Category Archives: Λυμπεροπούλου Μάγια

Τόνι Κούσνερ «Άγγελοι στην Αμερική»

Το τέταρτο κουδούνι

Λέω να βάλω και το «Τέταρτο Κουδούνι» σε δημόσια διαβούλευση. Φοβάμαι μόνο μην καταντήσει σαν τους Γενικούς Γραμματείς των υπουργείων – να το περιμένετε και να μην έρχεται με τίποτα.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Το αριστουργηματικό έργο του Τόνι Κούσνερ «Άγγελοι στην Αμερική»- το πρώτο μέρος του πιο συγκεκριμένα, που ΄χει τον υπότιτλο «Η χιλιετηρίδα πλησιάζει»- θα σκηνοθετήσει ο Νίκος Μαστοράκης το καλοκαίρι για το Φεστιβάλ Αθηνών σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα και με θίασο που δεν έχει συμπληρωθεί ακόμα, αλλά προβλέπεται γερός: Θανάσης Ευθυμιάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυμπεροπούλου (στη φωτογραφία), Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος Χατζόπουλος. Στο πολυσύνθετο έργο, όπου πλέκονται κοινωνικά, θρησκευτικά, μεταφυσικά, πολιτικά θέματα- δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο συγγραφέας το χαρακτηρίζει «γκέι φαντασία πάνω σε εθνικά θέματα»-, ήρωες είναι ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων που ο ένας τους, ο Πράιορ Γουόλτερ, Εβραίος στο θρήσκευμα, προσβάλλεται απ΄ τον ιό του ΑΙDS- βλέπει μάλιστα οράματα- κι ο σύντροφός του δεν αντέχει και τον εγκαταλείπει για να δημιουργήσει σχέση μ΄ ένα δικηγόρο παντρεμένο με νευρωτική γυναίκα, ο οποίος αγωνίζεται να συμβιβάσει τη θρησκεία του- το ζευγάρι είναι Μορμόνοι- με τη σεξουαλική του ταυτότητα. Αλλά και πρόσωπα υπαρκτά όπως ο δικηγόρος Ρόι Κον- για τον οποίο εργάζεται ο παντρεμένος, ένας συντηρητικός που το όνομά του συνδέθηκε με το γερουσιαστή Μακάρθι και την περίοδο της αντικομμουνιστικής υστερίας στις ΗΠΑ, έπαιξε μάλιστα ρόλο αποφασιστικό στη δίκη, καταδίκη και εκτέλεση ως κατασκόπων του ζεύγους Τζούλιους και Έθελ Ρόζενμπεργκ και του οποίου η κρυφή ομοφυλοφιλική δραστηριότητα αποκαλύφθηκε όταν επίσης αρρώστησε από ΑΙDS- ή η Έθελ Ρόζενμπεργκ της οποίας το φάντασμα εμφανίζεται.

Έργο συνόλου, γραμμένο για οκτώ ηθοποιούς οι οποίοι ερμηνεύουν δέκα ρόλους – κάποιοι και διαφορετικού απ΄ το δικό τους φύλου-, το συγκεκριμένο πρώτο μέρος του «Άγγελοι στην Αμερική» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1990 στο Λος Άντζελες ως γουόρκσοπ, έκανε όμως την παγκόσμια πρεμιέρα του τον επόμενο χρόνο στο Σαν Φραντσίσκο. Το 1992 ανέβηκε στο Λονδίνο.

Ακολούθησε το δεύτερο μέρος με τον υπότιτλο «Περεστρόικα» που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1992, σε σκηνικές αναγνώσεις κατ΄ αρχάς, ως παράσταση κατόπιν, στο Λος Άντζελες και το 1993 στο Λονδίνο. Το 1993 τα δυο μέρη ανέβηκαν, το ένα λίγους μήνες μετά το άλλο, και στο Μπροντγουέι. Και τα δυο απέσπασαν το Βραβείο Τόνι Καλύτερου Έργου, το 1993 και το 1994 αντίστοιχα, μεταξύ πολλών ακόμα βραβείων, ενώ το πρώτο τιμήθηκε και με Βραβείο Πούλιτζερ. Το 2003 τα δυο έργα έγιναν μίνι σειράπου βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Έμι- σε σκηνοθεσία του Μάικ Νίκολς με σπουδαία διανομή- Αλ Πατσίνο (φωτογραφία), Μέριλ Στριπ, Έμα Τόμσον… – και στη συνέχεια, απ΄ τον Ούγγρο συνθέτη Πέτερ Ότβος, έως και όπερα που ΄κανε πρεμιέρα το 2004 στο Παρίσι, στο «Θέατρο του Σατλέ».

Το «Άγγελοι στην Αμερική» – επίσης μόνο το πρώτο του μέρος- πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα, και σε σκηνοθεσία του, απ΄ τον Δημήτρη Ποταμίτη που κρατούσε και το ρόλο του Πράιορ στο δικό του «Θέατρο Έρευνας» τη σεζόν 1993- ΄94.

Στη διανομή, Βίλμα Κύρου, Ματίνα Καρρά, Πάνος Πανόπουλος, Μαρίνα Ταβουλάρη, Βασίλης Βλάχος, Λάζαρος Ανδριώτης, Νικόλας Βαγιονάκης. Την ίδια σεζόν, λίγο αργότερα, το ανέβασε ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης, στο θέατρό του «Ένα» της Λευκωσίας, και το 1996- ΄97 στην Θεσσαλονίκη, στο θέατρό της «Παράθλαση», και η Μόνα Κιτσοπούλου.

Μια Ρία Δεν-Ξέρω-Πώς… Που φωτογραφήθηκε για το δικό μας «Ρlayboy»- ξέρετε, βυζιά, κώλοι και τ΄ αποδέλοιπα, όλα όξω, στο πανελλήνιον… Θά ΄ναι λέει- η ίδια το λέει- η πρώτη Ελληνίδα- οποία εθνική τιμή!- που θα ποζάρει και για το αμερικάνικο «Ρlayboy»- ξέρετε, βυζιά, κώλοι και τ΄ αποδέλοιπα, όλα όξω, διεθνώς… Την κάλεσαν, λέει- η ίδια το λέει. Και ξέρετε πού θα γίνει η φωτογράφιση- όπως επίσης η ίδια έλεγε σε κάποιο τηλεκουτσομπολάδικο του κώλου; Κάπου στο Κολοράντο. Ε, μα πού αλλού…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Τι απέγινε το θέατρο «Βέμπο»; Κλειστό για δεύτερη χρονιά παραμένει… Μαθαίνω πως κάποιες διαφορές υπάρχουν με την ιδιοκτησία για το ύψος του ενοικίου και το θέμα βρίσκεται στα δικαστήρια. Προσπάθησα να μάθω περισσότερα, αλλά τα γραφεία των Θεατρικών Επιχειρήσεων Λιβαδά που διαχειρίζονται το «Βέμπο» έχουν κλείσει, ο Βαγγέλης Λιβαδάς έχει παροπλιστεί, με το γιο του Πάνο Λιβαδά αδύνατον να επικοινωνήσω…

