Category Archives: Λούκος Γιώργος

Ο [τουρίστας] Γιώργος Λούκος, το Ελληνικό Φεστιβάλ κι εμείς οι επαρχιώτες!

Ο Γ. Λούκος κατάφερνε να τα «βρίσκει» με τον άλλοτε προϊστάμενο του υπουργείου Πολιτισμού και νυν ιδιώτη Γ. Βουλγαράκη [αυτόν ντε, που φώναζε στο αμφιθέατρο χτυπώντας τα τύμπανα μαζί με τους νεολαίους του κόμματός του: Βουλγαράκη, Βουλγαράκη, γ… τον Γιωργάκη!!!] και τώρα δεν θα τα «έβρισκε» με τον πρίγκιπα Γερουλάνο;

Διάβασα με προσοχή τη συνέντευξη του Γιώργου Λούκου. και τη βρήκα ενδιαφέρουσα. Γι’ αυτό και την αναδημοσίευσα. Ωστόσο, ο Λούκος δεν φαίνεται ότι έχει ανάγκη το δικό μου μπλογκ για να προβληθεί, διότι του αρκούν οι εφημερίδες των μεγάλων συγκροτημάτων. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι έχει αρχίσει μια φάμπρικα που δεν νομίζω ότι ίσχυε παλιότερα. Έχει πληρώσει το Ελληνικό Φεστιβάλ ορισμένους δημοσιογράφους και τους έστειλε σε Λονδίνο και Αβινιόν για να παρακολουθήσουν παραστάσεις και μετά να γράψουν για καλλιτέχνες και συγκροτήματα που θα έρχονταν στο φεστιβάλ. Αυτό, ομολογώ με παραξένεψε, διότι ήταν ένας έμμεσος αλλά ξεκάθαρος τρόπος να προκαταλάβει αρνητικές κριτικές. Και αυτό το έχουμε δει. Οι δημοσιογράφοι στις μεγάλες εφημερίδες, που έχουν ευνοηθεί, μόνο καλά λόγια γράφουν για τον κύριο Λούκο. Τον ρώτησε ποτέ κανένας για τον προϋπολογισμό και πού πάνε τόσα χρήματα;. Όλοι θεωρούν ότι ΠΡΕΠΕΙ να ξοδευτούν – και λίγα είναι  όσα ξοδεύει!

Εγώ αναδημοσιεύω πράγματα που μ’ ενδιαφέρουν και προφανώς ενδιαφέρουν και αρκετούς φίλους του θεάτρου που με παρακολουθούν και ίσως να έχουν διαφορετικές απόψεις από αυτές του Λούκου, ο οποίος, πρέπει να σημειώσω ότι κάνει καλά τη δουλειά του, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει τις γκρίζες ζώνες του. Διάβασα, λοιπόν, τη συνέντευξή του και σταμάτησα και σε κάτι που με παραξένεψε, αφού διαπίστωσα ότι ο κύριος Λούκος εμφανίζεται σα να γεννήθηκε, μόλις χθες! Είπε:

Για μένα μία από τις επιτυχίες του Φεστιβάλ είναι ο Μαρμαρινός στο Παρίσι με το “Πεθαίνω σα χώρα”. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο greek salad, feta cheese, σουβλάκι και μπουζουκάκι…

Καταρχήν, η Ελλάδα δεν περίμενε τον Μαρμαρινό (που κατά τ’ άλλα είναι εξαιρετικός) για να ακουστεί ότι έχει θέατρο, σκηνοθέτες, ηθοποιούς κ.λπ. κι ότι δεν είναι μόνο σουβλάκια κ.λπ. Είναι μια  εύκολη δικαιολόγηση για κάποιον που ίσως βλέπει τα πράγματα άσπρα-μαύρα. Δεν είναι έτσι κι ούτε περιμέναμε τον Λούκο για να θαυμάσουμε. Και παλιότερα το Ελληνικό Φεστιβάλ είχε τις καλές του στιγμές και σπουδαίους καλλιτέχνες είχε προσκαλέσει και κόσμος πολύς το παρακολουθούσε… Λοιπόν, και ο Λούκος και οι υποστηρικτές  του μην κάνουν λες και ανακάλυψαν… το ραδιόφωνο!

  • Απλώς θα κάνω μια μικρή αναδρομή στην ερμηνεία ενός ρόλου-σταθμού στην ιστορία του θεάτρου αλλά και του Αλέξη Μινωτή.

Το 1939 είναι μια χρονιά σημαντική και για το Εθνικό Θέατρο και για τον Δημήτρη Ροντήρη αλλά και για τον Αλέξη Μινωτή, αφού το κρατικό μας θέατρο θα περιοδεύσει στην Αγγλία και τη Γερμανία με τον Άμλετ του Σέξπιρ και θα θριαμβεύσει. Μαζί του ο Βεάκης (Κλαύδιος), ο Κωτσόπουλος (Οράτιος) και ο Κατράκης (Λαέρτης). Διθυραμβικά σχόλια και κριτικές για την ελληνική παρουσία. Ο Μινωτής θα κάνει μιαν εκπληκτική ερμηνεία του σεξπιρικού ήρωα και θα θεωρηθεί ως μια από τις καλύτερες που έγιναν ποτέ και μάλιστα από μη βρετανό ηθοποιό.

«Ελπίζω πως οι θεατρόφιλοι του Λονδίνου, που κάνουν συλλογή Αμλέτων, όπως άλλοι φιλότεχνοι συλλέγουν σπάνιες εικόνες ή εκλεκτά αντικείμενα τέχνης, δεν έχασαν τον Άμλετ του κ. Μινωτή στο “Θέατρο της Αυτού Μεγαλειότητος”. Αν η κυρία Γκάρικ ζούσε κι έβλεπε αυτή την παράσταση, ασφαλώς θα προσκαλούσε τον Έλληνα ηθοποιό, όπως έκανε και με τον Έντμουντ Κιν [Edmund Kean, 1787/90-1833], αφού τον είδε στον Άμλετ, να καθίσει στην καρέκλα του συζύγου της Ντέιβιντ [David Garrick, 1717-1779]. Ο κ. Μινωτής έχει το ευλύγιστο σώμα χορευτή μπαλέτου, αλλά η έκφραση του προσώπου του είναι καθαρά πενυματική… Δεν ήταν ζοφερή, όπως στην παλαιά αγγλική παράδοση με τους Kemble [John Philip Kemble, 1757-1823] και Irving[Sir Henry Irving, 1838-1905], αλλά μεταβάλλονταν με ραγδαιότητα από σκοτεινή σε γαλήνια, από το σύννεφο στην αιθρία. Του Hazlitt [William Xazlitt, 1778-1830], του μεγάλου δραματικού κριτικού, δεν του άρεσε να βλέπει τον Άμλετ να παίζεται. Όμως για τον κ. Μινωτή και τους συναδέλφους του, του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδος, θα έγραφε την καλύτερη και την πιο λαμπρή κριτική του» (John Lokket, Daily Telegraph, 22/6/1939).

«Όσοι είδαν πρόσφατα τον Άμλετ του Αλέξη Μινωτή, κατά την επίσκεψη, στο Λονδίνο, του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδος, δύσκολα θα μπορούσαν ν’ αποφύγουν την σύγκριση με τον Άμλετ του Τζον Γκίλγκουντ [John Gielgud που ερμήνευσε τον Άμλετ το 1934], στο Θέατρο Λύκειο, που δόθηκε χθες βράδυ. Η σύγκριση δεν ήταν υπέρ του Γκίλγκουντ. Στην έκφραση των διαφόρων συγκινήσεων δεν είχε ούτε την επιδεξιότητα ούτε το ρυθμό του Έλληνα. Η λύπη κι ο κομπασμός αποδόθηκαν κατά τρόπο ευγενικό, αλλά στις ενδιάμεσες στιγμές, – φαίνεται σκόπιμα – ήταν χλευαστικός» (James Agate, Evening News, 29/06/1939).

