Category Archives: Λυσιστράτη

«Λυσιστράτη» βαρέων βαρών

Μπορεί πριν από τέσσερα χρόνια ο Θύμιος Καρακατσάνης να ξαναντύθηκε Λυσιστράτη, αλλά ένα είναι βέβαιο: ότι κάθε φορά είναι μια άλλη Λυσιστράτη! Και αυτό είναι το μεγαλείο του κορυφαίου μας αριστοφανικού ηθοποιού: «να βάζει στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό»! Η «Espresso» εξασφάλισε αποκλειστικές φωτογραφίες από τη νέα βερσιόν του Θύμιου Καρακατσάνη με τη συμμετοχή έξι σπουδαίων πρωταγωνιστών στη διανομή. Πρόκειται για τους Κώστα Βουτσά, που θα ερμηνεύσει τον ρόλο της Λαμπιτούς, τον Βασίλη Τσιβιλίκα, που θα υποδυθεί τη σέξι Μυρίνη, τη Βάσια Τριφύλλη (Κλεονίκη), τον Γιώργο Παρτσαλάκη (Κινησία) και τον Γιώργο Κωνσταντίνου (Πρόβουλο).
Πάνω στην καλλιτεχνική του ωριμότητα ο Θύμιος Καρακατσάνης μετουσίωσε την αττική κωμωδία σε θεατρική πράξη έχοντας πάντα κατά νου την ορχήστρα της Επιδαύρου. Εκεί που τον αποθέωσε το κοινό πάρα πολλές φορές σε αριστοφανική κωμωδία, αλλά αυτή τη φορά οι πόρτες δεν άνοιξαν.

Εργαλείο στη δουλειά των δημοφιλών αυτών θιασαρχών, η υπέροχη μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, που επικεντρώνεται στο μήνυμα του έργου, ένα μάθημα πατριωτισμού και ανθρωπιάς. Ενα θερμό κήρυγμα ειρήνης και αδέλφωσης των λαών.

Οι γυναίκες στο πλευρό της Λυσιστράτης. Το τερτίπι της για αποχή από τα κρεβάτια των ανδρών τους για να τους αναγκάσουν να σταματήσει ο πόλεμος τις ενθουσιάζει και κρατώντας τον όρκο που έδωσαν φέρνουν την ειρήνη στην πόλη της Αθήνας.

Οι παραστάσεις θα αρχίσουν από τον Βόλο στις 27 Ιουνίου, ενώ η επίσημη πρεμιέρα θα γίνει στις 29 του μήνα στο «Βεάκειο» του Πειραιά.

  • ESPRESSO, 7.6.2011
Advertisements

«Λυσιστράτη» χωρίς φρένο

Ηδημοφιλέστατη, κατά Γιάννη Κακλέα interactive «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον ομώνυμο γυναικείο ρόλο, παίρνει παράταση ζωής.

Είκοσι παραστάσεις, ξεκινώντας από 13 Οκτωβρίου, θα δώσουν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και η παρέα του

Είκοσι παραστάσεις, ξεκινώντας από 13 Οκτωβρίου, θα δώσουν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και η παρέα του

Η δυναμική που ανέπτυξε και η ζήτησή της όπου κι αν παίχτηκε έπεισαν τον Γιάννη Χουβαρδά, καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου, να τη «μετακομίσει» προσωρινά, για μόλις 20 παραστάσεις, στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Η αρχή θα γίνει στις 13 Οκτωβρίου.

Το έργο του Αριστοφάνη, μια ευφυής αντιπολεμική σάτιρα της πάλης των φύλων, στην παράσταση του Κακλέα δημιουργεί νέες συγκρούσεις, καθώς οι βασικοί γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες, με επικεφαλής τον εξαιρετικό Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Η αθυρόστομη μετάφραση είναι του Κ.Χ. Μύρη, τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου. Οι μουσικές συνθέσεις του Σταύρου Γασπαράτου και οι χορογραφίες -που κατέχουν ειδική θέση στην παράσταση- τού Κυριάκου Κοσμίδη.

Οσο για τους υπόλοιπους βασικούς χαρακτήρες, Πρόβουλος είναι ο Θέμης Πάνου, Μυρρίνη η Ιφιγένεια Αστεριάδη, Κλεονίκη ο Γιώργος Χρυσοστόμου, Κινησίας αλλά και Μυρρίνη -σε ένα «παιχνίδι» πολυπροσωπίας του ρόλου- ο Μάκης Παπαδημητρίου και Λαμπιτώ ο Χρήστος Μαλάκης.

INFO: κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 19.30. Εισιτήρια: 25, 20, 15 και 35 ευρώ. Προπώληση: στο «Θέατρον» (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ.: 212 254 0312) και στο http://www.theatron254.gr. Τηλεφωνικά στο 212-2540312 με χρέωση πιστωτικής κάρτας. Επίσης στα Public Συντάγματος και Πειραιά. [Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010]

ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: «Λυσιστράτη» µε βροχή από σουτιέν

Δεκάδες,  εκατοντάδες σουτιέν σε όλα  τα χρώµατα χρησιµοποίη- σε η Ελένη  Μανωλοπούλου για  τα κοστούµια της  κατά Κακλέα αριστοφανι- κής «Λυσιστράτης»,   µε τον Βασίλη Χαραλαµπόπου- λο στον  επώνυµο  ρόλο
  • Κίτρινοι, ροζ, µαύροι στηθόδεσµοι θα κατακλύσουν το «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσµου, µε αφορµή τις 20 παραστάσεις της επιδαύριας «Λυσιστράτης» του Εθνικού σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα

Με φόρεµα από σατέν ασπρόµαυρους στηθόδεσµους, η «Λυσιστράτη» περπάτησε στις ψηλοτάκουνες γόβες της στην Επίδαυρο για να µιλήσει για τη µάχη των δύο φύλων και τον πόλεµο. Οι άντρες ηθοποιοί µε αντίστοιχα φορέµατα από… σουτιέν, επιχείρησαν µε αυτόν τον τρόπο να κατανοήσουν τη γυναικεία φύση. Και εισέπραξαν το χειροκρότηµα των συνολικά 18.000 θεατών του αργολικού θεάτρου.

Μετά την καλοκαιρινή της περιοδεία, η παράσταση «πιάνει λιµάνι» στο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσµου τον Οκτώβριο. Από την κλειστή σκηνή, η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε µετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, µιλά για τη µάχη των δύο φύλων και τον έρωτα µε αφορµή τον Πελοποννησιακό Πόλεµο του 431 π.Χ.

Η µεταφορά της παράστασης – µια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου – σε κλειστό χώρο είναι για τον Γιάννη Κακλέα «ένα απωθηµένο», καθώς «στις πρόβες στο Rex αναδείχθηκαν ενδιαφέρουσες πτυχές που χάθηκαν στον ανοιχτό χώρο». «Με την περιοδεία χαλαρώνουν τα πράγµατα», λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης.

Το σύγχρονο ζευγάρι, που σηκώνεται από το κοινό για ν’ ανταλλάξει βωµολοχίες στη µέση της σκηνής, διατηρείται στις παραστάσεις στον Ελληνικό Κόσµο. Μπορεί να προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ανυποψίαστων θεατών της Επιδαύρου – µε ατάκες τύπου: «Ασ’ την ήσυχη», «Αίσχος» – αλλά πλέον όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για σκηνοθετικό εύρηµα. «Δεν θα µπορούσαµε να καταργήσουµε το ζευγάρι, καθώς στηρίζεται πάνω του ένα µεγάλο µέρος της παράστασης. Ωστόσο, θα κάνουµε µικρές αλλαγές», λέει.

