Category Archives: Μεντή Νένα

Οι νότες της Ευτυχίας

«Εμένα μου αρκεί ένα κρεβάτι και ένα τραπέζι για να γράφω», ήταν μια φράση που μοιάζει να συνόψιζε την ευτυχία, όπως την όριζε μια άλλη… Ευτυχία, η Παπαγιαννοπούλου, η σπουδαία Ελληνίδα στιχουργός, νότες και μνήμες από τη ζωή της οποίας μεταφέρει στο κοινό η Νένα Μεντή, μέσα από τον ομότιτλο μονόλογο που παρουσιάζεται από αύριο [σσ. 7 Οκτ.], στις 21.00, στο θέατρο «Εγνατία» (Π. Ιωακείμ 1 – Πλ. Αγ. Σοφίας, τηλ.: 2310/225.172).

Η δημοφιλής ηθοποιός, αναφερόμενη στη γοητεία που ασκεί η συγκεκριμένη δημιουργός στο κοινό, λέει: «Ηταν μια δυνατή προσωπικότητα, με έντονο το ένστικτο αυτοσυντήρησης και μεγάλη θέληση για ζωή. Υπήρχε μια αισιοδοξία σε μια δραματική πορεία ζωής που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί ουσιαστικά να ζήσει και με πολύ λίγα πράγματα. Και νομίζω ότι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ατού της παράστασης. Η αισιοδοξία. Είναι ένα έργο που κολυμπάει στο πολύ πικρό, αλλά και στο γέλιο, επειδή η ίδια είχε πολύ χιούμορ. Ηταν μια ξεχωριστή γυναίκα, που, από τη μία, τη δεκαετία του ’60 διάβαζε Προυστ και, από την άλλη, μπορούσε να τα τινάξει όλα για τα θέλω της».

Απιαστη και αντισυμβατική

Ο Πέτρος Ζούλιας, που υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία, εξηγεί για την απόφαση να ζωντανέψουν επεισόδια από τη ζωή της συγκεκριμένης δημιουργού: «Εψαχνα μια ηρωίδα αντιηρωίδα, που άντεξε στο χρόνο. Και τελικά πετύχαμε ένα ταξίδι σκέψεων και καρδιάς -μέσα από επιστολές και τραγούδια- που θα μπορούσε να παρουσιαστεί ακόμη και στην Ομόνοια ή και σ’ ένα μπαράκι. Η προσπάθειά μας ήταν να χωρέσει στο στόμα ενός ανθρώπου η νεότερη ιστορία της Ελλάδας -από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι τη Χούντα, τη μεταπολίτευση και τα ρεμπέτικα. Ωστόσο, δε θέλαμε να κάνουμε μια βιογραφία. Το κείμενο είναι ένας διάλογος με την πραγματικότητα, και το χαρακτηρίζει η αρετή του ατόμου που παλεύει να ζήσει, να διεκδικήσει τη ζωή, που βρίσκει φως στο σκοτάδι. Επίσης, δε θέλαμε να κλέψουν την παράσταση τα τραγούδια -τα οποία δε χρησιμοποιούνται χρονολογικά- και να υπερισχύσουν της πρόζας, αλλά να φωτίσουν τη ζωή της».

Πάντως, οι συντελεστές παραδέχτηκαν ότι δεν πρόκειται για το πιο αντικειμενικό και αμερόληπτο θεατρικό πορτρέτο της δημιουργού. Η Νένα Μεντή ανέφερε: «Σίγουρα υπάρχει μια μεγάλη συμπάθεια προς το πρόσωπό της και στόχος μας δεν ήταν να ενσαρκώσουμε την ίδια, αλλά να βάλουμε κάποια στοιχεία από ένα πρόσωπο που εκτιμούμε, συμπαθούμε και μας έχει κερδίσει. Αλλωστε, όπως μου έλεγε και ο εγγονός της, ήταν ένα »άπιαστο» άτομο, δεν υπήρχε».

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης -που είναι ενταγμένη στα «45α Δημήτρια»- είναι της Αναστασίας Αρσένη, οι φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλη, η επιλογή των τραγουδιών της Ελεάνας Βραχάλη και η μουσική επένδυση του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου. Παραστάσεις δίνονται Τετάρτη & Κυριακή στις 19.30 και Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15.

  • ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ
Advertisements

Νένα Μεντή: «Δεν μιμήθηκα την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»

  • Η Νένα Μεντή εξηγεί την επιτυχία της παράστασης με θέμα τη ζωή της μεγάλης λαϊκής στιχουργού η οποία επανέρχεται, για τρίτη σεζόν

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010

«Η επιτυχία δεν οφείλεται ούτε σε μένα ούτε στην Ευτυχία. Οφείλεται στο ζουμί του έργου, στις αναφορές του σε πράγματα δικά μας, σε πράγματα της Ελλάδας που δεν υπάρχουν πια σήμερα, που τείνουν να πάψουν. Οφείλεται όμως και στο τραγούδι». Η Νένα Μεντή, λίγο μετά την έναρξη της τρίτης χρονιάς για την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» που έκανε πρεμιέρα στη Σύρο και τώρα είναι καθ΄ οδόν προς Θεσσαλονίκη, δίνει τη δική της εξήγηση για την επιτυχία του μονολόγου της.

«Είναι ένα έργο για την αλήθεια και τη γνησιότητα, ένα έργο για την ευτυχία, μια ευτυχία που κερδίζεις μέσα από αυτό που αγαπάς να κάνεις και όχι μέσα από το χρήμα. Επειδή η Ευτυχία έκανε αυτό που ήθελε και πέτυχε, γι΄ αυτό και συγκινείται κανείς, ενώ το τέλος αφήνει μια γεύση αισιοδοξίας, παρά τη μαυρίλα διαφόρων καταστάσεων της ζωής της. Είναι και η νοσταλγία της εποχής…» προσθέτει καθώς ετοιμάζεται να αναμετρηθεί για άλλη μία χρονιά με την ηρωίδα της. «Το απλό, το αληθινό, αυτό που βγαίνει από την ψυχή σου, περνάει στον κόσμο» προσθέτει και πιάνει το νήμα της δικής της, προσωπικής, σχέσης με την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

«Ο πατέρας μου, αν και ήταν συνθέτης και στιχουργός, είχε άλλες μουσικές προτιμήσεις. Εγώ όμως από παιδάκι άκουγα Καζαντζίδη και αγαπούσα τη “Μαντουβάλα”… Φυσικά και ήξερα την Παπαγιαννοπούλου, ήξερα τη διαμάχη της με τον Τσιτσάνη, παρακολουθούσα από μακριά τη ζωή της. Δεν είμαι Μικρασιάτισσα ούτε παιδί λαϊκής οικογένειας, γι΄ αυτό και μαζί της με συνδέει η αγάπη μου για το τραγούδι και τα χαρτιά- η πόκα, δηλαδή, όχι η μπιρίμπα!» λέει, εξηγώντας ότι δεν μοιράζεται το πάθος και την εξάρτησή της από την τράπουλα.

Και το δικό της μερτικό στην επιτυχία; «Δεν προσπάθησα να τη μιμηθώ και αυτή είναι η δική μου επιτυχία. Αν είχα προσπαθήσει, θα είχα αποτύχει. Αυτό ακριβώς μου είπανεκ των υστέρωνκαι οι συγγενείς της. Γι΄ αυτό κι εγώ έβαλα στοιχεία της μιας στην άλλη, της Νένας στην Ευτυχίακαι της Ευτυχίας στη Νένα… Και νομίζω ότι ο κόσμος, με το αισθητήριο που έχει, κατάλαβε ότι εγώ την πλησιάζω με αλήθεια και αυθεντικότητα, ότι δεν κανιβαλίζω».

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», βασισμένη στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία».
  • Κείμενο- σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας.
  • Θεσσαλονίκη, θέατρο Εγνατία, από 7/10, στις 21.00.
  • Εισιτήρια: 20 και 17 ευρώ (φοιτητικό).
  • Στην Αθήνα από τον Νοέμβριο.
  • «Με αυτό το έργο βρήκα την επικοινωνία που έψαχνα»

