Category Archives: Λυσιστράτη

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ. «Ο δε ανήρ να φοβήται την γυνή»

«Φέρνεις τον Αριστοφάνη  στη σκηνή όταν νιώθεις  την ανάγκη για  διάλογο µε τους θεατές», λέει στα  «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης   Γιάννης  Κακλέας
  • Της Δάφνης Κοντοδήµα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010

  • «Πόσο αστεία και επιφανειακή µπορεί να είναι µια κωµωδία που µιλάει για πόλεµο;» διερωτάται ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας που προσεγγίζει την πάλη των δύο φύλων στη «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο

Αντρες µε προκλητικά φορέµατα, καπέλα που τα χαρακτηρίζει η υπερβολή και (ακραία) ψηλοτάκουνες γόβες θα ανηφορίσουν για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, την Παρασκευή και το Σάββατο. Εκεί θα «συνωµοτήσουν» µαζί µε τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη για να σταµατήσει ο πόλεµος. Οχι ο Πελοποννησιακός αλλά εκείνος των δύο φύλων. Το σύνθηµα δίνει ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας: «Ηρθε η ώρα να µπουν οι άντρες στα φουστάνια των γυναικών για να κατανοήσουν την ιδιαίτερη φύση τους».

Είχε απώτερο σκοπό που έντυσε µε γυναικεία ρούχα τους ηθοποιούς, και δεν ήταν µόνον για να προκαλέσει το γέλιο του κοινού. «Οι γυναικείοι ρόλοι ερµηνεύονται από άντρες, όχι σαν παρωδία της θηλυκότητας.

Το γυναικείο φύλο είναι η ίδια η ενέργεια του έρωτα. Η συνωµοσία των γυναικών είναι η επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισµό και τον θάνατο», λέει ο σκηνοθέτης που θέλησε να κρατήσει την ισορροπία µεταξύ του αστείου και του σοβαρού.

«Η παράσταση επικεντρώνεται στη γυναίκα αλλά και στην πάλη – την αστεία ή την τραγική – των δύο φύλων. Φοβάται ότι θα χαθεί η ερωτική επιθυµία, η οποία είναι και η κινητήριος δύναµη» λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης. «Ο πόλεµος σκοτώνει την αλληλεγγύη και τον έρωτα.

Και κάθε κοινωνία µπορεί να βιώνει έναν µη εµφανή πόλεµο. Σήµερα, για παράδειγµα, βιώνουµε τον πόλεµο των ιδεών, των ιδεολογιών, των τάξεων και των φύλων».

Στο αριστοφανικό κείµενο, η Λυσιστράτη πείθει τις γυναίκες της Αθήνας να απέχουν από τα «συζυγικά καθήκοντά» τους για να αναγκάσουν τους άντρες να τερµατίσουν τον Πελοποννησιακό Πόλεµο. Τότε ένας άλλος πόλεµος αρχίζει ανάµεσα στα δύο φύλα. «Δεν ξύπνησαν ένα πρωί οι γυναίκες και είπαν: “Τώρα θα πάρουµε εµείς την εξουσία”. Οι άντρες είχαν εγκαταλείψει τα πάντα και οι γυναίκες θέλησαν να τους αφυπνίσουν», σχολιάζει ο σκηνοθέτης.

Σκηνοθετικό εύρηµα του Γιάννη Κακλέα είναι η εµφάνιση στη σκηνή ενός σύγχρονου ζευγαριού που βρίσκεται σε ρήξη και το βλέπουµε να µαλώνει και να χωρίζει. «Προσπάθησα να φέρω τη Λυσιστράτη στο σήµερα. Εσκυψα πάνω στο κείµενο και άφησα τη φαντασία µου ελεύθερη. Δεν προσδοκώ το εύκολο γέλιο. Θεωρώ µια παράσταση ποιοτική όταν καταφέρνει να έρθει σε διάλογο µε τις ιδέες του κοινού. Δεν θα πρέπει πια να µας απασχολεί το χειροκρότηµα» σχολιάζει.

  • Είναι ο Αριστοφάνης πρόκληση για έναν σκηνοθέτη στις µέρες µας;

«Ο Αριστοφάνης τολµά να κριτικάρει την αθηναϊκή πολιτεία. Είναι ένας σατιρικός ποιητής που ονειρεύεται έναν άλλον κόσµο, αισθητικό, ανοιχτό, δίκαιο. Πλάθει µια ουτοπία µε έναν τρόπο ποιητικό. Εχει την ικανότητα να βλέπει την αστεία αλλά και τη σοβαρή πλευρά των καταστάσεων. Είναι επίκαιρος. Η διαφωνία µου όµως µε τις σύγχρονες παραστάσεις των έργων του είναι ότι τείνουν να µοιάζουν µε επιθεώρηση. Εκεί χωράνε οι πολιτικοί µας µαζί µε την οικονοµική κρίση. Τα κείµενα του Αριστοφάνη έχουν πια γίνει οικόπεδα χωρίς φράχτη στα οποία καθένας µπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό που πολλοί δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ο Αριστοφάνης έχει µια ιδιαίτερη αυστηρότητα. Θεωρούν ότι αν δεν είναι διασκεδαστικός, δεν είναι καλός».

Η παράσταση ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο, σε µετάφραση Κ.Χ. Μύρη, µε σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη και κοστούµια της Ελένης Μανωλίδου. Ο Σταύρος Γασπαράτος έχει επιµεληθεί τη µουσική και ο Κυριάκος Κοσµίδης τις χορογραφίες. Τη Λυσιστράτη ερµηνεύει ο Βασίλης Χαραλαµπόπουλος. Μαζί του στην ορχήστρα θα εµφανιστούν οι Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ελένη Κοκκίδου, Γιώργος Χρυσοστόµου, Μάκης Παπαδηµητρίου, Λαέρτης Μαλκότσης, Θέµης Πάνου.

ΙΝFΟ

  • «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στην Επίδαυρο (Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00).
  • Εισιτήρια: 15 (φοιτητικό) έως 50 ευρώ.
  • Πληροφορίες: τηλ. 210-3272.000

Η στρατηγική… της «Λυσιστράτης» – από το Εθνικό Θέατρο

To Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει, στην Επίδαυρο (16-17 Ιουλίου), τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη. Μετάφραση Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας. Σκηνικά Μανώλης Παντελιδάκης. Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου. Μουσική Σταύρος Γασπαράτος. Χορογραφία Κυριάκος Κοσμίδης. Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Bίντεο Πίνδαρος Ανδριόπουλος. Παίζουν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ελένη Κοκκίδου, Γιώργος Χρυσοστόμου, Μάκης Παπαδημητρίου, Λαέρτης Μαλκότσης, Θέμης Πάνου, Αννα Αθανασιάδη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Μιχάλης Θεοφάνους, Νίκος Καρδώνης, Φαίη Κοκκινοπούλου, Μαριάνθη Σοντάκη κ.ά.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Κακλέας σημειώνει: «Η Λυσιστράτη, γράφεται σε μια ιδιαίτερα πολυτάραχη περίοδο. Το 411 π.Χ. η Αθήνα μετά την καταστροφική ήττα της σικελικής εκστρατείας, έχοντας χάσει μεγάλο αριθμό στρατιωτών, βρίσκεται στον εικοστό χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου, που συνεχίστηκε επί δέκα, ακόμα, χρόνια. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος, έχει απελευθερώσει την ανθρώπινη σκληρότητα, έχει εγκαταστήσει την παρακμή, έχει εξοστρακίσει τον έρωτα και έχει αποχαλινώσει τη βία. Οι ανθρώπινες σχέσεις – άρα και οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα – είναι κι αυτές ένας «πόλεμος» που διεξάγεται με διαφορετικά όπλα και άλλη στρατηγική. Στην παράσταση οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες ηθοποιούς. Οχι σαν παρωδία της θηλυκότητας. Οχι σαν ειρωνική μίμηση των γυναικείων μηχανισμών έτσι όπως οι άνδρες τους φαντάζονται, αλλά ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού».

