Category Archives: Μαστοράκης Νίκος

Υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια

Υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια

Ο Νίκος Μαστοράκης δεν υπογράφει τη σκηνοθεσία μόνο στην «Κυρία Κούλα» του Μένη Κουμανταρέα που θα δούμε στο Θέατρο Τέχνης, αλλά και τα σκηνικά-κοστούμια της παράστασης όπως και τη μουσική επιμέλεια. Τον καιρό αυτό κάνει εντατικές πρόβες με την πρωταγωνίστριά του, τη Λυδία Κονιόρδου. Παράλληλα, όμως, κάνει πρόβες και με τη Μαρίνα Ασλάνογλου για τον μονόλογο «Τζόρνταν» που θα ανεβάσει στο θέατρο Αμιράλ.
Eχει διασκευάσει ο ίδιος το έργο, κάνει τη σκηνοθεσία, τις μουσικές επιλογές, αλλά και τα κοστούμια της Ασλάνογλου.

Κι αν νομίζετε ότι ύστερα από αυτό τον διπλό «πυρετό» θα… ανασάνει, μάθετε ότι θα ετοιμάσει για το Εθνικό Θέατρο την «Τριλογία του παραθερισμού» του Κάρλο Γκολντόνι…

Μπορεί φέτος να μην ανέβασαν το «Ο Αϊ-Βασίλης είναι σκέτη λέρα» οι Ρέππας – Παπαθανασίου, το σκέφτονται όμως για του χρόνου… Η αρχική σκέψη τους ήταν να ανεβάσουν φέτος τη σκληρή κωμωδία, στη διαδρομή όμως θεώρησαν ότι με την κρίση που υπάρχει θα έπρεπε να ανεβάσουν ένα έργο στο οποίο θα… πρωταγωνιστεί αυτή, για αυτό και έγραψαν το «Ράους». Η επικαιρότητα τους έκανε να αναβάλουν τον «Αϊ-Βασίλη», αλλά όλα δείχνουν πως θα τον ανεβάσουν του χρόνου.

Παραμένω στο συγγραφικό δίδυμο που φέτος μοιάζει να έχει την… τιμητική του. Επαναλαμβάνονται το «Μαρινέλλα – το μιούζικαλ», οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», μα και η «Αττική Οδός» τους και βλέπουν το νέο τους έργο -δες «Ράους»- να γεμίζει κόσμο… Αν λέγεται… κοκαλάκι της νυχτερίδας αυτό; Οχι, λέγεται απλά… σκληρή δουλειά.

Για την τέχνη και την εξαγορά της, για τη συνείδηση και το χρήμα, για τις σχέσεις, την ανταλλαγή και το ξεπούλημά τους μιλά το έργο «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν, που ετοιμάζει για το «Δημήτρης Χορν» ο Σταμάτης Φασουλής. Το έργο που ‘χει αποσπάσει έξι βραβεία Τόνι και έσπασε ταμεία στο Λονδίνο το μετέφρασε ο ίδιος, ο οποίος το σκηνοθετεί και κρατάει σ’ αυτό τον ρόλο του μεγάλου ζωγράφου Ρόθκο, έχοντας στο πλάι του τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Ο Φασουλής λάτρεψε το έργο απ’ την πρώτη στιγμή που το είδε στο «Γκόλνεν Θίατερ» και δεν πήρε ανάσα μέχρι να καταφέρει να κλείσει τα δικαιώματά του.

Στην Ελενα Ακρίτα οφείλεται η επιλογή της κωμωδίας «Τζένη-Τζένη», που ετοιμάζεται για το θέατρο «Πόρτα» απ’ τον Γιώργο Κιμούλη. Εκείνη έψαξε το έργο ανάμεσα σε δεκάδες που είχε στη μεγάλη, ενημερωμένη βιβλιοθήκη της κι εκείνη βρήκε την κωμωδία που θέλει πρωταγωνιστές της τούς Παναγιώτη Πετράκη – Αντιγόνη Δρακουλάκη, οι οποίοι πρωταγωνιστούν και στα «Μυστικά» της.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 18/10/2010

«Τζόρνταν»

«Τζόρνταν»

Ο Νίκος Μαστοράκης θα υπογράψει σκηνοθετικά τον μονόλογο «Τζόρνταν» που θα ερμηνεύσει σε κεντρική αίθουσα -πιθανότατα στη «Μικρή Χώρα» -η Μαρίνα Ασλάνογλου, που φέτος απέσπασε το «Βραβείο Μελίνα Μερκούρη» αλλά και το «Βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου» απ’ το περιοδικό «Αθηνόραμα» για την ερμηνεία της στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», που είδαμε στο «Αμφιθέατρο». Ο σκηνοθέτης, παρότι είχε μεγάλο φόρτο εργασίας -ετοιμάζει για το Εθνικό Θέατρο την «Τριλογία του παραθερισμού» του Γκολντόνι και για το Θέατρο Τέχνης την «Κυρία Κούλα» του Κουμανταρέα-, θέλει πολύ να δουλέψουν μαζί και δη στο εν λόγω έργο.

Το θρίλερ του Aριελ Ντόρφμαν «Ο θάνατος και η κόρη» θα φέρει μαζί στη σκηνή τούς Παναγιώτα Βλαντή και Ιωσήφ Μαρινάκη. Το έργο θα ανέβει σε κεντρικό θέατρο -ή το Ζίνα ή το Αλφα- τον Οκτώβριο και θα φιλοξενείται σε αυτό κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία του θα υπογράφει ο Χρήστος Καρχαδάκης. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι το έργο αυτό γυρίστηκε για το σινεμά από τον Ρομάν Πολάνσκι με πρωταγωνίστρια τη Σιγκούρνεϊ Γουίβερ και πως στη χώρα μας ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Παντελή Βούλγαρη με τη Θέμιδα Μπαζάκα.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης, που έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον Λάκη Λαζόπουλο, συμφώνησε μαζί του να ντύσει με τις μουσικές του το «Ενα παιδί μετράει τα άστρα», που έκλεισε να ανεβάσει εκείνος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο Λαζόπουλος θα υπογράψει την παράσταση, με τη σκηνοθετική αγωγή του Γρηγόρη Καραντινάκη και επέλεξε ήδη από οντισιόν που έκανε τους νέους ηθοποιούς που θα παίξουν στην παράστασή του…

Η «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου που απολαύσαμε στην τηλεόραση πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια, επιστρέφει στη ζωή μας όχι πάλι στο γυαλί, αλλά στο σανίδι. Αυτό αποφάσισε πριν από λίγο καιρό ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος Σωτήρης Χατζάκης και, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, έκλεισε για τον ομώνυμο ρόλο τη Φωτεινή Μπαξεβάνη. Για τον ίδιο ρόλο φαβορί ήταν η Βίκυ Σταυροπούλου που ‘χε ανειλημμένες υποχρεώσεις στην Αθήνα και δεν μπόρεσε να δεχτεί την πρόταση…

Στον τίτλο «Cock» ακούει το έργο του Μάικλ Μπάρτλερ που θα ετοιμάσει για τον χειμώνα η Κατερίνα Ευαγγελάτου. Το θέμα είναι πώς θα μεταφράσει τον τίτλο που είναι τολμηρός, μια και «cock» στην αγγλική γλώσσα είναι το ανδρικό… μόριο! Μάλλον θα κρατήσει τον αγγλικό τίτλο, γιατί αλλιώς θα έχει προβλήματα να αντιμετωπίσει…

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 16/07/2010

«Εχουμε τον παράδεισο που μας αξίζει»

  • Επτά, Κυριακή 16 Μαΐου 2010

  • Ο Νίκος Μαστοράκης ανεβάζει ένα πολιτικό έργο που καθρεφτίζει μια διαφορετική κοινωνία
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ρόι Κον ανακρίνει τον ποιητή Λάνγκστον Χιουζ: «Υπήρξατε οπαδός του σοσιαλισμού;»

Χιουζ: «Στη διάρκεια της ζωής μου πίστεψα όλες τις κατά καιρούς φιλοσοφίες, σοσιαλισμού, κομμουνισμού, τροτσκισμού κ.ά. Πρόκειται για -ισμούς που φυσικά επηρέασαν το έργο μου. Ομως, αδυνατώ να εξηγήσω ποιος -ισμός περισσότερο και ποιος λιγότερο»…

Από  αριστερά, Χρήστος Λούλης, Νίκος Χατζόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος  Μαστοράκης, Ζέτα Δούκα, Δημήτρης Λιγνάδης, Θανάσης Ευθυμιάδης, Οδυσσέας  Παπασπηλιόπουλος και μπροστά η Μάγια Λυμπεροπούλου στις πρόβες για το  «Αγγελοι στην Αμερική».