Καθώς η Νένα Μεντή δεν είχε ξανακάνει μονόλογο, είχε τρακ στην πρώτη παράσταση. Μόλις τέλειωσε και είδε το κοινό όρθιο να τη χειροκροτάει επί μακρόν και μετά να της φιλάει τα χέρια, κατάλαβε ότι η πορεία της «Ευτυχίας» θα ήταν ευτυχισμένη και για την ίδια: «Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ μου τέτοιο πράγμα, ποτέ. Μέσα από την παράσταση αυτή βρήκα τη σχέση μου με τον κόσμο, την επικοινωνία που πάντα έψαχνα. Γι΄ αυτό και χαίρομαι πολύ που τη συνεχίζω. Ούτε κουράστηκα ούτε τίποτα».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=357118&dt=28/09/2010#ixzz10nW00LHq

«Γλυκό πουλί» στην… Αττική οδό

Οι Ρέππας - Παπαθανασίου ετοιμάζουν μια μαύρη εναλλακτική επιθεώρηση και ένα δράμα με τίτλο «Αττική Οδός».

Οι Ρέππας – Παπαθανασίου ετοιμάζουν μια μαύρη εναλλακτική επιθεώρηση και ένα δράμα με τίτλο «Αττική Οδός».
  • Νέα έργα των Ρέππα – Παπαθανασίου, Αλμοδόβαρ, «Ανθρωπος της βροχής»… Τι σχεδιάζουν σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές για τη νέα θεατρική περίοδο που ξεκινά τον Οκτώβριο. Οι Ρέππας – Παπαθανασίου ετοιμάζουν δύο νέα έργα τους για τον επόμενο χειμώνα, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ θα μας κατακτήσει και μέσα από τη σκηνή με το «Ολα για τη μητέρα» μου, Σπυρόπουλος -Παπακαλιάτης διεκδικούν τον «Ανθρωπο της βροχής» -που γνωρίσαμε από το σινεμά με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τομ Κρουζ-, ο Μαρκουλάκης «συναντά» τον «Θεό του μακελειού» και η Ζωή Λάσκαρη ανεβάζει το «Γλυκό πουλί της νιότης». Αποκλειστικές ειδήσεις από τη μια, μαγειρέματα και ματαιώσεις από την άλλη. Ολα για την επόμενη θεατρική σεζόν. Κι έπονται εξελίξεις…Σε καλλιτεχνικό οργασμό βρίσκονται οι Μιχάλης Ρέππας – Θανάσης Παπαθανασίου, αφού από τη μια θα επαναληφθεί στο «Λαμπέτη» η φετινή εμπορική επιτυχία τους «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» -με μικρές αλλαγές στη διανομή- και από την άλλη θα παρουσιάσουν δύο νέα θεατρικά έργα τους.

«Το γλυκό πουλί της νιότης», με παρτενέρ της τον Γιάννη Αϊβάζη, θα ανεβάσει στην «Αθηναΐδα» η Ζωή Λάσκαρη.

«Το γλυκό πουλί της νιότης», με παρτενέρ της τον Γιάννη Αϊβάζη, θα ανεβάσει στην «Αθηναΐδα» η Ζωή Λάσκαρη.
  • Το πρώτο είναι μια μαύρη εναλλακτική επιθεώρηση που θα ανεβεί στο «Πειραιώς 131» σε δική τους σκηνοθεσία και με τον Γιάννη Ζουγανέλη να ηγείται του θιάσου. Το δεύτερο θα είναι δράμα -με κάποιες, ελάχιστες κωμικές «ανάσες»-, το οποίο ακούει στον τίτλο «Αττική Οδός». Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν συζητήσει ήδη πολύ θερμά η απούσα από τη σκηνή για καιρό Τζένη Ρουσσέα, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, η Ελένη Γερασιμίδου και ο Γιάννης Τσιμιτσέλης.

Η Τζένη Ρουσσέα σκέφτεται να επιστρέψει στη σκηνή με την «Αττική Οδό» των Ρέππα - Παπαθανασίου.

