Category Archives: Μεσολογγίτης Βασίλης

Βασίλης Μεσολογγίτης: Ο λογοτέχνης, ο ηθοποιός, ο συνδικαλιστής. Η ζωή και το έργο του.

Χρυσόθεμις Σταματοπούλου-Βασιλάκου

Βασίλης Μεσολογγίτης

Ο λογοτέχνης, ο ηθοποιός, ο συνδικαλιστής

Η ζωή και το έργο του.

εκδόσεις Παπαζήση, σ. 585, ευρώ 63,30

Ο Βασίλης Μεσολογγίτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906. Τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα παρακολούθησε στο «Μικρό Ζωγράφειο», παράρτημα του μεγάλου Ζωγράφειου. Με την κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η οικογένειά του εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη και εγκαθίσταται στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του μεταφέρει τις επιχειρήσεις του σε ιδιόκτητα ακίνητα στην Ακτή Μιαούλη. Το 1921 η οικογένεια μετακινείται στην Αθήνα και ο έφηβος Βασίλης φοιτά στη Λεόντειο σχολή και στη συνέχεια εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία τελικά θα εγκαταλείψει.

Για βιοποριστικούς λόγους από το 1926 έως το 1932 θα εργαστεί ως δημοσιογράφος, για να μεταπηδήσει τελικά στη θεατρική σκηνή. Στο διάστημα αυτό θα ασχοληθεί και με τη λογοτεχνία εκδίδοντας μια νουβέλα, τρεις ποιητικές συλλογές, ένα θεατρικό έργο, τέσσερα μικρά πεζογραφήματα, αλλά και δύο λαϊκά μυθιστορήματα. Η γνωριμία του με τον Νίκο Μηλιάδη, γνωστό πρωταγωνιστή του μουσικού θεάτρου, θα τον φέρει σε επαφή με την επιθεώρηση που έμελλε να γίνει ο χώρος της σκηνικής του σταδιοδρομίας. Η είσοδός του στο ελαφρύ μουσικό θέατρο θα συνεπιφέρει πρόσκαιρα και την απομάκρυνσή του από τον χώρο της λογοτεχνίας. Το συγγραφικό του τάλαντο θα διοχετευθεί τότε στη συγγραφή επιθεωρησιακών κειμένων. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα αναγνωριστεί το κωμικό ταλέντο του και θα καθιερωθεί στο ελαφρύ μουσικό θέατρο. Το 1947, έπειτα από μια παύση είκοσι ετών, θα δημοσιεύσει μια νέα ποιητική συλλογή και το 1958, ακόμη μία η οποία θα προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στους λογοτεχνικούς κύκλους. Εκτοτε θα συνεχίσει επί τριάντα χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 1988, τη σταθερή παρουσία του στον χώρο των γραμμάτων, με την έκδοση λογοτεχνικών κειμένων του σχεδόν σε ετήσια συχνότητα.

Μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1936, θα δραστηριοποιηθεί ενεργά στον συνδικαλισμό, είτε ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου είτε ως μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής του, ενώ από το 1952 και για δεκαπέντε χρόνια θα εκλέγεται αδιαλείπτως πρόεδρος του Σωματείου.

Ο Μεσολογγίτης για πολλά χρόνια αποτέλεσε μια πληθωρική παρουσία στη σκηνή του ελαφρού μουσικού θεάτρου. Ταλαντούχος ως κωμικός ηθοποιός, πέραν των άλλων σατιρικών ερμηνειών του καθιέρωσε ένα νέο τύπο μοντερνοποιημένου μάγκα χωρίς μουστάκι και ζωνάρι, αλλά με ρεπούμπλικα και κακοραμμένο κοστούμι. Πάνω στη σκηνή είχε την ικανότητα να αντιλαμβάνεται αμέσως την απήχηση ή μη ενός σκετς στο κοινό και με την ετοιμότητα που τον διέκρινε συμπλήρωνε γρήγορα και με ευκολία, χάρη στο συγγραφικό του ταλέντο, τα επιθεωρησιακά κείμενα με εύστοχες προσθήκες. Ως ηθοποιός υπήρξε ήσσονος σημασίας, στην Ιστορία όμως του νεοελληνικού θεάτρου, έχει καταλάβει επάξια σημαίνουσα θέση για την προσφορά του στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και τη συμβολή του στα εργασιακά θέματα της συντεχνίας του. Ακτινοβολούσα προσωπικότητα, πολυτάλαντος, αεικίνητος, εγκάρδιος, επικοινωνιακός με ιδιαίτερες κοινωνικές ευαισθησίες και προσφορά στον δημοσιογραφικό, λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό, συνδικαλιστικό και πολιτικό χώρο, ευτύχησε, παρά τις πολλές αντιξοότητες και πικρίες, να γευτεί την αναγνώριση από την Πολιτεία, τους συντρόφους και συναγωνιστές και τους ομοτέχνους του.

Η Χρυσόθεμις Σταματοπούλου-Βασιλάκου, καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, αξιοποιώντας το πλούσιο και αρκετά ενδιαφέρον Αρχείο του Βασίλη Μεσολογγίτη, συγκεντρώνει σε έναν ογκώδη τόμο το σύνολο της προσφοράς του στα καλλιτεχνικά πράγματα. Εγκυρα, εμπεριστατωμένα και γλαφυρά, παρουσιάζει και αναδεικνύει με πλήρη στοιχεία την προσωπικότητά του ως δημοσιογράφου, λογοτέχνη, ηθοποιού και συνδικαλιστή-πολιτικού, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτή του λογοτέχνη, η οποία άλλωστε είναι και η λιγότερο γνωστή. Εξαιρετικά χρήσιμη είναι η εργογραφία του που ακολουθεί, η οποία πραγματοποιείται για πρώτη φορά, εφόσον ο ίδιος δεν διατηρούσε στο αρχείο του το σύνολο των δημοσιευμάτων του. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν τα αυτοβιογραφικά του κείμενα, και ειδικότερα το δεύτερο υπό τον τίτλο «Το θέατρο της Κατοχής στον Πειραιά». Σ’ ένα εκτενές κεφάλαιο, το μεγαλύτερο (σε έκταση) του τόμου, αναδεικνύεται η παρουσία του Μεσολογγίτη στον χώρο της λογοτεχνίας. Σε άλλα μικρότερα κεφάλαια δημοσιεύονται κριτικές, γίνεται αναλυτική παρουσίαση της καλλιτεχνικής του πορείας και σκιαγραφείται με πλήρη στοιχεία η συνδικαλιστική του δράση. Υποδειγματικός ως προς τη σύνθεση και την αξιοποίηση υλικού ο τόμος, δεν γνωρίζει μόνο ένα καλλιτεχνικό έργο στο ευρύτερο κοινό, αλλά συνιστά συμβολή στην έρευνα του νεοελληνικού θεάτρου.

  • Από τον Διονύση Ν. Μουσμούτη, Βιβλιοθήκη, Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
Advertisements