Category Archives: Μελεμέ Λίλλυ

Γίναμε κομάντος για το «Σκυλί»

Γίναμε κομάντος για το «Σκυλί»
  • «Εν θερμώ» γράφτηκε το κείμενο. «Εν θερμώ» ετοιμάστηκε η παράσταση. «Εν θερμώ» έγιναν όλα. Ωστόσο, «μερικές φορές, πράγματα που γίνονται «εν θερμώ» με πείσμα και διάθεση «κομάντος» μπορεί να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Αυτό δεν το ξέρει, εκ των προτέρων, κανείς. Ολα αποδεικνύονται στην πράξη και κρίνονται από το αποτέλεσμα» υποστηρίζει η Λίλλη Μελεμέ.

  • Το «αποτέλεσμα» αυτής της «εν θερμώ» συνάντησης παρουσιάζεται από σήμερα (έως και τις 2 Ιουνίου) στη σκηνή του «Από Μηχανής Θεάτρου» με την Αλεξία Καλτσίκη να φοράει ποδιά και κίτρινα λαστιχένια γάντια, προκειμένου να υποδυθεί την πρωταγωνίστρια στο «Κίτρινο σκυλί» του Μισέλ Φάις, ένα περιδινούμενο κείμενο, όπου ο ρεαλισμός της επιθυμίας χωνεύει μοτίβα της ετερότητας, του αποδιοπομπαίου θύματος και του απομαγευμένου κόσμου.
  • Το «Κίτρινο σκυλί» είναι ένα έργο επείγουσας γλωσσικής πραγματικότητας. Ο συγγραφέας, με αφορμή την επίθεση με βιτριόλι, τον περασμένο Δεκέμβριο, κατά της Βουλγάρας καθαρίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, έγραψε τον μακρύ, πυρετικό μονόλογο μιας νέας γυναίκας.
  • Η Ρούσκα Ρούσεβα αναπνέει μέσα από φωνές που καταλαμβάνουν την καθημερινότητά της· πρόσωπα οικεία, τυχαία, υπερβατικά τη μεταμορφώνουν σ’ ένα πολυφωνικό παραμιλητό. Αυτό είναι ένα αφηγηματικό παράδοξο. Η ηρωίδα του Φάις διεκδικεί έναν κόσμο αγάπης, ταυτόχρονα, μέσα από την πολιτική του ανυπεράσπιστου εαυτού και τη μεταφυσική του μη περαιτέρω εαυτού. Αυτό είναι ένα ηθικό παράδοξο.
  • «Παίρνοντας αφορμή από το βίαιο και αποτρόπαιο γεγονός που όλοι γνωρίζουμε, ο συγγραφέας μας παραδίδει το μονόλογο μιας γυναίκας, της Ρούσκα Ρούσεβα, η οποία στην πραγματικότητα είναι ένα πλάσμα που διψά και φλέγεται για αγάπη, φλέγεται από την επιθυμία να αγγίξει το απόλυτο, την αγάπη στον απόλυτο βαθμό» τονίζει η Λίλλη Μελεμέ που σκηνοθέτησε την παράσταση. Πρόκειται για ένα «πυρετικό, σχεδόν παραληρηματικό κείμενο, εκρηκτικό, παλλόμενο, που αποτελείται από θραύσματα και σπαράγματα μνήμης και ζωής, «χνούδια» όπως τα ονομάζει η ίδια η ηρωίδα».