Η Τζένη Ρουσσέα σκέφτεται να επιστρέψει στη σκηνή με την «Αττική Οδό» των Ρέππα – Παπαθανασίου.
  • Οσο για το πού θα φιλοξενηθεί το συγκεκριμένο έργο; Εγιναν συζητήσεις να παιχτεί στο «Κιβωτός», αλλά δεν ήταν φυσικά καλή ιδέα, αφού ακριβώς δίπλα βρίσκεται το «Πειραιώς 131» που θα φιλοξενεί το άλλο έργο του διδύμου. Μετά έπεσε στο τραπέζι το όνομα του «Χώρα», που φέρεται επικρατέστερο για να «αγκαλιάσει» την παράσταση. Οριστική απόφαση δεν πάρθηκε, αλλά όσοι ξέρουν την ιδέα του νέου έργου του διδύμου λένε ότι είναι τόσο καλό όσο το «Ο Εβρος απέναντι» που είχε ανεβεί σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη, ο οποίος φερόταν να κουβεντιάζει προκειμένου να αναλάβει και το νέο έργο τους, χωρίς αυτό να ισχύει, αφού τη σκηνοθεσία του θα υπογράψουν οι ίδιοι οι συγγραφείς του. Αλλωστε ο Μαστοράκης έκλεισε να σκηνοθετήσει και το «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» στο θέατρο «Βασιλάκου» -με Χαϊκάλη, Καστάνη και Σπύρο Φώτη- και τον «Αμπιγιέρ» στο «Κάππα» – με Κωνσταντίνου και Στέργιογλου.
  • Και ερχόμαστε στο «Κιβωτός». Σε αυτό, σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες μας, θα ανεβεί το «Ολα για τη μητέρα μου» του Πέδρο Αλμοδόβαρ -από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του μετρ του ισπανικού κινηματογράφου- σε θεατρική μεταφορά που έχει ήδη δοκιμαστεί και έχει σπάσει ταμεία στο «Ολντ Βικ» και που στα καθ’ ημάς θα την υπογράψει ο Θοδωρής Πετρόπουλος. Τη σκηνοθεσία της φιλόδοξης αυτής παραγωγής ποιος θα την αναλάβει; Εδώ υπάρχει άλλο παρασκήνιο! Εγινε μια σειρά από συζητήσεις με τον Πέτρο Ζούλια, «έπαιξε» πολύ έντονα και το όνομα του Σταμάτη Φασουλή και τελικά τη σκηνοθεσία την ανέλαβε ο πρώτος, ο οποίος ήταν εκείνος που πρότεινε στην «Ελληνική Θεαμάτων» το ανέβασμα του έργου του Αλμοδόβαρ. Οσο για το ποια θα πρωταγωνιστήσει; Επεσαν στο τραπέζι τα ονόματα της Κάτιας Δανδουλάκη, της Χρύσας Ρώπα, της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, αλλά κι αυτά της Πέμυς Ζούνη, της Κατιάνας Μπαλανίκα, σε κάποιες από αυτές έγιναν ήδη κρούσεις -η Δανδουλάκη αρνήθηκε- και τα μαγειρέματα συνεχίζονται με πολλή θέρμη.