Γυναίκες με τα όπλα τους

  • Ο Γιάννης Κακλέας παρουσιάζει τη «Λυσιστράτη» όχι μόνο ως αντιπολεμικό έργο, αλλά και ως σχόλιο για τη σχέση των δύο φύλων
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
  • Πριν απαντήσει στις ερωτήσεις μας, ο Γιάννης Κακλέας έχει μια ερώτηση: «Δεν καταλαβαίνω γιατί μπορούμε να ανεβάζουμε με σύγχρονο τρόπο τον Ευριπίδη ή τον Σοφοκλή, αλλά όχι τον αιχμηρό, ανατρεπτικό, ποιητικό, βίαιο Αριστοφάνη. Οποια επικαιροποίησή του οδηγεί σε εκπόρνευση: στη σύνδεση με τη Γιουροβίζιον ή τον Ρουβά… Λες και πρόκειται για αναξιοπρεπή συγγραφέα. Επιμένω ότι η σπουδαιότητά του δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί από την ελληνική δραματουργία».

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Λαέρτης Μαλκότσης σε πρόβα για τη  «Λυσιστράτη».

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Λαέρτης Μαλκότσης σε πρόβα για τη «Λυσιστράτη».

Ανεβάζοντας «Λυσιστράτη» με το Εθνικό Θέατρο την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, ο σκηνοθέτης θέλει να υπογραμμίσει μια άλλη άποψη: «Ε, λοιπόν αυτό το αριστοτεχνικά γραμμένο έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο νομίζουμε» μας λέει. «Κι αυτό συμβαίνει επειδή μέχρι τώρα διαβάζεται αποκλειστικά από την κωμική του πλευρά. Εκτός από την εξωστρέφεια και τα γκαγκ, ήθελα να αναδείξω τη σοβαρή του διάθεση. Αναφέρεται στην ύπαρξη της ερωτικής επιθυμίας, στην ίδια την τελετή ευγονίας με τρόπο ποιητικό και κατ’ εμέ, ακόμα, κρυπτογραφημένο. Δεν ξύπνησαν μια μέρα οι γυναίκες διακηρύττοντας ρήξη με τους άντρες και επιβάλλοντας το δικό τους ουτοπιστικό όνειρο. Η πόλη ήταν έρημη όχι μόνον από τη φυσική παρουσία των αντρών αλλά και από την ίδια την ερωτική επιθυμία. Ο Αριστοφάνης λέει πως αν δεν λειτουργεί αρμονικά το ανδρόγυνο, δεν υπάρχει αθηναϊκή δημοκρατία, κοινωνία. Η Λυσιστράτη είναι σκληρό έργο. Εκτός από τον πόλεμο αναφέρεται στη βία, τον θάνατο, την κρίση στον έρωτα».

Με άντρες ηθοποιούς να ερμηνεύουν τους βασικούς γυναικείους ρόλους, μέσα από το αστείο, επιχειρείται μια απόπειρα προσέγγισης της γυναικείας ψυχολογίας. Την παράσταση διατρέχει η κρίση στη σχέση ενός σύγχρονου ζευγαριού που συμπορεύεται με τα τεκταινόμενα του έργου. Τα χορικά παίζονται ως θεατρικά δρώμενα, ως «επεισόδια» που αφηγούνται την, κινούμενη εσωτερικά, σοβαρή ιστορία γύρω από τον έρωτα. «Θα έλεγες ότι τα χορικά, σαν σπλάχνα του έργου, συνιστούν το ασπρόμαυρο κομμάτι της παράστασης σε σχέση με τα έγχρωμα επεισόδια στα οποία κυριαρχεί η τρελή διάθεση, το γλέντι της επανάστασης, ένας «Μάης του ’68».

Τη Λυσιστράτη υποδύεται ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. «Είναι εξαιρετικός», λέει ο σκηνοθέτης. «Διαθέτει τη στόφα του παλιού κωμικού ηθοποιού. Οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες όχι ως παρωδία αλλά ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Η «συνωμοσία» των γυναικών για να σταματήσει ο πόλεμος, είναι μια επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισμό και το θάνατο».

Οι Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Πρόβουλος), Γιώργος Χρυσοστόμου (Κλεονίκη), Λαέρτης Μαλκότσης (Λαμπιτώ), Μάκης Παπαδημητρίου (Κινησίας) προκηρύσσουν σεξουαλική απεργία κάνοντας τους… άντρες να παραμιλούν. Το έργο είναι γεμάτο ερωτικά τεχνάσματα, αθυροστομίες, κωμικές παρεξηγήσεις και πληθωρική δράση. Αλλωστε, το κόστος της σκληρής απόφασης πλήττει και τις γυναίκες. Η σκηνή του Κινησία και της Μυρρίνης το αποδεικνύει. Εκείνος έρχεται στην Ακρόπολη ζητώντας τη γυναίκα του. Εκείνη στην αρχή αρνείται και μετά ξεκινά μαζί του ένα ερωτικό παιχνίδι εξοντωτικών καψωνιών. Τους ρόλους ερμηνεύουν εναλλάξ οι Ελένη Κοκκίδου και Μάκης Παπαδημητρίου.

Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Γασπαράτος και η Ελένη Μανωλοπούλου σχεδίασε ευφάνταστα κοστούμια για τους ρόλους και για το χορό. Φορέματα φτιαγμένα από σουτιέν, τα οποία κάποια στιγμή μεταβάλλονται σε γραβάτες. Το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη μοιάζει να έχει καλυφθεί από τσιμεντόσκονη. Ενας εγκαταλειμμένος δρόμος έγινε οδόφραγμα σε μια πόλη που έχει εκκενωθεί. Σε κάποια σημεία βρίσκονται αραγμένα ένα παλιό αυτοκίνητο, μια μοτοσικλέτα. Τον ρόλο του Κήρυκα Λακεδαιμονίων ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου, ενώ συμμετέχει 23μελής χορός.*

Το οχυρό της Λυσιστράτης ξανάπεσε σε ανδρικά χέρια

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
  • Σε λίγες μέρες στην Επίδαυρο η μαχητική Αθηναία, που θα ορκίσει τις φιλενάδες της πάνω σ’ ένα κανάτι κρασί να μην κοιμηθούν με τους συζύγους τους αν δεν υπογράψουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, θα είναι τίγκα στην τεστοστερόνη. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πιο φεμινιστικός αριστοφανικός ρόλος ερμηνεύεται από άνδρα