«Η συγκρατημένη δύναμη του λόγου του επιτρέπει ν’ αυξάνει σε βάθος και τόνο μόνον όταν ο ηθοποιός θέλει να πείσει, η αστραφτερή οξύτητα της φωνής του, χρήση του δείκτη-δακτύλου του, όλο το σώμα του, αποτελούν τη μεγαλύτερη δύναμη αυτής της παράστασης, στην οποία ο Αλέξης Μινωτής, μπορεί να λεχθεί ότι στέκεται δίπλα στους μεγαλύτερους ηθοποιούς του κόσμου. Ίσως είναι σαν να μη μιλάει καθόλου, και τελειώνει την απαγγελία του τόσο λεπτά, ώστε δεν μπορεί κανείς να την αποχωρίσει από την εσωτερική λειτουργία της πλαστουργικής του λόγου που εκδηλώνεται με ασύλληπτα ψηλούς τόνους. Αυτό αποδείχτηκε κυρίως στον μονόλογο, “να ζει κανείς ή να μη ζει” (στη δεύτερη πράξη) και ανέβασε τον Άμλετ αυτόν πολύ πιο υψηλά από μια απλή “καλλιτεχνική παράσταση”. Οι επευφημίες έδειξαν στους Έλληνες επισκέπτες μας πόσο εμείς συγκινηθήκαμε από την τέχνη τους» (Friedrich Stichtenoth, General Anzeiger, Φρανκφούρτη, 30/06/1939).

Αυτά τα ολίγα και ας είναι φειδωλοί όλοι τους στις μεγάλες κουβέντες. Να τον στηρίξουμε τον κύριο Λούκο, και να κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά η έπαρση μερικές φορές βλάπτει. Ακόμη κι αυτό: «Το ότι πιέζουν στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό αυτής της χώρας. Δεν γίνεται το ίδιο στο εξωτερικό, γιατί μιλάω με πολλούς διευθυντές έξω και ξέρω ότι κανείς δεν πιέζεται έτσι. Κανείς δεν σε παίρνει τηλέφωνο να σου πει ότι αν δεν με βάλεις θα κάνω αυτό ή το άλλο…». Εγώ απλώς θα δεχτώ τα παραπάνω ως μια λεκτική υπερβολή και τίποτε περισσότερο. Κι άλλοι έχουμε εμπειρίες από το εξωτερικό και είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα.

Τέλος, εξακολουθώ να έχω την απορία για την απουσία του στο εξωτερικό, στη Γαλλία όπου εργάζεται. Γράφει η δημοσιογράφος:

  • Με εξαίρεση τους θερινούς μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων κινείται μεταξύ των χώρων του Φεστιβάλ, ο Γιώργος Λούκος περνά τον περισσότερο χρόνο του εκτός Ελλάδας ακολουθώντας τις παραστάσεις της Οπερας της Λυών, την οποία διευθύνει. Ζει άλλωστε εκτός περισσότερα από 40 χρόνια, χωρίς να έχει χάσει τα ελληνικά του στοιχεία.

Αυτό είναι τρελό. Θα πρέπει να μετονομάσει και το Ελληνικό Φεστιβάλ, να το ονοματίσει Ευρωπαϊκό ή ό,τι άλλο νομίζει και να τελειώνουμε. Ο διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ περνά τον περισσότερο χρόνο του εκτός Ελλάδας ακολουθώντας τις παραστάσεις της Οπερας της Λυών, και τους θερινούς μήνες μας αφιερώνει το χρόνο του!!! Θα τρελαθούμε εντελώς; Και πώς ξέρει την Ελλάδα και τους Έλληνες, πότε ενημερώνεται, πότε νιώθει την ανάσα της πατρίδας του; Μήπως όταν πεθυμάει τον μουσακά και το σουβλάκι και το τζατζίκι και τη φέτα; Αυτά που λέει για σουβλάκια και σαλάτες είναι κουβέντες που λέγονταν κάποτε και από ανθρώπους άσχετους. Και πότε δέχεται τόσες πιέσεις που λέει, για να ισχυρίζεται ότι «είναι χαρακτηριστικό αυτής χώρας» να πιέζουν; Εδώ οι Ευρωπαίοι κόντεψαν από την πολλή πίεση να συνθλίψουν τον πρωθυπουργό μας και τη χώρα μας και ο Λούκος μας λέει ότι οι Έλληνες… πιέζουν!

Αυτά, λοιπόν, για τους δημοσιογράφους δεν σημαίνουν τίποτα; Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα;  Κι αν ο υπουργός Πολιτισμού Γερουλάνος τον διατήρησε στη θέση του, αυτό δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από το ότι ο ίδιος δεν είχε όραμα για το Φεστιβάλ! Αυτά τα ολίγα, προς το παρόν…

Advertisements

«Η ασθένεια της Ζαν Μορό οδήγησε καταρχήν στη ματαίωση των παραστάσεων του Αμος Γκιτάι…»

Ασθενεί η Ζαν Μορώ. Ακυρώνεται η παράστασης του Amos Gitai. Ημερομηνία: 20/07/2009. Η ασθένεια της Ζαν Μορό οδήγησε καταρχήν στη ματαίωση των παραστάσεων του Αμος Γκιτάι «Ο πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους», προγραμματισμένες για τις 17 & 18 Ιουλίου,  στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της  Βαρκελώνης. Για τον ίδιο λόγο ματαιώνεται στη συνέχεια  και η μοναδική παράσταση του Άμος Γκιτάι στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το Σάββατο 25 Ιουλίου. Όσοι έχουν αγοράσει εισιτήρια, μπορούν να απευθυνθούν στα εκδοτήρια του Φεστιβάλ, Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου), τηλέφωνο 210 32 22 720. Εκδοτήρια Φεστιβάλ: Πανεπιστημίου 39. Ώρες λειτουργίας: Δευτ-Παρ: 8:30-16:00, Σαβ: 09:00-14:30

Αυτή είναι η ανακοίνωση του Ελληνικού Φεστιβάλ. Η ανοησία της ανακοίνωσης έγκειται στο γεγονός ότι «δικαιολογεί» τη ματαίωση [ακύρωση] των εν Ελλάδι παραστάσεων για τους λόγους που ματαιώθηκαν και στη Βαρκελώνη!!! Άκουσον, άκουσον… Λέει ότι «η ασθένεια της Ζαν Μορό οδήγησε καταρχήν στη ματαίωση…». Αυτό το «καταρχήν» τι σημαίνει; Σημαίνει ότι κατά δεύτερο θα πρέπει να αναζητήσουμε και κάποιους άλλους λόγους για τη ματαίωση; Μήπως θα πρέπει να μας τους εκθέσουν οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ;