Κατά πόσο επηρεάζεται η παράσταση από τον χώρο στον οποίο ανεβαίνει; «Στους κλειστούς χώρους υπάρχει η αµεσότητα µε το κοινό ενώ µπορεί ν’ αναδειχθεί και η παραµικρή λεπτοµέρεια. Σε ανοιχτούς χώρους, µε τον θόρυβο, το φως και τον ουρανό, ο θεατής δεν είναι ψυχολογικά συγκεντρωµένος», απαντά ο Γιάννης Κακλέας.

Το επικλινές σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη, µε το τµήµα οδοστρώµατος και το λευκό περιπολικό, θα στηθεί στη σκηνή του Ελληνικού Κόσµου. Ωστόσο, η σκηνοθεσία της «Λυσιστράτης» θα είναι πιο ολοκληρωµένη, µε εικαστική αντίληψη και ποιητική µατιά, ενώ θα εκµεταλλευτεί την τεχνολογική υποδοµή του θεάτρου.

«Τα βίντεο του Πινδάρου Ανδριόπουλου θα λειτουργήσουν ως σχόλια πάνω στη σχέση των δύο φύλων. Με τη χρήση του φωτισµού και την επεξεργασία των χορικών θ’ αναδειχθεί η εικαστική πλευρά», εξηγεί ο Γιάννης Κακλέας. Οι αλλαγές στη διανοµή αφορούν τον ρόλο του Προβούλου (τον ερµηνεύει ο Θέµης Πάνου) και τον ρόλο της Μυρρίνης (Ιφιγένεια Αστεριάδη).

ΙΝFΟ

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσµου (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ. 212-2540.312) από την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου (για 20 παραστάσεις).
Εισιτήρια: 15-35 ευρώ.

Κι όµως δεν σκόνταψε…

Η «Λυσιστράτη» ήταν ακόµη µια πρόκληση για τον Βασίλη Χαραλαµπόπουλο. «Μακάρι να καταφέρω να περπατήσω πάνω σε τακούνια χωρίς να σκοντάψω», έλεγε στα «ΝΕΑ» πριν την πρεµιέρα ο ηθοποιός. Ο οποίος και ηγήθηκε επί σκηνής µια οµάδας αντρών που στάθηκαν τελικά στα τακούνια µε… αξιοπρέπεια. Πρόκληση ήταν και η σκηνοθεσία του αριστοφανικού έργου για τον Γιάννη Κακλέα. Ο σκηνοθέτης κάνει λόγο «για τους εχθρούς και τους φίλους της σύγχρονης µατιάς πάνω σε κλασικά έργα». «Η ανταπόκριση του κοινού ήταν γενικά θετική. Ηταν αυτό που ονειρευόµουν. Κάποιοι διαφωνούν µε τα σύγχρονα ανεβάσµατα. Ολοι όµως υποστήριξαν την ιδέα µου να µην προσθέσω τίποτα από την επικαιρότητα στο έργο ώστε να µετατραπεί σε επιθεώρηση η κωµωδία του Αριστοφάνη», λέει στα «ΝΕΑ».

  • Της Δάφνης Κοντοδήµα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

Σε Νίκαια και Ελευσίνα

«Λυσιστράτη»

Ο θίασος «Χώρος» παρουσιάζει, σήμερα, στο παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας, το δεύτερο σχεδίασμα της «Ερωφίλης», σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα. Η δεύτερη αυτή προσέγγιση στο έργο ασχολείται με τη θεατρικότητα του κειμένου του Χορτάτση και κατά πόσον αυτή μπορεί να έλκει στοιχεία από την κρητική παράδοση, ιδιαίτερα όσον αφορά στα ζητήματα εκφοράς του λόγου. Επεξεργασία κειμένου Μαργαρίτα Κρανά. Φιλόλογος Ναταλία Δεληγιαννάκη. Σκηνογραφία – ενδυματολογία Μάρθα Φωκά. Κινησιολογία Δημήτρης Σωτηρίου. Φωτισμοί Περικλής Μαθιέλλης. Παίζουν: Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, Γιάννος Περλέγκας, Χρήστος Σαπουντζής. Μουσικοί: Κωστής Κυριτσάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος.

  • To Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει, σήμερα, στο Κατράκειο Θέατρο, στη Νίκαια, τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη. Μετάφραση Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας. Σκηνικά Μανώλης Παντελιδάκης. Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου. Μουσική Σταύρος Γασπαράτος. Χορογραφία Κυριάκος Κοσμίδης. Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Bίντεο Πίνδαρος Ανδριόπουλος. Παίζουν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ελένη Κοκκίδου, Γιώργος Χρυσοστόμου, Μάκης Παπαδημητρίου, Λαέρτης Μαλκότσης, Θέμης Πάνου, Αννα Αθανασιάδη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Μιχάλης Θεοφάνους, Νίκος Καρδώνης, Φαίη Κοκκινοπούλου, Μαριάνθη Σοντάκη κ.ά.

Mια «Λυσιστράτη» που αιφνιδίασε

  • H παράσταση του Γιάννη Kακλέα κινήθηκε σε διαφορετικούς από τους συνήθεις δρόμους της κωμωδίας

EΠIΔAYPOΣ. Eνα τμήμα αυτοκινητόδρομου να χάσκει, σαν από σεισμό ή φυσική καταστροφή, αναπηρικά καροτσάκια, έργα οδοποιίας, άστρωτα κρεβάτια, κάδοι απορριμμάτων, ένα σκηνικό που παραπέμπει ευθέως στο χάος, στη διάλυση, στην καταστροφή… Aυτή η ατμόσφαιρα υποδεχόταν τους περίπου 8.000 θεατές το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου. Πάνω σ’ αυτό το αλλόκοτο επικλινές σκηνικό του Mανώλη Παντελιδάκη κινήθηκαν για δύο περίπου ώρες -και μάλιστα πάνω σε ψηλά τακούνια- η Λυσιστράτη (Bασίλης Xαραλαμπόπουλος), η Kλεονίκη (Γιώργος Xρυσοστόμου), η Mυρρίνη (Mάκης Παπαδημητρίου), η Λαμπιτώ (Λαέρτης Mαλκότσης), η Aρχιδάμεια, η Φρύση, η Γοργώ, η Yψιπύλη, αλλά και οι άντρες ήρωες της πιο δημοφιλούς κωμωδίας του Aριστοφάνη, έτσι όπως την παρουσίασαν το Eθνικό Θέατρο και ο σκηνοθέτης Γιάννης Kακλέας.

Mε ένα χορευτικό που παρέπεμπε στον μύθο του ανδρόγυνου και στο Συμπόσιο του Πλάτωνα ξεκίνησε η παράσταση, όταν ξαφνικά από τις κεντρικές κερκίδες ακούστηκαν φωνές, τσακωμοί, βρισιές. Eνα ζευγάρι βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση, ο άντρας κινούνταν απειλητικά προς τη γυναίκα, ένας θεατής παρενέβη για να τη σώσει… Tο ζευγάρι (Γιώργος Παπαγεωργίου, Aλεξάνδρα Aϊδίνη) βρέθηκε ξαφνικά στην ορχήστρα της Eπιδαύρου και ενώ κάποιοι από τους εμβρόντητους θεατές φώναζαν «αίσχος», «ντροπή» κ. λπ. έγινε αντιληπτό ότι όλο αυτό ήταν εύρημα του Γιάννη Kακλέα, ένα μοτίβο που παρέπεμπε στην προσπάθεια επικοινωνίας και κατανόησης των δύο φύλων, ένα ζευγάρι που εμφανίστηκε αρκετές φορές στη διάρκεια της παράστασης, μέχρι να καταφέρει να επικοινωνήσει στο τέλος.

