Category Archives: Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

Γυναίκες, μόνες, ψάχνονται στη σκηνή

  • Οκτώ παραστάσεις-μονόλογοι με πρωταγωνίστριες σημαντικές ελληνίδες ηθοποιούς ολοκληρώνονται, συνεχίζονται ή έπονται

Το «ασθενές» φύλο θεωρείται ότι έχει καλύτερη σχέση με τα συναισθήματά του από το αντίστοιχο «ισχυρό». Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, ξέρει να μιλάει, να (υπερ)αναλύει, να κλαίει, να αγαπά, να φοβάται και να μη φοβάται να το δείχνει. Οκτώ σημαντικές ελληνίδες ηθοποιοί, άλλες από την περυσινή σεζόν και άλλες από εφέτος, αποφάσισαν να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, αντιμετωπίζοντας την άβυσσο της σκηνής ολομόναχες, μέσα από μονολόγους κάθε είδους. Από σκοτεινές ιστορίες που φλερτάρουν με τη μαύρη κωμωδία («Λα Πουπέ») ως αφοπλιστικά αληθινές εξομολογήσεις που ξεφεύγουν από το γυναικείο και παίρνουν προαγωγή για το ανθρώπινο («Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»). Και από λόγια που θα ξεστόμιζαν γυναίκες-σύμβολα αν μπορούσαν να μιλήσουν («Jackie») ως την οδύνη και την οργή που γεννά ένα αψυχολόγητο μακελειό («20 Νοεμβρίου»).

  • Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. και Πανωραία

Ο εξαιρετικός μονόλογος της Λένας Κιτσοπούλου «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»θα ακουστεί για τελευταία φορά αύριο στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας διά στόματος μιας Μαρίας Πρωτόπαππα τόσο καθηλωτικής που σε κάνει να κρέμεσαι από κάθε της κουβέντα. Οι δύο γυναίκες συνσκηνοθετούν αυτόν τον μονόλογο, ο οποίος διαδραματίζεται σε μια ολόλευκη κουζίνα ΙΚΕΑ- ιδανικό φόντο για το μαύρο της γυναικείας ψυχής. Αποδομώντας τη ματαιότητα του έρωτα, της ψυχανάλυσης, αλλά και της ίδιας της ζωής και αναπολώντας τα ανταριασμένα κύματα της νιότης, εκείνα που σε έκαναν «να ξεφτιλίζεσαι στη Σκουφά για έναν άντρα» και να αδιαφορείς για τις συνέπειες.

Μετακομίζοντας στο Από Μηχανής Θέατρο, η Λένα Κιτσοπούλου σκηνοθετεί το έργο του Γιώργου Χρονά «Η γυναίκα της Πάτρας», που θα ανέβει στις 29 Δεκεμβρίου, με την Ελένη Κοκκίδου να μονολογεί. Η ζωή μιας παλιάς πόρνης, της Πανωραίας, που ζει στην Πάτρα. Ο μονόλογος προέκυψε από την αληθινή ιστορία μιας γυναίκας, όπως την κατέγραψε ο ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος μέσα από συνεντεύξεις της στον ίδιο. Ο χειμαρρώδης λόγος βγάζει στο φως τις πιο σκοτεινές πτυχές αυτής της «αξιοσέβαστης πόρνης».

  • Jackie εναντίον Μέριλιν

Γυναικεία υπόθεση, η οποία όμως κλείνει με τον πιο έξυπνο τρόπο το μάτι στους άνδρες, είναι και ο μονόλογος «Jackie», γραμμένος από την ευφυή νομπελίστρια Ελφρίντε Γέλινεκ, σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου στο Από Μηχανής Θέατρο- ως τις 29 Νοεμβρίου. Η Τζάκι Ωνάση ( Σοφία Σεϊρλή ), αιώνια όμηρος μέσα στο ταγέρ που επιμελώς δεν τονίζει τη μέση της, μια γυναίκα που έγινε χήρα βλέποντας το μυαλό του άνδρα της να καταλήγει πάνω στο ροζ ρούχο της μπροστά στα μάτια του πιο αδηφάγου κοινού, αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή της, να αποκαλύψει μυστικά της αψεγάδιαστης εικόνας της, έχοντας την τρομακτική επίγνωση ότι η ζωή της, επειδή ακριβώς είναι δημόσια, καταντά ιδιωτική.