Ηλίας Λογοθέτης (Μυρρίνη), Κώστας Ντάσσης, Δημήτρης Καταλειφός,  Δημήτρης Πετράτος, Λευτέρης Βογιατζής, Αλέξης Σταυράκης (Κλεονίκη)

Ηλίας Λογοθέτης (Μυρρίνη), Κώστας Ντάσσης, Δημήτρης Καταλειφός, Δημήτρης Πετράτος, Λευτέρης Βογιατζής, Αλέξης Σταυράκης (Κλεονίκη)

Η περίφημη αριστοφανική Λυσιστράτη ενσαρκωμένη από άνδρα. Πρόκληση για τον ηθοποιό. Πρόκληση για τον θεατή. Πώς εισχωρεί στο θηλυκό σαρκίο και τον δυναμικό ψυχισμό της ηρωίδας του Αριστοφάνη ο άνδρας ερμηνευτής χωρίς να γελοιοποιούν τόσο ο ρόλος όσο και ο ίδιος; Πώς διατηρείται, με άλλα λόγια, η πολύ λεπτή ισορροπία, ώστε να αποφεύγεται η πρόκληση για την πρόκληση και η παραμορφωτική αίσθηση της παρενδυσίας που υπονομεύει και τορπιλίζει τη θηλυκή φύση της αγέραστης αριστοφανικής ηρωίδας; Συγχρόνως, γιατί η ηρωίδα, κραταιό σύμβολο της γυναικείας χειραφέτησης, πέφτει από ένα σημείο και μετά, συστηματικά, στα ανδρικά «χέρια»;

Την αρχή έκανε ο Σπύρος Ευαγγελάτος, το 1976, δίνοντας μια παραδειγματική σκηνική απάντηση. Η παράσταση της «Λυσιστράτης» του, που άφησε εποχή, είχε επικεφαλής στον ομώνυμο ρόλο έναν εκπληκτικό Λευτέρη Βογιατζή. Εκτοτε, έως σήμερα που ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου θα αναμετρηθεί με τον κορυφαίο αριστοφανικό γυναικείο ρόλο, έχουν δοκιμαστεί αρκετοί άνδρες ηθοποιοί κάτω από τις πυκνές πτυχώσεις του φόρεματός του. Ανάμεσά τους, ξεχωριστή η περίπτωση του Λάκη Λαζόπουλου το 1986. Ο Θύμιος Καρακατσάνης αποπειράθηκε να «ντυθεί» Λυσιστράτη με γκροτέσκο τρόπο δυο φορές, το 1993 αλλά και το 2009. Ενδιαμέσως, το 2002, υπήρξε η εντυπωσιακή νταρντάνα Λυσιστράτη του Γιάννη Μπέζου, με το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

  • Λάκης Λαζόπουλος: Τόλμησα να κόψω το μουστάκι μου

Ο ρόλος της Λυσιστράτης το 1986, σε διδασκαλία Ανδρέα Βουτσινά, υπήρξε «σταθμός» στην καριέρα του Λάκη Λαζόπουλου. Και το ισχυρό έναυσμα για μια νέα πορεία. «Η Λυσιστράτη ήταν μια υπέρβαση», αποκαλύπτει σήμερα. «Ηταν η πρώτη πολύ μεγάλη επιτυχία μου εκτός επιθεώρησης. Αλλά και η πρώτη φορά που τόλμησα να κόψω το μουστάκι -το πρώτο σύμβολο του ανδρισμού που παραχωρούσα απέναντι στη γυναίκα. Εκανα θυσίες για να γίνω γυναίκα. Αλλά χωρίς ρίσκο η τέχνη δεν μ’ ενδιαφέρει».

Η Λυσιστράτη ήτανε επιπλέον το «πάτημα» που του έδωσε «το θάρρος», όπως λέει, για να υποδυθεί αργότερα τη μάνα στους «Δέκα Μικρούς Μήτσους». Δεν ήταν ωστόσο εύκολη διαδικασία να μπει στα «ρούχα» της. «Τα πόδια μου όταν ανέβαινα τη σκάλα του σκηνικού ήταν »κομμένα». Πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα. Μέσα σε ένα λεπτό, όμως, κατάφερνα να σταθώ στα πόδια και το μαρτύριο τελείωνε. Μάλιστα, πολλά βράδια κοιμόμουν μέσα στο σκηνικό γιατί φοβόμουν ότι μπορεί να μου το κλέψουν! Ουσιαστικά, αισθανόμουν σαν μια γυναίκα που κοιμάται σπίτι της και περιμένει τον άνδρα της την άλλη μέρα να γυρίσει».

Θεωρεί ότι έχει τον τρόπο να αποκτά «τη μνήμη ενός ρόλου». Ετσι, ξετύλιξε το «κουβάρι» της μνήμης της Λυσιστράτης. «Τη φαντάστηκα πώς ήταν από μικρή. Είδα ότι είχε μεγάλο στήθος, ένα βάρος που θα την έκανε να ντρέπεται και θα την ακολουθούσε αργότερα…».

Το να μπει άνδρας ηθοποιός στο πετσί μιας γυναίκας θεωρεί ότι «είναι ένας προσωπικός πόλεμος, στον οποίο καθένας έχει τα δικά του πυρομαχικά. Δεν απαιτούνται, όμως, ειδικά προσόντα». Τον ίδιο τον βοήθησε να τα βγάλει πέρα η μακριά πλεξούδα που φορούσε κάτω από το μαντίλι. «Θυμάμαι όταν πρωτοανέβηκα στη σκηνή, στην πρεμιέρα στον Λυκαβηττό, και ξαφνικά σε μία κίνηση αντίκρισα την κοτσίδα. Από τη μια μεριά μού έδινε δύναμη σαν να ήταν ένα καμουτσίκι. Από την άλλη, την έβλεπα και τρόμαζα. Με την κοτσίδα αισθάνθηκα να εκφράζεται η διττή γυναικεία ψυχολογία, που από τη μια τρομάζει με το παραμικρό και από την άλλη έχει τη δύναμη να κάνει ό,τι αδυνατεί ένας άνδρας».

Η παράσταση ήταν για τον ίδιο «μια συγκλονιστική εμπειρία» για έναν επιπρόσθετο λόγο. «Ηταν η πρώτη φορά που προσπαθούσα να κατανοήσω την ψυχολογία μιας γυναίκας», λέει. «Οταν ερμηνεύεις μια γυναίκα και είσαι άνδρας ηθοποιός, το μόνο πράγμα που μπορείς να μεταφέρεις», τονίζει, «είναι η ψυχολογία. Αν η ψυχολογία την ώρα που παίζεις υπενθυμίζει στο κοινό ότι είσαι και άνδρας, τότε προκύπτει ο τραβεστισμός».

Ο Λαζόπουλος δεν έχει ακόμη κλείσει τους «λογαριασμούς» του με τον ρόλο. Συζητά με το συνθέτη της παράστασης του ’86, τον Σταμάτη Κραουνάκη, ένα νέο ανέβασμα της «Λυσιστράτης». «Θα ήθελα και να την υποδυθώ αλλά και να τη σκηνοθετήσω. Εχω ιδέες για να την πάω πλέον κάπου αλλού. Νομίζω ότι σήμερα έχω την ωριμότητα και την ηρεμία να παίξω αυτούς τους ρόλους. Το ’86 ήμουν πολύ νέος και σε μία πολύ ειδική συγκυρία. Ηταν η κόντρα Βουγιουκλάκη/Λυσιστράτη-Λαζόπουλος/Λυσιστράτη. Είχε όμως μεγάλο ενδιάφερον».