Hταν μια παράβαση σε δόσεις και μία από τις πολλές καινοτομίες του Γιάννη Kακλέα, που ομολογουμένως αιφνιδίασε τους πάντες με τη «Λυσιστράτη» του. Tόσο που πολλοί δεν κατάφερναν να εκφράσουν γνώμη με τη λήξη της παράστασης, σαν να ήθελαν να ζυγίσουν τα καινούργια στοιχεία, τις διαφορετικές αναγνώσεις. Iσως γιατί ήταν, έπειτα από πολλά χρόνια, η πρώτη παρουσίαση κωμωδίας του Aριστοφάνη που δεν είχε στοιχεία επικαιρότητας, δεν δανείστηκε γνωστά σουξέ για τη μουσική υπόκρουση, δεν σήκωσε τεράστιους και κακόγουστους φαλλούς – μόνο φουσκωμένα παντελόνια. Aπό τα στοιχεία που υπάρχουν εν αφθονία τα τελευταία χρόνια σε παραστάσεις κωμωδιών του Aριστοφάνη, ο Γιάννης Kακλέας φαίνεται ότι κράτησε -κάποιες στιγμές υπερβολικά- τις φράσεις που παραπέμπουν στη γενετήσια διαδικασία…

Drag show και σουτιέν

O Γιάννης Kακλέας έδωσε ύφος μιούζικαλ και καμπαρέ στην παράστασή του, αλλά και έντονα στοιχεία drag show, μια αντίληψη που υποστηρίχτηκε απολύτως και από τα ευρηματικά κοστούμια (Eλένη Mανωλοπούλου), όλα καμωμένα από σουτιέν, αλλά και από τον τρόπο που δίδαξε τους ηθοποιούς του να αποδώσουν τους γυναικείους ρόλους. Θέλησε να ανιχνεύσει τον πόλεμο ανάμεσα στα δύο φύλα μέσα από τη «Λυσιστράτη», θέλησε να ανιχνεύσει τα θηλυκά και τα αρσενικά στοιχεία των δύο φύλων, αναζήτησε το σημείο όπου συναντιούνται οι διαφορές τους. Tην οπτική του υπηρέτησαν στοιχεία που ήταν πρωτότυπα και εντυπωσιακά (όπως το αρχικό εύρημα με το ζευγάρι), μερικές σκηνές χοροθεάτρου, τα σκηνικά και τα κοστούμια και πολλές από τις ερμηνείες (ιδίως της Λυσιστράτης, της Kλεονίκης, της Λαμπιτώς και της Mυρρίνης). Iδιαίτερα αβανταδόρικη, μια σκηνή που κέρδισε το θερμό χειροκρότημα των θεατών, ήταν η συνάντηση Mυρρίνης – Kινησία, με τον Mάκη Παπαδημητρίου να αλλάζει επί σκηνής και μια νέα Mυρρίνη (η Eλένη Kοκκίδου) να εμφανίζεται. Yπήρχαν όμως και στοιχεία υπερβολής, ακόμα και υπερφόρτωσης, στην παράσταση: όπως οι σκηνές με το γυμνό χορευτικό -για να μην πούμε τα χορευτικά γενικά-, οι συχνές εμφανίσεις του ζευγαριού, αλλά και κάποιες στιγμές που η έντονη δράση έκανε τον θεατή να χάνει την εξέλιξη της υπόθεσης. Παρά τις επιμέρους αντιρρήσεις, ήταν μια παράσταση που κινήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος με άποψη και συνέπεια.

Tην Παρασκευή το κοινό χειροκρότησε θερμά αυτή τη νέα πρόταση. Tα δάκρυα του Bασίλη Xαραλαμπόπουλου ήταν ορατά διά γυμνού οφθαλμού από τις πρώτες κερκίδες. Hταν η ανακούφιση από το τέλος μιας μεγάλης προσπάθειας, μια πολύ ανθρώπινη εκδήλωση.

  • Tης Oλγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20-07-10

Παρά την εντυπωσιακή έναρξη, η παράσταση…

  • Παρά την εντυπωσιακή έναρξη, η παράσταση του Γιάννη Κακλέα στην Επίδαυρο εξελίχθηκε σε ένα άνισο θέαμα

Λίγο απ΄ όλα είχε η «Λυσιστράτη» του Γιάννη Κακλέα που ανέβηκε την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο στην Επίδαυρο, γι΄ αυτό και δεν μας έμεινε κάτι συγκεκριμένο από το ανέβασμα αυτό της αριστοφάνειας κωμωδίας: και συγκλονιστική έναρξη, η οποία επαναπροσδιόρισε το interactive στο θέατρο- και δη στο αρχαίο-, σκηνοθετώντας έναν καβγά ζευγαριού που άρχισε από το πάνω διάζωμα και κατέληξε στη σκηνή, με το κοινό να παρακολουθεί σαστισμένο και αμέσως μετά να ξεσπά σε χειροκροτήματα· και το εύρημα να παιχθούν η κεντρική ηρωίδα και οι μαχητικές φιλενάδες της από άντρες προσφέροντας ένα ιδιόρρυθμο drug queen show· και ονόματα-κράχτες όπως του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη , ικανά να προσελκύσουν στην Επίδαυρο ακόμη και όσους βλέπουν αποκλειστικά τηλεόραση· και ηθοποιούς που έχουν διανύσει χιλιόμετρα στο σανίδι, όπως η Ελένη Κοκκίδου, ή νεότεροι και πολύ ταλαντούχοι όπως ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, ο Λαέρτης Μαλκότσης κ.ά. · και πιο εκλεπτυσμένες στιγμές, για όσους περίμεναν να δουν «κάτι διαφορετικό»· και τις λέξεις αιδοίο, πέος κτλ. να συναντούν τα συνήθη παράγωγά τους δίνοντάς μας την αί σθηση ότι ξαφνικά βρισκόμαστε στο Δελφινάριο και όχι στην Επίδαυρο- η τραγωδία του κωμικού Αριστοφάνη είναι ότι οι πιπεράτοι υπαινιγμοί του έγιναν στις ημέρες μας χοντροκομμένα αστεία και στίχοι του τύπου «αέρα στα μ…ά μας». Το αποτέλεσμα ήταν ένας μπουφές εικόνων, χρωμάτων, ιδεών και ατακών που μάλλον μας βαρυστομάχιασε παρά μας χόρτασε.

Η παράσταση του Γιάννη Κακλέα σε παραγωγή Εθνικού καταχειροκροτήθηκε τόσο την Παρασκευή όσο και το Σάββατο από τους 16.000 που βρέθηκαν στην Επίδαυρο. Η έναρξη από την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και τον Γιώργο Παπαγεωργίου, κάτι παραπάνω από καλοστημένη και καλοπαιγμένη, κοψοχόλιασε με την έντασή της το μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Εξαιρετικά τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, μας έδειξαν με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορεί να φορεθεί ένα σουτιέν και να γίνει από καπέλο ως επιγονατίδα.

Οι επαναστατημένες αντρογυναίκες θύμιζαν καλοκουρδισμένα και πολύχρωμα καρτουνάκια που χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί ξεστομίζοντας, εκτός από πολλαπλασιασμένες βωμολοχίες, και αρκετά αστειάκια επιπέδου Μάρκου Σεφερλή : «Θα πάει μακριά η βαλίτσα;» (ρώτησε η Λυσιστράτη μια αποστάτρια που έφευγε τρέχοντας με μια βαλίτσα στο χέρι)/ «Φεύγω. Εχω βγάλει έρπη» (είπε μια άλλη που το έσκαγε έρποντας)/ «Μωρή, το ΄χεις και σε small;» (το σχόλιο για μια μικροκαμωμένη ύπαρξη που ακολούθησε αμέσως μετά την αντίστοιχη νταρντάνα).