Ο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟΣ: Σε πρώτο πλάνο…

  • … Αεικίνητος οικοδεσπότης ήταν ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος, στις δύο παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας την περασμένη εβδομάδα. Ανεβοκατέβαινε διαρκώς τις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, υποδεχόταν τους επωνύμους που κατέφθαναν, συζητούσε μαζί τους, φρόντιζε όλες τις λεπτομέρειες. Και το βράδυ του Σαββάτου συνόδευσε την Ελεν Μίρεν και τον σύζυγό της στο γεύμα που παρέθεσαν οι Ελληνες εφοπλιστές στο κότερό τους, στο λιμανάκι της Παλαιάς Επιδαύρου. Αφήστε που δεν λείπει από καμιά παράσταση…
  • … Μας άρεσε ή όχι ως Φαίδρα, η Ελεν Μίρεν στα παρασκήνια ήταν κυρία. Γοητευμένος από τη συμπεριφορά της ο Γιώργος Λιακόπουλος, ένα από τα τέσσερα εγγόνια των γνωστού Λεωνίδα στο Λυγουριό, που έπαιξε τον μικρό γιο της. Αψογος και στη σύντομη σκηνή του. Είχε θάρρος και ανάστημα. Και όπως έλεγε στον παππού, η πρωταγωνίστρια τον ενθάρρυνε ώς την τελευταία στιγμή.
  • … Οι πρόβες, πρόβες για τον Βούλγαρο σκηνοθέτη Ντίμιτερ Γκότσεφ, που ετοιμάζει τους «Πέρσες» του Αισχύλου για το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, αλλά δεν έχει χάσει παράσταση Γερμανών στο Φεστιβάλ Αθηνών (που ολοκληρώθηκε την περασμένη Τετάρτη), μια που ζει στη Γερμανία εδώ και πολλά χρόνια. Και πού δεν τον είδαμε… Στο «Μεφίστο», στο «Καζιμίρ και Καρολίνα», στην παράσταση του Μαρτάλερ… Σε κάποια μάλιστα ήρθε ενώ είχε αρχίσει η παράσταση. Πάντως τους τίμησε τους συναδέλφους του της δεύτερης πατρίδας του… Εμείς εν τω μεταξύ ανυπομονούμε να δούμε τους «Πέρσες» του, στις 31 Ιουλίου και 1η Αυγούστου. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/07/2009]

Οι μικροί (Εβραίοι) απέναντι στους ιμπεριαλιστές (Ρωμαίους)

  • ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ»
  • Από τις σκληρές, οξείες αιχμές των λατομείων Μπουλμπόν της Αβινιόν, ο πολύγλωσσος «Πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους», του Ισραηλινού κινηματογραφιστή Αμος Γκιτάι, με πρωταγωνίστρια τη σπουδαία Ζαν Μορό, ταξιδεύει στην «αγκαλιά» της αργολικής επιδαυρικής ορχήστρας.

Τέσσερις μεγάλες σιδερένιες σκαλωσιές - πύργοι είναι η ραχοκοκαλιά του σκηνικού της παράστασης. Το υπογράφει η Χλόη Ομπολένσκι.

Τέσσερις μεγάλες σιδερένιες σκαλωσιές – πύργοι είναι η ραχοκοκαλιά του σκηνικού της παράστασης. Το υπογράφει η Χλόη Ομπολένσκι.

Το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου, ο Γκιτάι, που πάντοτε τον προσδιόριζαν η εβραϊκότητα και η πολιτική συνείδηση, θα αποδείξει γιατί το έργο του Φλάβιου Ιώσηπου (1ος αιώνας μ.Χ), ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο και προφητεία σύγκρουσης του καλού με το κακό, μας αφορά σήμερα.

Ο Γκιτάι στην πρώτη θεατρική «απόπειρά» του ήθελε να δουλέψει ένα κείμενο που τον συγκινεί. Στο έργο του Εβραίου χρονικογράφου για την κατάκτηση της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ τον 70 μ.Χ., ανακάλυψε εκτός από το ζοφερό ιστορικό παρελθόν της φυλής του και σοβαρές αντιστοιχίες με το σύγχρονο παρόν. Η σύγκρουση του μικρού λαού (Εβραίοι) που διεκδικεί την ελευθερία του ενάντια στους ιμπεριαλιστές (Ρωμαίους) παραπέμπει σε όλους τους λαούς στην παγκόσμια Ιστορία της ανθρωπότητας, που μάχονται απέναντι στο άδικο των κατακτητών.

Στο ελληνικό κοινό, η αντίσταση του γενναίου Εβραίου αντάρτη Ελεάζαρ, ο οποίος παρακινεί τους στρατιώτες του σε ομαδική αυτοκτονία την ώρα που κινδυνεύουν να πέσουν στα χέρια των εχθρών, θα θυμίσει το κρητικό Αρκάδι, τον Χορό του Ζαλόγγου. Η Ιστορία κάνει κύκλους και αυτό επιδιώκει να «διδάξει», στην πολιτική παράστασή του, με «όχημα» τη μαρτυρία του Ιώσηπου, ο σκηνοθέτης.

Το πολιτικό μήνυμα της παράστασης περνά στο κοινό μέσα από τα στοιχεία της αποστασιοποίησης και της αφαιρετικότητας. Ο Γκιτάι επεξεργάστηκε την «πρώτη ύλη» του εξαντλητικά, ακόμη κι από δραματουργικής πλευράς – υπογράφει άλλωστε και τη διασκευή. Τελικά την αντιμετώπισε όχι ως κάτι μονοδιάστατο, αλλά σαν κάτι μεταξύ… θεάτρου, ορατορίου και αναλογίου ταυτόχρονα. Οι ηθοποιοί του «μοιράζονται» μεταξύ της ανάγνωσης (όπως ο Ιώσηπος – Ζαν Μορό και ο Τίτος – Κιουνεΐτ Τουρέλ) και της απαγγελίας. Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να μένουν πολλά περιθώρια για την καθαρή υποκριτική.

Ο Γκιτάι πρωτοσυνεργάστηκε με τη Ζαν Μορό στην ταινία του «Μια μέρα θα καταλάβεις» και μετά ήρθε η Αβινιόν - Επίδαυρος

Ο Γκιτάι πρωτοσυνεργάστηκε με τη Ζαν Μορό στην ταινία του «Μια μέρα θα καταλάβεις» και μετά ήρθε η Αβινιόν – Επίδαυρος

Το τελικό σκηνικό αποτέλεσμα διαμορφωνόταν μέρα με τη μέρα μαζί με τους ηθοποιούς, οι οποίοι στιγμές στιγμές θα αναβιώνουν υποτυπωδώς σκηνές από τον Πάπυρο του Ιώσηπου. Ο Γκιτάι ένα πράγμα ήθελε να αποφύγει, και τους το είχε ξεκαθαρίσει: να προκύψει ένα αποτέλεσμα… κινηματογραφικό. Εν τούτοις, κάτι τού… ξέφυγε. Τηλεοπτικές οθόνες, σπαρμένες σε διάφορα σημεία, εκτός σκηνής κι ορχήστρας, θα προβάλλουν στην Επίδαυρο, όπως συνέβη στην παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασης στην Αβινιόν στις 7 του μήνα, σκηνές από τα ντοκιμαντέρ του.

  • Αρχιτεκτονική ματιά

Ο Ισραηλινός σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να αποφύγει επίσης την αρχιτεκτονική «ματιά» στη σκηνογραφία – μην ξεχνάμε ότι υπήρξε αρχιτέκτονας ο ίδιος, εκτός από γιος περίφημου αρχιτέκτονα, ιδρυτή του Μπαουχάουζ. Τέσσερις μεγάλες σιδερένιες σκαλωσιές-πύργοι συνιστούν τη «ραχοκοκαλιά» του σκηνικού του μεικτού θεάματος (την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει η Χλόη Ομπολένσκυ). Το συμπληρώνουν δύο βαρέλια και δύο υπερυψωμένα παταράκια-σκηνές: το ένα για τη ζωντανή ορχήστρα, με επικεφαλής τον Εβραίο δεξιοτέχνη Σαχάρ Εβέν Τζουρ, και το άλλο με το μικρό γραφείο και την καρέκλα, όπου κάθεται ο αφηγητής Ιώσηπος – Ζαν Μορό, φορώντας λευκό κοστούμι.