  • Αλλαγή πλεύσης για το «Αλίκη». Στο θέατρο αυτό της οδού Αμερικής ακουγόταν ότι θα ανέβαινε επιθεωρησιακή δουλειά με τον Θοδωρή Αθερίδη να υπογράφει τη σκηνοθεσία και τον Θοδωρή Πετρόπουλο να έχει το συγγραφικό πρόσταγμα. Ο ίδιος θα έγραφε το μεγαλύτερο μέρος των νούμερων, ενώ «έπαιξαν» πολύ τα ονόματα των Ρέππα – Παπαθανασίου για ένα-δύο νούμερα, της Ελένης Γκασούκα, αλλά και του Παντελή Καναράκη. Γιατί ναυάγησε αυτή η ιδέα; Γιατί δεν μπόρεσε να κλειστεί γερή διανομή, με τα «όχι» δημοφιλών πρωταγωνιστών να δίνουν και να παίρνουν – ανάμεσά τους οι Χατζηπαναγιώτης, Παπακωνσταντίνου, Σταυροπούλου. Ποια παραγωγή θα πάρει τη θέση της; Ο Θοδωρής Πετρόπουλος δουλεύει πάνω σ’ αυτό με προσοχή προκειμένου να βρει την καλύτερη δυνατή λύση.
  • Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έθεσε εαυτόν εκτός «Χώρας» και συζητά με την «Ελληνική Θεαμάτων» το ανέβασμα του έργου της Γιασμίνα Ρεζά «Ο Θεός του μακελειού» – αρχικά αυτό το έργο σκόπευε να το ανεβάσει ο Φασουλής, αλλά άλλαξε γνώμη στη διαδρομή κι έτσι «πέρασε» στον Μαρκουλάκη.
  • Η Νένα Μεντή «έκλεισε» να παίξει στο «Τρίτο Στεφάνι» που θα ανεβάσει στο Εθνικό ο Σταμάτης Φασουλής -μαζί της και οι Σταθακοπούλου, Τρύπη-, αλλά θα επαναλάβει οπωσδήποτε και την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» που της έφερε μεγάλη επιτυχία, διθυραμβικές κριτικές και αποθέωση από το κοινό.
  • Μήλον της Εριδος ο «Ανθρωπος της βροχής» που γνωρίσαμε μέσα από το πανί με τους Ντάστιν Χόφμαν – Τομ Κρουζ. Απ’ ό,τι έμαθα το είχε δει στο Λονδίνο ο Κώστας Σπυρόπουλος και είχε ζητήσει τα δικαιώματά του από τη ΣΟΠΕ -η οποία «κλείνει» τα δικαιώματα των ξένων έργων που βλέπουμε-, οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει καλά, μέχρι που μπήκε στον χορό κι έτερος «μνηστήρας», που είναι, λέει, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.
  • Ο Πέτρος Ζούλιας σχεδιάζει να ανεβάσει τις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλός στο «Χώρα», αν όμως ανεβεί σε αυτό το νέο έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου, θα αναζητηθεί ένας άλλος χώρος για την παράσταση του Ζούλια – να αναφέρω εδώ ότι η φετινή του επιτυχία «Εξι μαθήματα χορού, σε έξι εβδομάδες» θα επαναληφθεί στο «Ιλίσια-Βολανάκης» με τη Ρένη Πιττακή.
  • Η Ζωή Λάσκαρη θα ανεβάσει στην «Αθηναΐδα» το «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου και με παρτενέρ της τον Γιάννη Αϊβάζη. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι θα γίνουν μικρές «επεμβάσεις» στο κείμενο προκειμένου να αφορά το σήμερα, από τον ίδιο τον Διαμαντόπουλο, και ότι η πρεμιέρα θα γίνει τον Δεκέμβριο…
  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ,ΕΘΝΟΣ, 11/04/2009