Θα παίξει με την εικόνα της μεγάλης αντιζήλου Μέριλιν – εξαιρετική η χρήση του βίντεο που προβάλλεται πάνω στο μαύρο συνολάκι της- σαν ένα καστανό κορίτσι που παίζει με μια ξανθιά κούκλα. Και θα βγει νικήτρια από αυτό το παιχνίδι, αφού ξέρει πολύ καλά ότι η Τζάκι είναι το σκοτάδι και η Μέριλιν το φως. Και το φως σβήνει.

  • Η κούκλα που μιλάει

Η μεγάλη επιτυχία «Λα Πουπέ» της Αννας Κοκκίνου επαναλαμβάνεται εφέτος (ως τις 22 Νοεμβρίου) στο Θέατρο Σφενδόνη, με την ίδια να υποδύεται και να σκηνοθετεί μια γυναίκα για πάντα εγκλωβισμένη σε ρούχα κούκλας, που ράβει για εκείνη και για την πελατεία της: ένας τρομακτικός λαβύρινθος στον ψυχισμό κάποιας που δεν μπορεί να μεγαλώσει. Ενα παιδικό τραύμα, όπως στο τέλος το αποκαλύπτει το ανατρεπτικό κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, ριζωμένο τόσο βαθιά ώστε επιτρέπει στην κυρία Ρίκα να συνομιλεί πλέον ελεύθερα με το σκαθάρι του νεκρού ενοίκου παρά με τους ανθρώπους γύρω της.

  • «Ευτυχισμένες μέρες»

 

Σε ένα αλλόκοτο δωμάτιο επικοινωνίας κατάφερε να μετατρέψει η φαντασία του σκηνοθέτη Εκτορα Λυγίζου και της σκηνογράφου Μαγιούς Τρικεριώτη το μπεκετικό σύμπαν. Η Μίνα Αδαμάκη ξαφνιάζει ευχάριστα ως Γουίνι, βιώνοντας τις «Ευτυχισμένες μέρες» ως έγκλειστη σε ένα ριάλιτι με αβέβαιο τέλος. Μιλάει ακατάπαυστα για να καλύψει το κενό μέσα της, ακινητοποιημένη σε μια καρέκλα, με μοναδικό σύμμαχο την τσάντα της, από όπου κάθε τόσο τραβά διάφορα αντικείμενα, ως άλλος παροπλισμένος ταχυδακτυλουργός. Η παράσταση, η οποία προκάλεσε ποικίλα σχόλια επειδή ακριβώς κάποιοι… τόλμησαν να διαβάσουν διαφορετικά και πιο ελεύθερα τον Μπέκετ, ολοκληρώνεται αύριο στο Θέατρο Χώρα.
  • Καταραμένη ημερομηνία

Στις 20 Νοεμβρίου 2006 ο 18χρονος Σεμπάστιαν Μπος εισέβαλε στο σχολείο του στη Γερμανία οπλισμένος με κοντόκαννες καραμπίνες και χειροβομβίδες καπνού και άρχισε να πυροβολεί όποιον έβρισκε μπροστά του. Τραυμάτισε οκτώ άτομα, κρύφτηκε σε μια αίθουσα και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι. Προτού όμως τα κάνει όλα αυτά, είχε φροντίσει να ανεβάσει ένα βίντεο στο Ιnternet προσπαθώντας να εξηγήσει τις πράξεις του. Το Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου φιλοξενεί κάθε Δευτέρα και Τρίτη τον εκκωφαντικό μονόλογο αυτού του εφήβου, όπως τον διαμόρφωσε ο δανός δραματουργός Λαρς Νόρεν. Στον ρόλο του Σεμπάστιαν η Μυρτώ Αλικάκη. Σκηνοθετεί η Δήμητρα Αράπογλου.