  • Βασίλης Χαραλαμπόπουλος: Είμαι γυναίκα με σεμνότητα

Φέτος ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, γερή στόφα κωμικού ηθοποιού, υποδύεται τον πρώτο γυναικείο ρόλο της καριέρας του. Τη Λυσιστράτη, στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, που σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας και κατέρχεται στην Επίδαυρο στις 16 και 17 του μήνα. «Είναι η πρώτη φορά που προσπαθώ να μπω σε μια γυναικεία ψυχολογία και νοοτροπία, την οποία δεν είχα σκεφτεί ποτέ. Είναι δύσκολο», παραδέχεται. «Ισως το δυσκολότερο πράγμα που έκανα ποτέ στη σκηνή. Αγγίζω, όμως, το γυναικείο φύλο με μεγάλη σεμνότητα».

Οπως ξεκαθαρίζει ο ηθοποιός, η Λυσιστράτη ενσαρκώνεται από άνδρα «όχι γιατί θέλουμε να κοροϊδέψουμε τη γυναίκα, αλλά για να δείξουμε ότι ο άνδρας μπορεί να καταλάβει τη γυναίκα. Επιθυμούμε στην παράσταση τη συμμαχία και τη συμφιλίωση των δύο φύλων. Ο Αριστοφάνης μάς δείχνει ότι οι άνδρες τα κάναμε μαντάρα. Και βάζει τις γυναίκες να δώσουν τη λύση για τον πόλεμο, απέχοντας από τον έρωτα. Είναι η πρώτη φορά που δίνει τα ηνία στα θηλυκά».

Ενας επιπλέον λόγος που αποφάσισε το επιτελείο της πρώτης Κρατικής Σκηνής να παριστάνουν άνδρες τις γυναίκες «ειδικά σήμερα», είναι ότι «οι γυναίκες έχουνε γίνει πιο… άνδρες από όσο χρειάζεται», παρατηρεί ο Χαραλαμπόπουλος. «Με την ισότητα η γυναίκα έχασε τα θηλυκά χαρακτηριστικά της. Λειτουργεί λίγο σαν άνδρας. Σήμερα οι άνδρες είναι αυτοί που κλαίνε!», διαπιστώνει.

«Δεν ξέρω αν η εκδοχή μας θα αρέσει. Αλλά οι θεατές θα δουν από το Εθνικό ένα διαφορετικό Αριστοφάνη, που σίγουρα δεν προσβάλλει την αισθητική τους. Υπάρχει ένα δέσιμο της κωμωδίας με ουσιαστικά ζητήματα, όπως η σχέση άνδρα-γυναίκας, μέσα από μια σύγχρονη οπτική».

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος παραδέχεται ότι μάλλον είναι «φύσει αλλά και θέσει κωμικός ηθοποιός. Από εκεί και πέρα, δεν είναι αυτοσκοπός να κάνω τον κόσμο να γελάει», λέει. «Αυτοσκοπός μου είναι να μπορώ να παίζω με όλη την γκάμα των συναισθημάτων του ηθοποιού. Γιατί η κωμωδία βασίζεται σε μια αλήθεια. Κι εγώ πατώ τα χώματά της μέσα από τη δική μου αλήθεια».

  • Σπύρος Ευαγγελάτος: «Ηθελα να θυμηθούμε τα μπουλούκια»

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος ήταν ο πρώτος στην ιστορία του σύγχρονου μεταπολιτευτικού θεάτρου, από τις αρχές του αιώνα, που ανέβασε τη Λυσιστράτη με άνδρες. Ανέθεσε το 1976 τον ομώνυμο ρόλο στον Λευτέρη Βογιατζή. Κλεονίκη ήταν ο γενειοφόρος Αλέξης Σταυράκης. Απολαυστική Μυρρίνη ο Ηλίας Λογοθέτης και Κινησίας ο Νίκος Μπουσδούκος. Στον θίασο και οι Δημήτρης Καταλειφός, Δημήτρης Πιατάς, Κώστας Μπασσης. Εκλεκτή παρέα.

Η παράσταση στο Ηρώδειο αναδείχθηκε καλλιτεχνικό γεγονός του καλοκαιριού. «Η υποδοχή ήταν ενθουσιώδης», θυμάται ο σκηνοθέτης. «Ηταν πολύ πειστικό όλο το εγχείρημα». Κι ενώ είχαν προγραμματιστεί 3 παραστάσεις, λόγω της κοσμοσυρροής προστέθηκαν άλλες τέσσερις. Εν συνεχεία, η παράσταση μεταφέρθηκε στην ταράτσα του «Καλουτά», όπου συνέχισε εξίσου θεαματικά όλο το καλοκαίρι. Πέρασαν τρία χρόνια, και ο Ευαγγελάτος επανέλαβε την παράσταση το 1979 σε περιοδεία.

Η ιδέα του ανδρικού θιάσου δεν ανακαλούσε τα αρχαία πρότυπα. Αλλά το «πώς πρωτοέγινε γνωστός ο Αριστοφάνης στη νεότερη Ελλάδα», όπως λέει ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Με άλλα λόγια, τις παραστάσεις μπουλουκιών, στις αρχές του 20ού αιώνα, με ερμηνευτές ηθοποιούς «τρίτου φύλου», όπως ο περίφημος σκανδαλοθήρας αστέρας της δεκαετίας του ’30 Μάριος Ροτζάιρον. Οι λαϊκοί αυτοί θίασοι έπαιζαν τον Αριστοφάνη μόνο με άνδρες και αποκλειστικά για άνδρες. Η είσοδος σε κυρίες απαγορευόταν. «Κάναμε λοιπόν μια φανταστική αναπαράσταση, με μια διάσταση χιουμοριστική, δεδομένου του ότι διαρκώς φαινόταν ότι υποδύεται άνδρας τη γυναίκα. Δεν αντιγράψαμε, όμως, ούτε κοροϊδεύαμε κάτι», ξεκαθαρίζει ο σκηνοθέτης. «Γιατί, στις περιπτώσεις που ένας άνδρας παίζει γυναικείο ρόλο, το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέξεις είναι να μη γίνει παρωδία. Κι έπειτα, να παίζουνε οι άνδρες κατά το δυνατό φυσικά. Να μη θέλουν να προκαλέσουν το γέλιο μέσα απ’ το γεγονός ότι υποδύονται γυναίκα. Αλλωστε όλα τα αρχαία δράματα γραφτήκανε για να παιχτούνε από άνδρες ηθοποιούς -και η Αντιγόνη και η Ηλέκτρα και η Κλυταιμνήστρα».

  • Λευτέρης Βογιατζής: Λέγανε ότι μοιάζω στη Βασιλειάδου

«Είχα δουλέψει με τρομερό κέφι», θυμάται ο Λευτέρης Βογιατζής για τη Λυσιστράτη του, την οποία υποδύθηκε το 1976 φορώντας ένα εκπληκτικό καπέλο-φρουτοσαλάτα. Φορτωμένο μπανάνες και τροπικά φρούτα. «Σαν αυτά που φόραγε η Κάρμεν Μιράντα», λέει. «Διασκέδαζα τρομερά τη σκηνή του λόγου της Λυσιστράτης, τότε που μέσα στα νεύρα μου πέταγα το τρομερό καπέλο με τις μπανάνες και εμφανιζόμουν με τα κοντοκουρεμένα μαλλιά. Κι αυτό είχε τρομερό ενδιαφέρον».