Μέσα σε όλα αυτά, να σου και η απαραίτητη(;) αναφορά στο σήμερα, με το περιπολικό να δεσπόζει στο σκηνικό και τους ματατζήδες να συνοδεύουν τον εκπρόσωπο του Κράτους Πρόβουλο (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης). Τα λόγια κατά του πολέμου ηχούσαν με λαζοπουλική φόρα, κλέβοντας σίγουρο χειροκρότημα. Στο τέλος της παράστασης ήταν όλοι ικανοποιημένοι. Σε όποιον δεν άρεσε ήταν δύσκολο να μιλήσει, φοβισμένος από την παντοδύναμη πλειονότητα που, όπως στον καιρό του Αριστοφάνη, έτσι και τώρα, ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και αποθεώνει.

Η «Λυσιστράτη», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, παρουσιάζεται αύριο στο Θέατρο Βράχων.

Γκέι, όπως λέμε «Απαράδεκτοι»
Ακόμη και τα γκέι υπονοούμενα ήταν στρογγυλεμένα ώστε να «περάσουν» αλώβητα στο κοινό- σαν να βλέπεις τον Γιάννη Μπέζο στους «Απαράδεκτους». Μόνο ο Λαέρτης Μαλκότσης έδωσε μια άλλη εκδοχή διατηρώντας τη βαριά φωνή του και υποδυόμενος την πιο σκληροπυρηνική, Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ. Και ο Γιώργος Χρυσοστόμου απέφυγε την καρικατούρα και βρήκε σωτηρία στα κόμικς θυμίζοντάς μας ως απολαυστική Κλεονίκη τη λυσσάρα γάτα του Αρκά Λουκρητία.

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 20 Ιουλίου 2010

Ενας καβγάς, η Λυσιστράτη και ο φόβος των τακουνιών

  • ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ

Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη, TA NEA: Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

  • Το πρώτο sold-out των φετινών Επιδαυρίων πέτυχε ο Αριστοφάνης του Εθνικού το Σάββατο µε περίπου 10.000 προπωληµένα εισιτήρια – και 8.500-9.000 θεατές στην πρεµιέρα. Η παράσταση του Γιάννη Κακλέα µε τον Βασίλη Χαραλαµπόπουλο ως πρωταγωνιστή, είχε χειροκρότηµα, συγκίνηση, ψηλά τακούνια και πολλά… σουτιέν

Η σκηνή της Επιδαύρου φωτίζεται. Η µουσική ξεκινά. Ηµίγυµνα κορµιά, ανδρικά και γυναικεία, αγκαλιάζονται και χωρίζουν σε έναν παράξενο χορό… «Πολύ παλιά η φύση µας δεν ήταν αυτή που είναι σήµερα», ακούγεται. «Τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία: το αρσενικό, το θηλυκό και το ανδρόγυνο, που είχε µεγάλη δύναµη και µεγάλη έπαρση. Οι ανδρόγυνοι τα έβαλαν µε τους θεούς και ο Δίας για να τους τιµωρήσει τους χώρισε στα δύο.

Εκτοτε ο άνθρωπος, απαρηγόρητος, ψάχνει να βρει το άλλο του µισό και ο µόνος που µπορεί να τη γιατρέψει την παλιά πληγή του είναι ο έρωτας». Ξαφνικά, ψηλά από το κοίλον του αρχαίου θεάτρου ακούγονται φωνές. Αναστάτωση. «Τι κάνεις, ρε συ; Ε; Τι κάνεις;», ακούγεται µια οργισµένη ανδρική φωνή. Ο άντρας ντυµένος µε µαύρο κοστούµι και γραβάτα σηκώνεται και µιλάει δυνατά σε µια γυναίκα (µε µαύρο φουστάνι). Το κοινό γύρω έχει ενοχληθεί πολύ. «Ασ’ την ήσυχη».

«Τι κάνεις, ρε;», «Δεν ντρέπεσαι, µ…;», «Ψευτόµαγκα», ακούγονται οργισµένες φωνές, πρώτα γύρω του και στη συνέχεια καλύπτουν όλο το πέταλο, ενώ εκείνος την τραβάει στα σκαλιά. «Πάµε να φύγουµε» της φωνάζει, τραβώντας την όλο και πιο άγρια.

«Ουουουου» βοά το κοινό. Κάποιοι σηκώνονται να τον εµποδίσουν. «Αίσχος», «Ντροπή σου». Τι κι αν το ζευγάρι έχει ήδη βρεθεί στη σκηνή. Το κοινό είναι εξοργισµένο. «Δεν υπάρχει Αστυνοµία να τον µαζέψει;», κραυγάζει κάποιος. «Ντροπή».

«Δεν σε φοβάµαι πια», φωνάζει εκείνη. «Θέλεις πόλεµο; Θα τον έχεις». Κάπου εκεί το συνειδητοποιούν όσοι αποδοκιµάζουν τον άντρα: είναι η συνέχεια της παράστασης. Εκείνη βγάζει το εσώρουχό της και το πετάει (στον Γιώργο Παπαγεωργίου, γιο της Φιλαρέτης Κοµνηνού, που µετά την παράσταση εξοµολογούνταν πως τα χρειάστηκε µε την αντίδραση του κοινού): «Πάρε κι αυτό για να µε θυµάσαι. Καλή διασκέδαση, µ…», λέει και φεύγει. Και η προηγούµενη οργή του κοινού ξεσπά σε ένα πολύ δυνατό χειροκρότηµα… Προκλητικά ξεκίνησε η «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου. Και µάλλον δραµατικά. Αλλωστε αυτό, το δραµατικό στοιχείο, φαίνεται πως ήθελε να κοµίσει στη νέα δική του ανάγνωση της αριστοφανικής κωµωδίας ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας. Καθώς ο καβγάς ακολουθεί, σε εµβόλιµα «σκετς», το κείµενο (σε απόδοση Κ.Χ. Μύρη). Φέρνοντας σκηνές από την – καθηµερινή; – µάχη των δύο φύλων στην κόντρα των γυναικών της αρχαίας Ελλάδας µε τους άνδρες και τον «εκβιασµό» τους µε σεξουαλική αποχή και µε την κατάληψη του ταµείου, ώστε να σταµατήσει ο πόλεµος.

Το έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή ο σκηνοθέτης.

Βάζοντας το ανδρόγυνο στο παιχνίδι της «Λυσιστράτης». Και εξηγώντας το. Με τον χορό των ανδρών – του πολέµου και της εξουσίας, άλλοτε µε κοστούµια, άλλοτε µε φόρµες εργασίας, άλλοτε µε στολές αστυνοµικών – από τη µια, µε το γυναικείο να εµφανίζεται κάθε που ο Αριστοφάνης ανακεφαλαιώνει διδάγµατα – µε κοστούµια σε άσπρο µαύρο και… τούλι – και µε το ανδρόγυνο «πανταχού παρών» στη σκηνική δράση.

Κάρµεν Μιράντα
Αρχής γενοµένης από τη Λυσιστράτη (Βασίλης Χαραλαµπόπουλος). Πάνω στο παράξενο επικλινές σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη: ένα τµήµα οδοστρώµατος, υπόλευκο, µε διαχωριστική γραµµή, ένα λευκό περιπολικό στην «ανηφοριά», λευκά λάστιχα αυτοκινήτων, µια λευκή βέσπα και γύρω λευκά ποδήλατα, µπαούλα, µεταλλικά κρεβάτια, κιβώτια… Το κοινό χειροκρότησε θερµά την είσοδο της Λυσιστράτης. Με µια καπελαδούρα και φουρό από σατέν ασπρόµαυρα σουτιέν, σιθρού τούλι στην κοιλιά – µια ασπρόµαυρη Κάρµεν Μιράντα! Κι έπειτα ήρθε ντυµένη µε ροζ σουτιέν, στο φόρεµα, στο καπέλο, παντού, η πανύψηλη Κλεονίκη (Γιώργος Χρυσοστόµου). Και οι… άλλες.

