Category Archives: Μουσικό θέατρο

Το πιο λαμπερό αστέρι της μουσικής κωμωδίας

Ο Νέιθαν Λέιν είναι ίσως ο τελευταίος μεγάλος του Μπρόντγουεϊ

International Herald Tribune

  • Δεν θα διακινδύνευα να εκφέρω γνώμη ως προς το ποιος είναι ο μεγαλύτερος ηθοποιός που εμφανίστηκε στο Μπροντγουέι την τελευταία δεκαετία. Η πιο λαμπερή ντίβα; Ποτέ δεν θα τολμούσα να πω. Ποιος όμως υπήρξε ο καλύτερος διασκεδαστής; Αυτό είναι εύκολο: Ο Νέιθαν Λέιν.

Δεν έχω πρόθεση βέβαια να υποτιμήσω τις αρετές του κ. Λέιν ως ηθοποιού (ή, πάλι, να υπονοήσω πως δεν είναι ντίβα). Αποδείξεις για το πόσο καλός ηθοποιός είναι βρίσκει κανείς άφθονες στο νέο μιούζικαλ «Οικογένεια Ανταμς». Το έργο σφυροκοπήθηκε από τους κριτικούς και έμεινε έξω από τις υποψηφιότητες για Τόνι. Βλέποντας όμως τον Νέιθαν Λέιν να κυριαρχεί στη σκηνή, να τη γεμίζει κωμική αδρεναλίνη κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του, καταλαβαίνεις πόσο άδικο είναι να μην επιβραβεύεται μια τέτοια ερμηνεία. Ολοι συμφωνούν ότι η κωμωδία είναι το πιο δύσκολο είδος στη σόου-μπίζνες, αλλά όταν πρόκειται για τρόπαια αριστείας οι τραγωδοί πάντα κατατροπώνουν τους κλόουν.

Παρ’ όλο που έχει πάρει δύο βραβεία Τόνι, για τους «Παραγωγούς» και το «Κάτι παράξενο συνέβη στον δρόμο για το Φόρουμ», ο κ. Λέιν έχει μόνο μία επιπλέον υποψηφιότητα στο όνομά του. Οι μεγάλοι θεατρικοί «διασκεδαστές» είναι πολύ σπανιότεροι σήμερα από τους μεγάλους σκηνικούς ηθοποιούς, εν μέρει επειδή δεν υπάρχει το κατάλληλο υλικό για να τους στηρίξει. Ο Νέιθαν Λέιν θα μπορούσε να αποδειχτεί ο τελευταίος από τη ράτσα αυτή, του πολύπλευρου μουσικο-θεατρικού περφόρμερ. Είναι το είδος του ταλέντου που έδωσε τη μαγιά για την άνθηση του αμερικανικού μιούζικαλ τον περασμένο αιώνα.

Ο ιδιαίτερος συνδυασμός προσόντων του Νέιθαν Λέιν -μια απίστευτη επιδεξιότητα στην κωμική ατάκα, η χάρη που είναι απαραίτητη για την κωμωδία της σωματικής κίνησης, ένα σουλούπι ευέλικτα αστείο (με την καλή έννοια), μια στέρεη ευχέρεια στο τραγούδι- ήταν πάντα σπάνιο πακέτο. Ωστόσο, μέσα στο απέραντο χάος του YouTube μπορείς να βρείς μερικούς νεαρούς που φαίνεται να διαθέτουν το χάρισμα. Αναρωτιέσαι, όμως, για ποιο σκοπό, πέρα από μια περαστική στιγμή κυβερνοδόξας;

  • Ταλέντα

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το αυριανό Μπρόντγουεϊ να προσφέρει το πλαίσιο ανάδειξης για τέτοια ταλέντα. Αν ξεπηδούσαν μια καινούργια Εθελ Μέρμαν, ένας καινούργιος Αλ Τζόνσον ή Τζίμι Ντουράντε, πού θα βρίσκονταν τα σκηνικά οχήματα για να τους αξιοποιήσουν; Ξεκινώντας από τη δεκαετία του ’70, το μιούζικαλ άρχισε να αποκτά μια σοβαροφανή αυτοεπίγνωση και να προσφέρει λιγότερες ευκαιρίες για τους πολυτάλαντους ερμηνευτές της μουσικής κωμωδίας. Οπως ο Νέιθαν Λέιν, οι καινούργιοι σταρ παλιάς κοπής πιθανότατα θα στριμώχνονταν μέσα σε μεγα-μιούζικαλ βασισμένα σε ταινία βασισμένη σε τηλεοπτικό σίριαλ βασισμένο σε καρτούν.