Αργότερα, στην επανάληψη του 1979, το καπέλο «αστικοποιήθηκε». Εγινε ένα τεράστιο πλατύγυρο, «σαν αυτά των κυριών στις ιπποδρομίες του Ασκοτ». Για το φόρεμά του σχολιάζει: «Ηταν υπέροχο, με κόψιμο αυστηρό και μια ιδέα ποδιάς».

«Κάποιοι λέγανε ότι μοιάζω με τη Γεωργία Βασιλειάδου. Φανταστείτε! Ομολογώ ότι αυτό που κάναμε εκείνη την εποχή με τον Ευαγγελάτο ήταν πολύ ενδιαφέρον. Δεν ήταν πολλές οι πρόβες μας, παρ’ όλ’ αυτά το αποτέλεσμα είχε κάτι το έντονο. Γενικά, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Ο κόσμος γέλαγε πάρα πολύ, χωρίς εμείς να κάνουμε αστεία».

Ο Λευτέρης Βογιατζής απέφυγε τις «κακοτοπιές» της ερμηνείας γυναικείου ρόλου από άνδρα, γιατί «κατ’ αρχάς δεν τον ερμήνευσα ούτε σαν γυναίκα ούτε φανατικά σαν άνδρας. Επίτηδες. Επαιξα έτσι όπως ήμουνα εγώ. Απολύτως φυσιολογικά».

Στις γενικές δοκιμές ήταν παρών ο μεταφραστής της «Λυσιστράτης», Κώστας Ταχτσής, παρέα με τον Ιόλα. «Ο Ταχτσής με εφοδίαζε διαρκώς με σημειωματάκια για να αλλάξω πότε τη μια λέξη, πότε την άλλη. Αργότερα έκανε το ίδιο και στην περιοδεία μας στο Ισραήλ».

Ο Βογιατζής θυμάται την «ανέλπιστη επιτυχία» και τις επιπλέον παραστάσεις, που αναπάντεχα προστέθηκαν. «Το τραβηχτικό στην παράσταση ήταν ότι ξαφνικά παιζόταν η «Λυσιστράτη» με άνδρες. Αλλά και η ίδια η παράσταση είχε μεγάλο ενδιαφέρον και ζωντάνια».

Θυμάται λεπτομέρειες ακόμη κι από το κοινό: «Είχε έρθει ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ μαζί με τον Γιώργο Λεωτσάκο. Από τη μια μεριά ο Ρίχτερ γέλαγε, από την άλλη έπαιζε διαρκώς πιάνο με τα χέρια του πάνω στο πρόγραμμα της παράστασης. Σαν να έκανε ασκήσεις πιανιστικές. Τον παρατηρούσα και σκεφτόμουν πως μπορεί να μην έπαυε ποτέ να ασκείται».

Στις αναμνήσεις του υπάρχει χώρος και για την περίοδο της κατ’ οίκον μελέτης του ρόλου. «Δούλεψα τη Λυσιστράτη το καλοκαίρι στο ρετιρέ μου στην Αθανασίου Διάκου με κλειστά παντζούρια. Και πάντα, μια συγκεκριμένη ώρα, εμφανιζόταν μια κυρία στο απέναντι ρετιρέ και πότιζε τα λουλούδια της. Τότε εγώ, επίτηδες, πίσω από τα παντζούρια, της διάβαζα το μονόλογο της Λυσιστράτης. Εκείνη δεν ήξερε ποιος το έκανε. Εμενε με το ποτιστήρι στον αέρα έντρομη. Κι εγώ διασκέδαζα!»

Προφητική Λυσιστράτη των δύο φύλων

  • Οι γυναίκες είναι ντυμένες ασπρόμαυρα και οι άντρες σκαρφαλωμένοι σε τακούνια επιχειρούν ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 4 Iουλίου 2010
  • Αυτή η πόλη είναι ερημωμένη. Σε μια διάσταση ονειρική. Οι αποχρώσεις του λευκού κυριαρχούν. Είναι η σκόνη μετά τον βομβαρδισμό που έπνιξε όλη την ατμόσφαιρα. Μια διασταύρωση δρόμων συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μας. Επιπλα, ένα περιπολικό, μια αναπηρική καρέκλα, δεκάδες αντικείμενα σχηματίζουν ένα οδόφραγμα σε αυτό το παραιτημένο τοπίο που μοιάζει να το πλάκωσε το τσιμέντο.

Αρχηγός όλων αυτών που κυκλοφορούν σαν να είναι χτυπημένοι από κάποιον εφιάλτη, είναι η Λυσιστράτη, η ηρωίδα του Αριστοφάνη που το 411 π. Χ. με το εύρημα της σεξουαλικής απεργίας και τη γυναικεία εξυπνάδα βρήκε τη λύση για τη συμφιλίωση. Τώρα δίνει το στίγμα της στη σημερινή Ελλάδα. Μια παράσταση για τον έρωτα και τον πόλεμο, τον πόλεμο ανάμεσα στα δύο φύλα, τη φθορά των σχέσεων και τη διαφθορά των ανθρώπων. Σε αυτή τη θολή άσπρη πόλη που έστησε ο Μανώλης Παντελιδάκης, η Ελένη Μανωλοπούλου έβαλε τους ήρωες να κυκλοφορούν με πολύχρωμα κοστούμια φτιαγμένα από συνδυασμούς στηθόδεσμων. Τρεις χιλιάδες κομμάτια χρειάστηκαν γι’ αυτό τον σκοπό και πολλά ακροβατικά για να «σκαρφαλώσουν» οι άντρες ηθοποιοί στα τακούνια, επιχειρώντας ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση και το σώμα.

Οσο για τις γυναίκες, αυτές ντυμένες ασπρόμαυρα κινούνται στο επίπεδο της επιθυμίας. «Μοιάζουν με γυναίκες φετίχ».

Είναι η ματιά του Γιάννη Κακλέα, ο οποίος μετά από 30 χρόνια δουλειάς που έφερε σε πολλά άνω κάνω το θέατρο -ειδικά τη δεκαετία του ’80- με το ανατρεπτικό του βλέμμα, κάνει το… ντεμπούτο του στην Επίδαυρο (16 και 17 Ιουλίου), με Λυσιστράτη τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.

  • Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
  • Δεν θέλω επ’ ουδενί να κοροϊδέψω τη γυναίκα

«Δεν μπορούμε να πείσουμε ότι είμαστε γυναίκες όσοι παίζουμε τους ρόλους αυτούς. Το στοίχημα είναι να μη φαίνεται ότι σατιρίζουμε και κοροϊδεύουμε τις ηρωίδες. Από παραστάσεις που είδα στο παρελθόν θυμάμαι πως οι περισσότερες έμεναν στην κωμική πλευρά της. Υπάρχουν ωστόσο πράγματα που λέει η Λυσιστράτη και οι φιλενάδες της, τα οποία είναι πάνω από το γέλιο. Εχουν βάθος».