Στήσε έναν μονόλογο, μπορείς

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΣΕ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΣΚΗΝΩΝ ΜΕ ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ, ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ, ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥΣ
  • Μονολογώ, μονολογείς, μονολογεί. Μονολογούμε, μονολογείτε, μονολογούν. Το ρήμα «μονολογώ» κλίνεται πια πολύ τακτικά στο ελληνικό θέατρο. Και δεν μιλώ ούτε για σταντ απ ούτε για παραμυθάδες. Μιλώ για μονολόγους θεατρικούς. Στη στήλη των θεαμάτων μετρώ δεκαεννέα!
  • Κάποτε, μόνο μία Έλλη Λαμπέτη- τη δεκαετία του ΄50 με την «Ανθρώπινη φωνή» και, κατόπιν, του ΄70 με ένα πρόγραμμα μονολόγων- ή ένας Δημήτρης Χορν με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» τη δεκαετία του ΄60 θα τολμούσαν να σταθούν μόνοι τους στη σκηνή ενώπιον του κοινού. Από τη δεκαετία του ΄80, εφαρμόζοντας, όπως πάντα, τα εξ Εσπερίας παραδείγματα, η ελληνική σκηνή αρχίζει να παραδίδεται στους μονολόγους. Διστακτικά στην αρχή, ολοκληρωτικά και αμαχητί στη συνέχεια. Και φτάνουμε στο 2002 και το 2003 που η Πολιτιστική Ολυμπιάδα οργανώνει δύο προγράμματα μονολόγων με το άνθος των πρωταγωνιστών μας και με εξαιρετική επιτυχία. Ο μονόλογος πια γίνεται κοινή πρακτική που την ακολουθούν από παλαίμαχοι μέχρι νέοι, σχεδόν πρωτάρηδες και άσημοι. Και με αντίκρυσμα στο κοινό.
  • Είναι οι λόγοι οικονομικοί- φτηνή παραγωγή- που οι μονόλογοι έχουν τόση ρέντα; Μήπως έγινε μόδα; Ή μήπως έχει εισπραχτεί το ενδιαφέρον του κοινού; Ο Γιώργος Μεσσάλας κάνει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για ένατη συνεχή χρονιά! Η Άννα Κοκκίνου επανέρχεται για πολλοστή φορά στο εξαιρετικό «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» και, παράλληλα, παίζει για δεύτερη σεζόν το «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Τέταρτη σεζόν για τον Άγγελο Αντωνόπουλο και το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Η Νένα Μεντή θριαμβεύει για δεύτερη χρονιά με το «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». «Πριν από λίγα χρόνια θα λέγαμε «ποιος θα ΄ρθει να δει έναν μονόλογο και να τον πληρώσει όσο μία κανονική παράσταση;» λέει η Νένα Μεντή. «Σήμερα η προσέλευση δηλώνει πως ο κόσμος βρίσκει στον μονόλογο κάτι το ιδιαίτερο. Ναι, οι μονόλογοι αρέσουν στον κόσμο. Και ναι, είναι πιο εύκολο να ανεβεί ένας μονόλογος. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να το δω σαν μόδα. Οι ηθοποιοί, κάποιας πείρας τουλάχιστον, το κάνουμε ίσως γιατί με έναν μονόλογο εκφράζεσαι πολύ πιο προσωπικά». Η Όλια Λαζαρίδου που παίζει το «Δεσποινίς Μαργαρίτα» αλλά έχει ήδη πείρα στην ερμηνεία μονολόγων συμφωνεί- «είναι μία ευκαιρία να εκφραστεί κάποιος πιο προσωπικά»- έχει όμως και ένα δικό της επιχείρημα: «Είναι όλοι αυτοί οι λόγοι αλλά είναι και αποτέλεσμα αμηχανίας. Γιατί ζούμε σε μία περίοδο που το συλλογικό δεν ευνοείται. Οι ομάδες με πυρήνα μακροχρόνιο και με παράδοση είναι πολύ λίγες πια».
  • «Σαφώς και υπάρχουν οικονομικοί λόγοι» λέει ο Άγγελος Αντωνόπουλος, πρωτάρης στους μονολόγους. «Αλλά υπάρχει και το προσωπικό ενδιαφέρον. Εγώ μόνο γι΄ αυτό ανέβασα το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Και ξαφνικά το αντίκρυσμα ήταν πρωτοφανές».
  • «Εμένα σαν ανάγκη μου προέκυψε- να βρεθώ αντιμέτωπος με κάτι καινούργιο». Είναι η άποψη του Χρήστου Στέργιογλου που κάνει τον μονόλογο του Αλέξη Σταμάτη «Το παιδί για τα θελήματα» στην παράσταση μονολόγων «Γένεση». «Στην αρχή, πέρσι, που πρωτοέκανα μονόλογο, όταν μου το πρότειναν φοβήθηκα. Αλλά όταν άρχισα να ασχολούμαι τον είδα σαν ένα έργο κανονικό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις μονόλογο. Είσαι μόνος με το κοινό».

Νιώθει δηλαδή μοναξιά ο ηθοποιός του μονολόγου;

  • «Είναι άλλου είδους λειτουργία ο μονόλογος» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Με την έννοια ότι στερείσαι τη χαρά της ανταλλαγής ενέργειας με τους άλλους ηθοποιούς, που είναι από τα πιο ωραία του θεάτρου- όταν αυτό πετυχαίνει. Από την άλλη γλιτώνεις από τη μοναξιά που, αν η ανταλλαγή δεν πετύχει, τότε είναι που θα τη νιώθεις στη σκηνή…».

cebcceb1cf81cebe-cf83cf84cebf-cf83cf8ccf87cebf

«Φταίει πάντα ο ηθοποιός»

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κρατήσει «ξύπνιο» τον θεατή στον μονόλογο; Είναι θέμα κειμένου, προσωπικής ακτινοβολίας ή τεχνικής;

«Χρειάζεται πείρα» η γνώμη του Άγγελου Αντωνόπουλου. «Πρέπει να βρίσκεις διαρκώς ανανεωτικά στοιχεία. Αλλά το κοινό είναι που σου δίνει το κυρίως έναυσμα. Ποτέ δεν είναι προκατειλημμένο αρνητικά. Έρχεται να εξαργυρώσει το εισιτήριό του. Όταν δεν υπάρχει καλή επικοινωνιακή λειτουργία συνήθως λέμε πως φταίει το κοινό. Εγώ λέω πως φταίει πάντα ο ηθοποιός. Κάποιο ρεφλέξ σου δεν ήταν το ίδιο με το προηγούμενο βράδυ που η επαφή ήταν καλή».