  • Γράμματα από τη φυλακή

Η παράσταση «Ρόζα Λούξεμπουργκ- Γράμματα από τη φυλακή» ακολουθεί τη θρυλική γυναίκα μέσα από την αλληλογραφία της, αποκαλύπτοντας τις πιο μύχιες σκέψεις της κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής της (1917-1919). «Βερολίνο. 19 Δεκέμβρη 1919. Ενενήντα χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζας… κι ακόμα δεν είναι σίγουρος ο κόσμος αν το σώμα που βρίσκεται στον τάφο με το όνομά της είναι το δικό της». Στο Αγγέλων Βήμα, ως τις 30 Νοεμβρίου, η Μαρία Κατσανδρή υποδύεται αυτή την τόσο ιδιαίτερη γυναίκα, όπως την είδε σκηνοθετικά η Σεσίλ Μικρούτσικου .

  • Αμαρτίαι γονέων

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ανεβαίνει ο μονόλογος του Αρνολντ Γουέσκερ «Γράμμα στην κόρη μου»- από την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου. Η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Κυρίτση και η Μάνια Παπαδημητρίου υποδύεται την τραγουδίστρια Μέλανι. Από τη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας θα τη βλέπουμε να γράφει στην κόρη της μια συμβουλευτική επιστολή, ευφάνταστη και αποκαλυπτική. Το ίδιο το γράμμα μετατρέπεται κάποιες στιγμές σε ένα εξομολογητικό παραλήρημα το οποίο περιγράφει τις ενοχές που νιώθει η ίδια ως ανεπαρκής μητέρα. Χωρίζεται σε έξι μέρη, καθένα από τα οποία κλείνει με ένα τραγούδι σε μουσική Πλάτωνα Ανδριτσάκη.

  • ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Συμβολικό «Πουθενά» και επαναλήψεις

Μετά από οκτάχρονη «σιωπή», η Κεντρική Σκηνή στο νεοκλασικό κτίριο του Εθνικού Θεάτρου, θα ανοίξει στις 14/10. Η Κεντρική Σκηνή αναστηλωμένη, τεχνολογικά, αλλά και γεμάτη μνήμες από την προηγούμενη εκατόχρονη λειτουργία της, εγκαινιάζεται με τη συμβολική χοροθεατρική δημιουργία του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με τίτλο «Πουθενά». Οι 26 ερμηνευτές «μετρούν και αναμετριούνται», ψυχοσωματικά, με τις διαστάσεις και δυνατότητες του χώρου.Το έργο «μιλά» για το χώρο της θεατρικής σκηνής, χώρο – μηχανή διαρκώς μεταβαλλόμενο (με την εκάστοτε παράσταση και στη διάρκειά της). Κάθε σκηνή θεάτρου σχεδιάζεται ως «μη-τόπος», προκειμένου η εκάστοτε δημιουργία και ανθρώπινη παρουσία να τον μεταμορφώνει σε αμέτρητους, διαφορετικούς τόπους. Σύλληψη – σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου, μουσική σύνθεση – ηχητικός σχεδιασμός: Coti K., σκηνικός σχεδιασμός: Ζάφος Ξαγοράρης, φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος, κοστούμια: Θάνος Παπαστεργίου, βοηθός σκηνοθέτη – διεύθυνση καλλιτεχνικής παραγωγής: Τίνα Παπανικολάου. Ερμηνεύουν οι: Προκόπης Αγαθοκλέους, Πάνος Αθανασόπουλος, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αντώνης Βαής, Νίκος Δραγώνας, Μανόλης Θεοδωράκης, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Γιώργος Καφετζόπουλος, Ευριπίδης Λασκαρίδης, Κωνσταντίνος Μαραβέλιας, Γιώργος Μάτσκαρης, Γιάννης Μίχος, Μαρία Μπρέγιαννη, Ιλια Ντετσάβες – Πόγκα, Χρήστος Παπαδόπουλος, Γιάννης Παπακαμμένος, Σίμος Πατιερίδης, Αρης Πλασκασοβίτης, Ευαγγελία Ράντου, Ηλίας Ραφαηλίδης, Καλλιόπη Σίμου, Διογένης Σκαλτσάς, Συμεών Τσακίρης, Σοφία Τσιαούση, Αltin Huta, Tadeu Liesenfeld.