Από αριστερά, Χρήστος Λούλης, Νίκος Χατζόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος Μαστοράκης, Ζέτα Δούκα, Δημήτρης Λιγνάδης, Θανάσης Ευθυμιάδης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και μπροστά η Μάγια Λυμπεροπούλου στις πρόβες για το «Αγγελοι στην Αμερική».

Κον: «Μήπως θα έπρεπε να είστε σεμνότερος;».

Χιουζ: «Οχι, κύριε»…

Ο παραπάνω διάλογος αποτελεί χαρακτηριστικό απόσπασμα ανάκρισης που διεξήγαγε ο Ρόι Κον, δικηγόρος και στενός συνεργάτης του σχιζοφρενούς γερουσιαστή Τζο Μακάρθι στη λυσσαλέα καταδίωξη αμερικανών «κομμουνιστών» στη δεκαετία του ’50. Ο υπερπατριώτης Ρόι Κον επεξέτεινε αργότερα τους διωγμούς εναντίον και των ομοφυλόφιλων δημόσιων υπαλλήλων, τους οποίους θεωρούσε επικίνδυνους για την εθνική ασφάλεια, «αφού ήταν υποχείρια στα χέρια των κομμουνιστών». Η μαύρη ειρωνεία είναι ότι ο ίδιος υπήρξε ομοφυλόφιλος, πέθανε μάλιστα από AIDS το 1986, παρ’ όλο που μέχρι τέλους δήλωνε πεισματικά ότι έπασχε από καρκίνο.

  • Σεξ και πολιτική

Αυτός ο άντρας πρωταγωνιστεί έστω και σαν φάντασμα στο έργο του Τόνι Κούσνερ «Αγγελοι στην Αμερική», την πρώτη παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.

Το έργο διαδραματίζεται στην Ουάσιγκτον. Ενας ρεπουμπλικάνος και μορμόνος στο θρήσκευμα δικηγόρος (Θανάσης Ευθυμιάδης) έχει διορισθεί από τον ισχυρό άντρα της εξουσίας Ρόι Κον, στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Βασανίζεται από ντροπή για την κρυφή ομοφυλοφυλία του αλλά και τις ενοχές απέναντι στην ανικανοποίητη γυναίκα του (Ζέτα Δούκα), που είναι εθισμένη στα χάπια και υστερική.

Ενα άλλο ζευγάρι, γκέι, βιώνει την ίδια στιγμή το δικό του αδιέξοδο. Οταν ο ένας προσβάλλεται από AIDS (Χρήστος Λούλης) ο σύντροφός του (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) τον εγκαταλείπει. Ο άρρωστος θα ζήσει την παραίσθηση ότι ένας άγγελος έχει κατέβει στη γη καλώντας τον να προφητέψει το τέλος.

Το έργο ανεβαίνει με αφαιρετικό σκηνικό (Μανώλη Παντελιδάκη) σε μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα. Ο συγγραφέας πέρα από τα δύο ζευγάρια ζητά κι άλλους τέσσερις ηθοποιούς στη σκηνή (Μάγια Λυμπεροπούλου, Δημήτρης Λιγνάδης, Νίκος Χατζόπουλος, Σοφία Σεϊρλή) για να ερμηνεύσουν πάνω από έναν ρόλους: τον άγγελο, τη μητέρα και μια φίλη του άντρα που πάσχει από AIDS, τη Ρόζενμπεργκ, έναν ευγενή του 16ου αιώνα αλλά και τον Ρόι Κον αυτοπροσώπως να παλεύει με νύχια και δόντια να διατηρηθεί στα γρανάζια της εξουσίας.

Ο Τόνι Κούσνερ, γκέι και ο ίδιος, έχει γράψει ένα έργο πολιτικό και εξαιρετικά επίκαιρο κατά τον σκηνοθέτη: «Θεολογικές και πολιτικές πεποιθήσεις συγκρούονται με τη σεξουαλικότητα και την αναζήτηση νοήματος στην ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου. Με ορόσημο την χιλιετία, γραμμένο με τρόπο μεταμπρεχτικό στο κατώφλι μιας νέας εποχής, προδιαγράφει τον εφιάλτη του κόσμου που ήδη ζούμε. Και τότε η Αμερική του Νίξον βρισκόταν σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο όπως τώρα σε όλο τον κόσμο. Μέσα από τη ζωή δυο ζευγαριών, γκέι και στρέιτ, προβάλλεται ένα μωσαϊκό αντιθέσεων: ο εβραίος ως εκπρόσωπος της παλαιότερης μονοθεϊστικής θρησκείας, ο γκέι, ο μαύρος, ο ένοχος για την σεξουαλική του ταυτότητα, ο μαζοχιστικά θρησκόληπτος. Δεν βάζει τυχαία στο έργο ένα πραγματικό πρόσωπο, τον πρωτοστάτη του μακαρθισμού και της διαφθοράς Ρόι Κον, αυτόν που οδήγησε το ζεύγος Ρόζενμπεργκ στην ηλεκτρική καρέκλα. Ο Κούσνερ μιλά για μια κοινωνία χωρίς στόχους που διαλύεται. Ο πολιτισμός τελειώνει κι ο άνθρωπος της Δύσης παρακολουθεί αδιάφορος. Το έργο θέτει αμείλικτα ερωτήματα που αφορούν το θέμα της θρησκείας, της σεξουαλικής ταυτότητας και κυρίως της δικαιοσύνης».

Κι όλα όσα ζούμε τελευταία με την οικονομία χρεοκοπημένη, τη φτώχεια προ των πυλών αλλά και με νεκρούς μέρα μεσημέρι στη Σταδίου, πώς φαίνονται στο Νίκο Μαστοράκη;

«Ο Ιψεν λέει ότι όταν η αγριόπαπια πιάσει πάτο ανεβαίνει. Ημουν απελπισμένος όσο έβλεπα τον υπερκαταναλωτισμό, το «κάνε και συ μια κομπίνα μπορείς», την προηγούμενη κυβέρνηση της ασυδοσίας. Σήμερα που η ανάγκη είναι επιτακτική, πρέπει να δεχτούμε ό,τι μας επιβάλλουν. Με το να σφαζόμαστε στους δρόμους τα χρέη δεν θα διαγραφούν. Ας σκεφτούμε την ατομική μας ευθύνη. Εχουν περάσει από πάνω μας ελέφαντες. Τώρα θα ενοχληθούμε; Είμαστε κοινωνία ανεύθυνων, του αέρα. Δεν ξέραμε ότι κάποτε θα πληρώναμε τους υπερδανεισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων; Πράγματι, μας περιμένουν δύσκολα χρόνια. Αλλά ο καθένας έχει τον παράδεισο που του αξίζει».*

Γιώργος Κωνσταντίνου: «Να αποχωρήσω; Εχω πολύ δρόμο μπροστά μου»

  • «Ισάξιο ρόλο με αυτόν τον Σερ στον «Αμπιγιέρ» δεν έχω ξαναπαίξει» λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου. «Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι με εμπιστεύονται ό,τι και να ήταν το παρελθόν μου» εξηγεί, και ονειρεύεται ανάλογο ρεπερτόριο για το μέλλον
«Να αποχωρήσω; Εχω πολύ δρόμο μπροστά μου»

Δημοφιλής καλλιτέχνης που η διαδρομή του στο θέατρο -μισό αιώνα τώρα- μοιάζει να μην τον έχει επηρεάσει, ο Γιώργος Κωνσταντίνου «συναντά» τον «σημαντικότερο» ρόλο στη μέχρι τώρα καριέρα του. Μακριά από τα εύπεπτα θεάματα που τον έχουμε συνηθίσει, υποδύεται τον Σερ στον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ, σε μια παράσταση ατμοσφαιρική, σκηνοθετημένη με δεξιοτεχνία από τον Νίκο Μαστοράκη. Στο πλευρό του Σερ, πιστός Αμπιγιέρ του, φύλακας-άγγελός του ο Χρήστος Στέργιογλου.