Αλλάζουν οι καιροί… Ο άλλος πάλι; «Μοριακός- πυρηνικός βιολόγος», σου λέει, και νά ΄χει πάει στης Λαμπίρη. Για να δώσει τα φώτα του. Και να χαριεντίζεται- η χαρά να μην τον αφήνει… Καθόλου σοβαροφανής δεν είμαι. Αλλά πώς ξεφτιλίζονται έτσι;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ένα δύσκολο, λόγω της γλωσσικής ιδιαιτερότητάς του μυθιστόρημα, το «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα, μεταμορφώθηκε σε μονόλογο θεατρικό, συναρπαστικό απ΄ τον Δήμο Αβδελιώδη που τον δίδαξε κιόλας.

Και σε ένα επίτευγμα για την Γιασεμί Κηλαηδόνη (κεντρική φωτογραφία) που τον ερμηνεύει στο «Μεταξουργείο»- πρέπει να δούλεψαν πολύ σκληρά οι δυο τους για να μπορεί το αποτέλεσμα αντί να κουράζει να καθηλώνει.

Διάβασα καθυστερημένα το τεύχος 513 της 24/12/2009 του δικού μας «Ταχυδρόμου» με το αφιέρωμα «2000- 2009: Η χαμένη δεκαετία». Μπορεί και να θεωρηθεί ότι «βλογάμε τα γένια μας», αλλά αρνούμαι να αυτολογοκριθώ. Και να μην πω: «Ψάξτε το, ήταν εξαιρετικό». Και μου είναι αδύνατον να μην αναδημοσιεύσω την απάντηση του σκηνοθέτη του κινηματογράφου Γιάννη Οικονομίδη (φωτογραφία) στην ερώτηση «Τι θα μείνει από τη δεκαετία» που ο «Τ» έθεσε:

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας.

Μετά από αυτό η Αθήνα έγινε αισθητικά μεγαλύτερο τέρας απ΄ ό,τι ήταν. Το εξωτερικό δημόσιο χρέος έφτασε στον Θεό. Όλα τα λαμόγια στον πλανήτη ροκανίσανε ό,τι μπορούσαν. Κι από εκεί και πέρα χάθηκε και η τελευταία ελπίδα να σηκώσει κεφάλι η χώρα. Μπούρδες αποδείχτηκαν και τα περί εθνικής ανάτασης. Οι αθλητικές επιτυχίες μας ήταν του φαρμακείου. Λες και κάποιος συνωμότησε εναντίον αυτού του τόπου ώστε να ζούμε τον κακό απόηχο για χρόνια. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν για την Ελλάδα η τελευταία κλοτσιά στο χαντάκι».

Μέσα σε 89 λέξεις ο Γιάννης Οικονομίδης συνόψισε με τρόπο αξιοθαύμαστο την απόλυτη, κατά τη γνώμη μου, αλήθεια. Και τη δικαίωση των σκεπτικιστών μπροστά στην τότε «εθνική ανάταση». Κι ήρθε να συναντήσει την απορία μου, που όσο ακούω να μου διεκτραγωδούν την οικονομική κατάσταση της χώρας τόσο φουντώνει: για την ταμπακιέρα των Ολυμπιακών και πόσοπολύ- συνέβαλε γιατί κανένας δε μιλάει; Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Η Μάγια Λυμπεροπούλου θα υποδυθεί την ευριπίδεια Εκάβη το καλοκαίρι. Η ηθοποιός που υπηρετεί το θέατρο με ευλάβεια πολλές δεκαετίες ενέδωσε στην πρόταση που της έγινε από τον διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιώργο Λούκο, και θα ερμηνεύσει την τραγική ηρωίδα στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη, που θα παρουσιαστεί σε κλειστό χώρο -το πιθανότερο είναι να φιλοξενηθεί στην «Πειραιώς 260»- μέσα στο καλοκαίρι.

Στον ίδιο χώρο κέρδισε τις καλύτερες των εντυπώσεων το περασμένο καλοκαίρι, κεντώντας στο έργο «Κοκτέιλ Πάρτι» και σε αυτόν ετοιμάζεται να επιστρέψει! Παραμένω στο θέμα της «Εκάβης» για να προσθέσω ότι τη σκηνοθεσία ανέλαβε να υπογράψει η Αντζελα Μπρούσκου, που έχει επιτύχει δυνατές παραστάσεις εντός και εκτός Ελληνικού Φεστιβάλ.

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Για την ώρα η Μπρούσκου ετοιμάζει για το «Παλλάς» μια «πειραγμένη» θα έλεγα ανάγνωση της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων», με πρωταγωνίστριά της την Ολια Λαζαρίδου. Αναμένουμε… Μια δεύτερη σκηνή, πέρα από την Κεντρική Σκηνή του, θα αποκτήσει σύντομα το Θέατρο Βασιλάκου, και ο θεατρικός επιχειρηματίας Κώστας Μπάλλας, που έχει εμπειρία χρόνων στον χώρο, έπεισε τον Νίκο Μαστοράκη να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της σκηνής. Οι δύο τους συνεργάστηκαν εξαιρετικά στο «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» του Οστρόφσκι, που ανέβηκε χθες στο Θέατρο Βασιλάκου κι έδωσαν τα χέρια για παραπέρα συνεργασία στη δεύτερη σκηνή, που θα φιλοξενεί εναλλακτικές παραστάσεις νεαρών κυρίως δημιουργών.

Για την ώρα, πάντως, ο Μαστοράκης έριξε το βάρος του στον «Αμπιγιέρ», που ετοιμάζει στο θέατρο «Κάππα», με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τους Στέργιογλου, Μαλτέζου. Το ανέβασμα έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του μήνα. Ο Θανάσης Αλευράς, που έχει τιμηθεί με το Βραβείο «Δημήτρης Χορν», μοιράζεται φέτος ανάμεσα σε δύο τελείως διαφορετικές δουλειές. Πρωταγωνιστεί στη «Φουρκέτα», που φιλοξενείται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Εμπορικόν», και παράλληλα πραγματοποιεί ένα one man show στη μουσική παράσταση που αγκαλιάζει ο «Σταυρός του Νότου-Ρlus».