  • Η ενέργεια της 81χρονης Μορό

Η Μορό δεν ήταν μια τυχαία επιλογή για τον Γκιτάι. Αργησαν να γνωριστούν καλλιτεχνικά, αλλά υπερίσχυσε αμέσως η «χημεία» τους. Ο Ισραηλινός σκηνοθέτης «στρατολόγησε» τη Γαλλίδα πρωταγωνίστρια στην ταινία του «Μια μέρα θα καταλάβεις» (2009). Ηταν υπεραρκετή για να την επιλέξει με κλειστά μάτια και για τον χαρακτήρα-κλειδί του αφηγητή Ιώσηπου. Η Μορό ,παρά τα 81 της χρόνια, εντυπωσίασε τους συναδέλφους της για τον επαγγελματισμό, την ενέργεια και τη ζωντάνια της στις εξαντλητικές πρόβες από τις 10 το βράδυ ώς τις 5 το πρωί – το νταμάρι «απαγόρευε» τις δοκιμές μέσα στη μέρα.

Ανάμεσα στις οκτώ σκηνές που είναι χωρισμένο το έργο, ο Γκιτάι θέλησε να παρεμβαίνουν διαρκώς τα μουσικά ιντερμέδια του Τζουρ. Οι μουσικοί είναι διαρκώς παρόντες στη σκηνή.

Ενα από τα στοιχήματα της πολυπολιτισμικής, πολύγλωσσης, διάρκειας μιας ώρας και σαράντα λεπτών, παράστασής του είναι η «ανάμειξη» ηθοποιών από πολλές χώρες, και μαζί η σύνθεση των γλωσσών τους. Δεν έχουν ηχήσει στην μακραίωνη ιστορία του αρχαίου επιδαυρικού θεάτρου ταυτόχρονα τόσες πολλές γλώσσες, όσες θα ακουστούν την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο. Το κείμενο του Ιώσηπου θα αποδοθεί στα γαλλικά, στα αγγλικά, στα εβραϊκά, στα αραβικά, στα τούρκικα και στα ελληνικά (με ελληνικούς φυσικά υπέρτιτλους). *

  • info:

* «Ο Πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους» αποτελεί συμπαραγωγή των Φεστιβάλ Barcelona Grec, Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Κωνσταντινούπολης, Φεστιβάλ Αβινιόν (στο πλαίσιο του Δικτύου Μεσογειακών Φεστιβάλ «Κάδμος») και του Odeon Theatre de l’ Europe. Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 15, φοιτητικό 10 ευρώ. Προπώληση: τηλεφωνικά με πιστωτικές στο 210-3272000, μέσω ιντερνετ στο http://www.greekfestival.gr, στα εκδοτήρια της Πανεπιστημίου 39 και της Επιδαύρου.

Ο Γκιτάι ακυρώνει παράσταση, ο Καταλειφός φεύγει

«Κεραυνός εν αιθρία» η χθεσινή ανακοίνωση του Ελληνικού Φεστιβάλ: ακυρώνεται αιφνιδίως η πρώτη παράσταση του «Πολέμου των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους» του Αμος Γκιτάι την ερχόμενη Παρασκευή (24/7). Θα δοθεί μόνο μία, το Σάββατο (25/7). Οσοι έχουν προμηθευτεί εισιτήρια της Παρασκευής να απευθύνονται στα εκδοτήρια του Φεστιβάλ, Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου, τηλέφωνο 210-3222720). «Λόγοι παραγωγής», η λακωνική επίσημη αιτιολογία της πρωτοφανούς για το θεσμό ακύρωσης (μόνο τα καιρικά φαινόμενα έχουν επιβάλει ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν). Στην πραγματικότητα το φεστιβάλ αντιμετωπίζει με εξαιρετικό τακτ τις αξιώσεις του Γκιτάι, που τελευταία στιγμή θέλουν να ανατρέψουν τα συμφωνημένα.

Το κακό ξεκίνησε μετά την άρνηση του Δημήτρη Καταλειφού, του μοναδικού Ελληνα της πολυεθνικής παραγωγής, να αναλάβει, έπειτα από πέντε μόλις πρόβες, να ερμηνεύσει το χαρακτήρα του Τίτου (στα ελληνικά). Η αρχική συμφωνία, μετά τις δέκα πρόβες στις οποίες μετείχε ο ηθοποιός στην Αβινιόν, ήταν ξεκάθαρη: στην παράσταση της Επιδαύρου θα διάβαζε σύντομες περιλήψεις κάθε σκηνής στα ελληνικά.

  • Ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος, θορυβημένος, προσπάθησε να μεταπείσει τον Γκιτάι να επανέλθει στην αρχική συμφωνία για τον ηθοποιό. Εκείνος δεν δέχτηκε.

Το επιτελείο του «Πολέμου των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους» θα ξεκινήσει, με ή χωρίς τον αντικαταστάτη του Καταλειφού -κανείς ακόμη δεν γνωρίζει τις προθέσεις του Γκιτάι- τις δοκιμές στην Επίδαυρο τη Δευτέρα. Επειδή θα χρειαστεί μικρός επανασχεδιασμός της παράστασης, ο σκηνοθέτης θεώρησε ότι δεν θα είναι έτοιμος ώς την Παρασκευή. Εξ ου και ζήτησε να μη δοθεί παράσταση τη συγκεκριμένη ημέρα, πέμπτη των δοκιμών του. Το μυστήριο του αν θα μετάσχει ή όχι Ελληνας στην Επίδαυρο, του αν θα ακουστούν ή όχι και ελληνικά, θα λυθεί τις επόμενες μέρες.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

Δεν πολεμάμε το Ελληνικό Φεστιβάλ, αλλά να λείπουν οι αλεπουδιές!

Διάβασα αυτά τα ενδιαφέροντα που έγραψε ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος και απόρησα: Καλά, δεν διάβαζε στο παρελθόν ξένες εφημερίδες; Δεν θέλω να υπαινιχθώ κάτι περίεργο, αλλά οι σκέψεις του για την «επιτυχία» του Φεστιβάλ από τότε που το ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος απηχούν και τη στάση και θέση όλων εκείνων των νέων δημοσιογράφων που αφότου πήρε τα ηνία ο Λούκος έχουν ανοίξει το στόμα και συνεχώς θαυμάζουν!!! Το Φεστιβάλ έχει μια μακρά ιστορία. Και έχει φιλοξενήσει άπειρα διεθνή ονόματα μεγάλων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων του θεάτρου, του χορού, της μουσικής, της όπερας. ΑΠΟΡΩ γιατί όλοι αυτοί οι νέοι ανακαλύπτουν τώρα κάτι που δεν θα γινόταν αν δεν έρρεεε άφθονο το χρήμα. Δεν διάβασα για το ύψος του προϋπολογισμού του Φεστιβάλ! Κάποτε, θυμάμαι, ότυαν πηγαίναμε στις συνεντεύξεις του Φεστιβάλ, στήναμε στον τοίχο τον διευθυντή του και το πρώτο που ρωτούσαμε ήταν το ύψος του προϋπολογισμού και υπογραμμίζαμε ότι ήταν πολλά τα χρήματα και γιατί να είναι πολλά κ.λπ. Τώρα, κανείς δεν ρωτάει τον Λούκο για τα οικονομικά. Δώστε μου κι εμένα τον προυπολογισμό του Λούκου και φτιάχνω κι εγώ ουρανοξύστες! Γρτάφει, λοιπόν, ο φίλος Ν. Βατόπουλος:

Είναι αλήθεια ότι η Αθήνα έχει «τρυπώσει» στις καλλιτεχνικές σελίδες του διεθνούς Τύπου από τότε που το Φεστιβάλ Αθηνών ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος. Είναι μία επιτυχία που έχει ήδη αποδώσει παρότι είναι γνωστό ότι η καθιέρωση ενός Φεστιβάλ θέλει μεγάλο βάθος χρόνου.