Το μισάωρης διάρκειας έργο θα παρουσιάζεται: από Τετάρτη έως Σάββατο (21.00 και 21.45), Κυριακή (19.00 και 19.45), με ενιαίο εισιτήριο 10 ευρώ. Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Εθνικού Θεάτρου, στη Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος» (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210.5288.170) και στα εκδοτήρια του Εθνικού Θεάτρου (υπηρεσίες εισιτηρίων, Πανεπιστημίου 39, εντός στοάς Πεσματζόγλου, τηλ. 210.7234.567). Επίσης μέσω πιστωτικής κάρτας στο τηλ. 210.7234.567 και on-line από τη σελίδα του Εθνικού Θεάτρου.

  • Το Εθνικό Θέατρο θα επαναλάβει στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» (7/10 – 1/11) το πολύ ενδιαφέρον, τρυφερά γραμμένο, με θέμα τους σημερινούς εφήβους στις μεγαλουπόλεις, έργο του Ουαζντί Μουαουάντ «Διψασμένοι» και το μονολογικό έργο «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου (7/10 – 8/11). Το πρώτο έργο ανεβάστηκε σε μετάφραση Εφης Γιαννοπούλου, σκηνοθεσία Μανώλη Μαυροματάκη – Τζένης Αργυρίου, σκηνικά – κοστούμια Ολγας Λεοντιάδου. Φέτος παίζουν οι: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Συμεωνίδης, Γιάννης Τσεμπερλίδης (παραστάσεις Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο 9 μ.μ., Κυριακή 7 μ.μ.). Το δεύτερο έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Λένας Κιτσοπούλου – Μαρίας Πρωτόπαππα, σκηνικά – κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου. Παίζει η Μαρία Πρωτόπαππα. (Παραστάσεις Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο 9.30 μ.μ., Κυριακή 7.30 μ.μ.). [Ριζοσπάστης, 01/10/2009]
— «Δράκουλα» παράταση

Η πανδημία της Μαιρούλας

  • Ημασταν 3-4 γνωστοί μεταξύ μας στην προχθεσινή παράσταση του μονολόγου της Λένας Κιτσοπούλου, «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.».

Συναντηθήκαμε μετά, στην έξοδο του Σύγχρονου Θεάτρου που φιλοξενεί προς ώρας το Εθνικό. Μουδιασμένοι, δεν πολυμιλήσαμε. Ο ένας πήρε το βεσπάκι του κι έφυγε σαν κυνηγημένος. Η άλλη, ερασιτέχνις καπνίστρια, ζήτησε αμέσως τσιγάρο. Φύγαμε… Το απόσταγμα του κειμένου της Κιτσοπούλου, βγαλμένο λες από τα σωθικά της κοινής μας εμπειρίας, συνισταμένη διαφόρων ειδών μοναξιάς καλλιεργημένης στα επιπλωμένα με «do it yourself» διαμερίσματα της μεγαλούπολης, απαιτούσε χρόνο, σιωπή κι ενδοσκόπηση. Αλλωστε το 70λεπτο που προηγήθηκε, μας είχε εξαντλήσει, σαν να είχαμε παραστεί σε μια ομαδική εξομολόγηση, στην οποία ακούστηκαν δυνατά και προβοκατόρικα ακόμα και τα συνήθως ανομολόγητα. Συνεπώς, το μόνο που απέμενε να ειπωθεί λίγο πριν την «καληνύχτα» ήταν η κοινή διαπίστωση της συγκλονιστικής ερμηνείας της Μαρίας Πρωτόπαππα. Με βουβή σύντροφο κάποιες στιγμές την ίδια την Κιτσοπούλου, σήκωσε το βάρος αυτής της πολιτικά ανορθόδοξης εξομολόγησης: μια αλυσίδα από καθημερινούς συνειρμούς, οδηγεί μια γυναίκα 35-40 ετών στην απόγνωση.