Στην ενδιαφέρουσα δουλειά παντρεύουν τις δυνάμεις τους οι Δήμος Αναστασιάδης και Ελεωνόρα Ζουγανέλη, σε σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, που έγραψε και σκηνοθέτησε τη «Φουρκέτα». Ποια γδύνεται περισσότερο στον ρόλο της στα «Κορίτσια ημερολογίου», που παίζονται στο θέατρο «Κιβωτός» σε απόδοση του Θοδωρή Πετρόπουλου και σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη; Η Βίλμα Τσακίρη, η οποία στη σκηνή όπου ποζάρουν όλες οι πρωταγωνίστριες αποκαλυπτικά, εκείνη είναι περισσότερο τολμηρή και βγαίνει προσεκτικά γυμνόστηθη, κερδίζοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων και υποκριτικά αλλά και σωματικά, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της – είναι και γιαγιά να τονίσω! Ναι, ναι ισχύει! Ο Λευτέρης Βογιατζής έχει αύριο πρεμιέρα στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων με το «Υστατο σήμερα» του Μπάρκερ. Από πέρυσι περιμέναμε εναγωνίως, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ! Κλείστε σύντομα θέσεις, γιατί έρχεται sold out!

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 06/11/2009

Ενα «κοκτέιλ πάρτι» εγωισμού

  • Οι Μάγια Λυμπεροπούλου, Βαρβάρα Μαυρομάτη και Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου μιλούν για το έργο του Ελιοτ, που θίγει τα προβλήματα του γάμου και την ασθένεια του εγώ

Στα έντονα προβλήματα του γάμου, στη σκληρή απομόνωση, στις κατακερματισμένες αλλά και συγκρουσιακές σχέσεις, τα μεγάλα εσωτερικά διλήμματα, μα και στα μονοπάτια για τη σωτηρία «εστιάζει» στο «Κοκτέιλ πάρτι» του ο Τ.Σ. Ελιοτ. Η σκηνοθέτρια Βαρβάρα Μαυρομάτη, που το ανεβάζει στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ σε δική της δραματουργική επεξεργασία, το θεωρεί «δυνατό αλλά και εξαιρετικά επίκαιρο. Αναφέρεται σε θέματα καίρια που μας απασχολούν και σήμερα – για να μη σου πω ότι σήμερα μας αφορούν ακόμη περισσότερο. Πρόκειται για ένα έργο «εσωτερικού τοπίου», το οποίο δύσκολα προδίδει την ημερομηνία που γράφτηκε κι αυτό διευκολύνει τη μεταφορά του στο σήμερα».

Το «Κοκτέιλ πάρτι» του Ελιοτ που ξεκινά την Τρίτη στην «Πειραιώς 260» είναι «εξαιρετικά επίκαιρο, αφού αναφέρεται σε θέματα που μας απασχολούν και σήμερα», λέει η σκηνοθέτρια Βαρβάρα Μαυρομάτη.

Το «Κοκτέιλ πάρτι» του Ελιοτ που ξεκινά την Τρίτη στην «Πειραιώς 260» είναι «εξαιρετικά επίκαιρο, αφού αναφέρεται σε θέματα που μας απασχολούν και σήμερα», λέει η σκηνοθέτρια Βαρβάρα Μαυρομάτη.

  • Σαν Δούρειος Ιππος

Σε πρώτο πλάνο στο έργο του Ελιοτ, έχουμε τις συζυγικές συγκρούσεις και απιστίες ενός γάμου, ο οποίος δεν πηγαίνει καλά. «Τα βαθύτερα θέματά του όμως», συμπληρώνει η Μαυρομάτη, «γλιστρούν σαν τον Δούρειο Ιππο. Ο συγγραφέας θέλει τους χαρακτήρες στο σταυροδρόμι της επιλογής, ενώ εντοπίζει ως ασθένειά τους την αδυναμία τους να πάρουν αποφάσεις αλλά και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειές τους. Ξέρεις γιατί είναι επίκαιρο όσο ποτέ το έργο;

Γιατί πρωταγωνιστεί σε αυτό ο άκρατος εγωισμός με το «εγώ» να μη σε αφήνει να ακούς τι σου λένε οι άλλοι, γιατί πρέπει να υπακούσεις στους όρους της αγοράς αλλιώς σε σταυρώνουν. Γιατί δείχνει πως όταν βολεύεσαι και δεν έχεις το σθένος, το κουράγιο, να κάνεις αυτό που αληθινά θέλεις, απλά επιβιώνεις και χάνεις το νόημα της ζωής. Κοίτα γύρω μας! Θέματα που παίζουν στην καθημερινότητά μας. Γι’ αυτά μιλά ο Ελιοτ με ζηλευτή ακρίβεια!». Το έργο του Ελιοτ κατά την κυρία Μάγια Λυμπεροπούλου που συμπράττει στην παράσταση αυτή «είναι μία έξοχη κωμωδία ιδεών, ένα αριστουργηματικής γραφής έργο του σπουδαίου ποιητή, που με κοφτερό χιούμορ και ζηλευτούς διάλογους μιλά για τις σχέσεις, τον γάμο, την αποθέωση του «εγώ». Οσοι τον ξέρουν από την ακριβή του ποίηση εκπλήσσονται από το γεμάτο εκπλήξεις έργο του.

Με κέντρισε πολύ η πρόταση της Βαρβάρας Μαυρομάτη, που υπήρξε αγαπημένη μου μαθήτρια, να παίξω σε αυτό, όπως με κέντρισε το να βρεθώ στη σκηνή με ηθοποιούς που εκτιμώ αφάνταστα. Οσο για τον ρόλο μου; Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι μαζί με τους Στέργιογλου – Λεμπεσόπουλο παίζουμε τους. θεματοφύλακες της συντήρησης!».

Της ζητώ να μας συστήσει τους ήρωες του έργου αυτού: «Το έργο εξελίσσεται σε δύο χώρους, της οικίας του ζεύγους και το γραφείο του ψυχαναλυτή, και η δράση του εντείνεται σε δύο χρόνια. Αρχίζει με ένα κοκτέιλ πάρτι και τελειώνει με ένα κοκτέιλ πάρτι».

Ποιοι είναι οι ήρωές του έργου αυτού; «Ενας άνδρας που διαπιστώνει ότι είναι ανίκανος να αγαπήσει και μία γυναίκα που διαπιστώνει ότι κανένας άνδρας δεν την έχει αγαπήσει. Η σύζυγος παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει τον σύζυγό της την ημέρα που οργανώνει το κοκτέιλ πάρτι στο σπίτι τους.

Η ερωμένη του συζύγου τον διεκδικεί. Ο σύζυγος αρνείται να δεχτεί ότι τον εγκαταλείπει η σύζυγός του. Ο εραστής της συζύγου εξομολογείται στον σύζυγο τον κρυφό έρωτά του για τη Σήλια».

