Category Archives: Λύγαρη Τατιάνα

Το Τρένο γεμίζει συγκίνηση

  • Μια ελεγεία στην απώλεια, το έργο της Καρόλ Φρεσέτ «Το κολιέ της Ελένης» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη στο Θεατρικό Βαγόνι

Το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και οικονομική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και οικονομική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Εντυπωσιασμένη. Από την ενέργεια, την οικειότητα και την αμεσότητα του χώρου. Συνεπαρμένη. Από το γεγονός ότι για πρώτη φορά άκουσε το κείμενό της στα Ελληνικά. Γοητευμένη από την παράσταση δήλωνε την Παρασκευή το βράδυ, η γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέας Καρόλ Φρεσέτ. Η τελευταία παρακολούθησε την επίσημη πρεμιέρα του έργου της «Το κολιέ της Ελένης», μια ελεγεία για την απώλεια, τοποθετημένη στο ρεαλιστικό τοπίο μιας ρημαγμένης από τον πόλεμο πόλης, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, που ανέβηκε στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το «Τρένο στο Ρουφ». Γραμμένο το 2001 στη Βηρυτό και μεταφρασμένο ήδη στα Γερμανικά, στα Πορτογαλικά, στα Αγγλικά (και τώρα και στα Ελληνικά από τη Μαρία Ευστρατιάδη), το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και κοινωνική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Είναι ένα «μαργαριτάρι» ανθρωπισμού, γεμάτο συγκίνηση και αισιοδοξία που οδηγεί τον Βορρά να δει τον Νότο, τη Δύση να δει την Ανατολή, τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις τους αλλά και το παντοδύναμο κοινό στοιχείο τους, που είναι η ανθρώπινη υπόσταση. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι το θέατρο μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί ν αλλάξει τη ματιά μας γι αυτόν.

Πάνω σε αυτούς τους δύο άξονες πάτησε η σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη (κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο), παρουσιάζοντας μια παράσταση δεμένη και μεστή.

Με προβολές που «αγκάλιαζαν» τον χώρο κι ανάλογους ήχους, δημιούργησε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, ταιριαστή στον τόπο δράσης της ιστορίας. Εκμεταλλευόμενη, όπως πάντα, το κάθε τετραγωνικό εκατοστό του θεάτρου-βαγονιού πέτυχε μια άριστη χωροταξία κι έδωσε στα πρόσωπα την άνεση να κινηθούν σωματικά αλλά «ψυχικά».

Ο Βαγγέλης Ρόκκος (Ναμπίλ) και η Ανατολή Αθανασιάδου (Σάρα) απέδωσαν με πειστικότητα τους ρόλους τους, ενώ η ίδια η Τατιάνα Λύγαρη υποδύθηκε την Ελέν, μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής. Σε μια βόλτα της χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Σε μία τρελή αναζήτηση ψάχνει αυτό το ταπεινό και εύθραυστο αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο Ναμπίλ, ένας ταξιτζής, είναι ο οδηγός και προστάτης της σ’ αυτή την ξέφρενη κούρσα.

Η αναζήτηση την οδηγεί και σε μια πιο προσωπική αλήθεια που αφορά τη δική της ζωή και το δικό της αίσθημα απώλειας, σε μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης. Μέσα από την κατανόηση του άλλου που μιλάει άλλη γλώσσα και έχει άλλη νοοτροπία αλλά βιώνει τα ίδια αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αγιάτρευτου πόνου, η Ελέν μετακινήθηκε ως προς τις αντιλήψεις της, κατάφερε να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις αμφιβολίες της και να αποδεχτεί τις προσωπικές της απώλειες.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009
Advertisements

ΤΑΤΙΑΝΑ ΛΥΓΑΡΗ: «Δεν μπορούμε πια να ζούμε έτσι»

Η γνωστή ηθοποιός, σκηνοθέτρια και παραγωγός επιστρέφει στη σκηνή με «Το κολιέ της Ελένης» προτείνοντας παράλληλα ένα ποικίλο πρόγραμμα στο Τρένο του Ρουφ

«Το σημαντικό για μένα είναι ότι βρήκα ένα έργο και έναν ρόλο που με ενδιέφεραν πολύ»λέει για την επιστροφή της, ύστερα από τρία χρόνια στο σανίδι του Τρένου στο Ρουφ, η Τατιάνα Λύγαρη, που στο μεσοδιάστημα είχε αρκεστεί στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή- Θεατρικό, Παιδικό και Μουσικό Βαγόνι. «Στο Τρένο περάσαμε διάφορες φάσεις, με έργα γυναικεία, ιστορικά, αστυνομικά, ακόμη και με έργο που είχε θέμα το φαγητό. Ανεβάσαμε όλα όσα μάς προβλημάτιζαν και πιστεύαμε ότι έπρεπε να τα επικοινωνήσουμε με το κοινό. Τώρα ήθελα μιαν άλλη προσέγγιση, κοινωνική και σύγχρονη».

Και αυτό ακριβώς της προσέφερε «Το κολιέ της Ελένης» της Καρόλ Φρεσέτ, μιας γαλλόφωνης Καναδής η οποία το έγραψε μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος «Εcrits nomades» (κείμενα νομάδων).

Σύμφωνα με αυτό, δεκατρείς σύγχρονοι συγγραφείς εστάλησαν στον Λίβανο για να γράψουν ένα έργο σχετικό με τη χώρα. Η Φρεσέτ, πρωτοεμφανιζόμενη στην Ελλάδα, πήγε στη Βηρυτό το 2001 και«προφανώς κατέγραψε τη δική της διαδρομή, ό,τι έζησε η ίδια μέσα σ΄ αυτή τη χώρα»σημειώνει η ηθοποιός.

