Category Archives: Μήδεια 2

«Μήδεια 3», ένα κοινωνικό γεγονός στο Παλλάς

Του Ανδρεα Ρικακη

Ή μήπως θα έπρεπε να πω: ένα «κοσμικό» γεγονός; Μάλλον, αφού ο κόσμος τρέχει. Κάθε κόσμος. Για το «2» μου ζήτησαν πληροφορίες στο κουρείο, στο περίπτερο, στο καθαριστήριο. Τους το σύστησα θερμά και, εκ των υστέρων, με σχολίασαν καχύποπτα ως «κουλτουριάρη». Ομως, τι καλά που πήγαν! Και που πηγαίνουν τώρα και στη «Μήδεια 2» – για μένα «Μήδεια 3». Είναι περίεργο, αλλά η «Μήδεια 2» του φετινού φεστιβαλικού καλοκαιριού, μετά την original «Μήδεια» (1993), με προβλημάτισε και με ψύχρανε (βλέπετε και σημείωμά μου στην «Κ» 4/7/08). Η «Μήδεια 3» με θύμωσε και με κούρασε. Για όποιον δεν έχει δει την «1», αυτή η «3» είναι το αριστούργημα που μοιάζει να είναι. Οπως ακριβώς ήταν και η «2». Ομως, για όσους έχουν δει την «1»; Γιατί άραγε ο Δημήτρης να μοιάζει ότι σε κάθε μετάλλαξη –κι έφερε αρκετές στην «3» μετά εκείνες της «2» – αστοχεί στις προοπτικές; Π. χ. το ολόγυμνο ντουέτο δεν διαθέτει τη μυστηριακή σαγήνη που προσέφερε τότε το σεντόνι. Η μινιμαλιστική πια άποψη του ψυχρού πάλλευκου χώρου αποζητά τις πινελιές του αίματος. Οι αργοί ρυθμοί φέρουν προς το μπούτο ή απλώς είναι αργοί; Η κλωτσιά της Μήδειας στα αχαμνά του Ιάσονα απαράδεκτα ρεαλιστική. Η αντικατάσταση πολλών οπερατικών περασμάτων με ηλεκτρονικούς βόμβους ακόμη πιο αποστασιακή. Και τελικά, οι ρόλοι και οι ερμηνευτές όπως δομήθηκαν και αποδομήθηκαν: Ο έξοχος σκύλος του Α. Σερβετάλη στη «Μήδεια 2» ήταν ο μόνος που ισοφάριζε τον πρωτότυπο του Γ. Λαγού. Τώρα έγινε κάτι σαν majordomo. Ο Ηλιος του Φ. Παπαδόπουλου, πανέμορφα απών, δεν «ζυγίζει» δίπλα στον Φ. Νικολάου της «1». Μεγαλύτερη αποτυχία η διδασκαλία και ο χαρακτήρας (;) της Γλαύκης (Κ. Λιόντου). Η πριγκίπισσα… κότα; Μα κακαρίζει! Και ο Ιάσων… κοκοράκι; Μα ακούγεται σε κουκουρίκου κουνώντας τα οπίσθιά του! Πού είναι η λαμπρή αρχοντική και δραματική ομορφιά μιας Ε. Τοπαλίδου ή μιας Κ. Παπαγεωργίου; Μεγαλύτερο πρόβλημα, οι πρωταγωνιστές. Το Εργο (με κεφαλαίο Ε) δομήθηκε πάνω στις μοναδικές δραματικές ικανότητες δύο ιερών τεράτων της σκηνής που ήταν τότε η Αγγελική Στελλάτου και ο Δημήτρης. Δεν γνωρίζω στον χώρο χορευτές να μπορούν να τους διαδεχτούν. Η Ε. Ράντου και ο Γ. Νικολαΐδης είναι δύο από τα πιο έξοχα, υπέροχα, αξιοζήλευτα χορευτικά ονόματα στον χώρο. Ομως… οι ρόλοι δεν είναι χορευτικοί. Εκείνος κατέληξε σουμπρέτος, εκείνη παγερή Τουραντότ. Και σκεφτόμουν γιατί ο Δημήτρης δεν έψαξε ίσως μεταξύ των ηθοποιών που «διαθέτουν κίνηση» να βρει τους ήρωές του; Σκεφτόμουν ακόμη και τον Σερβετάλη στον ρόλο του Ιάσονα.

Είμαι δύσκολος και απαιτητικός; Μιλάμε για το δεύτερο χορευτικό πανελλήνιο γεγονός του «εθνικού τελετάρχη» της Ολυμπιάδας! Μου επιτρέπεται να είμαι όσο γκρινιάρης και αγανακτισμένος είμαι (Παλλάς, 3/10/08).