Category Archives: Μετανάστες

30 άνθρωποι, 12 χώρες, 1 γροθιά

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
  • Ο Μπάμπι Μοχέμπ Ραμπανί είναι από το Ιράν. Ενα μικτό -με άνδρες και γυναίκες- πάρτι τον έστειλε στη φυλακή. Σήμερα, επί ξύλου κρεμάμενος στην Ελλάδα, δηλώνει «πολίτης του κόσμου». Εχει κατάμαυρα, σαν κάρβουνο μάτια, χαμόγελο όλο φως και χορεύει σαν αιλουροειδές.

Σκηνή από την παράσταση στο Ξύλινο Στέκι της ΑΣΚΤ, που στόμα με  στόμα μετατράπηκε σε γεγονός

Σκηνή από την παράσταση στο Ξύλινο Στέκι της ΑΣΚΤ, που στόμα με στόμα μετατράπηκε σε γεγονός

Η Ζακία Ακρα είναι Παλαιστίνια από τον πρέσβη πατέρα της και Ελληνίδα από τη μητέρα της. Σπουδάζει στην Ελλάδα Πολιτικές Επιστήμες. Το ίδιο και η Ανια Λουκά από τη Σιβηρία. Οι γονείς της, καθηγητές πανεπιστημίου στη Ρωσία, σήμερα είναι υπάλληλοι στο ΙΚΕΑ. Από τη Σιβηρία ήρθε και ο Βιτάλι Ντιτσούκ.

Η Αθηνά Τζάνι από τη Ζιμπάμπουε είναι εξαιρετικά λιγομίλητη, αλλά η δύναμη στη ματιά της σε καθηλώνει. Ο Ηλίας Τζογόνας είναι «παιδί χωρίς ταυτότητα» από την Κένυα. Ζει 30 χρόνια στην Ελλάδα, μιλάει άπταιστα ελληνικά και εργάζεται ως αγιογράφος.

Η ντροπαλή Λαξμί Γκαμαγκέ από τη Σρι Λάνκα δουλεύει ως μπέιμπι σίτερ για να στέλνει στην πατρίδα της λεφτά για το μωράκι της που μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Ο Ευγένιος Μπουτίν από τη Μολδαβία δουλεύει στα μπετά, αλλά έχει πάθος με τη μουσική. Η Ντιμιτρίνα Πούεβα ήρθε από τη Βουλγαρία. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα ΜΜΕ κατάφερε να δουλέψει σε ένα κανάλι και, συμπληρωματικά, ως σερβιτόρα.

Είναι ένα μικρό δείγμα από το «μωσαϊκό» εθνοτήτων και γλωσσών που σε συνεργασία με Ελληνες ηθοποιούς (Νίκο Αλεξίου, Ανδρέα Γιαννόπουλο, Κωνσταντίνο Εξαρχόπουλο, Λουίζα Πορφύρη) και ερασιτέχνες (αποφοίτους του Κολλεγίου Αθηνών και των εκπαιδευτηρίων «Πλάτων»), συνέπραξαν στην ομάδα «Vice Versa». Ανέβασαν την «Πεντηκοστή» του Ντέιβιντ Εντγκάρ, με επικεφαλής τη σκηνοθέτιδα Αγγελική Γκιργκινούδη. Η πρεμιέρα, στο Ξύλινο Στέκι της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, δόθηκε συμβολικά την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, στις 20 Ιουνίου. Η «αυλαία» έπεσε την περασμένη Τετάρτη, με 300 ενθουσιασμένους θεατές. Χωρίς εισιτήριο, χωρίς διαφήμιση, στόμα με στόμα, οι δέκα παραστάσεις εξελίχθηκαν αθόρυβα σε ένα από τα γεγονότα του καλοκαιριού.

Τριάντα άνθρωποι από 12 χώρες, με 8 γλώσσες, σαν μια γροθιά, χωρίς καμιά οικονομική υποστήριξη, έκαναν ύστερα από 504 ώρες πρόβας το θαύμα. «Ημασταν 1 άνθρωπος, 1 χώρα, 1 γλώσσα, 1 ζωή», λέει με ενθουσιασμό ένας από τους ερασιτέχνες της παράστασης, ο Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος. «Τα καταφέραμε».