Μίσος – αγάπη

  • Μια «ακροβασία ανάμεσα στο μίσος και την αγάπη, ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν της» που γράφτηκε μέσα σε είκοσι μέρες, «μια διαρκής ακροβασία και για τον ηθοποιό, του μυαλού και της ψυχής». «Ρούσκα Ρούσεβα, πρώην αρχαιολόγος, πρώην παντρεμένη, πρώην λυπημένη, κόκκινη καθαρίστρια για τη μαύρη εργοδοσία, για τους μαύρους επόπτες». Ετσι αυτοσυστήνεται η ηρωίδα-αφηγήτρια, η οποία συνδέεται με την Κούνεβα στο σημείο της εκκίνησης, της έμπνευσης, της αφορμής που οδήγησε τον συγγραφέα στο να γράψει το κείμενο.
  • Συνδέεται με το γεγονός διότι και η Ρούσκα Ρούσεβα είναι μια καθαρίστρια, αλλά δεν μένει στο γεγονός. «Δεν κάνουμε αναπαράσταση του γεγονότος, ούτε θα το θέλαμε. Μιλάει για το θέμα της αγάπης, για την αγάπη προς τον άλλο. Μια χαρακτηριστική φράση του έργου λέει ότι «ο μακρύτερος δρόμος είναι ο δρόμος προς τον άλλο. Ενας δρόμος στρωμένος σκατά και τριαντάφυλλα. Πώς περπατάς σε έναν δρόμο που δεν υπάρχει». Αυτόν ψάχνει η ηρωίδα, αυτό κάνει πράξη στη σκηνή». Ιστορίες της καθημερινότητάς της έρχονται και «μπλέκονται και φτιάχνουν μια αλυσίδα που οδηγεί ουσιαστικά στον δρόμο προς τον άλλο». Η ίδια η Λίλλη Μελεμέ είχε ευαισθητοποιηθεί με το θέμα της Κούνεβα. «Είναι ένα γεγονός που κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος καταδικάζει. Μια βίαιη κι αποτρόπαια πράξη». Γι’ αυτό όταν ο Μισέλ Φάις της μίλησε για το έργο? «συγκινήθηκα βαθιά. Οταν το διάβασα, πήρε φωτιά τόσο το μυαλό μου όσο και η καρδιά μου κι είπα ότι πραγματικά θέλω να ασχοληθώ με αυτό το κείμενο».
  • Εξάλλου βαθύ της πιστεύω αποτελεί η άποψη ότι το «θέατρο είναι από μόνο του πολιτική πράξη κι οφείλει να συνομιλεί με την πραγματικότητα, με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, να εμπνέεται από τη ζωή. Να είναι απολύτως «εδώ και τώρα»». «Οφείλουμε σαν καλλιτέχνες να συνομιλούμε με την εποχή μας, να επηρεαζόμαστε από αυτή και να δουλεύουμε σύμφωνα και κοντά στην εποχή μας» τονίζει. «Να ακούμε τον δρόμο, αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008, αυτός ο αναβρασμός, αυτό το κύμα οργής, νομίζω ότι επηρέασαν κάθε άνθρωπο και κάθε καλλιτέχνη. Και τα ίχνη αυτών των γεγονότων ακόμη δεν έχουν σβήσει. Είναι νωπά».
  • Κρίνει ότι το θέατρο, σήμερα, λειτουργεί ως πολιτική πράξη; Ως καταγγελία; «Γίνονται προσπάθειες προς αυτόν τον δρόμο. Είναι σημαντικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλη η θεατρική μας πραγματικότητα συνομιλεί απόλυτα με την εποχή της». Ο μονόλογος είναι ένα «δύσκολο» κείμενο και από τον ηθοποιό προς τον θεατή και αντίστροφα. «Το σημαντικό, όπως και σε όλα τα θεατρικά έργα, πολύ περισσότερο σε έναν μονόλογο, είναι να δημιουργηθεί μια ζωντανή σχέση με το κοινό. Να υπάρχει συνάντηση πραγματική με τους θεατές που κάθε βράδυ είναι διαφορετικοί. Κάθε βράδυ αυτή η συνάντηση πρέπει να είναι το ίδιο ζωντανή, αληθινή κι απόλυτα ειλικρινής από τον ηθοποιό που εκτίθεται στη σκηνή προς τους ανθρώπους που έχουν έλθει να παρακολουθήσουν την παράσταση».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • «Το Κίτρινο Σκυλί» του Μισέλ Φάις, από την «Εταιρεία Θεάτρου Συν, Επί (+,Χ)» και την Καλλιτεχνική Εταιρεία «Λίθο». Στο «Από Μηχανής Θέατρο» (Ακαδήμου 13, Κεραμεικός, τηλ. 210-5231131). Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Κυριακή 10 Μαΐου (απόψε). Διάρκεια παραστάσεων: έως και την Τρίτη 2 Ιουνίου. Παραστάσεις: κάθε Κυριακή 10.15 μ.μ. Δευτέρα και Τρίτη 9.00 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: € 20 και €  14 (μειωμένο-φοιτητικό). Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πατάκη».
  • Αντιγόνη Κάραλη, ΕΘΝΟΣ, 10/5/2009
Advertisements