Πολύχρωµες, προκλητικές, ένας στρατός από drag queens, όχι ακριβώς γυναίκες αλλά περφόρµερ, ανδρόγυνοι διασκεδαστές.

Με κάτι από κόµικς (έτσι δεν είχαµε πρωτογνωρίσει τον Γιάννη Κακλέα στον Τεχνοχώρο;) και κάτι από την αυστραλιανή ταινία «Πρισίλα, η βασίλισσα της ερήµου», των ‘90s.

Η µουσική του Σταύρου Γασπαράτου, σεµνά και υποβλητικά, από την ambient εισαγωγή της περνά στο πιο… trance της για να κορυφώσει στον ξεκαρδιστικό και πολυχειροκροτηµένο Ορκο (αποχής από το σεξ). Σε κάποια στιγµή γίνεται πιο «ροµαντική», υπογραµµίζοντας αλλά όχι σκεπάζοντας τη δράση και κυρίως τον αριστοφανικό λόγο. Τον οποίο είναι από τις λίγες φορές που ακούσαµε αρθρωµένο, δίχως – ευτυχώς! – τις εύκολες και κάποτε φτηνές προσθήκες «επιθεωρησιακών» στοιχείων (πολιτικά σχόλια, συνθήµατα δηµοφιλών διαφηµίσεων – όπως το 11888 – τσιτάτα από τραγούδια και ελληνικές ταινίες…) που πολύ «φοριούνται» τα τελευταία χρόνια στον Αριστοφάνη.

Μοναδική αναφορά στα πολιτικά, απευθείας από τον πάντα επίκαιρο Αριστοφάνη, ήταν στα µαθήµατα… οικιακών προς τον Πρόβουλο (Χρήστο Χατζηπαναγιώτη). Οταν του εξηγούν πως χτυπάνε το µαλλί µε τον κόπανο για να φύγουν τα αγκάθια, «να απαλλαγεί η χώρα από τους κλέφτες, τους πονηρούς και τις συµµορίες» (δυνατό χειροκρότηµα). Και πως απ’ αυτό το κουβάρι µαλλί – «κλωστές απ’ αυτής της πόλης το µαλλί είναι κι οι δικοί µας µετανάστες, ας µην το ξεχνάµε», λέει η Λυσιστράτη – απ’ αυτό το ανθρώπινο κουβάρι πρέπει οι πολιτικοί να υφάνουν ένα ζεστό παλτό για ΟΛΟ τον λαό, επιτέλους (ακόµη πιο δυνατό χειροκρότηµα και συγκίνηση).

  • «Λαµπιντόλµπι σαράουντ»

Οσο για την επόµενη δράση, ούτε στον Χρησµό, ούτε στη Συµφιλίωση, αργότερα, ούτε στον Μύθο, η µουσική δεν έπλασε τραγούδια. Αφήνοντας πάντα τον λόγο να ακουστεί και µένοντας διακριτικά, αλλά καταλυτικά, στο φόντο. Αλλωστε τι µπορεί να προσθέσει κάποιος σε µια Λαµπιτώ (Λαέρτης Μαλκότσης) µεταξύ Στάθη Ψάλτη και Τζούλιας µέσα στο υπερβολικό έως γκροτέσκο – όπως όλα όσα σχεδίασε η Ελένη Μανωλοπούλου – drag κοστούµι της («Λαµπιντόλµπι σαράουντ» όπως την αποκαλεί η Λυσιστράτη); Ή στην ντυµένη στα εκτυφλωτικά γαλάζια Γοργώ (Γιώργος Παπαγεωργίου) πάνω σε ποδήλατο, στην πανύψηλη Βοιωτή (Κωνσταντίνος Τσερκάκης) και στη «µαζεµένη» συνοδό της (Κωνσταντίνος Μαραβέλιας) από τη Στενωπό Κορινθίας – «δεν το πιστεύω, το έχεις και σε small;» είναι η ατάκα της Λυσιστράτης – στην Αρχιδάµεια (Σταύρος Μαυρίδης) που έχει το «κολαράκι της νυχτερίδας». Ή τι να προσθέσει στη σκηνή κατά την οποία στο άκουσµα της αποχής από το σεξ εκσφενδονίζονται γυαλιστερές, πολύχρωµες ψηλοτάκουνες γόβες; Μόνον στην αφήγηση της Κλεονίκης η µουσική µπλέκεται χαριτωµένα µε ήχους από πιστολάκια µαλλιών, ψαλίδια και… ψεκασµούς.

«Ως γυναικείο φύλο, ξεκωλιάρικο, δικαίως µας ξεµπροστιάζουν στις τραγωδίες. Αυτό µας αξίζει: πλυσταριό και νεροχύτης». Η ατάκα της Λυσιστράτης χειροκροτήθηκε πολύ, περισσότερο από τις αναφορές σε σεξουαλικά όργανα και πράξεις που συνήθως κερδίζουν πολύ χειροκρότηµα στα σύγχρονα ανεβάσµατα κωµωδιών.

ΙΝFΟ

«Λυσιστράτη» την Τετάρτη στο Θέατρο Βράχων (Βύρωνας), στις 30, 31/7 στην Κύπρο, 7/8 στη Σπάρτη, 20/8 στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων, 23/8 στο αρχαίο θέατρο Δίου, 26/8 στο Αττικό Αλσος, 29/8 στη Νέα Σµύρνη, 2/9 στο Ρωµαϊκό Ωδείο Πάτρας, 5/9 στην Ελευσίνα.

  • Ενα µωρό στο άσπρο σεντόνι…

Ο Βασίλης Χαραλαµπόπουλος διαχειρίστηκε θαυµαστά τα πανύψηλα τακούνια της Λυσιστράτης – και µάλιστα στο επικλινές σκηνικό – από τα οποία, όπως εξοµολογούνταν τις προάλλες στα «ΝΕΑ», θα ήταν έκπληξη και θαύµα να µην πέσει: κατάφερε να περπατά µε τα πόδια σαν σε παρένθεση, µε κλίση προς τα µέσα και έκανε αυτή του τη «µαρκέ» στάση σήµα κατατεθέν της Λυσιστράτης, προκαλώντας γέλιο άµα τη εµφανίσει! «Εκανε το πρόβληµα προτέρηµα», σχολίαζε τον δηµοφιλή κωµικό παρέα νεαρών θεατών, βγαίνοντας από το θέατρο… Ενα ακόµη προτέρηµα ήταν η άρθρωσή του στον αριστοφανικό λόγο – όπως τουλάχιστον ακουγόταν στο σηµείο που καθόταν ο γράφων – µε εντυπωσιακή σαφήνεια.

Ο Γιάννης Κακλέας, στο µεταξύ, θέλησε να αξιοποιήσει όσα µέσα µπορούσε να έχει στη διάθεσή του. Πέρα από την εµµονή στην επαναφορά του ζευγαριού που τσακώνεται (κάποια στιγµή δίνει τη θέση του στη Φαίη Κοκκινοπούλου και τον Χρήστο Μαλάκη), πέρα από το καλλίφωνο τραγούδι του Νίκου Καρδώνη και της Μαριάνθης Σοντάκη και τα χορευτικά – γυµνόστηθο στη Συµφιλίωση – που επανέρχονταν σαν µίνι διαλείµµατα (παρ’ ότι κάποιοι στις κερκίδες σχολίαζαν πως ήταν «παραπανίσια»…), χρησιµοποίησε και προβολές πάνω στο επικλινές σκηνικό: κλαδιά δέντρων, βαµµένα χείλη, πλύσιµο χεριών από το αίµα… Ακόµη και το µωρό της Μυρρίνης και του Κινησία το είδαµε σε προβολή πάνω στο λευκό σεντόνι που σήκωσε ο δεύτερος, για να πείσει τη συµβία του να γυρίσει στο σπίτι τους (και να το χειροκρότηµα).