Ο λόγος στην Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, που «υποδύεται» τη σύζυγο: «Οι σχέσεις τους είναι τραγικές και συγχρόνως φαρσικές. Ενας φοϊδικός ψυχίατρος-πάτερ, εξομολογητής, εμφανίζεται στο πάρτι ακάλεστος για να ταρακουνήσει τις ζωές όλων των ηρώων. Η σύζυγος επιστρέφει.

Η πολυάσχολη φίλη όλων Τζούλια, μην έχοντας δική της προσωπική ζωή, βοηθάει τα άλλα πρόσωπα να βρουν τη σωτηρία τους μέσω του ψυχιάτρου αλλά κι ενός ταξιδευτή με μυστηριώδεις διασυνδέσεις. Βρήκα την πρόταση της Βαρβάρας δελεαστικότατη, την ομάδα ισχυρή και τον ρόλο, πρόκληση! Ολα τα θέματα που μας αφορούν και μας προβληματίζουν ανεβαίνουν στην σκηνή.

Οι σχέσεις, το «εγώ» που δεν είναι εμείς και οδηγεί σε συγκρούσεις, ο γάμος με τα αδιέξοδά του και τη συνήθεια που κουβαλά. Κάποια στιγμή στην πρόβα ρώτησε ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος αν τελικά σώζεται ο γάμος του ζευγαριού που πρωταγωνιστεί στο έργο και η απάντηση που μου ήρθε και που λέει πολλά ξέρεις ποια ήταν; Δεν σώζεται, συνεχίζεται…» Η συνέχεια επί της σκηνής της «Πειραιώς 260».

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Το «Κοκτέιλ πάρτι»του Τ.Σ. Ελιοτ θα ανεβεί στο «Πειραιώς 260» -Χώρος Δ- από τις 16 έως τις 18 Ιουνίου, σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία Βαρβάρας Μαυρομάτη, σκηνικά και κοστούμια του Μανώλη Παντελιδάκη, μουσική Κωνσταντίνου Βήτα και φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Μάγια Λυμπεροπούλου, Αρης Λεμπεσόπουλος, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, Ομηρος Πουλάκης.

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 14/6/2009

Γιώργος Αρμένης, Όρνιθες, Μάγια Λυμπεροπούλου, Ντόρις Ντέρι, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Ρίτσος