Αν εξετάσεις την καριέρα του Νέιθαν Λέιν από τότε που αναδείχθηκε σε σταρ χάρη στο νέο ανέβασμα του «Μάγκες και κούκλες» από τον Τζέρι Ζακς το 1992, προκύπτει μια σταθερά. Νιώθει άνετα σε παραστάσεις που χρονολογούνται από άλλη εποχή ή που επίτηδες τη θυμίζουν. Επαιξε τον νευρωτικό τηλεοπτικό σταρ του ’50 στην κωμωδία του Νιλ Σάιμον «Γέλιο στο 23ο πάτωμα» και τον κλαψιάρη Οσκαρ Μάντισον στο «Παράξενο ζευγάρι», επίσης του Σάιμον – αμφότερες οι παραστάσεις ήταν «αναβιώσεις» παλαιότερων παραγωγών. Ηταν ένας υπέροχος Ψεύδουλος, ο μηχανορράφος και γκαφατζής σκλάβος στο «Κάτι παράξενο συνέβη στον δρόμο για το Φόρουμ», το μιούζικαλ των Σοντχάιμ-Σέβελοβ που ξανανέβηκε το 1996. Και, στην πιο φημισμένη ερμηνεία του, έγινε μια απολαυστική ενσάρκωση του Μαξ Μπιάλιστοκ, του παλαιομοδίτη απατεώνα της σόου-μπίζνες στο μιούζικαλ του Μελ Μπρουκς «Οι παραγωγοί».

Εκείνο που προσκόμισε στον ρόλο, και που τον διαφορίζει από την πιο σκοτεινή εκδοχή στην αρχική ταινία του Μελ Μπρουκς, είναι μια γλυκιά, ανάλαφρη νότα συμπάθειας -μια αίσθηση ευάλωτου- που αποτελεί και ένα από τα κλειδιά της ανθεκτικής γοητείας του. Κάτω από την απόγνωση και την επιθετικότητα που με τόση μαεστρία εκφράζει, κρύβεται η καρδιά ενός ευαίσθητου παιδιού. Το στοιχείο αυτό του ταλέντου του το αξιοποίησε περισσότερο στην αρχή της καριέρας του σε παραστάσεις «off Broadway». Οι ρόλοι του στο Μπρόντγουεϊ σπανίως απαιτούσαν να αντλήσει από αυτήν την πιο λεπταίσθητη πλευρά της ερμηνευτικής του ικανότητας, πρόσφατα, όμως, η υποβλητικά λιτή ερμηνεία του στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» δείχνει πως το δυναμικό αυτό υπάρχει ακόμα.

Αυτή η σπίθα ζεστασιάς αποτελεί επίσης κρίσιμο συστατικό της ερμηνείας του Νέιθαν Λέιν στην «Οικογένεια Ανταμς», στον ρόλο του Γκόμεζ. Από το φτωχό σκιτσάρισμα ενός καρτούν, ο Νέιθαν Λέιν καταφέρνει να κάνει τον γλοιώδη Γκόμεζ έναν ξεχωριστό και παράξενα αξιαγάπητο ήρωα, μια απολαυστική παρωδία του κομψευόμενου Ευρωπαίου των παλιών χολιγουντιανών ταινιών. Ο ηθοποιός δεν μας κλείνει το μάτι πίσω από τον ήρωά του για να μας επιβάλει την προσωπικότητά του, αλλά αντίθετα συγχωνεύει τη δική του κωμική περσόνα με τον ήρωα, με τρόπο που ικανοποιεί τόσο τις ανάγκες της αφήγησης όσο και τη μεγιστοποίηση του γέλιου.

  • Το χιούμορ του λειτουργεί καλύτερα στη σκηνή

Βλέποντας την κινηματογραφική εκδοχή των «Παραγωγών», μπορείς να πάρεις μια ιδέα γιατί ο Νέιθαν Λέιν δεν απέκτησε μεγάλη φήμη στον κινηματογράφο, παρότι έχει ερμηνεύσει μερικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους, με πιο γνωστό αυτόν στο αμερικανικό ριμέικ του γαλλικού φιλμ «Το κλουβί με τις τρελές». Το χιούμορ που λειτουργεί στη σκηνή δεν μεταφράζεται πάντα στην οθόνη. Τα αστεία που σπινθηροβολούν στο θέατρο, συχνά πνίγονται στις ταινίες, όπου η ζωογόνα σχέση μεταξύ κοινού και ερμηνευτή εμποδίζεται από ένα τείχος σελουλόιντ.