Οι ειδικοί θα μίλαγαν για «κατάθλιψη» αν η ηρωίδα δεν προλάβαινε σχεδόν απ’ την αρχή να το αμφισβητήσει κι αυτό: δεν της συμβαίνει λοιπόν τίποτα το παθολογικό ή έστω το παθολογικότερο απ’ ό,τι συμβαίνει στον μέσο σύγχρονο άνθρωπο. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν δέχεται να συμβιβαστεί με αυτό το «έτσι έχουν τα πράγματα». Θυμώνει, βρίζει, αυτοσαρκάζεται, μεθάει μόνη κι ακούει τέρμα Τερζή, μαγειρεύει, σχολιάζει τα πάντα, ειρωνεύεται από την ψυχανάλυση μέχρι την οικολογία, δεν περιμένει τίποτα, αυτοκτονεί συνειδησιακά.

Περί το μέσον της παράστασης, έπιασα τον εαυτό μου να εξοργίζεται μαζί της. «Τι στο διάολο θέλει; Αφού δεν έχει κανένα πρόβλημα…». Κι όμως ακόμα κι αυτό τον έσχατο μηχανισμό αμύνης, η Μαιρούλα τον καταλύει όταν λέει -σαν να με άκουσε- ότι ξέρει πως άλλοι έχουν αρρώστιες και μεγάλα προβλήματα, αλλά… Η δική της αρρώστια λέγεται «ωρίμανση», συνειδητοποίηση του μη αναστρέψιμου. Τα συμπτώματα είναι πολύ οικεία. Ο «ιός» αναπτύσσεται σε κακοφωτισμένες κουζίνες, καθώς στο «μάτι» βράζουν μακαρόνια, στο τασάκι καπνίζουν κακοσβησμένα τσιγάρα κι ο Θεός, ο Μαρξ κι ο Τσιτσάνης έχουν πεθάνει προ πολλού.

Μονολογώντας… Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. Η Λένα Κιτσοπούλου, μετά το εξαιρετικό «Το πράσινό μου το φουστανάκι», επιστρέφει

Μονολογώντας…


  • Τρελή; Περιπτωσάρα; Επαναστάτρια; Νοικοκυρά; Το κορίτσι της διπλανής πόρτας; Η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» είναι λίγο από όλα. Μια ανικανοποίητη γυναίκα, κάπου στα 35 με 40, μπουχτισμένη από όλους και από όλα και, κυρίως, από τη μετριότητα που χαρακτηρίζει τη ζωή της. Μέσα στην κουζίνα της, βρίζει την τέχνη, τη γνώση, τον έρωτα, την ψυχανάλυση, το σύγχρονο καταναλωτισμό. Μιλά για τη ζωή, το θάνατο, την αρρώστια, την ωριμότητα και το διαρκές ανικανοποίητο του ανθρώπου.