Παιχνίδια εξουσίας στη λάσπη

«Τα τρία πρόσωπα  αλλάζουν κι εξελίσσονται. Τελικά  μάλιστα αποδεικνύονται ευκολόπλαστοι. Σαν λάσπη.  Γλιστρούν, βουτάνε,  λερώνονται», λει ο  συγγραφας Βαγγλης Χατζηγιαννίδης  για τους ήρως του  στη «Λάσπη», που  τους υποδύονται ο  Δημήτρης Ξανθόπουλος, η Πηνελόπη  Μαρκοπούλου και η  Μαρία Καλλιμάνη  (στη φωτογραφία)

ΝΕΟ ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ»

Ένα καινούργιο, εξαιρετικό θεατρικό έργο- η «Λάσπη» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη- δοκιμάζεται στη Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» σε σκηνοθεσία της καινούργιας Λίλλυς Μελεμέ

«Mια γυναίκα “δραπετεύει” από τη μεγαλοαστική, τακτοποιημένη ζωή της και μετακομίζει σ΄ ένα χωριό, σ΄ ένα απομονωμένο σπίτι- ξεχασμένο κληροδότημα μιας θείας της. Ο αιφνιδιασμός της είναι τεράστιος όταν ανακαλύπτει πως στο σπίτι της έχει εισβάλει και κατοικεί εδώ και καιρό ένα νεαρό ζευγάρι με τρία παιδιά, με τη σιωπηλή συνενοχή ολόκληρου του χωριού. Το ειδυλλιακό καταφύγιο μετατρέπεται σε εφιάλτη και η μάχη για τη διεκδίκησή του θα είναι σκληρή και επώδυνη για όλους. Οι τρεις ήρωες υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τη «φωλιά» τους, ματώνουν και ματώνονται, αναμετρώνται με το σκοτεινό παρελθόν του σπιτιού, γλιστρούν σε επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας και υποταγής, γεύονται απαγορευμένους καρπούς, δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές τους».

Έτσι προσδιορίζεται η «Λάσπη». Το θεατρικό έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, διακεκριμένου πεζογράφου της νεώτερης γενιάς, ο οποίος έχει δώσει ήδη και δύο πολύ ενδιαφέροντες θεατρικούς μονολόγους πρωτοπαρουσιάστηκε με τη μορφή «αναλογίου» την άνοιξη στις «Αναγνώσεις 2008» του Εθνικού Θεάτρου αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις σε όσους το παρακολουθήσαμε: ένα ολοκληρωμένο, σπιντάτο, πολυεπίπεδο, σκοτεινό αλλά και με χιούμορ θεατρικό για τρία πρόσωπα, ένα έργο που σε ανάλογά του δεν μας έχει συνηθίσει η σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Εδώ και μερικές μέρες η «Λάσπη» παρουσιάζεται- πλήρης παράσταση πια- από τη Θεατρική Εταιρεία «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη, με πρωταγωνιστές τη Μαρία Καλλιμάνη, την Πηνελόπη Μαρκοπούλου και τον Δημήτρη Ξανθόπουλο, σε σκηνοθεσία, αυτή τη φορά, της Λίλλυς Μελεμέ. «Όταν μου δώσανε το έργο», λέει η σκηνοθέτρια, «το διάβασα απνευστί. Μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Ένα καταπληκτικό έργο! Ακαριαίος διάλογος, καυστικό χιούμορ, στοιχεία θρίλερ, σασπένς… Ο διάλογός του περισσότερο κρύβει παρά φανερώνει πράγματα, κάτι που πολύ με ενδιαφέρει στο θέατρο. Ένας διάλογος σε πολύ καλά ελληνικά, ένας διάλογος στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, ένας διάλογος που- επιτέλους!- είναι ζωντανός, “μιλιέται”…».

Το έργο ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης το έγραψε το 2004 και, έκτοτε, το ξαναδούλεψε. «Δεν βιαζόμουν αυτό το κείμενο να το δώσω» μου λέει και αναφέρεται στο έναυσμα που είχε για να το γράψει: «Η αφετηρία ήταν, όπως συνήθως συμβαίνει, κάτι πολύ ασήμαντο έως και αφελές: το τηλεφώνημα μιας φίλης που μου είπε πως πήγε στο σπίτι της στην Ύδρα, πως δεν μπορούσε να ανοίξει την πόρτα γιατί είχε φουσκώσει το ξύλο από τη βροχή και πως φώναξε έναν γείτονα που έτυχε να περνάει και που τη βοήθησε να μπει μέσα. Αυτή η εικόνα, όπως μου τη διηγήθηκε, μου φάνηκε πάρα πολύ έντονη. Ίσως ήταν και το ένστικτό μου που λειτούργησε. Έτσι, από το τίποτα, ξεκινάει και το έργο».