Ψάχνω κι εγώ στους New York Times και τυχαία σταχυολογώ:

  • ATHENS FESTIVAL; Ancient Greek Classics Retain Their Immediacy For Today’s Audiences

  • September 2, 1962, Sunday

  • Section: Arts & Leisure, Page 61, 1336 words

  • By HOWARD TAUBMAN

ATHENS. WHAT has modern Greece to teach us about the dramas of ancient Greece? Having paid lip service for generations to the storied land where theatre as the western world knows it reached its first memorable zenith, can we turn to it for illumination, refreshment and replenishment?

  • ATHENS FESTIVAL ENDS; Minneapolis Symphony Gives Closing Performance

  • Special to The New York Times.
  • September 9, 1957, Monday

Page 25, 118 words

ATHENS FESTIVAL TO WIDEN SETTING; Ancient Sites Are Added for Summer Performances

March 5, 1967, Sunday

Page 84, 531 words

  • Athens Festival Opens

  • SPECIAL TO THE NEW YORK TIMES
  • Published: June 22, 1985
  • President Francois Mitterrand of France and Prime Minister Andreas Papandreou of Greece tonight inaugurated the six-month reign of Athens as »Cultural Capital of Europe.» Long before the hostage crisis, the 10 members of the European Community chose Athens as the first city to bear that title in what is to be an annual round of six-month festivals of music, drama, art and science. After a brief speech before the Parthenon, Mr. Mitterrand mounted the steps to the ancient building, accompanied by Mr. Papandreou, Culture Minister Melina Mercouri and President Christos Sartzetakis…

MISS NIKOLAIDI HAILED; Singer Opens Athens Festival in Triumphal Homecoming

August 26, 1955, Friday

Page 11, 142 words

  • WHAT’S DOING IN; Athens

  • By TOULA BOGDANOS;
  • ..Published: Sunday, June 20, 1993
  • Even Athenians have a love-hate relationship with their city. The same taxi driver who insists en route from the airport that there’s no better place in the world is the first to curse the sprawling, smog-smothered city. While Athens can be a disappointment, a tangle of cement and wires, congested streets with few reminders of its illustrious past, the patient, open-minded traveler can discover its charms.

THE WORLD OF MUSIC; A New Homeric Opera For Ancient Greece

By ROSS PARMENTER

February 19, 1961, SundayPage 125, 813 words

IN 1954, Greece, seeing how countries in Western Europe were luring tourists to their ancient sites by adding modern festivals, decided to do likewise. It founded the festival of ancient drama at Epidaurus.

  • WHAT’S DOING IN; Athens

  • By SHERRY MARKER
  • Published: Sunday, July 28, 2002
  • Correction Appended
  • Signs abound that Athens is gearing up for the Olympics. Nineteen stations are now open on the expanded Metro, making it easy to navigate the central city. Dionysiou Areopagitou has now been turned over to pedestrians, making it enjoyable to stroll below the Acropolis, where several monuments are covered with scaffolding during restoration.

GREEK HORIZONS; Tourist Plant Struggles to Keep Pace With the Rising Flood of Visitors

By RUTH WARREN

April 7, 1963, SundaySection: International Travel, Page XXX23, 1002 words

THE continuing popularity of Greece as a tourist country has again been demonstrated by a more than 20% increase in foreign visitors last year for the fourth consecutive year.

  • WHAT’S DOING IN ATHENS

  • By MARVINE HOWE
  • Published: March 27, 1983
  • Illustrations: photos of Athens Map of Athens

Όπως καταλαβαίνει κανείς δεν περιμέναμε τον κύριο Γιώργο Λούκο να «αναμορφώσει» το φεστιβάλ για να γράψουν οι New York Times! Και παλιότερα έγραφαν οι ξένες εφημερίδες…

Ο οποίος κ. Λούκος έχει βρει το κουμπί των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας. Στέλνει με έξοδα του Ελληνικού Φεστιβάλ στο εξωτερικό τους καλλιτεχνικούς συντάκτες ορισμένων [μεγάλων] εφημερίδων να προϊδεάσουν το κοινό για τις παραστάσεις που θα δούμε. Και φυσικά οι αναφορές είναι διθυραμβικές. Η «Φαίδρα», λόγου χάρη ήταν το «αριστούργημα» πριν καν την δούμε να παίζεται!  Σχετικά ρεπορτάζ και συνεντεύξεις μπορείτε να αναζητήσετε σ’ αυτό το μπλογκ που αναδημοσιεύει τα πάντα… Είχε φροντίσει, λοιπόν, ο κ. Λούκος να στείλει στο Λονδίνο δημοσιογράφους να δουν την παράσταση και να γράψουν, να προετοιμάσουν το κοινό. Αυτά είναι αλεπουδιές! Όπως έστειλε και στην Αβινιόν να μας προετοιμάσουν για την παράσταση του Αμος Γκιτάι.

Τι καινούργια ήθη είναι αυτά;

Αγιε μου Γιώργη Λυκαβηττέ μου

  • Θυμάστε το σίριαλ πέρυσι τον Ιούνιο με το θέατρο του Λυκαβηττού; Τότε που ολημερίς το σφράγιζαν ως ακατάλληλο, το βράδυ ξεσφραγιζόταν ως κατάλληλο; Που κόντεψε να προκαλέσει νέο Τρωικό Πόλεμο με «Πάρη» τον υπεύθυνο για τον περιβάλλοντα του θεάτρου χώρο, δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη να ανακοινώνει πεισματικά ότι θα διεκδικήσει τη χρήση του; Με τον πρόεδρο του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο, υπεύθυνο μόνον για τις παραχωρήσεις του θεάτρου, να προσπαθεί να προσαρμοστεί με τις ακραίες εκφάνσεις του πηγαίου κρατικού σουρεαλισμού και τελικά να ξεσπαθώνει μιλώντας για «πολύ κακό είδος θεάτρου» -χωρίς να εννοεί βέβαια την ποιότητα του μεταλλικού σκελετού; Και με την αρμόδια ιδιοκτήτρια του θεάτρου, Εταιρεία Τουριστικών Ακινήτων, να ποιεί λίγο-πολύ την νήσσαν;
  • Ε, εννέα μήνες πέρασαν. Διάστημα που δικαιολογεί σύλληψη, κυοφορία και τοκετό. Είδατε να γίνονται εργασίες συντήρησης στον Λυκαβηττό; Οχι. Να προγραμματίζονται εργασίες στήριξης στο ανοιξιάτικο τρίμηνο που η καλοκαιρία θα τις επέτρεπε; Οχι. Το αυτί της ΕΤΑ να ιδρώνει; Οχι. Την ΕΤΑ, τον δήμαρχο Αθηναίων, έστω το Φεστιβάλ, να επαναφέρουν το ζήτημα της ασφάλειας του θεάτρου, ώστε να μη χρειαστεί δικαίως ή αδίκως να ξανασφραγιστεί στο παρά πέντε; Οχι..
  • Γερός ή επιβαρυμένος, ο μεταλλικός σκελετός του μοναδικού, μεγάλου υπαίθριου θεάτρου της Αθήνας διένυσε έναν ακόμα χειμώνα. Και προχθές, 31η Μαρτίου, ημέρα ανακοίνωσης του φεστιβαλικού προγράμματος, ο Γιώργος Λούκος σε «πολύ λεπτή θέση» διάβασε μια ανακοίνωση που συντάχθηκε βάσει των επισημάνσεων του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΤΑ, Χάρη Κοκκώση: «Το θέατρο του Λυκαβηττού δεν έχει άμεσο πρόβλημα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί, φτάνει να μην είναι εντελώς γεμάτο. Προσεχώς θα εκπονηθεί μακροχρόνια μελέτη. Προσοχή πάντως στο άνω διάζωμα».
  • Μετά από όλα αυτά, αν συμβεί κάτι με το θέατρο κι αρχίσουν ως συνήθως οι υπεύθυνοι να αποποιούνται τις ευθύνες τους, θα πρέπει όλοι οι κάτοικοι της Αττικής να τους υποβάλουμε από μια μήνυση έκαστος: σύνολο, κοντά 4 εκατομμύρια μηνύσεις. Γίνεται; Κι αν ξαναρχίσει το άνοιξε-κλείσε του θεάτρου, άλλες τόσες επιστολές διαμαρτυρίας. Γίνεται; Εν τω μεταξύ, ας βάλει ο Αϊ-Γιώργης το χέρι του. Είναι ο μόνος που υπάρχει ελπίδα να κινητοποιηθεί!