«Να αποχωρήσω; Εχω πολύ δρόμο μπροστά μου»

Οι δύο καλλιτέχνες συνεργάζονται για πρώτη φορά, αλλά είναι σαν να γνωρίζονται χρόνια. Αντλούν ασφάλεια από τη σκηνική επαφή τους και τονίζουν ότι μεταξύ τους δεν υπήρχε κανένα «εμπόδιο» διαφορετικών γενεών και σχολών θεάτρου.

  • Συνέντευξη στην Αντιγόνη Κάραλη
  • Πώς αισθάνεστε από αυτό που σας συμβαίνει καλλιτεχνικά φέτος, κ. Κωνσταντίνου; Είστε χαρούμενος;

Είμαι ευτυχισμένος. Δεν πρόκειται για ρόλο καριέρας, αλλά για ρόλος που ισάξιό του δεν έχω παίξει ποτέ. Δεν το λέω για να τον παινέψω. Δεν ξέρω αν θα παίξω κάτι σημαντικότερο. Πιστεύω ότι αυτό είναι ό,τι πιο σημαντικό. Αλήθεια. Πρόκειται και για ένα προσωπικό στοίχημα. Ενα διαγώνισμα εφ’ όλης της καλλιτεχνικής ύλης, στο οποίο θα πρέπει να καταθέσω ό,τι πιστεύω, νιώθω και αισθάνομαι.

  • «Φωτίζετε», μέσω του ήρωα, μια εικόνα του ηθοποιού καθόλου ωραιοποιημένη και ίσως άγνωστη στο πλατύ κοινό…

Παρουσιάζεται μια κακή εκδοχή του ηθοποιού, αλλά πάρα πολύ συνηθισμένη. Εάν δεν εκφράζονται πολλοί ηθοποιοί με αυτόν τον τρόπο – να καβαλήσουν το καλάμι, είναι ίσως γιατί δεν τους παίρνει. Ολο το έργο παίζεται από τη στιγμή που μπαίνει ο Σερ στο καμαρίνι για φορέσει το κοστούμι του Ληρ μέχρι που πέφτει η αυλαία. Μέσα σε δύο ώρες προβάλλεται ολόκληρη η ζωή του και το τέλος του.

  • Σε αυτό συνίσταται η πρόκληση του ρόλου; Στη συμπύκνωση χρόνου, καταστάσεων, αισθημάτων;

Ο συγκεκριμένος ρόλος αποτελεί πρόκληση για κάθε ηθοποιό, γιατί ακριβώς αναφέρεται στη ζωή ενός ηθοποιού που βρίσκεται πλέον προς το τέλος του. Στην ουσία είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει λήξει. Εχει φτάσει στο τέλος. Εχει δώσει ό,τι είχε να δώσει. Δεν έχει να δώσει τίποτα παραπάνω, αν και πιστεύει το αντίθετο, ενώ -όσο και να μη θέλει- βλέπει ότι τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του…

  • Εχετε γνωρίσει ανάλογους ηθοποιούς; Μήπως τους ανακαλέσατε στη μνήμη σας στο να προσεγγίσετε τον ρόλο;

Προσέγγισα τον ρόλο όχι μέσα από ανάλογες εμπειρίες αλλά με τη δική μου σπουδή – και ασφαλώς με τη βοήθεια του Νίκου Μαστοράκη… Στα 50 χρόνια που είμαι στο θέατρο γνώρισα τέτοιους ανθρώπους. Δεν εκφράζονταν με τον τρομερό τρόπο που εκφράζεται ο Σερ, αλλά τους έβλεπα. Και σε ορισμένες στιγμές ήταν σχεδόν οι ίδιοι με τον Σερ, στα ξεσπάσματα, στις φωνές και στο «εγώ είμαι και κανείς άλλος».

  • Ενας τέτοιος ρόλος έρχεται σε αντίθεση με την πορεία που έχετε ακολουθήσει μέσα στα χρόνια – με ελάχιστες εξαιρέσεις…

Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι με εμπιστεύονται ό,τι και να ήταν το παρελθόν μου – εάν το παρελθόν μου ήταν βαρύ.

  • Γιατί θεωρείτε ότι σας εμπιστεύονται;

Για μένα το θέατρο ήταν πάντα θέατρο. Και πάντα έκανα (και κάνω) το καλύτερο. Πιθανόν αυτά που έπαιξα δεν είχαν τις απαιτήσεις και τη χαρά τόσο μεγάλων ρόλων. Ομως, τα υπηρέτησα με απόλυτη τιμιότητα και αλήθεια. Δεν τα έκανα ούτε για να περάσει η ώρα μου, ούτε για να αρπάξω τα λεφτά… Απλώς έτυχε να είναι έτσι. Βέβαια έπαιξα στο «Αρτ», στους «Αθλιους», στο «Τα λέμε», που ήταν παραστάσεις αξιώσεων. Ηξερα -και ξέρω- ότι αυτά τα έργα και αυτοί οι ρόλοι είναι ρόλοι ζωής, αγάπης και ψυχής.

  • Ηταν θέμα επιλογών ή συγκυριών η καριέρα σας;

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχαν οι ανάλογες προτάσεις. Δεν απέρριψα τα καλά για να τραβήξω έναν δρόμο ό,τι μου κατέβει… Ισως να μη με σκέφτονταν οι σκηνοθέτες και οι παραγωγοί, θεωρώντας με προσανατολισμένο σε κάποιο άλλο είδος θεάτρου. Υπήρξαν, ωστόσο, καλλιτέχνες που με προσέγγισαν, ανεξαρτήτως της πορείας μου, όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Σταμάτης Φασουλής, ο Νίκος Μαστοράκης.

  • Ξεκινώντας την καριέρα σας αυτήν την πορεία, την επιτυχία, τη διαδρομή είχατε ονειρευτεί;

Δεν κάθισα ποτέ να σκεφτώ ιδιαίτερα πού θα κατέληγα ή τι θα έκανα. Ακολουθούσα τον δρόμο, οπουδήποτε κι αν με έβγαζε, υπηρετώντας πάντοτε με σεβασμό τον οποιοδήποτε ρόλο. Δεν ήμουν ο άνθρωπος με τις τρομερές φιλοδοξίες ή την έπαρση να γίνω «κάτι». Ημουν πιο απλός σε αυτήν την τέχνη και τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους. Απλά και καθαρά. Κανείς δεν με βοήθησε. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεν με έσπρωξε. Δεν μου έδωσε το χέρι να ανέβω και να προσχωρήσω. Αυτό που πέτυχα ήταν ότι ο κόσμος με αποδέχτηκε, με αγάπησε και με καθιέρωσε. Και αυτή είναι η ιστορία μου, αυτό που έχω αφήσει πίσω μου.

  • Μετά τον «Αμπιγιέρ», κάνετε σχέδια για ανάλογους ρόλους;

Δεν θα ήθελα να ξαναπαίξω πράγματα που δεν θα προσφέρουν κάτι ούτε σε μένα ούτε στο κοινό. Αυτά, όμως, δεν τα ξέρει κανείς. Το πού θα βρεθεί, ποιες είναι οι ανάγκες, οι καταστάσεις. Δεν μπορούμε να λέμε μεγάλα λόγια. Μακάρι να μπορούμε να παίζουμε σε τέτοια έργα, όπως αυτό.