  • Απ΄ την Τρίτη η Μιμή Ντενίση είναι Ιππότης της Εθνικής Τάξεως της Λεγεώνος της Τιμής. Ο εν Αθήναις πρέσβης της Γ αλλικής Δημοκρατίας κ. Κριστόφ Φαρνό της απένειμε τα σχετικά διάσημα. Συμβαίνουν και εις Παρισίους.
  • Η Μάγια Λυμπεροπούλου (στη φωτογραφία)- στις 8 Απριλίου κλείνουν πενήντα χρόνια απ΄ τη μέρα που πρωτοπάτησε το σανίδι, Κάθριν στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης»- επανεμφανίζεται στη σκηνή: θα πρωταγωνιστήσει μαζί με Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Άρη Λεμπεσόπουλο, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, Όμηρο Πουλάκη- απομένει ένας ακόμα ηθοποιός για να κλείσει η διανομή- στο «Κοκτέιλ πάρτι» του Τ. Σ. Έλιοτ που θ΄ ανεβάσει στο Φεστιβάλ Αθηνών η Βαρβάρα Μαυρομάτη. Υλοποιώντας, με αλλαγές στη διανομή, το σχέδιο που δεν ολοκληρώθηκε τον χειμώνα, αν κι οι δοκιμές είχαν αρχίσει, στο θέατρο «Προσκήνιο».
  • Το έργο του Έλιοτ, το οποίο στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά- απ΄ το θίασο της Έλσας Βεργή, στο ομώνυμο θέατρό της, σε σκηνοθεσία Λυκούργου Καλλέργη, το 1970/΄71- θα παιχτεί «Πειραιώς 260» σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη, μουσική Κ. Βήτα και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
  • «Διψασμένοι»: παίχτηκε- δεν παίχτηκε είκοσι μέρες στη Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας». Τώρα το Εθνικό, στο πλαίσιο του ανοίγματός του, ευέλικτη καθώς, άλλωστε, έχει σχεδιαστεί η παράσταση, την παρουσιάζει- και μπράβο του!- σε σχολεία.
  • Μπροστά στο να ΄ρχονται τα παιδιά των λυκείων με «πενταήμερη» στην Αθήνα και να πηγαίνουν- το ΄δα με τα μάτια μουστο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου το θεωρώ τουλάχιστον εθνική προσφορά… Διότι είναι μια απ΄ τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: ένα ωραίο, άμεσο, «μικρό», απολύτως καίριο στις μέρες μας…- η Οργή των παιδιών το θέμα του- έργο του ξεχωριστού Λιβανέζου του Καναδά Ουαζντί Μουαουάντ, ανεβασμένο έξυπνα, με συγκίνηση και ευαισθησία απ΄ τον Μανώλη Μαυροματάκη και την Τζένη Αργυρίου και με τρεις πολύ καλούς ηθοποιούς- τον ίδιο, την έκρηξη- Στεφανία Γουλιώτη (που κάθε τόσο επιβεβαιώνει τις ελπίδες που γέννησε με την Ηλέκτρα της) και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο που δίνει ρέστα- ε-ξαι-ρε-τι-κά εξελίσσεται- παίζοντας έναν οργισμένο, επιθετικό δεκαεπτάχρονο (στην κεντρική φωτογραφία με τον Μανώλη Μαυροματάκη). Αυτή η παράσταση, που καλύτερη για έφηβους δε βρίσκεται εύκολα, πιστεύω πως πρέπει- δεν ξέρω πώς και πότε- να ξαναγυρίσει στην έδρα της. Κρίμα να μην τη δούνε περισσότεροι.
  • Τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη θ΄ ανεβάσει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου ο Σωτήρης Χατζάκης στη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη και με μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Πισθέταιρος ο Γιώργος Αρμένης (φωτογραφία), Ευελπίδης ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Έποψ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς- ήτοι το ίδιο πρωταγωνιστικό τρίδυμο με το οποίο ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε στις επιτυχημένες αριστοφανικές «Θεσμοφοριάζουσες» που έκανε στην Επίδαυρο, το καλοκαίρι του 2006, με το Εθνικό. Ο Γιώργος Αρμένης επιστρέφει στους «Όρνιθες» μετά την ιστορική παράσταση του Δασκάλου του Κάρολου Κουν και του «Θεάτρου Τέχνης» στην οποία συμμετείχε- απ΄ το 1970- αρχικά στο Χορό, ως μαθητής της δραματικής σχολής, ως Κορυφαίος και Τροχίλος αργότερα. Η κωμωδία του Αριστοφάνη έχει να παιχτεί στην Επίδαυρο απ΄ το 2002 όταν την ανέβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης με τον Θεατρικό Οργανισμό «Αριστοφάνης». Το περσινό καλοκαίρι το «Θέατρο Τέχνης» παρουσίασε στο Ηρώδειο και σε περιοδεία μια ακόμη αναβίωση της παράστασης του Κάρολου Κουν αλλά το πιο πρόσφατο καινούργιο ανέβασμα του έργου στην ελληνική σκηνή χρονολογείται το καλοκαίρι του 2006 απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη η παράσταση με τον τίτλο «Όρνιθες 06», στο πλαίσιο της Πάτρας/ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006, παίχτηκε και στο Ηρώδειο.
  • Τρία ζευγάρια. Με προβλήματα σχέσης. Το ένα καλεί τ΄ άλλα δυο μια βραδιά στο σπίτι του. Κι εκεί, μεταξύ τυρού και αχλαδίου- και κάμποσων ποτών-, αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα απωθημένα. Και τα ζευγάρια αρχίζουν να «μπερδεύονται». Μετά το «πάρτι» η τάξη αποκαθίσταται και τα ζευγάρια τα βρίσκουν- ή κάπως έτσι… Το έργο με τον τίτλο «Γυμνοί» το ΄δα στο «Γκλόρια», σε μετάφραση Μαρίας και Ελένης Παξινού και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, τη σεζόν 2004- 2005. Το υπέγραφε η Γερμανίδα Ντόρις Ντέρι- η οποία είναι και σκηνοθέτρια του κινηματογράφου, πρόσφατα παίχτηκε στις αίθουσες η τρυφερή, βαθιά συγκινητική, ανθρώπινη ταινία της «Ανθισμένες κερασιές». Εδώ- στο «Γυμνοί»- τα ζευγάρια έβγαζαν τα ρούχα τους κι έπαιζαν μια… ιδιόρρυθμη τυφλόμυγα- αν μπορεί να αναγνωρίσει ο καθένας τους, με δεμένα τα μάτια, το κορμί του/της συντρόφου του.
  • Το έργο το ξανάδα – σε παραλλαγή τη σεζόν 2006- 2007 στο «Αγγέλων Βήμα»σε σκηνοθεσία και πάλι Κοραή Δαμάτη. Τώρα το υπέγραφε ο Κύπριος Νέαρχος Ιωάννου, το έλεγαν «Senza Storia»- εδώ τα ζευγάρια την έκαναν την παρτούζα στο σκότος… Πάω, τώρα, στο «Αμιράλ», να δω το «Θάρρος ή αλήθεια;» και βλέπω πάλι το έργο, σε άλλη παραλλαγή- εδώ τα ζευγάρια «ανταλλάσσουν» για μια βραδιά συζύγους. Αυτή τη φορά υπογραμμένο απ΄ τον Αμερικανό Τζεφ Γκουλντ- η μετάφραση του Γιώργου Ηλιόπουλου, η σκηνοθεσία του Γιάννη Βούρου.
  • Ψάχνω στο Διαδίκτυο και βρίσκω τυπωμένο, με έτος έκδοσης το 2001, το έργο της Ντόρις Ντέρι με τον τίτλο «Ηappy- Εin Drama» (που δεν είναι σαφές αν είναι θεατρικό ή πεζογράφημα) και που η ίδια το ΄χει κάνει ταινία το 2002 με τον τίτλο «Νackt» («Γυμνοί»). Ο Νέαρχος Ιωάννου- που ΄χει ζήσει στη Γερμανία αρκετά χρόνια όπως διαβάζω σε βιογραφικό του- πρωτοπαρουσίασε το έργο του στην Κύπρο πολύ νωρίτερα- το 1999. Κι ο Τζεφ Γκουλντ το δικό του- πρωτότυπος τίτλος «Ιt΄s Just Sex»- το ΄χει γράψει το 2002.
  • Δεν πρόκειται για το ίδιο ακριβώς έργο, άλλωστε δεν έχω τα κείμενα να τα συγκρίνω – αλλά είναι σαν τρεις συγγραφείς να ΄γραψαν πάνω σ΄ έναν κοινό καμβά διαφορετικούς διαλόγους βάζοντας ο καθένας τις πινελιές του- σαν ο ένας να διασκευάζει τον άλλο.
  • Έχω εντελώς μπερδευτεί… Μήπως κάποιος απ΄ το κοινό μπορεί να με βοηθήσει; Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, με αφορμή το φετινό εορτασμό των εκατό χρόνων απ΄ τη γέννησή του, μας ετοιμάζει, ακούω, το Φεστιβάλ Αθηνών. Στο πλαίσιο του, απ΄ ό,τι έμαθα, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (φωτογραφία) θα ερμηνεύσει τη «Φαίδρα» του- απ΄ τους μονολόγους της «Τέταρτης Διάστασης»- σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.

Είμαι ο Γιώργος και δεν τελείωσα… Διότι δε μου δίνουνε την ολόκληρη σελίδα που ζητάω κάθε τόσο, καθώς δεν ξέρω τι να πρωτοχωρέσω εδώ, και δεν προλαβαίνω να τελειώσω. Οπότε… συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη.

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009


Πίσω από την κρίση στο «Θέατρο Τέχνης»

Δύσκολη μοιάζει η κατάσταση που δημιουργείται στο Θέατρο Tέχνης με το καινούργιο Δ.Σ., το οποίο έχει να αντιμετωπίσει τον θόρυβο από την αποχώρηση δύο ιστορικών στελεχών. Της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή, τις οποίες βέβαια κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ότι αδιαφορούν για το θέατρο, στο οποίο έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ταυτίστηκαν με τον Κάρολο Κουν.

«Εγινα εταίρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου κατόπιν προτάσεως της Ρένης Πιττακή το φθινόπωρο του 2006, για να προσπαθήσω εκ των έσω και από κοινού να συμβάλλω, ώστε το Θέατρο Τέχνης να αποσπασθεί από την ακινησία στην οποία είχε καθηλωθεί και να πάψει να είναι “ένα θέατρο σαν όλα τα άλλα”.