Όταν ο Λούκος βγάζει γέλιο


  • Το ΄χει, όμως, το χάρισμα ο Γιώργος ο Λούκος, ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ: και λαθάκια μπορεί να κάνει, και αδιάβαστος να βρεθεί σε μερικά σημεία, και να ξεχνάει, και κάπως ασαφής να είναι περί τα οικονομικά στις συνεντεύξεις Τύπου αλλά τελικά το κερδίζει το ακροατήριο όταν μιλάει. Με τον τρόπο που τα λέει έξω απ΄ τα δόντια χωρίς να μετράει τα λόγια του, με την αμεσότητα, την παιδικότητα, το χιούμορ, το γέλιο του που τον κάνουν συμπαθέστατο. Έτσι και στην προχτεσινή παρουσίαση του προγράμματος των Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αυτή τη φορά όμως η συγκέντρωση έκλεισε με γέλιο χοντρό- πλούσιο και αυθόρμητο. Όταν ερωτήθηκε τι θα γίνει με το θέατρο του Λυκαβηττού είπε: «Έχω την απάντηση γραμμένη γιατί μου είπαν να μην κάνω λάθος επειδή είναι λεπτό το θέμα». Ύστερα έβγαλε το σημείωμα που του έδωσαν από την Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. και διάβασε: «Δεν υπάρχει πρόβλημα άμεσα. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αλλά όχι τελείως γεμάτο. Θα γίνει μία μελέτη για να εξασφαλιστεί μακροχρόνια η ασφαλής λειτουργία. Προσοχή στο άνω διάζωμα». Και έκλεισε: Είναι σχεδόν Μπέκετ αυτό, έτσι;». Και έπεσε το θέατρο. Ή, πιο σωστά, η αίθουσα… [ΔΙΚΤΥΟ, Γ.Δ.Κ.Σ., ΤΑ ΝΕΑ, 02/04/2009]

Γκλάμουρ και τέχνη στην Επίδαυρο, αμηχανία στο Ηρώδειο

  • Αιχμή του δόρατος για τον Γιώργο Λούκο αναδεικνύεται το αργολικό θέατρο. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ, με πολλά διαμάντια, κυρίως στην Πειραιώς, αλλά και κάποια φο μπιζού, συρρικνώνεται σε διάρκεια και εξαπλώνεται σε νέους χώρους. Αμος Γκιτάι, Ζαν Μορό, Ελέν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ιθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ…

  • Αν τα προηγούμενα χρόνια το φεστιβαλικό όραμα του Γιώργου Λούκου δεν είχε αποσαφηνιστεί ως προς την Επίδαυρο, η φετινή συσπείρωση διασημοτήτων από το εξωτερικό και σπουδαίων από την εγχώρια σκηνή (συμπεριλαμβανομένου του Θωμά Μοσχόπουλου στην επιδαυρική πρωτιά του), μετατρέπει το αρχαίο θέατρο σε αδιαπραγμάτευτο άσο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Το πρόγραμμα στην Επίδαυρο είναι και το μόνο που διαρκεί έως τις 22 Αυγούστου. Το Φεστιβάλ Αθηνών, με διάρκεια μόλις 1,5 μήνα (1/6-15/7), θα είναι, αντίθετα, για λόγους οικονομίας πιο compact από ποτέ.
  • Με συνολικό προϋπολογισμό 8 εκατ. ευρώ, η Πειραιώς 260, με την ελληνική «πρωτιά» της Μισέλ Αν ντε Με, το γοητευτικό θέαμα του ζεύγους Βικτόρια Τσάπλιν-Ζαν Μπατίστ Τεριέ, την επιστροφή των «Ρίμινι Προτοκολ», «Φούρα ντελ Μπάουζ», Κίλιαν και Ουραμντάν παραμένει αιχμή του δόρατος της φεστιβαλικής πρωτοπορίας.
  • Το Σχολείον συγκεντρώνει ξανά το νεανικότερο, πειραματικό κομμάτι και το Μέγαρο Μουσικής ετοιμάζεται να υποδεχτεί από τον Κριστόφ Πεντερέτσκι αυτοπροσώπως, μέχρι την ολοκαίνουργια δημιουργία τής Αν Τερέζα ντε Κεετσμάακερ ή κι ένα μέρος της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη με τη σκηνοθεσία του Ρομέο Καστελούτσι.
  • Το Φεστιβάλ συνεχίζει να συνεργάζεται με το Μουσείο Μπενάκη για δύο μεγάλα εικαστικά γεγονότα. Και καλωσορίζει στον «χάρτη» του τόσο τη Σχολή Καλών Τεχνών (σπουδαστές της σχεδιάζουν όλο το επικοινωνιακό του υλικό) όσο και το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (με παραστάσεις του Κασίερς και του Μαρτάλερ), το Bios και το Κέντρο Χορού «Ντάνκαν».