  • Ο Σερ βρίσκεται προς το τέλος της καριέρας του και της ζωής του, αλλά δεν εγκαταλείπει…

Από την άλλη μεριά κρίνει και τον εαυτό του, σε ώρες ειλικρίνειας. «Είμαι ένα χαμένο κορμί», «οι ώρες μου είναι μετρημένες», μονολογεί, νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά. Νιώθει το τέλος του. Και μέχρι το τέλος του, την ώρα που πάει να τελειώσει λέει «θα βρω ταξί να πάω σπίτι μου;». Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Δηλαδή, ένας πάρα πολύ ωραίος ρόλος…

  • Ετσι είναι, κ. Κωνσταντίνου; Συμβαίνει να μην αντιλαμβάνονται πολλοί καλλιτέχνες ότι έρχεται το τέλος, η ώρα της αποχώρησης;

Είναι ειδική περίπτωση ο Σερ. Πιστεύει έως το τέλος ότι θα συνεχίζει να παίζει. Αλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει. Ωστόσο… λίγοι καλλιτέχνες εγκατέλειψαν μόνοι τους το σανίδι και πήγαν σε γηροκομεία. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν, να παίζουν και να παίζουν. Και παίζουν. Υπήρξαν και ηθοποιοί που έπαιζαν μέχρι τα ενενήντα τους. Δεν νομίζω ότι εύκολα μπορεί να πει κανείς «παραιτούμαι» και φεύγω. Πιο εύκολα θα παραιτηθείς εάν σε εγκαταλείψει ο κόσμος. Εάν ο κόσμος σου πει: «Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Σας είδαμε. Εως εδώ. Φτάνει».

  • Εσείς πώς αντιμετωπίζετε το ενδεχόμενο μιας αποχώρησης;

Μακριά από μένα… Αισθάνομαι πάρα πολύ δυνατός. Οχι όπως αυτά που λέει ο Σερ. Αυτό που λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Αισθάνομαι πάρα πολύ καλά. Εχω κουράγιο. Και όποιος δει την παράσταση, θα καταλάβει ότι έχω δρόμο μπροστά μου.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΓΛΟΥ
«Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ»

«Κάθε ρόλος που παίζεις είναι «ζωντανός». Και εξαρτάται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα ζωντανέψει. Οι συγκεκριμένες είναι ιδανικές. Υπήρχε και χώρος και χρόνος για να αναπτυχθούν πράγματα που δεν τα περίμενα όταν διάβαζα το κείμενο», αναφέρει ο Χρήστος Στέργιογλου, ο «Αμπιγιέρ» του έργου. Ο ίδιος πραγματοποιεί μια ερμηνεία πολυεπίπεδη, σε τεντωμένο σχοινί. «Είναι πολύ ακραίες οι καταστάσεις. Η τελευταία σκηνή είναι η αντιμετώπιση της ζωής και του θανάτου. Αυτό πώς να το παίξεις ως ηθοποιός;», σχολιάζει. Αν και πρόκειται για ρόλο που «κρύβει πολλές παγίδες», τον αντιμετώπισε από την «ανθρώπινη πλευρά με οδηγό το κείμενο».

Δεν παραλείπει να σταθεί στη συνεργασία του με τον Γιώργο Κωνσταντίνου, συμπαίκτη του επί σκηνής («με την πρώτη χειραψία είπα «ωραία»… Δεν γίνεται να μη με χαλαρώνει η σιγουριά τού να έχω απέναντί μου αυτόν τον καλλιτέχνη»), αλλά και τον Νίκο Μαστοράκη, τον σκηνοθέτη που του άνοιξε τον δρόμο στον χώρο του θεάτρου πριν από περίπου δέκα χρόνια. «Η συνεργασία μας είναι άριστη. Είναι θέμα εμπιστοσύνης. Και η εμπιστοσύνη φέρνει όλα τα άλλα καλά. Τον σεβασμό, το να συνυπάρχεις με τον άλλο στη σκηνή… Είναι και άλλη μια λέξη πολύ βαριά, αλλά θα την πω: η ταπείνωση. Χωρίς αυτή δεν μπορείς να πας πουθενά. Δεν είσαι εσύ πιο πάνω από το κείμενο, ούτε από τον ρόλο, ούτε από κανέναν δίπλα σου. Είσαι ίδιος με τον άλλο, ασχέτως πορείας. Πρέπει να είσαι μαζί. Οπως τα ζευγάρια…». Χαρακτηρίζει το θέμα της συνεργασίας σαν τον «έρωτα. Το πώς λειτουργούν τα πράγματα όταν ξεκινάς μια δουλειά. Εδώ έγιναν όλα έτσι όπως έπρεπε να γίνουν. Θα πάει καλά ο γάμος. Ταιριάζουμε».

ΝΙΚΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ
«Ενας σπουδαίος ρολίστας»

«Προσπάθησα να κάνω μια εξομολόγηση λατρείας προς το θέατρο», υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Νίκος Μαστοράκης.

«Οπως λέει ο Σαίξπηρ «το φως κρατάει όσο το να ανοίξει μια αυλαία και να κλείσει». Αυτή είναι η ζωή του ηθοποιού πάνω στη σκηνή. Τόσο πολύ σύντομη κι όμως τόσο μαγική. Αυτό προσπάθησα να δώσω στον θεατή». Εξάλλου «το έργο είναι για τον κόσμο του θεάτρου. Κι αυτό έχει ενδιαφέρον για το κοινό».

Το γοητευτικότερο στοιχείο του; «Οτι βλέπει η πλατεία τι γίνεται στα παρασκήνια του θεάτρου. Παρακολουθεί τα τεκταινόμενα εκτός σκηνής. Καμιά φορά κι επί σκηνής». Επίσης οι ρόλοι είναι «δύο τεράστιοι, υπέροχοι και δύσκολοι» και αυτό είναι «ελκυστικό για το κοινό και τους ηθοποιούς».

Για την «ανορθόδοξη» επιλογή του Γιώργου Κωνσταντίνου στον ρόλο του Σερ εξηγεί ο ίδιος: «Τον εκτιμούσα πάντοτε, από την εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Είχα καταλάβει από τότε ότι είναι ένας σπουδαίος ρολίστας. Και δεν διαψεύστηκα. Ούτε ως προς το αποτέλεσμα, ούτε ως προς τη διαδικασία. Αισθάνθηκα ότι είναι ένας άνθρωπος συνομήλικός μου. Και μάλλον πιο νέος και πιο φρέσκος από μένα. Δεν διαφώνησα ποτέ μαζί του, ούτε στο ελάχιστο. Η συνεργασία μας ήταν εκπληκτική. Τα πήγαμε τέλεια. Και μου έκανε τρομερή εντύπωση -κι εξακολουθεί να μου κάνει- το ήθος του, ένα ήθος που δεν το βρίσκεις πια στο θέατρο.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Ο Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ. Μετάφραση: Εύα Γεωργουσόπουλου. Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου. Παίζουν: Γιώργος Κωνσταντίνου, Χρήστος Στέργιογλου, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώτα Φέστα, Φώτης Θωμαΐδης, Δημήτρης Λιόλιος, Ερατώ Πίσση. Παραστάσεις: Τετάρτη (λαϊκή) & Σάββατο 18.15, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.30. Τιμές εισιτηρίων: € 25 – Φοιτητικό € 18 – Λαϊκή € 20.

Το έργο ανεβαίνει στο θέατρο «Κάππα» και παρουσιάζει τη σχέση ενός μεγάλου σε ηλικία σαιξπηρικού πρωταγωνιστή και θιασάρχη, του Σερ, που περιοδεύει με Σαίξπηρ στην αγγλική επαρχία στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τον Νόρμαν, τον αμπιγιέρ του.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 13/12/2009

«Εχω γνωρίσει πολλούς μεγαλομανείς ηθοποιούς»

Γιώργος Κωνσταντίνου. Χρήστος Στέργιογλου. Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, που όμως ποτέ δεν έτυχε να συναντηθούν. Την πρώτη σκηνική συνύπαρξή τους την εμπνεύστηκε ο Νίκος Μαστοράκης -που επίσης τους «ανακαλύπτει» πρώτη φορά. Δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ πιο συναρπαστικό συνδυασμό για τον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ, που ανεβαίνει με το εξαιρετικό τρίο στο θέατρο «Κάππα» στις 3 Δεκεμβρίου.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο Νίκος Μαστοράκης συναντιούνται για πρώτη φορά θεατρικά. Ο πρώτος αισθάνεται ότι «χωρίς τον Νίκο δεν θα μπορούσα να κάνω τον σερ». Ο δεύτερος ότι «ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό για "τον Αμπιγιέρ"»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο Νίκος Μαστοράκης συναντιούνται για πρώτη φορά θεατρικά. Ο πρώτος αισθάνεται ότι «χωρίς τον Νίκο δεν θα μπορούσα να κάνω τον σερ». Ο δεύτερος ότι «ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό για «τον Αμπιγιέρ»»

Ο «Αμπιγιέρ», η «αντιπαράθεση του μεγέθους και της ασημαντότητας» σύμφωνα με τον Μαστοράκη, είναι μια de profundis εξομολόγηση του Χάργουντ για το θέατρο με φόντο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -υπήρξε και ο ίδιος για χρόνια αμπιγιέρ ενός σεξπιρικού ηθοποιού.