Εχει έρθει βιαστικός ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο καφέ του Εθνικού Θεάτρου και ορεξάτος για τσιγάρο που δεν μπορεί να καπνίσει, αφού απαγορεύεται. «Τότε φέρε ένα χυμό καλύτερα» λέει ευγενικά στον σερβιτόρο, αν και η όρεξή του τραβάει καφεδάκι.

  • Ψηλοτάκουνα

Τι τον δυσκόλεψε περισσότερο στη «Λυσιστράτη»; Ο γυναικείος εξοπλισμός, απαντά. Κι αν με τα γυναικεία ρούχα τα κατάφερε, με τα παπούτσια παιδεύτηκε αρκετά. «Πρώτα ήθελα να βρω την κίνηση. Πώς περπατάτε οι γυναίκες. Δεν σημαίνει ότι άρχισα να τις προσέχω περισσότερο. Ετσι κι αλλιώς, στη φύση του άντρα από την ώρα που αισθανόμαστε τον ερωτισμό, εκεί γύρω στην εφηβεία, δεν περνάει στιγμή που να μην παρατηρούμε τις γυναίκες. Φορώντας τα ψηλά τακούνια όμως συνειδητοποίησα πόσο σωστό είναι αυτό που λένε γι’ αυτές: «Μπρος στα κάλλη τι ’ναι ο πόνος». Πόσα περνάνε για να φορέσουν τα τακούνια, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να είναι άνετα σε καμία γυναίκα. Επίσης κατάλαβα γιατί μερικές φορές κουβαλούν μαζί τους κι ένα δεύτερο ζευγάρι».

«Επ’ ουδενί δεν θέλω να κοροϊδέψω τη γυναίκα με αυτή την παράσταση» επαναλαμβάνει πολλές φορές, και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι το άγχος του. «Σεμνά προσπαθώ να αγγίξω την ηρωίδα ή να την σατιρίσω».

Μια φωτογραφία από τις πρόβες μου θύμισε τον γκέι κομμωτή που έπαιζε στους «Μήτσους» του Λ. Λαζόπουλου: «Ολοι οι γυναικείοι ρόλοι της παράστασης που ερμηνεύονται από άντρες ηθοποιούς δεν μοιάζουν με επιθεωρησιακούς χαρακτήρες. Δεν είναι παρωδία αλλά επίκληση του θηλυκού στοιχείου» απαντάει ευγενικά.

Οι μεταμφιέσεις του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, για να λέμε την αλήθεια, είναι πάντα έξυπνες και πετυχημένες. «Μετά από τόσα χρόνια αισθάνομαι πως οι Απόκριες δεν υπάρχουν για μένα. Αυτή η χαρά της μεταμφίεσης, του τι θα φορέσεις. Από τη στιγμή που μπήκα σε αυτή τη δουλειά συνειδητοποίησα ότι γιορτάζω τις Απόκριες όλη μου τη ζωή. Ντύνομαι με ένα άλλο κοστούμι, ενός άλλου χαρακτήρα, ενός ρόλου. Νομίζω πως η πιο βαρετή γιορτή για έναν ηθοποιό είναι οι Απόκριες».

  • Αγαπημένοι ηθοποιοί

Από τεσσάρων χρόνων δήλωνε στους γονείς του ότι θα γίνει ηθοποιός, στο Αίγιο που γεννήθηκε. Στηνόταν μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση για να δει τις ίδιες ελληνικές ταινίες που θαύμαζε, με τους αγαπημένους του παλιούς ηθοποιούς. Στην εφηβεία βρήκε την ευκαιρία να παίξει έναν ήρωα του Δ. Ψαθά, σε ένα μαθητικό διήμερο. «Εκεί το μικρόβιο ρίζωσε σαν ίωση μέσα μου».

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών το 1988 και τελειώνοντας το 1992, συμμετείχε στο «Καμπαρέ στόρι», μια μουσικοχορευτική παράσταση του Βαγγέλη Σειληνού. Συνεργάστηκε στον «Μορμόλη» με την Ξένια Καλογεροπούλου, στη Μεγάλη Πόρτα έπαιξε στις «Υπηρέτριες» του Γκολντόνι σε σκηνοθεσία Θ. Μοσχόπουλου, με τον Γρηγόρη Βαλτινό στη συνέχεια και ύστερα συζητήθηκαν οι ρόλοι του στην ομάδα «Δράσις». Κυρίως του Ισπανού στο «Μόλις χώρισα» που τον καθιέρωσε πριν κλέψει τις τηλεοπτικές καρδιές στο «Είσαι το ταίρι μου».

«Μικροί λέμε θα γίνω διάσημος, θα βγάλω λεφτά. Στη σχολή συνειδητοποιείς ότι αυτά είναι τα τελευταία που σκέφτεσαι. Στην πορεία διαπιστώνεις ότι ποτέ δεν υπάρχει τέλος στη μάθηση. Ο ηθοποιός που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα, είναι στο τέλος του».

  • Η πρώτη επιτυχία φέρνει το άγχος των επιλογών

Δεκαοκτώ χρόνια ηθοποιός διαπιστώνει κάθε χρόνο πόσο δονκιχωτικά κυνηγάει την επιτυχία. «Στη σχολή παίζεις μεγάλους ρόλους και μόλις βγεις στη ζωή κυνηγάς μέσα από οντισιόν τους μικρούς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δουλεύεις σκληρά και να κυνηγάς την ευκαιρία. Οταν όμως κάνεις επιτυχίες αρχίζει το άγχος των επιλογών. Να μην παρεκκλίνεις από τις αρχές σου. Να μην κάνεις ρόλους μανιέρα».

Συχνά του λένε ότι έχει τη στόφα του παλιού κωμικού. Του αρέσει, το παραδέχεται. Ειδικά όταν του επισημαίνουν ότι έχει τη συστολή και την ευγένεια του Ντίνου Ηλιόπουλου. «Ηταν από τους αγαπημένους μου, μαζί με τον Θανάση Βέγγο και τον Κώστα Βουτσά. Μπορεί να θεωρούμαι κωμικός ηθοποιός και είναι τιμητικό να μου το λένε, αλλά μου αρέσει να δοκιμάζω και άλλα πράγματα. Προσπαθώ ό, τι κάνω να μοιάζει αληθινό. Μοιάζει κοινότοπο, αλλά έτσι είναι. Προτιμώ να γελάσει ο άλλος με τα βάσανα που θα περνάω, το δράμα μου, παρά με χαζομάρες. Παίζει ρόλο πώς φιλτράρονται όλα μέσα μας. Πού έχουμε βάλει τα όριά μας στο χιούμορ. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ο εξαναγκασμός στο γέλιο». Θέατρο, τηλεόραση, σινεμά, διαφημίσεις. «Τηλεόραση πάντως, σε κανονική σειρά, παίζω ανά τρία χρόνια. Οι επαναλήψεις δημιουργούν τέτοιες εντυπώσεις. Δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα με πίεση ή αν κάτι δεν ισορροπεί μέσα μου». Στη διαφήμιση, για παράδειγμα, του αρέσει να κάνει ρόλους. «Δεν μπορώ να βγω και να πω είμαι ο Β. Χαραλαμπόπουλος, αγοράστε αυτό. Θέλω καλό σενάριο και μια ιστορία. Σαν μικρού μήκους ταινία».