Ηρώδειο: Βγήκε Λυρική, μπήκε Κιμούλης

  • Κι εκεί που ετοιμαζόμασταν να συμφωνήσουμε απολύτως με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Γιάνη Χουβαρδά, που εξήρε τον Λούκο γιατί «άνοιξε τους ορίζοντές μας και μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν βρισκόμαστε στην ίδια χώρα», μας τσιμπάει σαν «αγκαθάκι» το Ηρώδειο! Εχει κάτι από τους παλιούς καιρούς (και δεν εννοούμε μόνον τα Κίροφ). Και δεν έχει σαφή φυσιογνωμία.
  • Τι άλλο δεν έχει; Δεν έχει πουθενά τη Λυρική Σκηνή. Γιατί; Διότι στις συναντήσεις του με τον Λούκο, ο διευθυντής της Τζοβάνι Πακόρ «πρώτα δεν ήξερε τι θα παρουσιάσουν και μετά δεν ήξερε σκηνοθέτη και καστ. Αλλωστε», ξεκαθάρισε ο πρόεδρος του φεστιβάλ, «αν κι εδώ θεωρείται αυτονόητη η συμμετοχή των κρατικών θεσμών, στην Αβινιόν π.χ. δεν είναι καθόλου αυτονόητη η ετήσια παρουσία της Comedie Francaise».
  • Το Ηρώδειο θα φιλοξενήσει και σημαντικότατες παραγωγές, όπως π.χ. συναυλίες της Φιλαρμονικής του Μιλάνου υπό τον Μπαρενμπόιμ, των Μουσικών του Λούβρου υπό τον Μινκοφσκί ή της «Φιλαρμόνια» υπό τον Σάλονεν. Είναι όμως μέρος ενός προγράμματος… ατάκτως ερριμμένου που περιλαμβάνει και ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη (τον Κιμούλη Δον Κιχώτη) και «Κατά φαντασίαν ασθενή» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου αλλά και υπερβολικά πολύ ελληνικό τραγούδι. Ο Γιώργος Λούκος «απολογήθηκε», εξηγώντας ότι το ελληνικό κοινό παραμένει διστακτικό απέναντι στην κλασική μουσική. Πέρυσι Μούτι και Φλέμινγκ άφησαν κενές θέσεις, ενώ το αφιέρωμα στον Ραβέλ εξασφάλισε μόλις 522 εισιτήρια και 470 αυτό στον Μεσιάν. «Η ελληνική διανόηση εμφανίζεται άρτια πληροφορημένη για τη σύγχρονη τέχνη πλην της μουσικής», παρατήρησε ο Γιώργος Κουρουπός. «Εδώ και 60 χρόνια επιβιώνει στην Ελλάδα ένα πολύ σοβαρό μουσικό είδος με βάση το τραγούδι. Δεν είναι α πριόρι σοβαρότερη η πειραματική μουσική», διαφώνησε ο Θάνος Μικρούτσικος.

Ταβέρνες, χορηγοί, ΥΠΠΟ: τα προβλήματα

  • Ο Γιώργος Λούκος πάντως αλλού εντόπισε τα προβλήματα. Στην Επίδαυρο, π.χ., όπου η περσινή απώλεια 1 εκατ. ευρώ, τον έκανε να επιδιώκει πια πιο «μαζεμένα» προγράμματα. Φέτος προσέκρουσε στην αντίδραση των ντόπιων που «θέλουν να δουλεύουν οι ταβέρνες τους». Στο μέλλον, όμως, θα ενθαρρύνει τις συμπαραγωγές, ώστε να μειωθεί το κόστος.
  • Η οικονομική κρίση δεν έφτασε χωρίς επιπτώσεις. Υπήρξαν ακυρώσεις. «Το θέατρο «Νο» θα ερχόταν με την υποστήριξη της Toyota, που λόγω προβλημάτων απέσυρε τη χορηγία…». Το φεστιβάλ αναγκάστηκε γενικώς να είναι συγκρατημένο. Αν και τα περσινά του έσοδα άγγιξαν τα 20 εκατ. ευρώ (6,5 εκατ. ευρώ από εισιτήρια, 5 από τον τακτικό προϋπολογισμό και τα 9 από το καζίνο), η δημιουργία των δύο χώρων στην Πειραιώς στοίχισε 1.870.000 ευρώ, που ακόμα χρωστάει το υπουργείο.
  • Παρών ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς εξήρε το έργο του Λούκου και δεσμεύτηκε από το 2010 το Φεστιβάλ να έχει 5ετή χορηγία (πιθανότατα από την Εθνική Τράπεζα). Οσο για το θέμα της αγοράς του κτιρίου της Πειραιώς υπέρ του Φεστιβάλ, «βρισκόμαστε», είπε, «πολύ κοντά».
  • Εξίσου κοντά βρισκόταν βέβαια το ΥΠΠΟ και πέρυσι. Αλλά ο Γιώργος Λούκος έχει αρχίζει να συνηθίζει στον ελληνικό σουρεαλισμό. Οσο βρίσκεται στο τιμόνι του φεστιβάλ έχει άλλωστε αλλάξει «9 υπουργούς και ένα υπουργείο – περνώντας από το Τουρισμού στο ΥΠΠΟ». Οσο όμως κι αν έχουμε όλοι συνηθίσει στα ελληνικά παράδοξα, η ανακοίνωση για την κατάσταση του Λυκαβηττού, συνταγμένη βάσει των επισημάνσεων της ΕΤΑ, μας άφησε άφωνους:
  • «Το θέατρο δεν έχει άμεσο πρόβλημα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί φτάνει να μην είναι εντελώς γεμάτο. Προσεχώς θα γίνει μακροχρόνια μελέτη. Προσοχή πάντως στο άνω διάζωμα». Κι ο Θεός βοηθός. *
  • Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Τα διεθνή αστέρια φέτος πάνε Επίδαυρο. Ζαν Μορό, Ελεν Μίρεν, Σαμ Μέντες και Ιθαν Χοκ στο αργολικό θέατρο. Πιο μικρό, πιο λιτό αλλά σε περισσότερους χώρους το Φεστιβάλ

  • Ζαν Μορό, Ελεν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ιθαν Χοκ, θέλει και ρώτημα; «Πρωταγωνίστρια» του Φεστιβάλ Αθηνών φέτος η Επίδαυρος. Η Πειραιώς 260 στις τελικές διαπραγματεύσεις (μεταξύ ΥΠΠΟ και Εθνικής Τράπεζας) προκειμένου να περάσει στα «χέρια» του Φεστιβάλ (και με προοπτική 5ετούς χορηγίας στον ορίζοντα). Πρόγραμμα προϋπολογισμού 8 εκατ. ευρώ (όπως και πέρυσι), διάρκειας από την 1η Ιουνίου έως τα μέσα Ιουλίου (Αθηνών), με τον Ιούλιο και τον Αύγουστο να ανήκουν στην Επίδαυρο.

Τα διεθνή αστέρια φέτος πάνε Επίδαυρο
  • Τα περσινά έσοδα έφτασαν τα 20 εκατ. ευρώ (αναλύονται σε 5 εκατ. από τον τακτικό προϋπολογισμό του ΥΠΠΟ, 9 εκατ. από τα έσοδα των Καζίνων και 6,5 από τα εισιτήρια). Τις παραστάσεις παρακολούθησαν 244.000 θεατές πέρυσι, 750.000 στα τρία χρόνια, το 50% νέοι.

H Eλεν Mίρεν υποδύεται τη «Φαίδρα» στην ομώνυμη τραγωδία του Pακίνα, στην Eπίδαυρο (10, 11/7)

H Eλεν Mίρεν υποδύεται τη «Φαίδρα» στην ομώνυμη τραγωδία του Pακίνα, στην Eπίδαυρο (10, 11/7)