Βετεράνος σεξπιρικός ηθοποιός, περιβόητος και τυραννικός σερ, που πριν από τη 227η παράσταση του «Βασιλιά Λιρ» καταρρέει και αρνείται να βγει στη σκηνή είναι στην παράσταση του Μαστοράκη ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Για 16 χρόνια αφοσιωμένος, δεινοπαθών, θηλυπρεπής αμπιγιέρ του είναι ο Χρήστος Στέργιογλου.

Οταν ο σκηνοθέτης συζητούσε με τους παραγωγούς του θεάτρου «Κάππα» Αλκη Κούρκουλο, Σάκη Μανάφη και Νόρα Χριστοδούλου για τον «Αμπιγιέρ», ακαριαία του ήρθε στο μυαλό για το ρόλο τού σερ ο Κωνσταντίνου. «Τον θεωρώ από τους μεγαλύτερους ρολίστες που έχουμε αυτή τη στιγμή. Τον φαντάζομαι ακόμη και για βασιλιά Λιρ», υποστηρίζει.

Στις πρόβες ανακάλυψε «έναν ηθοποιό τρομερά μοντέρνο και ασύλληπτα διαθέσιμο». Δεν είναι τυχαίο. «Κουβαλά όλο το background απ’ το «Θέατρο Τέχνης». Είναι ηθοποιός από την πάστα του ηθοποιού, είτε παίξει κάτι σοβαρό είτε παίξει κάτι γελοίο. Με την ίδια σοβαρότητα και το ίδιο ήθος θα το αντιμετωπίσει».

«Ακόμα και τη μεγαλύτερη σαχλαμάρα να έκανα, γιατί αναγκαζόμουν κάποιες στιγμές να κάνω κι ελαφρά πράγματα, την αντιμετώπιζα σοβαρά», εξομολογείται και ο Κωνσταντίνου. Θεωρεί, πάντως, τον σερ του «Αμπιγιέρ» «το αποκορύφωμα μιας καριέρας».

Και παρ’ ότι και το αλησμόνητο «Αρτ» της Γιασμίνα Ρεζά και οι «Αθλιοι» του Ουγκό ήταν πράγματα, όπως λέει, «έξω από εμένα», δεν είχε ενδοιασμό να πει αμέσως «ναι» και να συμπράξει. Αντίθετα, στον «Αμπιγιέρ» αρχικά «κλότσησε». «Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μου έτυχε. Αν δεν ήταν ο Νίκος να με καθοδηγήσει δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα», λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Χωρίς να έχει σχέση με τον μεγαλομανή χαρακτήρα που υποδύεται, έχει ένα συντριπτικό πλεονέκτημα: «Εχω γνωρίσει ανάλογους μεγαλομανείς ηθοποιούς που θέλουν διαρκώς να ταπεινώνουν τους άλλους. Ξέρω δηλαδή το χαρακτήρα του ματαιόδοξου πρωταγωνιστή, που δεν δέχεται λέξη και πιστεύει ότι όλη η δόξα τού ανήκει». Στις πρόβες τού έρχονταν ακόμα και «εικόνες τους».

Ο Ρόναλντ Χάργουντ δεν αφήνει νύξεις για το ταλέντο τού σερ. «Εχει ταλέντο; Δεν ξέρω. Δεν μας απασχολεί, πάντως, στην παράσταση», ξεκαθαρίζει ο Κωνσταντίνου. «Στην επαρχία όπου έπαιζε -γιατί ποτέ δεν πήγε στο Λονδίνο- είχε σουξέ. Ισως να ήταν και καλός».

Για να τον προσεγγίσει προσπάθησε να εισχωρήσει «στη ζωή και στην ψυχή του». «Βλέπω πανοραμικά όλη τη ζωή του. Δεν μένω από το καμαρίνι και μέσα. Εχω φανταστεί πώς περνά την ημέρα του, πώς είναι στο σπίτι του γρουσούζης και θέλει να πνίξει τη γυναίκα του. Γιατί αυτά τα κουβαλάει και στο καμαρίνι».

Ο Νίκος Μαστοράκης θα τον έβλεπε και για βασιλιά Λιρ. Ο ίδιος πώς βλέπει την προοπτική του μυθικού ρόλου; «Από τις τραγωδίες του Σέξπιρ πιο… συζητήσιμο βλέπω τον «Ριχάρδο τον Γ'». Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αποδώσω τις τραγικές στιγμές των σεξπιρικών ηρώων με τρόπο καθημερινό, σημερινό. Δεν θα μπορούσα να χαρώ…».

Οπως δεν χάρηκε ποτέ και τον Αριστοφάνη, στον οποίο πρωταγωνίστησε από πολύ νωρίς, στις μυθικές παραστάσεις του Καρόλου Κουν. Γι’ αυτό το λόγο απέρριψε αρκετές προτάσεις, ανάμεσά τους και του Σπύρου Ευαγγελάτου. «Ημουνα πολύ περιορισμένος μέσα στην αριστοφανική φόρμα. Πιστεύω το ίδιο θα αισθανόμουν στον Σέξπιρ. Ενώ στον «Αμπιγιέρ» έχω τεράστια ελευθερία».

  • Τι θα θέλατε να παίξετε στο εξής, εκτός από τον «Ριχάρδο τον Γ’»;

«Οτιδήποτε σύγχρονο. Ας πούμε τον «Μπόργκμαν» ή τους «Βρικόλακες». Τα θεωρώ σύγχρονα έργα».

  • Αισθάνεστε μια αγωνία για το επόμενο βήμα σας μετά τον «Αμπιγιέρ»;

«Πάντα αισθάνομαι ευθύνη. Αλλά, ναι, τώρα με προβληματίζει το «μετά». Εχω μια ζωή 50 χρόνων στο θέατρο. Δεν πιστεύω, όπως ο σερ, ότι πρέπει να φτάσω στην κορφή. Προκειμένου όμως να κάνω κάτι ευτελές προτιμώ να κάνω ένα μονόλογο Δευτερότριτα».

  • Αισθάνεστε χορτασμένος από την πενηντάχρονη πορεία σας;

«Ούτε ευτυχισμένος ούτε χορτασμένος ούτε τίποτα. Είμαι ένας άνθρωπος, όμως, που ούτε παρατείται ούτε απογοητεύεται. Και πάντα περιμένει κάτι καλύτερο αύριο».

**Ο «Αμπιγιέρ» ανεβαίνει σε μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Παίζουν ακόμα οι: Υβόννη Μαλτέζου, Γιώτα Φέστα, Φώτης Θωμαΐδης, Δημήτρης Λιόλιος και Ερατώ Πίσση.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