Κινησίας, είπαµε. Εδώ έπεσε πολύ χειροκρότηµα. Στη σκηνή που ο Μάκης Παπαδηµητρίου (µέχρι εκείνη τη στιγµή ενσάρκωνε, ντυµένος ως drag queen, τη Μυρρίνη) εµφανίζεται στον ρόλο του «ξαναµµένου» συζύγου της µε ένα έντονο φαλλικό εξόγκωµα στο εσώρουχο – η σκηνοθεσία απέφυγε τους γιγαντιαίους φαλλούς που έχουµε δει σε άλλες παραστάσεις, προτιµώντας τα «εξογκώµατα» – και ζητά από τη Μυρρίνη (στον ρόλο πια η Ελένη Κοκκίδου) να του δοθεί. Για να επιδοθούν σε ένα προκαταρκτικό παιχνίδι ρόλων (σεξουαλικό role playing) µε εκείνη πότε ως υπηρέτρια, πότε ως γιατρό, πότε ως… Γκρέτα η σαδίστρια.

Πολύ και θερµότατο χειροκρότηµα πήρε και ο Πρόβουλος (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) στη σκηνή του. Τον οποίο οι drag queens της Λυσιστράτης έγδυσαν – όπως και τον Κινησία/Μυρρίνη – για να ντύσουν µε «ξεχαρβαλωµένο» φόρεµα από σατέν σουτιέν, καπέλο και στραβοπατηµένες κόκκινες γόβες, τις οποίες έσυρε νικηµένος πια, διακωµωδηµένος (και ως εξουσία), ως το κέντρο της σκηνής…

  • Πανταχού παρούσα συγκίνηση

«Κάποια στιγµή προς το τέλος, µετά τη Συµφιλίωση, συγκινηθήκαµε πολύ», εκµυστηρευόταν µετά την παράσταση η Μαρία Τσιµά (από το ζευγάρι του δεύτερου χορικού, «Αέρα στα πανιά µας»). Κάτι που, όπως φάνηκε, το εισέπραξε το κοινό και το ανταπέδωσε µε εντυπωσιακή ησυχία και προσοχή και χειροκροτήµατα συγκίνησης προς το φινάλε. Οπως στο σηµείο που ο Χορός των Γυναικών ανάµεσα σε πολλά «σουµπιντουά, σουµπιντουά» τραγουδά: «Θα ’ρθει καιρός που θα µας λένε Λυσιµάχες / τέλος θα βάλουµε στων ανδρών τις διαµάχες».

Οµως, συγκινητική ήταν από την αρχή και η προσέλευση πολλών θεατών µε αναπηρικά αµαξίδια, που κάλυψαν σχεδόν ολόκληρο το χώρο µπροστά στην πρώτη σειρά των κερκίδων. Με εντυπωσιακή τάξη και µπήκαν και βγήκαν από το αρχαίο θέατρο, µε τη βοήθεια των ταξιθετριών. Οπως εµφανής ήταν και η συγκίνηση στα καµαρίνια.

Κάποιοι επιµένουν πως διέκριναν δάκρυα συγκίνησης (και χαράς;) στα βαριά βαµµένα µάτια του Βασίλη Χαραλαµπόπουλου, ο οποίος είχε µόλις εισπράξει το βροντερό και παρατεταµένο χειροκρότηµα από το κοινό της πρεµιέρας, κατά τι περισσότερο από εκείνο για τον Πρόβουλο (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης), για τον Μάκη Παπαδηµητρίου (Κινησίας-Μυρρίνη) και για τον Γιώργο Χρυσοστόµου (Κλεονίκη).

«Δεν είναι αστείο ο πόλεμος»

  • Με άνδρες ηθοποιούς να ερμηνεύουν τους γυναικείους ρόλους, η κωμωδία του Αριστοφάνη ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο σήμερα και αύριο στην Επίδαυρο
«Δεν είναι αστείο ο πόλεμος»
  • Η Λυσιστράτη πείθει τις γυναίκες της Αθήνας να απέχουν από τα «συζυγικά καθήκοντά» τους για να αναγκάσουν τους άντρες να τερματίσουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο και… ένας άλλος πόλεμος αρχίζει ανάμεσα στα δύο φύλα!

Μια παράσταση για τον έρωτα, τον πόλεμο, τη φθορά και τη διαφθορά, αλλά και τη συμφιλίωση, σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας, σήμερα και αύριο, στην Επίδαυρο, για το Εθνικό Θέατρο.

«Είναι μια κωμωδία που θέλει το γέλιο, τη διασκέδαση, το χρώμα, αλλά και από την άλλη θέλει και το βαθύτερο κοίταγμα, γιατί το θέμα της είναι ο πόλεμος. Κι αυτό δεν είναι αστείο. Είναι πολύ σοβαρό» εξηγεί ο σκηνοθέτης, που με τη «Λυσιστράτη» πραγματοποιεί την πρώτη του σκηνοθεσία στο αργολικό θέατρο. Η δράση εξελίσσεται… «σήμερα αλλά δίχως κάτι το επικαιρικό. Δεν το έχει ανάγκη ο Αριστοφάνης. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σαν ένας συγγραφέας που μας αφορά σήμερα».

Στην παράσταση οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες ηθοποιούς. «Oχι σαν παρωδία της θηλυκότητας, και ειρωνική μίμηση των γυναικείων μηχανισμών έτσι όπως οι άνδρες τους φαντάζονται, αλλά ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού» αναφέρει.

«Το γυναικείο φύλο δεν είναι μόνο το «άλλο» φύλο, δεν είναι απλά ο αντίθετος πόλος του αρσενικού. Είναι η ίδια η ενέργεια του έρωτα που δημιουργεί, χωρίς να καταργεί τις αντιθέσεις. Η «συνωμοσία» των γυναικών για να σταματήσει ο πόλεμος είναι μια επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισμό και τον θάνατο».

Η Λυσιστράτη γράφεται σε μια ιδιαίτερα πολυτάραχη περίοδο. Το 411 π.Χ. η Αθήνα, μετά την καταστροφική ήττα της σικελικής εκστρατείας, έχοντας χάσει μεγάλο αριθμό στρατιωτών, βρίσκεται στον εικοστό χρόνο του πελοποννησιακού πολέμου που ακόμα συνεχίζεται. «Ο πόλεμος έχει απελευθερώσει την ανθρώπινη σκληρότητα, έχει εγκαταστήσει την παρακμή, έχει εξοστρακίσει τον έρωτα και έχει αποχαλινώσει τη βία. Οι ανθρώπινες σχέσεις -άρα και οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα- είναι κι αυτές ένας πόλεμος που διεξάγεται με διαφορετικά όπλα και άλλη στρατηγική» σύμφωνα με τον ίδιο.

«Ο Αριστοφάνης, προσθέτει, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει πόλεμος, δίνει με ευφυή τρόπο το δικό του ειρηνικό στίγμα. Με όπλα του το εύρημα της σεξουαλικής απεργίας, την ανελέητη σάτιρα και μια γλώσσα ευρηματική όσο και αθυρόστομη, καταδικάζει τον πόλεμο και προβάλλει την ανάγκη για πανελλήνια ενότητα. Ερωτικά τεχνάσματα, κωμικές παρεξηγήσεις και πληθωρική δράση συνθέτουν μια απολαυστική κωμωδία όπου η γυναικεία εξυπνάδα αναδεικνύεται σε κινητήρια δύναμη που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση».

