφτης. Τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν επίσης: Νέλλη Γκίνη, Θόδωρος Κατσαφάδος, Μέμος Μπεγνής, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Σοφία Φαραζή. Συμμετέχουν 22 ηθοποιοί και χορευτές. Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν μέχρι τις 10 του Μάη.