  • Ποια όμως ήταν τα εναύσματα και της σκηνοθεσίας;
«Υπήρξαν άλλα δύο στοιχεία που ανακαλύψαμε στη διάρκεια των δοκιμών και τα τονίσαμε», λέει η Λίλλυ Μελεμέ. «Ο περιβάλλων χώρος όπου διαδραματίζεται αυτή η ακραία ιστορία είναι το ένα: το παλιό αυτό σπίτι που είναι ο τέταρτος πρωταγωνιστής. Που κρύβει στους τοίχους του και στις γωνιές του σημάδια και αποτυπώματα από παλιές ζωές, που έχει χαραγμένα πάνω του τα ίχνη των ανθρώπων οι οποίοι έχουν περάσει από ΄κεί, που επηρεάζει την εξέλιξη της ιστορίας και τους ήρωες οι οποίοι αλλάζουν στη διάρκεια του έργου. Το άλλο στοιχείο είναι όλη αυτή η σκοτεινή συνωμοσία του χωριού που έχει δημιουργήσει έναν κλοιό προστασίας- άνθρωποι που παρακολουθούν πίσω από τον φράχτη την ιστορία και έχουν αποδεχτεί τους νεαρούς εισβολείς και έχουν κάνει μαζί τους μία σιωπηλή συνωμοσία ενάντια στη γυναίκα που έρχεται, την “ιδιοκτήτρια”».
ΙΝFΟ: Στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας/ Β΄ Σκηνή (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, τηλ.
210-8838.727). Εισιτήρια: 23, 19, (φοιτητικό) 16 ευρώ.

Μία παράσταση γυμνή

Μιλάμε για τον τρόπο που η Λίλλυ Μελεμέ ανέβασε το έργο και αν σχετίζεται με την αυτοσχεδιαστική μέθοδο δουλειάς του δασκάλου της Στάθη Λιβαθινού. «Ευχαριστώ στον Στάθη για ό,τι μου έχει διδάξει. Μου έχει μάθει μία μέθοδο δουλειάς. Αλλά ο τρόπος αλλάζει ανάλογα με το κείμενο με το οποίο έχεις να ασχοληθείς. Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις όλα τα κείμενα με τον ίδιο τρόπο. Στο συγκεκριμένο έργο δώσαμε μεγάλη έμφαση στο κείμενο, στον διάλογο, στην αμεσότητα της ατάκας… Δεν υπάρχουν τόσα αυτοσχεδιαστικά στοιχεία γιατί δεν τα ζητούσε το ίδιο το έργο. Είναι μια παράσταση αρκετά γυμνή. Ελπίζω όμως ουσιαστική». Το έργο παρουσιάζεται με σκηνικά και κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου, μουσική Σταύρου Γασπαράτου και φωτισμούς Αλέκου Αναστασίου. [Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2009]

«Λάσπη» για τρεις στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας

Από αριστερά, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Μαρία Καλλιμάνη και Πηνελόπη Μαρκοπούλου

Το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Η λάσπη» θα διαδεχθεί το «Φρίντα-Φρίντα» που ολοκληρώνει αύριο τον κύκλο των παραστάσεών του, στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας. «Η λάσπη», που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, πραγματεύεται ένα πρωτότυπο θέμα: Μια γυναίκα, για να δραπετεύσει από την τακτοποιημένη ζωή της, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ξεχασμένο κληροδότημα της θείας της. Εκεί, έκπληκτη συνειδητοποιεί ότι έχει εγκατασταθεί ένα ζευγάρι με τα τρία παιδιά του. Ετσι, το καταφύγιο μετατρέπεται σε εφιάλτη. Παίζουν η Μαρία Καλλιμάνη, ο Δημήτρης Ξανθόπουλος και η Πηνελόπη Μαρκοπούλου . Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 19 Δεκεμβρίου.