ΘΟΚ, Νίκος Μαστοράκης, «Βυσσινόκηπος», Στάθης Λιβαθινός

  • Στη μπούκα

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 17 Μαΐου 2009
  • Οχι: «Δεν «“αποχώρησε” από τον ΘΟΚ, αλλά αντίθετα ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου έπαυσε τον κ. Μαστοράκη από τα καθήκοντά του», με ενημερώνει με σχετική επιστολή ο πρόεδρος του ΔΣ του ΘΟΚ κ. Δημήτρης Καραγιάννης και με καλεί να διορθώσω το λάθος- «δεν είσθε σωστά ενημερωμένη», επισημαίνει. * * *Πράγματι. Ο ΘΟΚ έπαυσε τον Νίκο Μαστοράκη. Και εγώ, προσωπικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι όταν ένας καλός σκηνοθέτης φεύγει και αντ΄ αυτού έρχεται μια «ομαδική σκηνοθεσία», πρώτο θύμα είναι η παράσταση και οι θεατές… * * *Απορώ όμως γιατί ένα θέατρο να επαίρεται για το γεγονός ότι «έπαυσε» τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη… * * * Από τον περασμένο Φεβρουάριο ο Μαστοράκης κατέβηκε στη Μεγαλόνησο (όπου έμεινε για ένα δίμηνο), θέλοντας να διοργανώσει την παράσταση και να κάνει τη διανομή για τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, την εναρκτήρια παράσταση των Επιδαυρίων 2009. * * * Δεν επαρκούσαν όμως οι ηθοποιοί και σίγουρα δεν βρήκε ανάμεσα στους Κυπρίους του ΘΟΚ τον δικό του Φειδιππίδη. Οπότε και θέλησε να καλέσει έναν ηθοποιό από την Αθήνα. * * * Αιτία ή αφορμή, οι σχέσεις ανάμεσα στον σκηνοθέτη και στο θέατρο κλονίστηκαν. Εκείνος έφθανε στο «αμήν» για να φύγει- αλλά τον κρατούσε η σκέψη να φθάσει η παράσταση σε αίσιο τέλος. Ο ΘΟΚ προτίμησε να τον παύσει… * * * Τι απομένει από όλη αυτή την ιστορία; Μια παράσταση που θα έχει «ομαδική» σκηνοθεσία και κάτι ακόμη, που επισημαίνει ο Νίκος Μαστοράκης. «Λασπολόγησαν εναντίον μου, αλλά δεν θα τους απαντήσω.» * * * Τον πρώτο του Τσέχωφ θα σκηνοθετήσει τον προσεχή χειμώνα ο Στάθης Λιβαθινός: Πρόκειται για τον «Βυσσινόκηπο», το οποίο και θα ανεβάσει για την Πράξη της Μπέτυς Αρβανίτη και του Βασίλη Πουλαντζά στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. * * * Συνεχίζοντας τη συνεργασία του για τρίτη φορά- μετά τη «Βάσα» και την «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας»-, ο Λιβαθινός θα προχωρήσει σε έναν συνδυασμό. Μαζί με την Μπέτυ Αρβανίτη, τον Γιάννη Φέρτη, τον Κώστα Γαλανάκη, την Τζίνη Παπαδοπούλου και τον Βασίλη Καραμπούλα θα παίξουν ορισμένα από τα παιδιά της πρώην Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού (Παπανικολάου, Σαββίδου, Τρουπάκης, Ιωακειμίδης, Συμεού). * * * Εκτός από τον «Βυσσινόκηπο», ο Λιβαθινός θα (ξανα)σκηνοθετήσει «Το κτήνος στο φεγγάρι», το εξαιρετικά ενδιαφέρον, και τόσο επιτυχημένο στην Ελλάδα και διεθνώς, έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι με το οποίο ο σκηνοθέτης εγκαινίασε, το 1999, τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Τάρλοου και τον Δόλιχο. * * * Δέκα χρόνια μετά, πάλι με τον Δημήτρη Τάρλοου (και σε δική του μετάφραση) και την Ταμίλα Κουλίεβα, η παράσταση θα ζωντανέψει στο Πορεία. Στο επίκεντρο το ζευγάρι των Αρμενίων (Αράμ και Σέτα Τομασιάν) που επέζησαν της Γενοκτονίας του 1915 και μεταναστεύουν στην Αμερική. «Το κτήνος στο φεγγάρι» ανέβασε πριν από δύο μήνες το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. * * * ΥΓ.: Μπορεί να τελειώνει απόψε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», αλλά, ευτυχώς, θα συνεχιστεί και του χρόνου. Οπου υπάρχει ταλέντο…

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, ΚΘΒΕ, Εθνικό Θέατρο, Χρυσούλα Διαβάτη