Η ταυτότητα της παράστασης
Τη μετάφραση υπογράφει ο Κ.Χ. Μύρης, τη σκηνοθεσία ο Γιάννης Κακλέας, τα σκηνικά ο Μανώλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια η Ελένη Μανωλοπούλου, τη μουσική ο Σταύρος Γασπαράτος και τη χορογραφία ο Κυριάκος Κοσμίδης. Πρωταγωνιστούν: Β. Χαραλαμπόπουλος, Χρ. Χατζηπαναγιώτης, Ελ. Κοκκίδου, Γ. Χρυσοστόμου, Μ. Παπαδημητρίου, Λ. Μαλκότσης, Θ. Πάνου. Παίζουν: Αν. Αθανασιάδη, Αλ. Αϊδίνη, Ιφι. Αστεριάδη, Μ. Θεοφάνους, Ν. Καρδώνης, Φ. Κοκκινοπούλου, Ν. Λάμη, Κ. Λυπηρίδου, Χρ. Μαλάκης, Κ. Μαραβέλλιας, Στ. Μαυρίδης, Σ. Μιχαήλ, Αγ. Οικονόμου, Γ. Παπαγεωργίου, Δ. Πασσάς, Γρ. Ποιμενίδης, Αλ. Ρομέρο, Μ. Σοντάκη, Ι. Τριανταφυλλίδου, Αγγ. Τρομπούκη, Κ. Τσερκάκης, Μ. Τσιμά, Β. Χατζηνικολάου.

  • Πρώτος διδάξας
    Τον ρόλο της Λυσιστράτης στο θέατρο έχουν υποδυθεί άντρες πρωταγωνιστές, με πρώτο διδάξαντα τον Λ. Βογιατζή στην παράσταση του «Αμφι-Θεάτρου» (1976). Ακολούθησαν ο Λ. Λαζόπουλος (1986), ο Θ. Καρακατσάνης (1993), ο Κ. Δημητρίου (1997) και ο Γ. Μπέζος (2002).

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 16/07/2010

Η διαχρονική «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στην Επίδαυρο, από το Εθνικό Θέατρο

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, από το 411 π.Χ. στο 2010, με άνδρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους και τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον ομώνυμο ρόλο-πρόκληση…

Tης Eλενης Mπιστικα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 16 Iουλίου 2010

Επιστροφή πίσω στις ρίζες του αριστοφανικού σατιρικού οίστρου με τη «Λυσιστράτη» και τις γυναίκες της Αθήνας να απέχουν από «τα συζυγικά καθήκοντα», για να αναγκάσουν τους άντρες να τερματίσουν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, που μετρούσε ήδη είκοσι χρόνια και είχε προκαλέσει τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Το «Κάντε έρωτα και όχι πόλεμο» έχει και αυτό τις ρίζες του στην έμπνευση του Αριστοφάνη να θέλει τις γυναίκες να αποκηρύσσουν τις τέχνες του κρεβατιού και τις περιπτύξεις, εφόσον οι άντρες τους δεν σταματούν τον πόλεμο! Και επειδή στην αρχαιότητα όλοι οι ρόλοι, και οι γυναικείοι, παίζονταν από άντρες ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας μάς δίνει, με το Εθνικό Θέατρο, τη «Λυσιστράτη» με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, στον ομώνυμο ρόλο, τον Γιώργο Χρυσοστόμου Κλεονίκη, τον Μάκη Παπαδημητρίου Κινησία – Μυρρίνη και τον Λαέρτη Μαλκότση Λαμπιτώ, ενώ ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης παίζει τον Πρόβουλο, τη Μυρρίνη η Ελένη Κοκκίδου και ο Θέμης Πάνου είναι ο Κήρυκας Λακεδαιμονίων.

Και μόνο από τις χαρακτηριστικές φωτογραφίες του Μιχάλη Κλουκίνα μπαίνει κανείς στο ζωογόνο νόημα της σάτιρας, ενώ για το φεστιβαλικό διήμερο απόψε και αύριο, Παρασκευή και Σάββατο, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου προβλέπεται κοσμοσυρροή και γελωτοθεραπεία, γιατί τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο σε δύσκολους καιρούς, όπως οι σημερινοί, από το να ξεχάσει κανείς τις έγνοιες του και να γελάσει με την καρδιά του –και με τα «ντε πιες» και «στράπλες» ευφάνταστα κοστούμια που σχεδίασε η Ελένη Μανωλοπούλου, βοηθώντας τους άνδρες ηθοποιούς «να μπουν στο πετσί του ρόλου τους», δείχνοντας δασύτριχα ντεκολτέ και γάμπες! Η συνέχεια στην παράσταση, που δίδεται: σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, σκηνικά Μανώλη Παντελιδάκη, μουσική Σταύρου Γασπαράτου, χορογραφία Κυριάκου Κοσμίδη, φωτισμοί Σάκη Μπιρμπίλη, σχεδιασμός βίντεο Πίνδαρου Ανδριόπουλου, συνεργασία στη σκηνοθεσία Φρόσως Λύτρα, μουσική διδασκαλία Μελίνας Παιονίδου, δραματουργική επεξεργασία Γιάννη Κακλέα, Εύας Σαραγά, και βοηθό σκηνοθέτη Νουρμάλα Ηστυ. Για την ιστορία: η «Λυσιστράτη» έχει παρουσιαστεί στο Εθνικό Θέατρο τρεις φορές σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού – το 1957, με επανάληψη το 1958, το 1960 μαζί με τον «Δύσκολο» του Μενάνδρου και το 1987. Παρουσιάστηκε, επίσης, το 1997 σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και το 2004 σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Τη «Λυσιστράτη» έχουν υποδυθεί οι πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου Μαίρη Αρώνη, Αλέκα Κατσέλη, Αννα Συνοδινού και στις νεώτερες παραστάσεις, η Κάτια Δανδουλάκη και η Λυδία Κονιόρδου. Σειρά του σπουδαίου ηθοποιού Βασίλη Χαραλαμπόπουλου μ’ αυτόν τον ρόλο – πρόκληση να δώσει το αριστοφανικό πνεύμα με «υλικά» της σύγχρονης εποχής και νοοτροπίας μας.

Οπως λέει ο Γιάννης Κακλέας, «στην παράσταση οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες ηθοποιούς. Οχι σαν παρωδία της θηλυκότητας και ειρωνική μίμηση των γυναικείων μηχανισμών έτσι όπως οι άνδρες τους φαντάζονται, αλλά ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Το γυναικείο φύλο δεν είναι μόνο το «άλλο» φύλο, δεν είναι απλά ο αντίθετος πόλος του αρσενικού. Είναι η ίδια η ενέργεια του έρωτα που δημιουργεί, χωρίς να καταργεί τις αντιθέσεις. Η «συνωμοσία» των γυναικών για να σταματήσει ο πόλεμος είναι μια επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισμό και τον θάνατο. Μια «επανάσταση με σουτιέν και λικνίσματα» στον επιδαύριο θεατρικό χώρο, που έχει δει ήδη πολλά, είναι και μια μεγάλη πρόκληση για τον σκηνοθέτη. Στην υπόκλιση, απόψε, θα ξέρουμε. Θα φανεί στο χειροκρότημα…