Οχι, τον Νέιθαν Λέιν όπως όλους τους μεγάλους σκηνικούς ερμηνευτές, τον απολαμβάνεις καλύτερα ζωντανό. Πρέπει να βρίσκεσαι μαζί του στο δωμάτιο – ακόμα κι ένα πολύ μεγάλο δωμάτιο, όπως στα μέγαρα του Μπρόντγουεϊ -όπου παίζει τώρα- για να νιώσεις το κέντρισμα της ιδιοφυΐας του. [Η Καθημερινή, Kυριακή, 18 Iουλίου 2010]

Νέοι μουσικοί παίζουν… θέατρο

  • Θα ερμηνεύσουν «8 μουσικές διαλέξεις» σε μελωδίες του Γιώργου Κουμεντάκη
Νέοι μουσικοί παίζουν... θέατρο

Με αφετηρία τη νέα μουσική δημιουργία του Γιώργου Κουμεντάκη, μία ομάδα νέων καλλιτεχνών παρουσιάζει, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, μια παράσταση μουσικού θεάτρου στην οποία οι μουσικοί του «dissonArt ensemble» γίνονται ηθοποιοί, υπερβαίνοντας τα όρια που τους επιβάλλει η τέχνη τους, κάνοντας πράξη τον όρο «μετάπραξη» που πρώτος χρησιμοποίησε ο Γιάννης Χρήστου. Σε κείμενα του Γιάννη Σβώλου, σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη και κοστούμια-σκηνικά του Πέτρου Τουλούδη, η παράσταση «Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις», τη Δευτέρα και την Τρίτη, στο Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», εισάγει ένα νέο ιδίωμα ανάμεσα στη μουσική και το θέατρο, όπου η θεατρική πράξη, ερμηνευμένη από τους μουσικούς, επιχειρεί την αφήγηση και εξερεύνηση της ιστορίας που κρύβεται πίσω από κάθε μουσικό έργο.

Η συνομιλία με την παράδοση είναι σήμερα μια δύσκολη υπόθεση. Ο Γιώργος Κουμεντάκης την επιχείρησε σε μια σειρά από έργα του, προσπαθώντας να αναδείξει τη μουσική παράδοση ως υλικό τού σήμερα, ανιχνεύοντας στο μουσικό υλικό την οικουμενική του διάσταση, πέρα από οποιαδήποτε εθνική χρήση και κτήση.

Οι διάφορες μουσικές διάλεκτοι της ελληνικής μουσικής παράδοσης συνομιλούν στα οκτώ μουσικά έργα που διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και που εμπεριέχουν διαφορετικές φόρμες και ιδιώματα. «Ο κύκλος των έργων με τον γενικό τίτλο «Unknown Dialects – 8 μουσικές διαλέξεις» επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο, και έτσι υπάρχει μια συνέχεια που η αρχή της χάνεται στην παράδοση μέσα στους αιώνες.

Το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Η ιδέα των γραμμάτων προς διαφορετικούς παραλήπτες δημιουργεί έναν δραματουργικό άξονα, που επιτρέπει τη δόμηση των οκτώ έργων σε μια οπερατική – θεατρική λογική».

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης και ο εικαστικός Πέτρος Τουλούδης στήνουν μια παράσταση μουσικού θεάτρου με αφετηρία τα καθαρά μουσικά, μη αφηγηματικά έργα του Κουμεντάκη. Οι ίδιοι οι μουσικοί αναλαμβάνουν εκτός από τη μουσική και τη σκηνική ερμηνεία. Οι ερμηνευτές καλούνται να υπερβούν τα όρια που τους επιβάλλει η εκπαίδευση και οι δεξιότητές τους και να πλουτίσουν την έκφρασή τους με μέσα άλλων τεχνών.

Ανάμεσα στα έργα θα υπάρχουν οκτώ δραματοποιημένες διαλέξεις που αφορούν τη μουσική και προετοιμάζουν το κλίμα για να ακουστεί το επόμενο κομμάτι ως μια καθαρή μουσική πράξη.