Η αποτελεσματικότητα της “θεραπείας” εξαρτάται ωστόσο από την ικανότητα της “διάγνωσης”…», σημειώνει η Μ. Λυμπεροπούλου. Αντ’ αυτής υπήρξε: «μια συστηματική και συχνά κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε όχι μόνο εις βάθος συζήτησης, αλλά ακόμα και προσωπικής επαφής – εκτός από τις ελάχιστες φορές που μόνη μου επεδίωξα. Oτιδήποτε διατυπώθηκε ως προβληματισμός, είτε προφορικά είτε υπό μορφήν προσωπικών επιστολών προς το Δ.Σ. (Φεβρουάριος 2007) ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά και υπεύθυνα. Διότι οι έως σήμερα 3 συνελεύσεις μέσα σε δύο χρόνια δεν συνιστούν σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος…».

Κάνει λόγο όμως και για μια επιστολή (τη δεύτερη, όπως σημειώνει) την οποία υπέγραφε ο τότε πρόεδρος Πάνος Σακελλαριάδης και το Δ.Σ. (τον περασμένο Ιούνιο), αλλά και 11 μέλη της Εταιρείας, η οποία «αγνοήθηκε με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία. Αγένεια κυρίως προς το πρόσωπο του Βίκτωρα Μελά, επιτίμου προέδρου της Εταιρείας και συνοδοιπόρου επί μακρόν μαζί με τον Γιώργο Σαρρή και τον Πάρι Τακόπουλο, του Κ. Κουν».

Είναι πολλά ακόμη αυτά που περιγράφει η Μάγια Λυμπεροπούλου, όπως άλλωστε και η Ρένη Πιττακή, δίνοντας την εντύπωση ότι το Θέατρο Τέχνης καιρό τώρα μοιάζει με καζάνι που βράζει.

«Είναι γνωστό ότι όλο αυτό το διάστημα μετά τον θάνατο του Γ. Λαζάνη κάποιοι από μας είχαμε θέσει επίμονα το ζήτημα της καλλιτεχνικής ταυτότητας, της φυσιογνωμίας και του προσανατολισμού του Θεάτρου Τέχνης για το αύριο. Είχαμε διατυπώσει, κατόπιν προτροπής του Δ.Σ., σκέψεις και προτάσεις, είχαμε ακόμη αναφερθεί και σε ονομαστικές λύσεις. Το Δ.Σ. υποτίθεται ότι συζήτησε, ενώ επί της ουσίας παρέκαμψε και αγνόησε όλον τον σχετικό προβληματισμό. Αντί γι’ αυτό επιδόθηκε στην κατασκευή ενός δήθεν νέου καταστατικού, για να “προικοδοτήσει” την Εταιρεία με τη θέση ενός “Διευθυντή” σε… κενό αέρος».

«Σαν όλα τα άλλα»

Η γνωστή ηθοποιός σημειώνει ότι δεν έγινε συζήτηση για το ζητούμενο, δηλαδή το αυριανό πρόσωπο του Θεάτρου Τέχνης, και κατηγορεί το Δ.Σ. ότι με «επιδέξιες» ισορροπίες και «ευφυείς» συσχετισμούς στο εσωτερικό του μπορούσε πλέον να αναλάβει δράση. «Δράση όμως προς τι; Προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της μεταφυσικής/συναισθηματικής θεωρίας περί “επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν” στη βιτρίνα, είτε με την ιδιότητα του καλλιτέχνη είτε με τον μανδύα του διοικητικού παράγοντα ή και με τα δύο». Υπενθυμίζει ότι σε λίγο καιρό συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον θάνατο του Κουν και πως δεν μπορούν να έχουν πια θέση δράσης «οι εξορκισμοί και τα υποκατάστατα».

Υπογραμμίζει, τέλος, ότι η αστική μη κερδοσκοπική «Ελληνική Εταιρεία Θεάτρου» δημιουργήθηκε πριν από 40 χρόνια χάριν του Θεάτρου Tέχνης, «ενώ σήμερα, αντίστροφα, το Θ. Τέχνης φαίνεται να υπάρχει δυστυχώς όσο και όπως υπάρχει χάριν της εταιρείας αυτής».

Μάγια Λυμπεροπούλου – Ρένη Πιττακή: Πήγαν, είδαν και απήλθαν!


Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Μία ακόμα χαμένη ευκαιρία; Η Ιστορία θα αποφανθεί. Σε θρίλερ κατέληξε, πάντως, η μεγάλη συζήτηση των τελευταίων μηνών για ένα «Θέατρο Τέχνης τού αύριο». Οσοι περίμεναν κάποια αλλαγή ή ανατροπή από τη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου το απόγευμα της Τρίτης, έμειναν στον… άσο.

«Το νέο Δ.Σ. ανέλαβε δράση προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της θεωρίας περί «επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν» στη βιτρίνα;», αναρωτιέται η Ρ. Πιττακή

Τίποτα δεν αλλάζει στον χαρακτήρα και τη γραμμή πλεύσης του ιστορικού θεάτρου, όπως αναμενόταν κυρίως μετά την εκλογή της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή στο Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου ΑΕΠΕ – Θέατρο Καρόλου Κουν (κατά τη γενική συνέλευση της 25ης Νοεμβρίου), αλλά και τις συζητήσεις που είχαν ανάψει το τελευταίο διάστημα για την επιτακτική ανάκτηση της απολεσθείσης καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του θεάτρου.

Με δύο αιφνίδιες, σκληρές επιστολές, οι δύο πρωταγωνίστριες υπέβαλαν προχθές στα μέλη του Δ.Σ της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης την παραίτησή τους και ως μέλη του Δ.Σ και ως μέλη της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης. Οι επιστολές επιδόθηκαν την ώρα που αναμενόταν να εμφανιστούν και να μετάσχουν στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου στη δραματική σχολή του.

Κύριος αποδέκτης των μομφών, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Πάνος Σακελλαριάδης (κατονομάζεται μόνον από τη Μ. Λυμπεροπούλου), ο οποίος κατηγορείται για «κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε εις βάθος συζήτησης», «αγνόηση σημαντικών επιστολών με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία». Ενώ «βλέποντας ότι δεν περνούν μικροπολιτικές, παραγοντισμοί και συμφέροντα «θέσεων», έσπευσε -αιφνιδιάζοντας την έκτακτη συνέλευση- να προτείνει την εκλογή νέων μελών, παραβαίνοντας την πρόταση του μνημονίου του ΕΚΕΘΕΧ περί εκλογής μελών κοινής αποδοχής», αναφέρει η Μάγια Λυμπεροπούλου και συνεχίζει:

«Χρησιμοποιήθηκαν «νομικοί» τρόποι, τεχνάσματα και μικροπολιτικές, για να καταστεί η Ελληνική Εταιρεία απόλυτος ρυθμιστής της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του Θ. Τέχνης», καταγγέλλει η Μάγια Λυμπεροπούλου