Λυσιστράτη, το απόλυτο θεατρικό φετίχ

  • Αναδρομή στην πιο πολυπαιγμένη αριστοφανική κωμωδία, η οποία κάνει απόψε πρεμιέρα από το Εθνικό σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ, Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

Σεξ και πόλεμος. Ερωτική αποχή και εκβιασμός. Θηλυκά εναντίον αρσενικών. Με αυτά τα συστατικά και με την υπογραφή του Αριστοφάνη δικαιολογημένα η «Λυσιστράτη» παραμένει η δημοφιλέστερη αρχαιοελληνική κωμωδία για σκηνοθέτες, ηθοποιούς και θεατές. Απόψε το Εθνικό Θέατρο προτείνει μια καινούργια ανάγνωση μέσα από την παράσταση του Γιάννη Κακλέα, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο να ερμηνεύει τον ρόλο του τίτλου. Και δεν είναι η πρώτη φορά που άνδρας αναλαμβάνει να υποδυθεί τη Λυσιστράτη…

Σχεδόν μισός αιώνας έχει περάσει από το 1957, όταν η Μαίρη Αρώνη ενθουσίασε ως Λυσιστράτη. Εκτοτε η αριστοφανική καπάτσα και μπριόζα ηρωίδα γνώρισε τιμές και δόξες: από τη Μελίνα Μερκούρη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη ως τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Λάκη Λαζόπουλο , από θεατρική παράσταση ως λυρική κωμωδία και καμπαρέ.

Εκτός από την πρώτη διδάξασα, λοιπόν, στη σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού, τη Λυσιστράτη έπαιξε η Αλέκα Κατσέλη (1958) και σε ενιαία παράσταση με τον «Δύσκολο» του Μενάνδρου η Αννα Συνοδινού το 1960 και το 1969. Τη δεκαετία του 1970 ο Σπύρος Ευαγγελάτος με το Αμφι-Θέατρο σκηνοθέτησε το έργο μόνο με ανδρικό θίασο, ενώ τον ρόλο της Λυσιστράτης κράτησε ο Λευτέρης Βογιατζής. Η παράσταση παίχτηκε στο Ηρώδειο το 1976 αφήνοντας εποχή. Στις αρχές του 1980 το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με την Αλέκα Παΐζη και υπό τη σκηνοθετική διεύθυνση του Ανδρέα Βουτσινά, σε μετάφραση του Κώστα Ταχτσή και σε σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου παρουσίασε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου μια πλούσια παράσταση, η οποία δίχασε την κριτική.

Το 1986 η «Λυσιστράτη» μοιράζεται ανάμεσα στην Επίδαυρο και στον Λυκαβηττό: η Αλίκη Βουγιουκλάκη , στην πρώτη εμφάνισή της στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου, με την ασφάλεια που της παρείχε η σκηνοθεσία του Σολομού, παίρνει το βάπτισμα (και) στο είδος. Αρωγός της ο Μάνος Χατζιδάκις με τις μουσικές του. Την ίδια χρονιά, όμως, στο Θέατρο του Λυκαβηττού ο Λάκης Λαζόπουλος ντύνεται με τη σειρά του την αριστοφανική ηρωίδα και σε διασκευή και σκηνοθεσία του Βουτσινά προτείνει μια ιδιαίτερη εκδοχή, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.

Στη συνέχεια η διαδρομή της «Λυσιστράτης» περιλαμβάνει τη διπλή εκδοχή του Γιώργου Μεσσάλα το 1989, με τις Αννα Καλουτά και Νόρα Κατσέλη να ερμηνεύουν το δισυπόστατο της ηρωίδας, ενώ το 1993 ο Θύμιος Καρακατσάνης καταπιάνεται για πρώτη φορά μαζί της κατεβαίνοντας στην Επίδαυρο- πέρυσι ο ηθοποιός περιόδευσε με το ίδιο έργο, μαζί με τον Στάθη Ψάλτη. Το 1994 ο Πίτερ Χολ σκηνοθετεί την ομάδα των βρετανών ηθοποιών με τους οποίους συνεργαζόταν, με την Τζέραλντιν Τζέιμς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, επίσης στην Επίδαυρο.

Η Κάτια Δανδουλάκη είναι η επόμενη Λυσιστράτη του Εθνικού Θεάτρου, με σκηνοθέτη τον Διαγόρα Χρονόπουλο, το 1997-την ίδια χρονιά η δεύτερη Λυσιστράτη της Επιδαύρου είναι άνδρας: ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου σε σκηνοθεσία Χρήστου Σιοπαχά παρουσιάζει την κωμωδία με τον Κώστα Δημητρίου και με αμιγώς ανδρικό θίασο. Επόμενος άνδρας ο Γιάννης Μπέζος το 2002 με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, ενώ την ίδια χρονιά η Μίρκα Παπακωνσταντίνου και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, συμπρωταγωνιστής και σκηνοθέτης της, δίνουν μια παράσταση ευφάνταστη και γλαφυρή. Τρίτη «Λυσιστράτη» εκείνης της χρονιάς η λυρική εκδοχή από τον Μίκη Θεοδωράκη με τις Δάφνη Ευαγγελάτου και Τζούλια Σουγλάκου εναλλάξ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο πρώτος αριστοφανικός ρόλος για τη Λυδία Κονιόρδου δεν θα μπορούσε να είναι άλλος. Με το Εθνικό Θέατρο και τον Κώστα Τσιάνο να τη σκηνοθετεί, προτείνει εν έτει 2004 μια χαρούμενη και χρωματιστή Λυσιστράτη- χωρίς να της λείπει το έντονο πολιτικό στοιχείο.

Εναν χρόνο αργότερα η Μάγια Μόργκενστερν σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη επιλέγει τη μορφή καμπαρέ. Τέλος, το 2007 η Ρένια Λουιζίδου είναι η πρωταγωνίστρια του ΚΘΒΕ, με σκηνοθέτη τον Γιάννη Ιορδανίδη . Είναι βέβαιο ότι ήδη κάποιοι άλλοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί ονειρεύονται και σχεδιάζουν την επόμενη «Λυσιστράτη».

  • Αρώνη, η πρώτη διδάξασα
ΗΜαίρη Αρώνη αγάπησε τη Λυσιστράτη και ταυτίστηκε μαζί της. Την ερμήνευσε για πρώτη φορά το 1957 στη σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού και σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι με το Εθνικό Θέατρο. Σε εκείνη την ιστορική παράσταση ο Χριστόφορος Νέζερ υποδυόταν τον Κινησία και ο Παντελής Ζερβός τον Πρόβουλο. Η Αρώνη θα ερμήνευε τη Λυσιστράτη άλλες τρεις φορές: το 1972, το 1975 και το 1980.

  • Η Μελίνα και η Τζένη

Το 1972 η Μελίνα Μερκούρη ανεβάζει στη Νέα Υόρκη- μετά τη μεγάλη επιτυχία της «Ιlya Darling» – τη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Ταυτοχρόνως, στην Ελλάδα η Τζένη Καρέζη υποδύεται την αριστοφανική ηρωίδα στη μεγάλη οθόνη σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνοθεσία Γιάννη Ζερβουλάκου. Η ταινία κερδίζει το βραβείο αρτιότερης παραγωγής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εκείνης της χρονιάς (έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα της Καρέζη στο σινεμά). Αντιθέτως, η παράσταση της Μελίνας κατεβαίνει σε χρόνο-ρεκόρ λόγω των εξαιρετικά κακών κριτικών με τις οποίες τη «φιλοδώρησε» ο Τύπος.

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
  • Απόψε και αύριο
  • Ωρα έναρξης: 21.00
  • Τιμές εισιτηρίων: 50, 45, 25, 15 ευρώ η Πληροφορίες στο τηλ. 210 3272.000