Category Archives: Μαλικένζου Έρση

«Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΒΙΚΤΩΡΙΑ»

Σχέσεις οικογενειακού αλληλοσπαραγμού

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008

μία σχση  αλληλοσπαραγμού

Το πρώτο έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα «Η βασίλισσα της ομορφιάς» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με τη Ναταλία Τσαλίκη και την Έρση Μαλικένζου.
Αν κάτι σας λέει το όνομα Μάρτιν ΜακΝτόνα μπορείτε να ανατρέξετε στην εξαιρετική ταινία της περσινής σεζόν «Αποστολή στην Μπριζ»- με Ρέιφ Φάινς, Κόλιν Φαρέλ, Μπρένταν Γκλίζον: ήταν ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της. Και όμως ο γεννημένος στην Αγγλία από Ιρλανδούς γονείς Μάρτιν ΜακΝτόνα από το θέατρο ξεκίνησε. Και το πρώτο του έργο το έγραψε, το 1996, στα είκοσι έξι του χρόνια. Μέσα σε οκτώ μέρες. «Η βασίλισσα της ομορφιάς» που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο την ίδια χρονιά, οπότε και ο Μάρτιν ΜακΝτόνα βραβεύτηκε από την Ένωση Κριτικών ως ο πλέον υποσχόμενος θεατρικός συγγραφέας, ανεβαίνει σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Μία παραγωγή του Γιάννη Μπέζου και της Ναταλίας Τσαλίκη σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με τη Ναταλία Τσαλίκη και την Έρση Μαλικένζου στους δύο κεντρικούς ρόλους.

«Η βασίλισσα της ομορφιάς» έκτοτε έχει παρουσιαστεί πολλές φορές ενώ ο ΜακΝτόνα τήρησε τις υποσχέσεις που έδινε: έδωσε για το θέατρο μέχρι το 2003 ακόμα έξι έργα που κατέταξαν τον συγγραφέα τους ανάμεσα στους καλύτερους της νέας γενιάς. Μετά ανακόπηκε η φόρα του στο θέατρο. Το 2006 τιμήθηκε με το Όσκαρ Ταινίας Μικρού Μήκους με Υπόθεση για την ταινία του «Έξι σκοπευτές» και στη συνέχεια, με την «Αποστολή στην Μπριζ», δείχνει να έχει στραφεί στον κινηματογράφο.

ΙΝFΟ: Από 15 Ιανουαρίου στο θέατρο «Βικτώρια» (Μαγνησίας 5, από 3ης Σεπτεμβρίου 119, τηλ. 210-8233.125). Εισιτήρια: 20, (φοιτητικό) 15 ευρώ.

Η σχέση δύο μοναχικών γυναικών – μάνας και κόρης- σε μία επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας είναι το θέμα του στο «Η βασίλισσα της ομορφιάς». Η ιδιόρρυθμη Μορίν (Ναταλία Τσαλίκη) υπηρετεί την ανήμπορη μάνα της, τη Μαγκ (Έρση Μαλικένζου), που απαιτεί συνεχώς να την κανακεύουν μία σχέση αλληλοσπαραγμού. Όταν η μίζερη καθημερινότητά τους ανατρέπεται από την «εισβολή» ενός παλιού φλερτ (Τάσος Γιαννόπουλος) της Μορίν και του νεαρού, αθυρόστομου αδελφού του (Κωνσταντίνος Γαβαλάς), αρχίζει και η αντίστροφη μέτρηση… Ζητώ από τις δύο πρωταγωνίστριες να μιλήσουν για τους ρόλους τους.

Ναταλία Τσαλίκη: «Τη Μορίν την κατανοώ και τη δικαιολογώ απόλυτα. Για έναν ηθοποιό που έχει ζήσει πράγματα στη ζωή του- και κάθε ηθοποιός οφείλει να αφεθεί να ζήσει καταστάσεις, να έχει εμπειρίες και να μην περάσει ξώφαλτσα από τη ζωή είναι ένα πολύ αναγνωρίσιμο πλάσμα. Το ότι έχει περάσει για ένα διάστημα από κάποιο ψυχοθεραπευτήριο δεν την κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους. Απλώς είναι πιο ενστικτώδης, χωρίς επιτήδευση. Ναι, είναι “διασαλευμένο” άτομο. Αλλά, εν δυνάμει, όλοι μας Μορίν δεν είμαστε; Όλοι μας, κάτω από κάποιες συνθήκες καταπίεσης, σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου ασφυκτιούμε, με αφορμή πληγές ή απογοητεύσεις, εύκολα μπορούμε να γίνουμε Μορίν».

Έρση Μαλικένζου: «Μάνα και κόρη ζούνε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, μέσα στη μιζέρια και σε μια αφόρητη μοναξιά. Και η μοναξιά αυτή, στη μάνα, η οποία θα πρέπει να έζησε μια κακή ζωή, έχει μετατραπεί σε μίσος προς την κόρη, αν και ζει γαντζωμένη πάνω της για να επιβιώσει είναι ανήμπορη και εξαρτημένη από τη Μορίν. Τη βασανίζει, δεν της επιτρέπει να αποκτήσει μία στοιχειώδη αυτοπεποίθηση, ραδιουργεί, είναι πονηρή, λέει ψέματα… Ένας ωμός άνθρωπος. Και το μίσος είναι αμοιβαίο: μία βίαιη σχέση». Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Πάτσα, σύνθεση ήχων και μουσική επιμέλεια Δημήτρη Ιατρόπουλου, φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου.

«Κινητήριος μοχλός της κακίας»

Τη σκηνοθέτρια Νικαίτη Κοντούρη την ενδιαφέρει στο έργο «ο ακραίος τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένοι οι ρόλοι- οι τέσσερις χαρακτήρες». «Ειδικά η μορφή της μάνας», τονίζει, «είναι ο κινητήριος μοχλός αυτής της κακίας, αυτής της βίας αλλά και αυτής της απέραντης μοναξιάς. Πολύ σκληρό έργο! Αλλά οι ρόλοι είναι πρόκληση για τους ηθοποιούς».

«Αυτό συμβαίνει, κυρίως, στο πρόσωπο της Μορίν. Με το ένα πόδι σχεδόν στον νατουραλισμό, με το άλλο ζει σε φαντασιακό πεδίο. Είναι σαν διχασμένη. Ενώ συνδιαλέγεται μ΄ αυτή την καταπιεστική μητέρα που την εξωθεί στην πιο φρικτή πράξη και δεν είναι παρά ένα αδύναμο, λαβωμένο, εξαρτημένο παιδί, από την άλλη το παιδί αυτό καταφέρνει να ζει σε μία πραγματικότητα που φτιάχνει το ίδιο».

Ο ΜακΝτόνα αρχίζει από έναν σχεδόν νατουραλισμό αλλά μετά «φεύγει»…

Advertisements