«Όλα παίζουν τον ρόλο τους» λέει η Νένα Μεντή. «Χωρίς καθόλου έπαρση θα πω όμως πως πάνω απ΄ όλα είναι αυτό που ο ηθοποιός φέρει- η προσωπικότητά του. Και το κείμενο».

Ο Χρήστος Στέργιογλου, πάλι, πιστεύει πως το κοινό μπορείς να το κρατήσεις «όταν οι σκέψεις που σου προκαλεί το κείμενο είναι ελεύθερες να βγαίνουνε μέσα από το κείμενο και να έχουν το σωστό τάιμινγκ στην εκφορά τους».

Και η Όλια Λαζαρίδου; «Εκείνο που εγώ έχω νιώσει είναι ότι κάτω από τον μονόλογο τρέχει ένα παράλληλο, βουβό κείμενο που είναι η προσωπική σου επαφή με τους θεατές. Αυτό είναι που μπορεί να τους κρατήσει. Κατά βάθος, πάντως, ιδέα δεν έχω…».

ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

  • Σμαράγδα Σμυρναίου: «Το υπέροχό μου διαζύγιο» («Αγγέλων Βήμα»).
  • Γιώργος Μεσσάλας:«Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Αλκυονίς»).
  • Όλια Λαζαρίδου: «Δεσποινίς Μαργαρίτα» («Απλό»/ Νέα Σκηνή).
  • Γιώργος Καπετανάκος: «Αληθινή ιστορία… Ταξίδι για άλλη στεριά» («Αργώ»/ Studio).
  • Νένα Μεντή: «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» («Βασιλάκου»).
  • Αλίσια Φωτιάδη: «Η πιο δυνατή» («Εκάτη»).
  • Άννα Ετιαρίδου: «Αδύνατος… χαρακτήρας» («Ημέρας»/ Μπλε Σκηνή).
  • Δημήτρης Κωνσταντίνου: «Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Κέλυφος»).
  • Ανδρέας Ταρνανάς: «Η σύντομη Οδύσσεια της Κατερίνας Γώγου» («Κέλυφος»).
  • Δημήτρης Σακατζής: «Caveman» («Coronet»).
  • Γιάννης Τσορτέκης: «Μαύρη γαλήνη» («Νέου Κόσμου» / Δώμα).
  • Βαγγέλης Βαφείδης: «Σκουπίδι» («Ράγες»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Λα Πουπέ» («Σφενδόνη»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» («Σφενδόνη»).
  • Κάτια Γέρου: «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Άγγελος Αντωνόπουλος: «Ο Μαρξ στο Σόχο» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Χρήστος Στέργιογλου: «Το παιδί για τα θελήματα».
  • Ρηνιώ Κυριαζή: «Καθρέφτης»: παράσταση «Γένεση» («Χώρα» / Μικρή Χώρα).
  • Αθηνά Χατζηγιαννάκη:«Ο Μπέκετ ξαναχτυπά» («Χώρος Αλλού»).

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Η Νένα Μεντή στους «Δρόμους» του Άρη Σκιαδόπουλου

Η εκπομπή «Δρόμοι» με τον Αρη Σκιαδόπουλο παρουσιάζει τη Νένα Μεντή που συνεχίζει για δεύτερη χρονιά να ερμηνεύει την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Η πρωταγωνίστρια εμφανίζει πολλά κοινά στοιχεία στη ζωή της με την Ευτυχία, με αποτέλεσμα να έχει ταυτιστεί απόλυτα με τη μεγάλη Ελληνίδα στιχουργό. Η Ευτυχία ήταν ένα πρόσωπο που η ζωή του είχε επηρεάσει τη Νένα Μεντή, η οποία συμπτωματικά έζησε σε παρόμοιους τόπους και είχε παρεμφερή «πατήματα» στη ζωή της με τη στιχουργό. Σε αυτά τα «πατήματα» και τις δικές της ιδιαιτερότητες και της Ευτυχίας, αναφέρεται στην εκπομπή. (Τρίτη, 27/01, ΕΤ1 18.00)