Γράφει και ο ίδιος. Από 20 χρόνων. Οι άλλοι βέβαια το έμαθαν στα 37 του όταν παρουσίασε το πρώτο του σενάριο, το «Big Bang», για το σινεμά. «Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος. Οπως το μοντάζ. Είναι το χόμπι μου. Αυτό με βοήθησε στη συγγραφή του σεναρίου». Τον Σεπτέμβριο σαρανταρίζει. Κανένα άγχος, θα το σκεφτεί τότε. «Είμαι ευτυχισμένος με ό, τι έχω κάνει ώς τώρα. Με ενδιαφέρει ότι επικοινωνώ με τον κόσμο. Οτι ζω το ταξίδι που ονειρεύτηκα από παιδί. Ξέρεις, όταν περνάνε τα χρόνια μεταξύ μας οι ηθοποιοί δεν λέμε “θυμάσαι εκείνη την επιτυχία;”. Οταν βρισκόμαστε, μας ενώνουν η εγωπάθεια, τα βιώματα: “θυμάσαι ρε τι τραβήξαμε σε εκείνο το γύρισμα; Τι ταλαιπωρίες;».

  • Γιάννης Κακλέας
  • Η παράσταση δεν είναι drag show, αλλά ούτε και Δελφινάριο

Η «Λυσιστράτη» που θυμάται ακόμη είναι εκείνη που ανέβασε πολλά χρόνια πριν ο Σπύρος Ευαγγελάτος με τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Ηλία Λογοθέτη. Στο ντεμπούτο του στην Επίδαυρο πάντως, ο Γιάννης Κακλέας ανεβάζει τη δική του Λυσιστράτη, κάνοντας ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Και το γυναικείο σώμα όπως και το μυαλό που προσπαθούμε να αντιγράψουμε και να το καταλάβουμε.

Στην παράσταση οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες ηθοποιούς, όχι με σκοπό να την ειρωνευτούν, αλλά «ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Είναι ένα ταξίδι προς τη γυναίκα ώστε να καταλάβουν και να συμπληρώσουν το άλλο μισό. Η παράσταση βασίζεται στη σκέψη του Αριστοφάνη για το ανδρόγυνο, όπως διατυπώνεται στο Συμπόσιο του Πλάτωνα. Η ιστορία του Αριστοφάνη στο Συμπόσιο του Πλάτωνα μας παραπέμπει σε μια θεμελιακή έλλειψη του ανθρώπινου είδους. Ο καθένας μας είναι το μισό ενός όντος που αρχικά ήταν τέλειο και ολοκληρωμένο. Η νοσταλγία της ενότητας μας κάνει να νιώθουμε την έλλειψη του άλλου μας μισού.

Οι γυναίκες εμφανίζονται στο έργο στα χορικά που έγιναν δρώμενα, και εκεί παρουσιάζεται η αληθινή γυναικεία φύση με την αυθεντική γυναικεία συμπεριφορά. «Συγκρίνουμε μια προσέγγιση της γυναίκας, αλλά ταυτόχρονα και την ίδια τη γυναίκα. Παίζουμε και γελάμε με τη γυναικεία φύση όσο παίζει και ο Αριστοφάνης με αυτό. Δεν είναι δηλαδή drag show η παράσταση όπου θέλουμε να ειρωνευτούμε τη γυναικεία προσωπικότητα».

Η δική του «Λυσιστράτη» έχει να κάνει με το τώρα. Ενα σύγχρονο ζευγάρι που βιώνει τη ρήξη, τη σύγκρουση και τον έρωτα. Περισσότερα δεν αποκαλύπτει ο Γ. Κακλέας γιατί θα χαλάσει το εύρημα της παράστασή του. «Οι νέες προτάσεις γύρω από τον Αριστοφάνη είναι αρκετά αμήχανες. Χρησιμοποιούν μια τον μεσοπόλεμο ή το 1930, έχουν όμως και τον Σάκη Ρουβά για άλλοθι. Αυτό το θεωρώ σιχαμερό. Δεν δέχομαι ότι ο Αριστοφάνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για να σατιρίσουμε με επιθεωρησιακά στοιχεία. Μπορεί να γελάει ο κόσμος αν μιλάμε για τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου ή οποιονδήποτε άλλο, αλλά δεν μου ταιριάζει ως γούστο παράστασης. Αυτό δεν είναι Αριστοφάνης αλλά Δελφινάριο».

Πρώτη σκηνοθεσία στην Επίδαυρο δεν είναι κάπως αργά; «Μα πριν τον Χουβαρδά δεν με είχαν φωνάξει ούτε στο Εθνικό Θέατρο. Πάντως, δεν έχω αγωνία με τη γενική έννοια του όρου. Εχω μια γλυκιά περιέργεια. Πώς θα ενωθεί το ενεργειακό τοπίο της Επιδαύρου με την πρόταση της παράστασης. Προσμονή θα το χαρακτήριζα. Δεν έχω να παλέψω με την Επίδαυρο».

Πρόβολος ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στη Λυσιστράτη

Πολλά είναι τα «μαγειρέματα» για την καλοκαιρινή θεατρική σεζόν, αλλά αυτή η… συνταγή που φτιάχνει για το Εθνικό Θέατρο και την Επίδαυρο ο Γιάννης Κακλέας είναι όντως η πιο ανατρεπτική. Γιατί πέρα του ότι έκλεισε για τον ρόλο της Λυσιστράτης του τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, συνεχίζει τις εκπλήξεις στη διανομή της φιλόδοξης παράστασης…

Πρόβολος ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στη Λυσιστράτη

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες μας, «έκλεισε» για τον ρόλο της Μυρίνης την Ελένη Κοκκίδου, για τον ρόλο του Πρόβολου τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, ενώ γι’ αυτόν της Κλεονίκης «έκλεισε» τον Γιώργο Χρυσοστόμου. Κινησία θα παίξει ο Μάκης Παπαδημητρίου και Λαμπιτώ ο Λαέρτης Μαλκότσης!

Πρόβολος ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στη Λυσιστράτη

Μαζί τους θα δούμε την Ιφιγένεια Αστεριάδη, τη Φαίη Κοκκινοπούλου, τον Γιώργο Παπαγεωργίου, τον Νίκο Καρδώνη, τη Μαρία Τσιμά, την Κατερίνα Λυπηρίδου, την Αθηνά Αϊδίνη κ.ά.

Η «Λυσιστράτη» θα παρουσιαστεί στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στις 16, 17 Ιουλίου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, σκηνικά Μανόλη Παντελιδάκη, κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου και σε μουσική Σπύρου Γασπαράτου.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 08/03/2010

Μόνον άντρες

Μόνον άντρες θα παίζουν στη «Λυσιστράτη» που πρόκειται να ανεβάσει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο ο Γιάννης Κακλέας.