Αυτός είναι ο καινούργιος μονόλογος της Λένας Κιτσοπούλου, που έγραψε ειδικά για το Εθνικό Θέατρο, μετά το «Το πράσινό μου το φουστανάκι». Η συγγραφέας και ηθοποιός συνσκηνοθετεί την παράσταση με την ερμηνεύτρια Μαρία Πρωτόπαππα, η οποία υποδύεται τη «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.». Οι δύο γυναίκες, παλιές γνώριμες και καλές φίλες από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, επιχειρούν να σκιαγραφήσουν το πορτρέτο της σύγχρονης 35άρας στην εποχή της μετριότητας που ζούμε. «Η συγγραφή της ιστορίας ξεκίνησε από προσωπικά μου βιώματα. Είναι αρκετά αυτοβιογραφική, όπως άλλωστε καθετί που γράφω. Στη σκηνή διατυπώνονται όλες εκείνες οι υπαρξιακές σκέψεις που μας βασανίζουν καθημερινά αλλά φοβόμαστε να τις εκφράσουμε», αποκαλύπτει η Κιτσοπούλου, η οποία εμφανίζεται πότε πότε στη σκηνή, πάντα όμως ως βουβό πρόσωπο. Οπως ξεκαθαρίζει η συγγραφέας, «το έργο δεν αφορά μόνο τις γυναίκες της γενιάς της, αλλά όλες τις γενιές, επομένως και τους άντρες», ενώ ο τίτλος του έργου με τη γραφή του ονόματος της ηρωίδας με κεφαλαία γράμματα και τελείες «αποτελεί το ‘’κλειδί’’ της ιστορίας, το οποίο ανακαλύπτει το κοινό στο τέλος της παράστασης».

Ο μονόλογος ξεκινά με μια έκρηξη: «Δεν αντέχω άλλο» αναφωνεί η ηρωίδα και αρχίζει να φέρεται κατά πάντων. Το παραλήρημά της κωμικοτραγικό. Κλαίει, γελάει, μαγειρεύει, θυμώνει, βρίζει θεούς και δαίμονες, βγάζει το σουτιέν της, τραγουδάει με νταλκά βαρύ και αυτοσαρκάζεται διαρκώς. «Είναι μια γυναίκα καλοζωισμένη, όπως ο μέσος όρος των ανθρώπων της εποχής μας, που δεν βιώνει τον αγώνα για επιβίωση», εξηγεί η Πρωτόπαππα και συνεχίζει: «Ψιλοχορτασμένη από τα πάντα, αναζητά κίνητρο για να ξεβολευτεί. Γι’ αυτό δεν αντέχει να βλέπει τον εαυτό της να ζει σε αυτή τη μετριότητα, χωρίς εξάρσεις, χωρίς έντονα συναισθήματα και πάθη, μέσα σε ένα λίγο βολεμένο και λίγο τρέντι σύστημα. Εχει μπουχτίσει με την ηρεμία και την ισορροπία του μέτριου ανθρώπου». Και όλα αυτά γιατί είναι μια γυναίκα που φοβάται πως ωριμάζοντας θα γεράσει ψυχικά, οπότε προσπαθεί να παρατείνει την εφηβεία της. «Βρίσκεται στην ηλικία μεταξύ των 35 και 40 ετών, που αποκτά κανείς τη λεγόμενη “ωριμότητα”. Αν και είμαστε ακόμα νέοι, περνάμε σε μια φάση που χάνουμε την απολυτοσύνη, την πίστη και τη φλόγα που είχαμε νεότεροι. Γινόμαστε περισσότερο συγκαταβατικοί. Εχουμε κατανόηση για τα πάντα. Λέμε “Δεν βαριέσαι, έτσι είναι τα πράγματα”. “Ετσι είναι η ζωή, δεν πειράζει μωρέ”», σημειώνει η Λένα Κιτσοπούλου. Ολα αυτά εξοργίζουν την ηρωίδα και την αναγκάζουν να ξεστομίσει αλήθειες που πρώτα πονάνε την ίδια και έπειτα το περιβάλλον της. «Λέει: “Εχω καταλάβει ότι είμαστε στο πλοίο για την Ιθάκη και ότι σημασία έχει το ταξίδι κι όχι ο προορισμός, αλλά εγώ θέλω να κατέβω. Κουράστηκα. Δεν θέλω ούτε να συμβιβάζομαι πια ούτε να αποδέχομαι τα πράγματα έτσι όπως είναι”. Και ξεκινά με καταιγιστικό τρόπο να θέτει ερωτήματα για τα πάντα. Καταργεί τα πάντα, με αποτέλεσμα να ακυρώσει τον ίδιο της τον εαυτό», προσθέτει η συγγραφέας και τονίζει ότι «η ηρωίδα δεν είναι σε καμία περίπτωση επαναστάτρια και αντικομφορμίστρια. Είναι μια γυναίκα σε ακραία κατάσταση, η οποία τελικά την καθιστά εξαιρετικά κωμικό πρόσωπο».