«Μόλις το διάβασα κατάλαβα ότι θέλω να ερμηνεύσω την Ελέν(η) καθώς πιστεύω ότι το συγκεκριμένο θέμα αγγίζει την παγκόσμια κοινωνία και θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει όλους». Η Ελένη δεν είναι παρά μια γυναίκα από τη Δύση που συμμετέχει σε ένα συνέδριο σε μια πόλη «σαν τη Βηρυτό». Εκεί χάνει ένα μικρό πλαστικό κολιέ από άσπρες πέρλες, εξαιρετικά σημαντικό για την ίδια, και αποφασίζει να μη φύγει, αλλά να μείνει και να ψάξει να το βρει.«Δυνατό και ανθρώπινο» το χαρακτηρίζει η Τατιάνα Λύγαρη που υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης. «Με όλα όσα βιώνει η Ελένη, αναθεωρεί και βλέπει το ίδιο της το σύμπαν να μετακινείται. Αρχίζει και κάνει αναγωγές στις προσωπικές της απώλειες, συνειδητοποιεί το μέγεθος του πόνου- τι σημαίνει πραγματικά πόνος- και τελικά αναρωτιέται για το τι είναι σημαντικό στη ζωή. Γι΄ αυτό και καταλήγει σ΄ ένα μήνυμα:Δεν μπορούμε πια να ζούμε έτσι. Πρέπει από το “εγώ” να πάμε στο “εμείς”, να έχουμε μια συλλογική συνείδηση,να αντιμετωπίσουμε αλλιώς τα πράγματα. Η Δύση να δει αλλιώς την Ανατολή και ο Βορράς τον Νότο. Πρέπει να αλλάξει η ματιά μας».

Με καινοτομίες για το Βαγόνι της, τη χρήση βίντεο και τεχνολογικών μέσων, «Το κολιέ της Ελένης» μάς μεταφέρει σ΄ έναν κόσμο που δεν γνωρίζουμε. Αλλωστε η ίδια για να μπορέσει να τα καταλάβει όλα αυτά έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στον Λίβανο: «Ηταν εντυπωσιακό. Η διαδρομή που έκανα ήταν ίδια με αυτή της συγγραφέως,στις αρχές του 2000. Τίποτε δεν είχε αλλάξει. Τα βιώματα, οι εικόνες, οι συναντήσεις, οι άνθρωποι, τα αρχαία ερείπια, τα camp των Παλαιστινίων, όλα ήταν ίδια, τίποτε δεν μετακινήθηκε. Μετακινήθηκε όμως το δικό μου σύμπαν. Πήγα σε προσφυγικούς κατακλυσμούς, στον Νότιο Λίβανο, είδα την ανοικοδόμηση, το γκρέμισμα και το ξαναχτίσιμο. Αυτή είναι η αίσθηση. Μια κυκλική διαδρομή, που δεν γκρεμίζουμε για να χτίσουμε- που γκρεμίζουμε και ξαναχτίζουμε. Μέσα σ΄ αυτό οι άνθρωποι παλεύουν και προχωρούν. Και αυτό είναι το μήνυμα». Στον περίπλου της Ελένης, «σ΄ αυτή τη χαοτική, δαιδαλώδη και ζεστή πόλη», συναντά έναν ταξιτζή, ο οποίος είναι οδηγός και προστάτης της σ΄ αυτή τη διαδρομή. Παράλληλα συναντά και τα πρόσωπα που θα της αλλάξουν αυτή την οπτική, κατοίκους ουσιαστικά αυτής της πόλης. Και ενώ όλα συμβαίνουν μέσα σε μια πόλη και σε ένα ταξί, η Τατιάνα Λύγαρη τα μεταφέρει στο Τρένο στο Ρουφ, και αυτό μοιάζει να τη γοητεύει ακόμη πιο πολύ. Αλλωστε, λειτουργώντας και λίγο«ως ρεπόρτερ και εικονολήπτης», έχει συμπεριλάβει αυθεντικά πλάνα που τράβηξε η ίδια στο ταξίδι της.

«Πάντα πιστεύω στον διδακτικό ρόλο του θεάτρου»υπογραμμίζει. «Μέσα από το θέατρο προτείνεις λύσεις. Καλό είναι να “καθοδηγούμε” και να “νουθετούμε”. Είναι ένα λειτούργημα και μπορείς να προσφέρεις στον δικό σου, μικρό ή μεγάλο, βαθμό. Ας μην ξεχνάμε ότι στον κόσμο δεν είμαστε μόνοι μας- υπάρχουν άλλα έξι δισεκατομμύρια».

  • «Το κολιέ της Ελένης» της Καρόλ Φρεσέτ ανεβαίνει σε μετάφραση Μαρίας Ευσταθιάδη. Με την Τατιάνα Λύγαρη και τους Βαγγέλη Ρόκκο και Ανατολή Αθανασιάδου. Πρεμιέρα στις 5 Νοεμβρίου. Παράλληλα στο Τρένο στο Ρουφ παρουσιάζονται «Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» για τα παιδιά, η μουσική παράσταση «Η αρπαγή της Ευρώπης» του Μηνά Αλεξιάδη και (κάθε Τρίτη) η μουσική βραδιά «Η φωτιά σου αναμμένη» με τη Μαριάννα Αναστασίου και την μπάντα της.

  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009