Ιστορικές προσωπικότητες της ελληνικής και παγκόσμιας μουσικής συνδιαλέγονται επί σκηνής, για να καταλήξουν σε μία απάντηση στο ερώτημα: τι είναι η (ελληνική) μουσική; Από τον Χατζιδάκι έως τον Σκαλκώτα και από τον Μπάρτοκ στον Αντόρνο, οι μουσικοί-περφόρμερ μεταμορφώνονται και συζητούν, διαπληκτίζονται, κρίνουν και συγκρίνουν.

  • Ευρύ φάσμα

Οι μουσικοί-περφόρμερ καλύπτουν ένα ευρύ εκφραστικό φάσμα, καλούμενοι να υποστηρίξουν το σκηνικό και μουσικό υλικό, να μεταμορφωθούν σε ιστορικά πρόσωπα, να παίξουν μουσική και με τη μουσική. Μέσα από τη μεικτή γλώσσα του μουσικού θεάτρου, οι επιμέρους εκφραστικές διάλεκτοι της παράστασης μεταμορφώνονται σε σκηνικές διαλέξεις.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 02/07/2010

Μουσικό θέατρο στο Φεστιβάλ Αθηνών

Με αφετηρία την νέα μουσική δημιουργία του Γιώργου Κουμεντάκη, μια ομάδα νέων καλλιτεχνών παρουσιάζει, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, μια παράσταση μουσικού θεάτρου στην οποία οι μουσικοί του DissonArt Ensemble γίνονται ηθοποιοί, υπερβαίνοντας τα όρια που τους επιβάλλει η τέχνη τους.

Σε κείμενα του Γιάννη Σβώλου, σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη και κοστούμια – σκηνικά του Πέτρου Τουλούδη η παράσταση «Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις» εισάγει ένα νέο ιδίωμα ανάμεσα στην μουσική και το θέατρο, όπου η θεατρική πράξη, ερμηνευμένη από τους μουσικούς, επιχειρεί την αφήγηση και εξερεύνηση της ιστορίας που κρύβεται πίσω από κάθε μουσικό έργο.

Οι διάφορες μουσικές διάλεκτοι της ελληνικής μουσικής παράδοσης συνομιλούν στα οκτώ μουσικά έργα που διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και που εμπεριέχουν διαφορετικές φόρμες και ιδιώματα.

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης και ο εικαστικός Πέτρος Τουλούδης στήνουν μια παράσταση μουσικού θεάτρου με αφετηρία τα καθαρά μουσικά, μη αφηγηματικά έργα του Κουμεντάκη. Οι ίδιοι οι μουσικοί αναλαμβάνουν εκτός από τη μουσική και τη σκηνική ερμηνεία. Οι ερμηνευτές καλούνται να υπερβούν τα όρια που τους επιβάλλει η εκπαίδευση και οι δεξιότητές τους και να πλουτίσουν την έκφρασή τους με μέσα άλλων τεχνών.

Οι μουσικοί-performers καλύπτουν ένα ευρύ εκφραστικό φάσμα, καλούμενοι να υποστηρίξουν το σκηνικό και μουσικό υλικό, να μεταμορφωθούν σε ιστορικά πρόσωπα, να παίξουν μουσική.

INFO

Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε.

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 20 ευρώ

Φοιτητικό: 10 ευρώ

Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου

http://www.greekfestival.gr

Online αγορά: Η on line διάθεση των εισιτηρίων ολοκληρώνεται την ημέρα της παράστασης, στις δύο το μεσημέρι.

Τηλεφωνική προπώληση εισιτηρίων γίνεται με χρέωση πιστωτικής κάρτας.  Η προπώληση των εισιτηρίων μέσω των υπαλλήλων του τηλεφωνικού κέντρου ολοκληρώνεται την ημέρα της παράστασης, στις δύο το μεσημέρι.

Τηλεφωνικό Κέντρο: +30 – 210 32 72 000 Καθημερινά 9:00-21:00

ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ  Κεντρικά: Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου)
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 8:30-16:00, Σάββατο: 9:00-14:30

Εκδοτήρια εισιτηρίων λειτουργούν σε όλους τους χώρους των εκδηλώσεων και ανοίγουν δύο ώρες πριν την ώρα έναρξης των παραστάσεων.

Επίσης, εισιτήρια πωλούνται από την αλυσίδα βιβλιοπωλείων Ελευθερουδάκης και τα Newsstand Ελευθερουδάκης.

Εισιτήρια πωλούνται και στα ταμεία του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης δύο ώρες πριν την ώρα έναρξης των παραστάσεων.