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
  • Γύρω στα τρία εκατομμύρια ευρώ, λέει, θα στοιχίσουν τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης. Εν έτει 2009. Της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης. Και χαράααα όλοι μας- ενθουσιασμένοι! Διότι, λέει, δε θα κοστίσουν, τελικά, έξι εκατομμύρια όπως το κανόνιζε να κοστίσουν ο τέως του Πολιτισμού, ο κ. Λιάπης. Αυτό είναι που λένε η ψείρα κρέμεται κι η κασίδα καμαρώνει…
  • Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Είπα να χαρώ που φέτος ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα ΄κανε τη διαφορά. Και θα ΄ρχότανε Επίδαυρο με μια παράσταση που ΄χε περισσότερες πιθανότητες ν΄ ανεβάσει τον- χαμηλά τοποθετημένο… πήχη. Όταν έμαθα πως κάλεσε τον Νίκο Μαστοράκη να κάνει τις καλοκαιρινές του «Νεφέλες». Δεν πρόλαβα να χαρώ πολύ. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά στις δοκιμές και λόγω «σειράς δυσάρεστων γεγονότων», όπως λέει η σχετική ανακοίνωσή του, ο ΘΟΚ «εξαναγκάστηκε να διακόψει τη συνεργασία του» με τον σκηνοθέτη.
  • Η κωμωδία του Αριστοφάνη, πάντως, θ΄ ανεβεί. «Σε σκηνοθετική επιμέλεια», λέει, «Βαρνάβα Κυριαζή (σ.σ.: του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΘΟΚ) και από σκηνοθετική ομάδα απαρτιζόμενη από τους Γιώργο Μουαΐμη, Λέα Μαλένη, Ανδρέα Τσουρή και Νεοκλή Νεοκλέους». Τι εστί αυτό μεθερμηνευόμενον δε γνωρίζω- δηλαδή τι θα κάνουν ΟΛΟΙ αυτοί;- αλλά θυμήθηκα εκείνο το «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι…». Ο Σταμάτης Κραουνάκης, στενός συνεργάτης του Νίκου Μαστοράκη, που ΄χε αναλάβει τη μουσική, παραμένει.
  • Όσο για τα «δυσάρεστα γεγονότα», πολλές εκδοχές άκουσα- και δεν ήμουν παρών για να ξέρω τι ακριβώς συνέβη. Εκείνο που ξέρω είναι πως χρόνια τώρα ακούω τα καλύτερα απ΄ τους ηθοποιούς που ΄χουν συνεργαστεί με τον Μαστοράκη και που όλοι τους δηλώνουν πως αβλεπεί θα ΄θελαν να ξανασυνεργαστούν μαζί του…
  • Ο Πέτρος Φυσσούν, η Μαρίνα Ψάλτη, ο Βασίλης Ρίσβας, ο Νίκος Πουρσανί δης κι η Μαριάννα Πολυχρονίδη θα επωμιστούν τους βασικούς ρόλους στο «Ψηλά από τη γέφυρα» του Άρθουρ Μίλερ. Που θα ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στο «Βρετάνια» ο Γρηγόρης Βαλτινός κρατώντας τον κεντρικό ρόλο του Έντι Καρμπόνε. Τα σκηνικά ανέλαβε ο Γιώργος Πάτσας.
  • Πολλά έχω γράψει για την πολιτεία του Νικήτα Τσακίρογλου ως καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ- για τις επιλογές του, τις κινήσεις του, τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα… Κι έγινα κακός. Και κατατάχτηκα στους «εχθρούς». Δε με νοιάζει.
  • Αλλά μ΄ αυτό που διάβασα, πως τον κατηγορούν «για έναν καλλιτεχνικό και οικογενειακό εγωκεντρισμό» και πως «ο ίδιος σκηνοθετεί και παίζει συστηματικά ενώ η σύζυγός του Χρυσούλα Δαβάτη ονειρεύεται, λέει, μετά το «Ηello, Dolly!» να ερμηνεύσει την Κυρία του Μαξίμ», ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Κάθετα. Και να κάνω τον- αυτόκλητο – δικηγόρο του διαβόλου. Κάθε καλλιτέχνης- σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος, μεταφραστής, χορογράφος…- που αναλαμβάνει διευθυντική θέση σε οποιοδήποτε Θέατρο του κόσμου έχει κάθε δικαίωμα να μην καταπνίξει την καλλιτεχνική του φύση και να συνεχίσει την όποια πορεία του εφόσον εκπληρώνει τα διευθυντικά του καθήκοντά. Αρκεί να μην κάνει κατάχρηση. Κι ο Νικήτας Τσακίρογλου κατάχρηση δεν έκανε. Στις πέντε χειμερινές και στις τέσσερις θερινές σεζόν που ΄ναι διευθυντής έπαιξε- χωρίς να αναφερθώ και πάλι στον συγκλονιστικό τρόπο που τους έπαιξε – δυο, όλους κι όλους, ρόλους- τον Βασιλιά Φίλιππο στο «Δον Κάρλος» του Σίλερ το 2006/ 2007 και, φέτος, τον σαιξπηρικό Ληρ- και σκηνοθέτησε μια παράσταση το 2007/ 2008 το «Ιουλιανός ο Παραβάτης» του Καζαντζάκη, που επαναλήφθηκε και στην αρχή της φετινής σεζόν- ενώ υπέγραψε και μια «σκηνοθετική επιμέλεια» στην παράσταση «Από τις «Βάκχες»» το καλοκαίρι του 2007 με επανάληψη το καλοκαίρι του ΄08.
  • Όσο για τη Χρυσούλα Διαβάτη, τη γυναίκα του, εγώ, αν ήμουν διευθυντής κι είχα σύζυγο ηθοποιό, δε θα την καλούσα να παίξει στο Θέατρο που διευθύνω. Αν όμως γυναίκα μου ήταν η Χρυσούλα Διαβάτη, μια εξαίρετη ηθοποιός γεννημένη στην Θεσσαλονίκη και με σπουδές στη Θεσσαλονίκη, με ευδόκιμη θητεία σαράντα έξι χρόνων στο θέατρο- εκ των οποίων έξι, απ΄ το ΄65 μέχρι το ΄71, στη μόνιμη δύναμη του ΚΘΒΕ-, πώς να την απέκλεια; Πόσω μάλλον όταν στις εννέα αυτές σεζόν έπαιξε μόνο μια φορά- την Ντόλι Λέβι στο «Ντόλι!» το 2005/ 2006 με επανάληψη τον επόμενο χειμώνα- και στην επόμενη δέκατη πρόκειται να παίξει- δεν ξέρω, τελικά, αν και τι θα γίνει…- στην «Κυρία του Μαξίμ» του Φεντό. Όχι την Κυρία του Μαξίμ αλλά, υποθέτω, τη θρησκόληπτη Κυρία Πετιπόν, ρόλο που ΄χε ερμηνεύσει σπαρταριστά- ακόμα τη θυμάμαι, τριάντα χρόνια μετά, γονατιστή, να προσεύχεται…-, κλέβοντας παράσταση, όταν την κωμωδία του Φεντό ανέβασε ο θίασος Ζωής Λάσκαρη το 1979-΄80.
  • «Όταν βλέπω καλλιτέχνες να γίνονται πολιτικοί, σημαίνει είτε πως τελειώσανε, οπότε βρίσκουν άλλον τρόπο βιοπορισμού, είτε πως έχουν καβαλήσει το καλάμι». Δεν το λέω εγώ. Ο ζωγράφος/ χαράκτης Αχιλλέας Δρούγκας το ΄πε. Σε συνέντευξή του στην Μαίρη Αδαμοπούλου, στις σελίδες μας. Προ ημερών. Αλλά εν όψει ευρωεκλογών το βρίσκω πολύ επίκαιρο. Αν όχι διαχρονικό. Και το επισημαίνω.
  • Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Την εκτιμούσα και την εκτιμώ. Ως μια απ΄ τις καλύτερες ηθοποιούς μας της νεώτερης γενιάς. Αλλά φέτος είναι που η Μαρία Πρωτόπαππα, παιδί του «Θεάτρου Τέχνης» και αγαπημένη μαθήτρια της Ρένης Πιττακή με την οποία μάλιστα βρίσκω λίγο να μοιάζουν, απογειώνεται. Κάθετα. Ίσως είναι η συγκυρία.
  • Ο μονόλογος «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου – επίσης παιδί του «Θεάτρου Τέχνης» που πολύ εκτιμώ ως ηθοποιό-, τον οποίο η Μαρία Πρωτόπαππα ερμηνεύει  για το Εθνικό στην Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» – είναι ένα πολύ οργισμένο αλλά λυτρωτικά οργισμένο και πολύ δυνατό και ειλικρινές κείμενο που ταυτόχρονα πάλλεται από χιούμορ. Κι η παράσταση που τα δυο κορίτσια έστησαν σκηνοθετικά, με την Έλλη Παπαγεωργακοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια και τον Σάκη Μπιρμπίλη στους φωτισμούς, είναι απ΄ τις ευτυχέστερες στιγμές του φετινού θεατρικού χειμώνα.
  • Η Μαρία Πρωτόπαππα, πλάτη, σκυμμένη στο νεροχύτη, κάτω απ΄ τη βρύση, να βρέχει το μέτωπό της, βουβή, με τον Πασχάλη Τερζή να τραγουδάει «Δεν μιλάμε» είναι απ΄ τις εικόνες που σφραγίζουν. Και δεν είναι η μόνη στην παράσταση. Ένα μόνο θα σας πω: τρέξτε να δείτε το «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»! Το θέατρο είναι τίγκα κι ο κόσμος κλαίει και φωνάζει «μπράβο». Η παράσταση αυτή δε γίνεται να περάσει έτσι- σαράντα μέρες σ΄ ένα θεατράκι εξήντα θέσεων. Οφείλει να ΄χει μέλλον.

Κινητικότητα: Κραουνάκης, Γαληνέα, Παναγιωτοπούλου, Μπαλανίκα, Μαστοράκης, Φασουλής, Σωτ. Χατζάκης

ΦΟΥΑΓΙΕ
  • Ο Σταμάτης Κραουνάκης… μαγειρεύει κάτι πολύ φιλόδοξο και ενδιαφέρον για τη θεατρική στέγη του κι έχει βρει σύμφωνες σημαντικές πρωταγωνίστριές μας, με τις οποίες έχει συνεργαστεί και παλιότερα. Ετοιμάζει λοιπόν μια σειρά από μονολόγους, τους οποίους θα ερμηνεύουν εκείνες με τη σκηνοθετική καθοδήγησή του… Προς το παρόν βρίσκει τα κείμενα, κουβεντιάζει για το πώς θα πάρει σάρκα και οστά το σχέδιό του και όλα δείχνουν ότι πριν βγει το 2009 θα δούμε στη σκηνή της «Αθηναϊδας» τη Νόνικα Γαληνέα, την Αννα Παναγιωτοπούλου, την Κατιάνα Μπαλανίκα, ενώ σκυτάλη θα πάρουν μετά κι άλλες… Οι μονόλογοι πρωταγωνιστριών θα παίζονται κατά πάσα πιθανότητα Δευτέρες και Τρίτες, μια και τις υπόλοιπες μέρες θα «χτυπάει» κανονικά εκεί η «Σπείρα – Σπείρα» μετά του Σταμάτη Κραουνάκη βεβαίως.
ΦΟΥΑΓΙΕ
  • Κραουνάκης και Γαληνέα πάντως θα «συναντηθούν» πριν από την «Αθηναΐδα» μια και εκείνος πρόκειται να «ντύσει» την «Εκατομμυριούχο» του Μπέρναρντ Σο, στην οποία θα πρωταγωνιστήσει εκείνη… Οκτώβριο θα απολαύσουμε την «Εκατομμυριούχο» στο Μέγαρο και μετά τον μονόλογό της στην «Αθηναΐδα». Αξίζει να σημειώσουμε ότι τη σκηνοθεσία της «Εκατομμυριούχου» έχει αναλάβει ο Σωτήρης Χατζάκης.
  • Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν και ο Νίκος Μαστοράκης με τον Σταμάτη Κραουνάκη ξεκινούν νωρίς νωρίς πρόβες για τις «Νεφέλες» που θα παρουσιάσουν με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε Επίδαυρο και όχι μόνο… 17 του μήνα ξεκινάνε πρόβες και 17 Ιουνίου θα δοθεί στην Κύπρο η πρεμιέρα της παράστασης. Οσο για την Επίδαυρο; Το ραντεβού εκεί θα δοθεί στις 3 και 4 Ιουλίου…
  • Για το πρωταγωνιστικό δίδυμο «έκλεισαν» οι ηθοποιοί Ανδρέας Τσουρής και Νεόφυτος Νεοφύτου. Αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον μια και σε παλιότερα «παντρέματά» τους οι Σταμάτης Κραουνάκης – Νίκος Μαστοράκης είχαν δώσει έξοχα αποτελέσματα – ανάμεσά τους φυσικά ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη που είχαν παρουσιάσει στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.
  • Ορδές κόσμου στα ταμεία του «Παλλάς» για την πολυδάπανη και πολυπρόσωπη υπερ-παραγωγή «Το κλουβί με τις τρελές». Οι είκοσι παραστάσεις, όπως αναμενόταν, παίρνουν παράταση και η αυλαία θα πέσει -για φέτος!- στις 20 Μαΐου, ενώ η πόρτα του… Κλουβιού θα ανοίξει πάλι γύρω στον Σεπτέμβρη για άλλες είκοσι παραστάσεις, που μπορεί να γίνουν και περισσότερες… Με τη φόρα που έχει η παράσταση του Σταμάτη Φασουλή, να λέτε… καλά Χριστούγεννα και δεν θα σας βρω υπερβολικούς!