«Βγήκαμε όλοι πολύ πιο γενναίοι απ’ αυτή την ιστορία», αποκαλύπτει η Αγγελική Γκιργκινούδη, που έχει ήδη δείξει την ευαισθησία και την πολιτική της συνείδηση, έχοντας ανεβάσει «Ορνιθες» με Τσιγγάνους και παραστάσεις με ψυχασθενείς. «Η παράστασή μας είναι μια αντίσταση και μια πολιτική θέση σ’ αυτούς τους καιρούς. Δεν ήταν μόνο κοινωνικό όμως το στοίχημα. Ηταν και καλλιτεχνικό».

Αναζήτησε τους αλλοεθνείς ηθοποιούς της παντού. Από το Στέκι Μεταναστών και Προσφύγων στα Εξάρχεια ώς το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. «Οπου μπορούσα», σχολιάζει. «Δεν ήταν εύκολο να τους πείσεις. Δεν ήταν εύκολο να συνεννοηθούν σε 8 γλώσσες. Δεν ήταν αυτονόητο ότι θα έρθουν στην πρόβα. Αυτά τα παιδιά δίνουν αγώνα για τη ζωή».

Για το χατίρι τους έψαξε και βρήκε το ιδανικό έργο. Η «Πεντηκοστή» εκτυλίσσεται σε μια ρημαγμένη εκκλησία βαλκανικής χώρας του πρώην ανατολικού μπλοκ που έχει μετατραπεί στα πάντα: από στάβλο και τζαμί μέχρι φυλακή και αποθήκη για πατάτες. Συντηρητές ανακαλύπτουν σε ένα fresco στο ιερό τον «πρόδρομο» της Αναγέννησης, καλλιτέχνη προγενέστερο του Τζιότο. Κι ενώ ειδήμονες, καθολικοί και χριστιανοί ιερείς ερίζουν για το έργο, μια ομάδα από 11 παράνομους πρόσφυγες εισβάλλει στον χώρο και τους πιάνει ομήρους. Εκεί ξετυλίγεται, με τη μορφή πρωτοπρόσωπης μαρτυρίας, η σύγχρονη «οδύσσεια» του Μπάμπι, της Λαξμί, της Ζακία… Και η αληθινή ζωή συναντά την τέχνη.

* Στην «Πεντηκοστή» εμφανίστηκαν και οι ερασιτέχνες Αμαλία Αρσένη, Αντιγόνη Σεφερλή, Αντώνης Βασιλάκης, Βασιλίνα Κατσιαβού, Αναστασία Κονίδη, Γιάννης Λατουσάκης και Γιάννης Νιάρρος. Τα σκηνικά φιλοτέχνησε ο Νίκος Αλεξίου. Την πρωτότυπη μουσική συνέθεσε ο Γιώργος Ανδρέου. Την κίνηση δίδαξε η Αγγελική Στελλάτου. Λόγω της ζήτησης ενδέχεται να επαναληφθεί τον Οκτώβριο. *

Advertisements

Μπούρκα και φαλάφελ στα θέατρα της Αθήνας

  • «Αιχμηρές» παραστάσεις με ήρωες μετανάστες, Άραβες και Ισραηλινούς, δοκιμάζουν την ευαισθησία των θεατρόφιλων

Αριστερά: «Με λένε Σαντ» μονολογεί το ευαίσθητο «Σκουπίδι» του Βαγγέλη Βαφείδη καθώς ετοιμάζεται μια ακόμη φορά να βγει στον δρόμο και να πουλήσει κόκκινα τριαντάφυλλα σε πλούσιους πενηντάρηδες. Δεξιά: Τα «Επτά εβραιόπουλα» βρήκαν… άσυλο στο φουαγέ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου

  • Δύσκολα θέματα, ακανθώδη. Πολιτική, παρασκήνιο, διχασμός, γενοκτονίες, εμφύλιος, εισβολή, αίμα, πόλεμος, ξεριζωμός. Ειδικά όταν όλα αυτά συμβαίνουν πολύ μακριά από εμάς, σε σημεία του χάρτη που δεν γειτνιάζουν με τη χώρα μας. Πόσο λοιπόν μας αφορούν παραστάσεις που αντί για ήρωες προβάλλουν αντιήρωες, που αντί για «πιασάρικα» θέματα όπως ο έρωτας και οι αδιέξοδες ανθρώπινες σχέσεις ασχολούνται με την πολιτική και με όλα όσα αποφεύγουμε να δούμε στην τηλεόραση, αναζητώντας συνήθως κάτι πιο ανάλαφρο; Επίκαιρα και αιχμηρά κείμενα, κοστούμια που έχουν την υφή της κούρασης και της εξαθλίωσης, φωτισμοί που φλερτάρουν όσο ποτέ με το σκοτάδι και τέσσερα έργα που φιλοξενούνται σε αθηναϊκές σκηνές επιχειρούν να μας ταξιδέψουν μακριά από τον μικρόκοσμό μας, μήπως και καταλάβουμε ότι το αίμα έχει παντού το ίδιο χρώμα.
  • «Ξέρετε πολλούς που έχουν κάθε μέρα στο διαμέρισμά τους 100 κόκκινα τριαντάφυλλα;» λέει ο Ιρακινός Σαντ στους Έλληνες θεατές. Μετά το πρώτο χτύπημα στη Βασόρα από τα αμερικανικά στρατεύματα αποφάσισε- ή μάλλον αναγκάστηκε- να καταφύγει στην «Ευρώπη του πολιτισμού». Καταλήγοντας στην Ελλάδα, το πρώτο δώρο που έκανε στον εαυτό του είναι ένα λεξικό. «Κάνει 158 τριαντάφυλλα» μας πληροφορεί. Ο Βαγγέλης Βαφείδης υποδύεται με ιδιαίτερη ευαισθησία ένα «Σκουπίδι», μεταφράζοντας το έργο του Ρόμπερτ Σνάιντερ «Dreck». Στον πολυχώρο «Ράγες», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Αλκυόνης Βαλσάρη, όσο περνάει η ώρα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος που πολύ βολικά βαπτίζεις «ο μαυρούλης με τα λουλούδια» έχει δικές του σκέψεις και φοβίες, ενώ το σπίτι του μένει πολύ συχνά χωρίς ρεύμα. Ο ήρωας αυτός μιλάει ακατάπαυστα χωρίς να φλυαρεί, νευριάζει χωρίς να μισεί, επιβιώνει χωρίς να ζει. «Πάρτε ένα τριαντάφυλλο» λέει και ξαναλέει. Την επόμενη φορά, μπορεί και να πάρετε.

«Δύο σε ένα» στον Νέο Κόσμο

  • Πιστό στα έργα με κοινωνική ευαισθησία, το Θέατρο του Νέου Κόσμου φιλοξενεί, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, το «Σφαγείο» του Ισραηλινού Ιλάν Χατσόρ. Ο συγγραφέας επέλεξε να χρησιμοποιήσει τρεις παλαιστίνιους ήρωες προκειμένου να αποδείξει ότι το πρόσωπο του «εχθρού» έχει πολλές ομοιότητες με το δικό του. Τρία αδέρφια έρχονται σε σύγκρουση- ο ένας αγωνιστής για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ο άλλος χαφιές και ο τρίτος βρίσκεται ακριβώς στη μέση. Οσο για το πάντοτε φιλόξενο φουαγέ του ίδιου θεάτρου, το κοινό από αύριο θα έχει έναν ακόμη καλό λόγο να το επισκέπτεται, καθώς εκεί θα φιλοξενείται το έργο «Επτά εβραιόπουλα» της Κάριλ Τσέρτσιλ. Διαρκεί δέκα λεπτά, γράφτηκε ως άμεση αντίδραση στα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Γάζα και παίζεται ήδη στο Royal Court του Λονδίνου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θανάσης Χαλκιάς, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους ηθοποιούς: Ηλέκτρα Γεννατά, Γεράσιμος Γεννατάς,Ιωάννα Κανελλοπούλου
  • Ο σκοπός μπορεί να αγιάζει τα μέσα, το φαγητό όμως δεν είναι ικανό να νοστιμίσει μια παράσταση. Παρά το έξυπνο σκεπτικό του, ο «Αραβοϊσραηλινός τσελεμεντές» στο Χυτήριο δεν καταφέρνει να ικανοποιήσει τις αισθήσεις μας, με εξαίρεση εκείνη της γεύσης. Το κοινό έχει τη δυνατότητα να τσιμπολογήσει πεντανόστιμα φαλάφελ σκεπτόμενο ότι μέσα στην κατσαρόλα όλα τα υλικά γίνονται ένα, όπως λίγο- πολύ θα έπρεπε να συμβαίνει και με τις διαφορές ανάμεσα στους λαούς. Βγαίνει όμως πεινασμένο σε ό,τι αφορά τον στόχο της παράστασης, που δεν μοιάζει επαρκώς εστιασμένος. [ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009] κ.ά.