Εν τέλει, η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» βουλιάζει μέσα στο σκοτάδι της και τολμά να γίνει αυτόχειρας. «Ο θάνατός της είναι συμβολικός. Δεν δίνει λύση. Το άλλο μέρος όπου αποφασίζει να πάει αποδεικνύεται το ίδιο χάλι με εκείνο όπου ζούσε πριν. Στο τέλος της ιστορίας ανακαλύπτουμε ότι όπου και να πάμε θα μας ακολουθούν ο εαυτός μας, η αντίφασή μας, ο φόβος και το ανικανοποίητό μας», λέει η Λένα Κιτσοπούλου. Η Μαρία Πρωτόπαππα καταλήγει: «Η έλλειψη αδρεναλίνης και μια σειρά απογοητεύσεων που θα συμβούν στη ζωή μας μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια τέτοια κρίση. Να ζούμε σε έναν κόσμο σκληρής ματαιότητας και κυνισμού. Ομως, δεν πρέπει να το βάζουμε ποτέ κάτω. Η ζωή είναι γεμάτη χαρές και απογοητεύσεις. Αυτή είναι η γοητεία της: Να ζούμε, να απογοητευόμαστε, να πέφτουμε, να ξανασηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε να ακολουθούμε την πορεία μας…».

Info

«Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»

Σύλληψη-σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου, Μαρία Πρωτόπαππα
Ερμηνεύουν: Μαρία Πρωτόπαππα, Λένα Κιτσοπούλου (βουβό πρόσωπο)
Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Λένα Κιτσοπούλου, Μαρία Πρωτόπαππα
Εθνικό Θέατρο – Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας: Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210 3455020
Παραστάσεις: Τετ.-Σάβ. 21:30, Κυρ. 19:30

  • ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 11.04.09

Το χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

  • Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη από όση περιμέναμε μάς έδωσε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», στην προχθεσινή της πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο στο Γκάζι. Φυσικά και περιμέναμε πως το έργο της Λένας Κιτσοπούλου που σκηνοθέτησε η ίδια, μαζί με την πρωταγωνίστρια της παράστασης Μαρία Πρωτόπαπα, θα είχε τα βασικά συστατικά της γραφής της: την αναιδή ειλικρίνεια ενός ελεύθερου πνεύματος που ξετυλίγει την ιστορία της με ευρηματικό αυτοσαρκασμό. Η παράσταση όμως πρόσθεσε στην πρώτη ύλη μια αφάνταστη γοητεία. Γιατί μπόρεσε με φινέτσα, ρυθμό και ειλικρίνεια να ισορροπήσει ανάμεσα στο πραγματικό και το μυθολογικό. Και πάνω απ΄ όλα να μας δείξει το καινούργιο. Ξεκίνησε ως θεατρικό ντοκουμέντο. Με βιντεοσκοπημένη τη συνέντευξη της Κιτσοπούλου, η οποία απαντούσε σε ερωτήσεις, με αφορμή τη «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.». Λόγος συγκροτημένος, ανάμεσα στο κοινότοπο και το απρόσμενο, που ανατρεπόταν από ένα υφολογικό καμουφλάζ (σα να μιλούσε μια καταξιωμένη περσόνα που κάποιον μας θύμιζε…). Μετά άρχισε το έργο. Η ηρωίδα- Μαρία Πρωτόπαπα αμπαρωμένη στην κουζίνα της εξομολογείται. Τα λέει όλα τραγουδώντας, χορεύοντας, μαγειρεύοντας φακές, σωπαίνοντας. Η εξορθολογισμένη ωριμότητα στο χειρουργικό τραπέζι, απ΄ όπου βγαίνουν άντερα, σπλάχνα, νεύρα. Τερατουργώντας ακατάπαυστα, με υποχθόνιο σαρκασμό και καλής ποιότητας χιούμορ, σπρώχνει την ύπαρξή της στα άκρα. Στα χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. θα βρει τη λύση. Κι όταν, λίγο πριν από το τέλος, μεταβεί στον άλλο κόσμο, όλα κι όλοι (ο κομπλεξικός Άγιος Πέτρος, που την πλακώνει στα χαστούκια τιμωρώντας την για την αχαριστία της- τα είχε όλα κι όμως αυτοκτόνησε- ο Τσιτσάνης που ήταν… ο Καρυωτάκης και που την παρηγορεί επαναλαμβάνοντας το ίδιο τραγούδι) την ξαναγυρίζουν στα ίδια, φρικαλέα ειωθότα. Αυτή η ανήσυχη τριανταπεντάρα δεν θα ησυχάσει ποτέ. Αυτή η ταραγμένη ψυχούλα δεν θα γεράσει ποτέ.
  • ΔΙΚΤΥΟ, Ε.Δ.Χ., ΤΑ ΝΕΑ, 31/03/2009

Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. της Λένας Κιτσοπούλου. Από τις 27 Μαρτίου στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας

  • Η Λένα Κιτσοπούλου μετά  Το πράσινό μου το φουστανάκι, επιστρέφει και συναντά την Μαρία Πρωτόπαπα σε έναν καινούργιο μονόλογο γραμμένο ειδικά για το Εθνικό Θέατρο από τις 27 Μαρτίου στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας.
  • Μια γυναίκα συνομιλεί με το κοινό, με τον εαυτό της με όλα όσα συμβαίνουν γύρω της. Με μια ανάσα, τα λόγια της ξεχύνονται, γλυκόπικρα, συγκινητικά, σαρκαστικά ακόμα και αστεία… γίνονται χείμαρρος που μας παρασύρει σε έναν κόσμο δικό της αλλά και τόσο οικείο. Αυτός ο μονόλογος είναι οι σκέψεις ενός καθημερινού ανθρώπου που βαδίζει αναπόφευκτα «όλο και πιο κοντά στον θάνατο», ο οποίος προσπαθεί να φτάσει στα άκρα την αρνητική όψη της ζωής αυτής, επιμένοντας ότι η κάλυψη της ματαιότητας με τον μανδύα μίας «θετικής ενέργειας», είναι απλώς και μόνο μία κάλυψη. Ο φόβος, η αγωνία για τον θάνατο, η απομυθοποίηση της πίστης προς οτιδήποτε είναι στοιχεία που στην εποχή μας ονομάζονται «αρνητισμός», ή «κατάθλιψη», ή «έλλειψη προσαρμοστικότητας», στην Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. όμως είναι κι αυτά μία όψη της πραγματικότητας. [Λ.Κ.]

Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου – Μαρία Πρωτόπαππα.  Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου.  Μουσική επιμέλεια: Λένα Κιτσοπούλου – Μαρία Πρωτόπαππα. Βοηθός σκηνοθέτη: Τζένια Κονταράτου. Ερμηνεύει η Μαρία Πρωτόπαππα

  • Προ-παράσταση: 26/03/2009. Πρώτη παράσταση: 27/03/2009. Τελευταία παράσταση: 17/05/2009

Πληροφορίες: Τμήμα Προβολής και Επικοινωνίας, τηλ. 210.5288164-5, email: promodept@n-t.gr
Κρατήσεις θέσεων και πωλήσεις εισιτηρίων στα τηλέφωνα 210.3455020, 210 3305074, 210 7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) και στο www.n-t.gr
Φωτογραφία: Τάκης Διαμαντόπουλος