«Επειδή θεωρώ ανεπαρκή όποια φαρισαϊκή επιχειρηματολογία ακούστηκε, καθότι είναι ολοφάνερο ότι το σημερινό Δ.Σ., παρόμοιο στη συντριπτική πλειοψηφία με το προηγούμενο, προτιμά ένα θέατρο έλεος των νόμων της αγοράς παρά τις δεσμεύσεις της πολιτείας· επειδή η παρούσα τάξη των πραγμάτων ακυρώνει όχι μόνο τη δυνατότητα ενός «διαφορετικού» θεάτρου, αλλά και την επιθυμία αυτή για ένα «άλλο» θέατρο, επειδή κατ’ ουσίαν δεν πιστεύω στο γνωμοδοτικό κύρος μιας «πλειοψηφίας» όταν παρεμποδίζεται το καλλιτεχνικό έργο προς όφελος προσωπικών εξασφαλίσεων, και γνωρίζοντας ότι η κοινή γνώμη, θεατρική και θεατρόφιλη και κρίνει και αποδίδει ευθύνες, υποβάλλω την παραίτησή μου», καταλήγει στην επιστολή της η Μάγια Λυμπεροπούλου.

«Είμαι βέβαιη ότι η, συγκυριακή έστω, πλειοψηφία της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου απέναντι σε μια απογοητευμένη ή και παροπλισμένη μειοψηφία αντιλαμβάνεται τον ρόλο της εταιρείας με έναν τρόπο που αντιβαίνει στον ιστορικό λόγο ύπαρξής της (…) Αυτήν την αλλοίωση του ιστορικού ρόλου της δεν μπορώ να την προσυπογράψω, αποδεχόμενη τη θέση μέλους του Δ.Σ. της. Γι’ αυτό υποβάλλω σήμερα την παραίτησή μου», καταλήγει και η Ρένη Πιττακή.

«Τη μεγάλη τους λύπη» για τις παραιτήσεις, «δεδομένου ότι οι κυρίες Πιττακή και Λυμπεροπούλου είχαν μόλις εκλεγεί από τη γενική συνέλευση, ύστερα από δηλώσεις τους ότι προτίθενται να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας νέας φυσιογνωμίας του θεάτρου», εξέφρασαν στη συνεδρίαση της Τρίτης οι παριστάμενοι Πάνος Σακελλαριάδης, Αγγελος Δεληβοριάς, Διαγόρας Χρονόπουλος, Διονύσης Καψάλης και Θέμος Χαραμής. Τις κενές θέσεις των παραιτηθέντων κατέλαβαν οι δύο πρώτοι επιλαχόντες: η Εύα Κοταμανίδου και ο Κωστής Καπελώνης. Στη συγκρότηση του Σώματος του Δ.Σ. επανεξελέγη πρόεδρος ο Πάνος Σακελλαριάδης, ενώ τη θέση του αντιπροέδρου κατέλαβε ο Κωστής Καπελώνης. Στα δύο πρόσωπα ανατέθηκαν όλες οι αρμοδιότητες που απορρέουν από το καταστατικό της εταιρείας.

«Είναι ακατανόητη η αντίδραση των δύο κυριών, αφού δεν συνέβη απολύτως τίποτα που να τη δικαιολογεί στο μεσοδιάστημα από τις 25 Νοεμβρίου. Προσωπικά εξεπλάγην και λυπήθηκα», δήλωσε ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που παραμένει μέλος του Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης.

Αμφότερες οι επιστολές μέμφονται επίσης το «μοναδικής ευρεσιτεχνίας καταστατικό-μόρφωμα» του θεάτρου, που «ούτε καν καλλιτεχνικό διευθυντή δεν αποτολμά να ονομάσει». «Κι ωστόσο αυτό το καταστατικό οι δύο κυρίες το υπέγραψαν. Ξαφνικά τώρα ανακαλύπτουν ότι δεν είναι καλό;», αναρωτιέται ο Δ. Χρονόπουλος. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/12/2008

Παραιτήθηκαν από το ΔΣ του Θεάτρου Τέχνης Πιττακή και Λυμπεροπούλου

Η Ρένη Πιττακή (αριστερά) και η Μάγια Λυμπεροπούλου (δεξιά), αγαπημένες μαθήτριες του Καρόλου Κουν, παραιτήθηκαν με επιστολή

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

Δύο απουσίες και δύο επιστολές παραίτησης περίμεναν τα (υπόλοιπα) μέλη του ΔΣ της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης χθες στις έξι το απόγευμα, στο κτίριο της σχολής στην οδό Ιπποκράτους. Η Ρένη Πιττακή και η Μάγια Λυμπεροπούλου δεν πήγαν στη συνάντηση στέλνοντας η καθεμία από μία επιστολή όπου εξηγούσαν τους λόγους που τις οδήγησαν στην παραίτηση, όχι μόνο από μέλη του ΔΣ αλλά και από μέλη της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης. Η κίνηση αυτή εξέπληξε τους υπολοίπους οι οποίοι δεν περίμεναν τις παραιτήσεις αλλά και τη μη παρουσία τους στο ΔΣ. «Ελπίζαμε ότι όλοι μαζί θα φτιάχναμε ένα άλλο θέατρο.Κρίμα» είπε σχετικά ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Οι δύο ηθοποιοί είχαν αποδεχθεί την «τιμητική», όπως χαρακτηριστικά είχαν πει, πρόταση να θέσουν υποψηφιότητα ώστε να μη θεωρηθούν εκ προοιμίου αρνητικές, αποτελούσαν ωστόσο τη μειοψηφία. Ηταν εκείνες που είχαν συγκεκριμένες απόψεις για την ανανέωση του Θεάτρου Τέχνης και διαφωνούσαν με την πορεία που έχει πάρει την τελευταία πενταετία το θέατρο που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν.

Στο νέο ΔΣ, που προέκυψε στις 25 του περασμένου Νοεμβρίου και απαρτίζεται από τους Πάνο Σακελλαριάδη, Άγγελο Δεληβορριά, Διαγόρα Χρονόπουλο , Διονύση Καψάλη και Θέμο Χαραμή, προστέθηκαν στις θέσεις δύο κυριών η Εύα Κοταμανίδου και ο Κωστής Καπελώνης. Πρόεδρος εξελέγη ο Π. Σακελλαριάδης και αντιπρόεδρος ο Κ. Καπελώνης. Η συζήτηση για τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή μετατέθηκε για το επόμενο ΔΣ.