Γ. Κακλέας
Γ. Κακλέας

Ο σκηνοθέτης, που επιλέχτηκε από τον Γιάννη Χουβαρδά για να υπογράφει τη δεύτερη θερινή παραγωγή του Εθνικού μας Θεάτρου -την πρώτη θα την υπογράψει ο ίδιος, όπως πρώτοι γράψαμε, και θα είναι ο «Ορέστης» του Ευριπίδη- θέλει να ανεβάσει την πασίγνωστη αριστοφανική κωμωδία με ανδρικό θίασο, όπως ακριβώς γινόταν και στην αρχαιότητα. Πολύ ενδιαφέρον και φιλόδοξο το στοίχημα. Αναμένουμε λοιπόν!

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Παραμένω στο θέμα της ανδρικής «Λυσιστράτης» που έχει στα σκαριά ο Γιάννης Κακλέας, για να σας αποκαλύψω ότι στον ομώνυμο ρόλο πρόκειται να δούμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Ο ηθοποιός πήγε και το περασμένο καλοκαίρι στην Επίδαυρο αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις με τον Ευελπίδη του στους «Ορνιθες» που ανέβασε ο Σωτήρης Χατζάκης. Αναμένουμε τώρα να τον δούμε να σαρώνει το αργολικό θέατρο ως Λυσιστράτη πια.

Χρ. Λιακόπουλος

Χρήστος Λιακόπουλος

Ο Χρήστος Λιακόπουλος, που είχε εμφανιστεί ολόγυμνος στο μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», πρόκειται να μείνει και πάλι ολόγυμνος στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός, που ετοιμάζεται να ανεβάσει τη «Σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός» του Οσκαρ Ουάιλντ, τον θέλει να εμφανίζεται όπως τον γέννησε η μητέρα του στην έναρξη της παράστασης, όπου θα κρατάει τον ρόλο του Τζακ Κέρνεστ. Ο ηθοποιός μπορεί να έχει ήδη την εμπειρία τού να βρίσκεται κανείς ολόγυμνος στη σκηνή, αλλά τώρα δεν θα γδύνεται μαζί με όλο τον θίασο όπως στο «Πόρτα» και το μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», αλλά μόνος του και σε μικρότερο θέατρο, σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Είναι μια θυσία για την τέχνη και αυτή!

Μια και ο λόγος για τη δουλειά αυτή που είναι στα σκαριά, να ενημερώσω και για τον υπόλοιπο θίασο που θα στηρίξει το ανέβασμα του έργου του Ουάιλντ. Στην παράσταση αυτή, λοιπόν, θα δούμε τους Καίτη Ιμπροχώρη, Τέτη Σχοινάκη, Ισμήνη Καλέση, Γιώργο Μάζη, Στέφανο Κακαβούλη.

Φθινοπωρινή ιστορία

Καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία γνωρίζει η «Φθινοπωρινή ιστορία» στο θέατρο «Αλμα». Γι αυτό και η θιασάρχισσα, αλλά και πρωταγωνίστρια της παράστασης Κατερίνα Μαραγκού αποφάσισε ήδη να την πάει και του χρόνου, με τη σύμφωνη φυσικά γνώμη του κύριου Γιώργου Μιχαλακόπουλου που έχει την ευθύνη του ανδρικού ρόλου του έργου του Αλεξέι Αρμπούζοφ. Η εκδίκηση του καλού, να το πω αυτό;

Σημεία των καιρών. Μπορεί η επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» να μη φέρνει κόσμο στο ταμεία του «Αλίκη» -γι αυτό και αποφασίστηκε να κατέβει μετά τις γιορτές-, το ίδιο όμως ταμείο σπάει για το παιδικό μιούζικαλ «Μazoo and the zoo». Και στις τέσσερις παραστάσεις που δίνονται κάθε Σαββατοκύριακο, το θέατρο είναι γεμάτο και υπάρχει λίστα αναμονής! Σηκώνεις τα χέρια ψηλά ύστερα απ’ αυτό! Κανονικά!

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 04/12/2009

Βραδιές θεάτρου

«Ο κουρέας της Σεβίλης» από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης
  • Τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη θα φιλοξενήσει, τη Δευτέρα [13/7] και την Τρίτη [14/7], το «Βεάκειο». Ο Αριστοφάνης σ’ όλα του τα έργα κάνει πολιτική. Γκρεμιστής των «κακώς κειμένων» και δάσκαλος του σωστού. Αλλά στη «Λυσιστράτη (411 π.Χ.) ο σκοπός του (η ειρήνη) ξεπερνάει την ανάγκη του λαού για προκοπή και γίνεται ανάγκη για σωτηρία της πατρίδας. Η αθηναϊκή πολιτεία είχε άμεση ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος, γιατί αργά ή γρήγορα, θα τον έχανε – και μαζί με την Αθήνα θα χανόταν όλος ο έως τότε ελληνικός πολιτισμός. Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Θύμιος Καρακατσάνης. Moυσική: Γιάννης Μαρκόπουλος. Σκηνικά – Κοστούμια: Ρένα Γεωργιάδου. Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου. Παίζουν: Θύμιος Καρακατσάνης (Λυσιστράτη), Στάθης Ψάλτης (Κινησίας), Μιχάλης Μαρκάτης, Ελευθερία Ρήγου, Στάθης Κακαβάς, Χάρης Εμμανουήλ, κ.ά.
  • «Ο κουρέας της Σεβίλης» του Μπωμαρσαί, το πιο λαμπερό δείγμα του γαλλικού πνεύματος, θα παρουσιαστεί από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, τη Δευτέρα [13/7] στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς, ενώ την Τρίτη [14/7], θα παρουσιαστεί, στο Κηποθέατρο Παπάγου (Κορυτσάς 6η στάση), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Δήμου. Ενας ηλικιωμένος γιατρός, ονόματι Μπάρτολο, έχει ερωτευθεί την Ροζίνα, μια πολύ νέα και όμορφη κοπέλα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον νεαρό Κόμη Αλμαβίβα. Μέσα σ’ αυτή την απλή ιστορία εμπλέκεται και ο αθάνατος τύπος, προερχόμενος από το ιταλικό θέατρο, ο Φίγκαρο. Πρόσωπο που μπήκε όχι μόνο στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας αλλά ολόκληρου του κόσμου. Διευθύνει από την φαινομενικά ταπεινή θέση του ολόκληρη τη δράση. Μετάφραση : Ζάννα Αρμάου. Διασκευή – σκηνοθεσία : Θανάσης Θεολόγης. Σκηνικά – Κοστούμια : Αντώνης Χαλκιάς. Μουσική : Γιούρι Στούπελ. Χορογραφίες : Πέτρος Γάλλιας. Στίχοι : Γιάννης Καλατζόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης, Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου.
  • Ο Στέφαν Καέγκι μέλος της σκηνοθετικής ομάδας Rimini Protokoll, με έδρα το Βερολίνο, προτείνει ένα νέο είδος θεάτρου – ντοκουμέντου που βασίζεται στην έρευνα κοινωνικών και πολιτικών καταστάσεων. Τίτλος της παράστασης «Radio Muezzin», σήμερα και αύριο στην Πειραιώς 260, Χώρος Δ.
  • «Καζιμίρ και Καρολίνα» στο Ηρώδειο (9μ.μ.). Ο Γιόχαν Σίμονς και o Πολ Κουκ αναδεικνύουν το λαϊκό ερωτικό δράμα του «ποιητή» Χόρβατ και τις οικουμενικές διαστάσεις της αιχμηρής κοινωνικής κριτικής του.