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Το «Ξύπνημα της Ανοιξης» έως τις 8 Φεβρουαρίου

Ο Νίκος Μαστοράκης πέτυχε «διάνα» με τη σκηνοθεσία του στο «Ξύπνημα της Ανοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ. Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» ολοκληρώνει τον κύκλο της στις 8 Φεβρουαρίου με απόλυτα γεμάτη πλατεία. Μέσα σε μια ποιητική ατμόσφαιρα, γεμάτη ευαισθησία και λυρισμό, ο συγγραφέας θέτει διαχρονικά ερωτήματα για το ξύπνημα της σεξουαλικότητας. Οι μαθητές ενός επαρχιακού σχολείου, στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας, έρχονται αντιμέτωποι με τον καταπιεστικό περίγυρό τους. Το ξύπνημα της ερωτικής επιθυμίας τους συναντά τις βίαιες αντιδράσεις του σχολείου και της οικογένειας. Οι νέοι επαναστατούν, διεκδικώντας την απόλυτη ελευθερία μέσα από ένα παιχνίδι με τον έρωτα και τον θάνατο. Το πέρασμα στην ενηλικίωση σφραγίζει τη ζωή τους για πάντα. [ΕΘΝΟΣ, 02/02/2009]

Ερωτικές ορμές στο Γκάζι – Το ξύπνημα της άνοιξης

Με ροκ διάθεση και εφηβικό πάθος έκανε την πρεμιέρα της η παράσταση «Το ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ, η νέα παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία του Ν. Μαστοράκη

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 23/11/2008

Η Ιωάννα Παππά και ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης σε στιγμιότυπο από την παράσταση


Εργο-σκάνδαλο για την εποχή του, έργο που ακόμη και σήμερα σκανδαλίζει το κοινό, καθώς καταπιάνεται με το θέμα της σεξουαλικότητας στην εφηβεία, «Το ξύπνημα της άνοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ έδωσε προχθές το βράδυ την επίσημη πρεμιέρα του. Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου που ανέβηκε στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, στο Γκάζι, 16 νέα παιδιά, 16 ηθοποιοί της νεότερης γενιάς, στη σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη βίωσαν καταστάσεις που δεν συνηθίζουμε να επιδεικνύουμε στους άλλους. Με τις ορμές τους να έρχονται σε πρώτο πλάνο, ο Μέλχιορ, η Βέντλα, ο Μόριτς, ο Οττο, η Ινα, η Ιλζέ και όλοι οι άλλοι μοιράστηκαν μαζί μας την αναζήτηση της ερωτικής ικανοποίησης, την ερωτική πράξη, αλλά και τον πόνο, τον θάνατο – όλα επί σκηνής.

Μαυροπίνακες πυκνογραμμένοι με κιμωλία και στοιβαγμένα βιβλία επάνω σε τραπέζια-θρανία δεν άργησαν να μεταβληθούν σε πεδίο μάχης για τους εξοργισμένους εφήβους που υπό τους ήχους σειράς ροκ τραγουδιών (αλλά και το «Life is a mystery» της Μαντόνα) προσπαθούσαν να εκτονωθούν. Κάπου ανάμεσα στον πόθο και το πάθος, την απορία και την αναζήτηση, οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές, ντυμένοι με σύγχρονα, καθημερινά ρούχα, έρχονταν σε απόλυτη αντιπαράθεση με την όψη των γονιών και των δασκάλων τους: Ανδρείκελα και ξυλοπόδαροι, μανάδες με τεράστιους μαστούς, σαν κούκλες βγαλμένες από εφιαλτικά παραμύθια, όλοι και όλα σε αποχρώσεις του γκρι, αποτέλεσαν εξαιρετική εικαστική ιδέα, απόλυτα ενταγμένη στη σκηνοθεσία.

Το έργο, μικρές σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη, δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει κυριολεκτικά «το ξύπνημα της άνοιξης»: Ο αυνανισμός του Οττο (Ομηρος Πουλάκης) ενώπιον μιας γυμνής Αφροδίτης ή ο αυνανισμός των τριών αγοριών που είναι κλεισμένα σε αναμορφωτήριο. Η ερωτική πράξη ανάμεσα στην άσπιλη και αθώα Βέντλα (Ιωάννα Παππά) και στον πιο έμπειρο Μέλχιορ (Κωνσταντίνος Παπαχρόνης) ή η συνεύρεση δύο αγοριών (Θάνος Τοκάκης – Μιχάλης Φωτόπουλος) – που αν και το καθένα ονειρεύεται μια οικογένεια για το μέλλον, μοιράζεται προς το παρόν μια κρυφή σχέση – έρχονται σαν φυσική συνέχεια σκέψεων και προβληματισμών. Το ίδιο ισχύει και για τα σώματα που ξεγυμνώνονται μπροστά στον θάνατο – όταν ο Μόριτς (Προμηθέας Αλειφερόπουλος) αυτοκτονεί ή η Βέντλα πεθαίνει πάνω στην άμβλωση (σε μια συγκλονιστικά άγρια σκηνή, με την Αννίτα Κούλη εξαιρετική μαία).

Συνδυάζοντας εξπρεσιονιστικά στοιχεία καθώς και γκροτέσκα – με τη μητέρα της Βέντλα (Αγγελική Καρυστινού) να φτιάχνει μια ενδιαφέρουσα περσόνα και τη σκηνή με τους καθηγητές αμέσως μετά το διάλειμμα να κερδίζει τις εντυπώσεις -, η παράσταση υποστήριξε και τη χιουμοριστική διάθεση του Βέντεκιντ – εξαιρετικό δείγμα η είσοδος της πόρνης Ιλζέ από την Αλκηστη Πουλοπούλου. Και έχει δίκαιο ο σκηνοθέτης όταν τονίζει ότι «η μεγαλύτερη δυσκολία του έργου είναι το ίδιο το θέμα. Γιατί εμείς έχουμε απομακρυνθεί από αυτήν την ηλικία και μιλάμε σχετικά λίγο θεωρητικά για αυτό. Ο Βέντεκιντ όταν έγραψε το έργο (σ.σ.: 1891) ήταν πολύ νέος, και γι΄ αυτό είναι αξιοθαύμαστο το ότι κατάφερε να το κάνει συμπαντικό».

Η παράσταση άρεσε στο κοινό (παρά ορισμένες ενστάσεις για την τρίωρη διάρκεια του έργου) που χειροκρότησε δυνατά τον θίασο. Ηταν εκεί, μεταξύ άλλων, ο Λευτέρης Βογιατζής, η Μάγια Λυμπεροπούλου, η Λυδία Φωτοπούλου, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (ο γιος του Μίλτος Σωτηριάδης παίζει στην παράσταση), αλλά και η Μαρία Αλιφέρη (μια που είναι ανιψιός της ένας από τους πρωταγωνιστές, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος), η Ελένη Ανουσάκη, ο Σπύρος Σακκάς και πολλοί άλλοι.