Συγκατοίκηση στο Υπόγειο [Θέατρο Τέχνης]

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

Με ανανεωμένο διοικητικό συμβούλιο το Θέατρο Τέχνης επιχειρεί να ανασυνταχθεί και να κερδίσει το παρόν και το μέλλον

Μυρτώ Λοβέρδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Ο Γιώργος Δραγώνας και ο Βασίλης Παπαβασιλείου

Ηταν μια καθοριστική εβδομάδα αυτή που πέρασε για το Θέατρο Τέχνης. Ενδεχομένως η επόμενη να είναι ακόμη πιο καθοριστική, αφού αναμένεται να συνεδριάσει το νέο Διοικητικό Συμβούλιο για την εκλογή προέδρου και, κυρίως, καλλιτεχνικού διευθυντή. Η είσοδος της Ρένης Πιττακή και της Μάγιας Λυμπεροπούλου , καθώς και του Διαγόρα Χρονόπουλου στο νέο επταμελές ΔΣ, έκαναν την έκπληξη: Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αποχωρήσεις, το ιστορικό θέατρο το οποίο ίδρυσε ο Κάρολος Κουν το 1942 επέλεξε την οδό της συγκατοίκησης. «Με την παρούσα σύνθεση , το συμβούλιο θέλησε να μετατρέψει τους “εξόριστους” σε “συμμέτοχους”» , λένε κάποιοι, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» και αναρωτιούνται αν το σημερινό κλίμα «συμφιλίωσης» μπορεί να έχει διάρκεια και να αποφέρει καρπούς.

Με δεδομένο, πάντως, το ασυμβίβαστο, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δεν μπορεί πλέον να είναι υποψήφιος για τη θέση που κατείχε τα τελευταία πέντε χρόνια, οπότε το πεδίο είναι ανοικτό. Από το προηγούμενο ΔΣ, του οποίου η θητεία είχε λήξει ήδη από τις 17 Νοεμβρίου, υποψηφιότητα δεν έθεσε η Κάτια Γέρου, ενώ οι Θόδωρος Γράμψας και Κωστής Καπελώνης δεν επανεξελέγησαν. Παρέμειναν οι Αγγελος Δεληβορριάς, Διονύσης Καψάλης, Πάνος Σακελλαριάδης και ο Θέμος Χαραμής (ισοψήφησε με την Εύα Κοταμανίδου, η οποία και παραιτήθηκε).

Με βασικό αντικείμενο συζήτησης τη φυσιογνωμία του Θεάτρου Τέχνης, η γενική συνέλευση της εταιρείας της περασμένης Τρίτης στο Μουσείο Μπενάκη δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέμα του ΕΚΕΘΕΧ και την πρόταση του «δεύτερου πόλου»- τη μετατροπή δηλαδή του Τέχνης σε ημικρατική σκηνή με υψηλή κρατική επιχορήγηση και αντάλλαγμα τη συνδιοίκηση με το Κέντρο. Μία ημέρα νωρίτερα, άλλωστε, το ίδιο το ΕΚΕΘΕΧ είχε δημοσιοποιήσει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία έθετε την πρότασή του για το ποσό ύψους 1,2 εκατ. ευρώ σε συζήτηση από «μηδενικής βάσεως». Στον νέο, πάντως, προϋπολογισμό το ΕΚΕΘΕΧ δεν πήρε ξεχωριστό κωδικό- μόνο μεμονωμένες διαστηριότητές του έλαβαν κωδικό, όπως τα ΔΗΠΕΘΕ. Οπότε δεν είναι ακόμη σαφές το συνολικό ποσόν που μπορεί να διαχειρισθεί και ποιες από τις ιδέες και τις πρωτοβουλίες του μπορεί να υλοποιήσει. Μετά και τον θάνατο του Γιώργου Λαζάνη, πάντως, είναι η πρώτη φορά που στο ΔΣ του Θεάτρου Τέχνης εκπροσωπούνται όλες οι τάσεις- σε μια αντιστοιχία βέβαια 5-2. Κάτι τέτοιο βέβαια αυξάνει και τις ευθύνες των μελών του, καλώντας τα να αποδείξουν ότι η συνεργασία μπορεί να έχει διάρκεια.

«Χορτάσαμε συνελεύσεις» δηλώνει στο «Βήμα» η Ρένη Πιττακή και αναρωτιέται «τι προέχει, η εταιρεία ή το Θέατρο; Το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη. Κι αν θα υπάρξουν άλλοι όροι. Η μη συμμετοχή μας είχε να κάνει με τους όρους που υπάρχει αυτό το Θέατρο ως σήμερα».

Από την πλευρά του, ο Διαγόρας Χρονόπουλος δηλώνει ιδιαίτερα χαρούμενος: «Θα είμαστε πια όλοι μαζί. Με τις δύο κυρίες και τους υπολοίπους θα βρούμε παρέα τη φυσιογνωμία του θεάτρου ώστε να σταματήσουν και οι αντιπαραθέσεις» . Ο ίδιος έκανε, όπως λέει, «μια κίνηση καλής θέλησης για το καλό του Θεάτρου Τέχνης». Από την άλλη πλευρά, ο Θόδωρος Γράμψας εξηγεί ότι «έγινε αυτό

Η Ρένη Πιττακή, η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που έκαναν την έκπληξη

που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό.Το θέατρο χρειάζεται και τη Μάγια και τη Ρένη, τόσο στις σκηνές του όσο και στη διοίκηση. Στο χέρι τους ήταν το πότε θα επέστρεφαν. Με το αποτέλεσμα αυτής της ψηφοφορίας φάνηκε ότι ούτε ίντριγκες υπήρχαν ούτε έχει εξοριστεί κανένας άλλος. Και ακόμη ότι οι επιθέσεις που δεχθήκαμε όλον αυτόν τον καιρό ήταν άδικες. Ελπίζω η παρουσία τους να συσπειρώσει κι άλλους».

Το ως χθες κλίμα αντιπαράθεσης αντικαταστάθηκε πράγματι από τις λέξεις συσπείρωση, συνεργασία, συμφιλίωση, συγκατοίκηση; Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια ψηφοφορία στάθηκε ικανή να αλλάξει μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Ισως όμως οι παρούσες συνθήκες να επιτρέψουν να στηθεί ένα νέο σκηνικό. Ο χρόνος θα δείξει. Με τις παραστάσεις στις σκηνές του Υπογείου και της Φρυνίχου να λειτουργούν όπως είχαν προγραμματισθεί, το Θέατρο Τέχνης βρίσκεται ενώπιον του εαυτού του και των συνεχιστών του. Από το αποτέλεσμα θα κριθεί αν το παρελθόν και ο ιστορικός τίτλος του έχουν συνέχεια στο παρόν και κυρίως στο μέλλον.