  • Πιο «απλωμένο», μια και εγκαινιάζονται συνεργασίες με νέους χώρους (Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Από Μηχανής Θέατρο, Bios, Κέντρο Χορού Ντάνκαν), μικρότερο σε διάρκεια (1,5 μήνα αντί για δύο «για να κάνουμε οικονομία»), πιο σφιχτό ωστόσο αλλά και πιο λιτό (λείπουν μεγάλα ονόματα και θεάματα), με τις ισορροπίες να τηρούνται στο Ηρώδειο και την Πειραιώς 260 να «αγκαλιάζει» τον χορό, με εκθέσεις, βήμα στους νέους και φυσικά γνωστούς καλλιτέχνες στο εξωτερικό που πρώτη φορά έρχονται στη χώρα μας.
  • Η Λυρική απουσιάζει από τον φετινό προγραμματισμό, ενώ ο Λυκαβηττός θα φιλοξενήσει, πιθανότατα, την «Κόλαση» της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη. Οσον αφορά τον Λυκαβηττό, ο κ. Λούκος διάβασε ένα κείμενο, «σχεδόν Μπέκετ». «Δεν υπάρχει πρόβλημα άμεσα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το θέατρο, αλλά όχι… γεμάτο, θα γίνει μακροχρόνια μελέτη, προσοχή στο Ανω Διάζωμα».
  • Σε δύο «προβλήματα» στάθηκε ο Γιώργος Λούκος. Την Επίδαυρο όπου για «λόγους οικονομίας θα θέλαμε λιγότερες παραγωγές – μόνο πέρυσι χάσαμε 1 εκατ. ευρώ», τονίζει. Ομως, εξηγεί, στη «μείωση των παραγωγών αντέδρασαν πολύ οι ντόπιοι γιατί θέλουν να δουλεύει η αγορά (ταβέρνες, ξενοδοχεία κ.λπ.)». Ετσι του χρόνου ελπίζει να καταφύγει σε «περισσότερες συμπαραγωγές για να μειώνεται το κόστος».
  • Το δεύτερο «πρόβλημα» είναι η κλασική μουσική. «Οταν πρωτοήλθα, ως Ελληνας του εξωτερικού, ενέταξα στον προγραμματισμό αρκετό ελληνικό τραγούδι. Πολλοί μου έκαναν κριτική», σημειώνει για να προσθέσει ότι το «πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει απήχηση στην κλασική μουσική».

ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

Ιούλιος:

3, 4 «Νεφέλες» Αριστοφάνη, «Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου». Σκην.: Νίκος Μαστοράκης. Μουσ.: Σταμάτης Κραουνάκης. Παίζουν: Αν. Τσουρής, Ν. Νεοκλέους, Γ. Μουαϊμης, Αν. Σαντοριναίου, Μ. Μουστάκας, Χρ. Χριστοφόρου κ.ά.

10, 11 «Φαίδρα» Ρακίνα, «Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας». Σκην.: Νίκολας Χάιντερ. Πρωταγωνιστεί η Ελεν Μίρεν.

17, 18 «Αλκηστις» Ευριπίδη, «Εθνικό Θέατρο». Σκην.: Θωμάς Μοσχόπουλος. Παίζουν: Μ. Σκουλά, Χρ. Λούλης, Αρ. Ξάφης, Μ. Πρωτόπαππα, Κ. Μπερικόπουλος, Σ. Πατρίκας κ.ά.

24, 25 «Ο πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους», θέαμα βασισμένο στην «Ιστορία του Ιουδαϊκού Πολέμου» του Ιωσήπου Φλάβιου. Σκην.: Αμος Γκιτάι. Συμμετέχει η Ζαν Μορό.

31 «Πέρσες» Αισχύλου, «Εθνικό Θέατρο». Σκην: Ντίμιτερ Γκότσεφ. Παίζουν: Αμ. Μουτούση, Μ. Χατζησάββας, Ν. Καραθάνος, Στ. Γουλιώτη, Ν. Κουρής κ.ά.

Αύγουστος:

1 «Πέρσες» Αισχύλου, «Εθνικό Θέατρο». Σκην: Ντίμιτερ Γκότσεφ. Παίζουν: Αμ. Μουτούση, Μ. Χατζησάββας, Ν. Καραθάνος, Στ. Γουλιώτη, Ν. Κουρής κ.ά.

7, 8 «Τρωάδες» Ευριπίδη, «Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος». Σκην.: Νικαίτη Κοντούρη. Παίζουν: Λ. Πρωτοψάλτη, Λ. Αγγελίδου κ.ά.

14, 15 «Ορνιθες» Αριστοφάνη. Σκην.: Σωτήρης Χατζάκης. Μουσ.: Στ. Κραουνάκης. Παίζουν: Γ. Αρμένης, Αλ. Μυλωνάς, Β. Χαραλαμπόπουλος κ.ά.

21, 22 «Το χειμωνιάτικο παραμύθι» Ου. Σαίξπηρ, «Τhe Bridge Ρroject». Σκην.: Σαμ Μέντες. Παίζουν: Ιθαν Χοκ, Σινέντ Κιούζακ, Ρεμπέκα Χολ, Ρίτσαρντ Ιστον, Τζος Χάμιλτον κ.ά.

Ηρώδειο

Ιούνιος:

8 «Οι Μουσικοί του Λούβρου – Γκρενόμπλ», μαέστρος Μαρκ Μινκοφσκί.

10 «Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο»: Μίκης Θεοδωράκης «Ρωμιοσύνη», «Επιτάφιος», «Δεκαοκτώ Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας». Ερμηνεύουν: Ν. Βενετσάνου, Δ. Μπάσης, Ηρώ, Κίτρινα Ποδήλατα. Συμμετέχει η «Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης».

14 Μανώλης Μητσιάς – 40 χρόνια: «Από την Ελευσίνα στο Ηρώδειο».

16 Orchestra di Piazza Vittorio: «Ο μαγικός αυλός».

17 Philharmonia Orchestra, μαέστρος Εσα-Πέκα Σάλονεν. Σολίστ: Γιάννης Βακαρέλης.

19 Συναυλία Δημήτρη Παπαδημητρίου.

21 «Cafe de los Μaestros».

23, 24 «Ταξιδεύοντας…», συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου.

28 «Δον Κιχώτης» Θερβάντες, «Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης». Σκην.: Γιάννης Καραχισαρίδης. Παίζουν: Γ. Κιμούλης, Δ. Πιατάς, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου κ.ά.

29 «Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου», μαέστρος – σολίστ (πιάνο) Ντάνιελ Μπάρενμπόιμ.

Ιούλιος:

2 «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» Μολιέρος. Σκην.: Γιάννης Μπέζος. Παίζουν: Γ. Μπέζος, Ν. Τσαλίκη, Τ. Γιαννόπουλος κ.ά.

6, 7 «Η λίμνη των κύκνων», Μπαλέτα του Θεάτρου Μαριίνσκι (Κίροφ).

9 Ορχήστρα των Χρωμάτων, μαέστρος Μίλτος Λογιάδης.

13 «Καζιμίρ και Καρολίνα» Εντεν φον Χόρβατ, «Ολλανδικό Θέατρο της Γάνδης» – Γιόχαν Σίμονς.

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Ιούνιος: 10 «Sinfonia Varsovia», μαέστρος Κριστόφ Πεντερέσκι.

Ιούλιος: 2 «Le Cercle de l Ηarmonie», μαέστρος Ζερεμί Ρορέ.

5 Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της ΕΡΤ, μαέστρος Λουκάς Καρυτινός.

9, 10 «Rosas», Αν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ.

ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

Ιούλιος: 3, 4 «Σπαράγματα ή απλά μαθήματα μιας άγνωστης μυθολογίας» Ευριπίδη, «Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου». Σκην.: Βασίλης Νικολαϊδης.

«Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο»: «Τερατώδες αριστούργημα» Γιάννη Ρίτσου. Σκην.: Δημήτρης Μαυρίκιος (οι ημερομηνίες της παραγωγής όπως και το υπόλοιπο πρόγραμμα, θα ανακοινωθούν προσεχώς).

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟΝ

Ιούνιος: 30 Οπτικοακουστικό τριήμερο: drog_ A_tek, Coti Κ., Νίκος Βελιώτης, Λι Πάτερσον, Erasers, Μπάμπης Μακρίδης, Sancho & Βiomass.

Ιούλιος: 1, 2 Οπτικοακουστικό τριήμερο: drog_A_tek, Coti Κ., Νίκος Βελιώτης, Λι Πάτερσον, Erasers, Μπάμπης Μακρίδης, Sancho & Biomass.

6 «Ηχοι του κόσμου»: Λούρα

7 «Ηχοι του κόσμου»: το ντουέτο των «World of Μouth» συναντά τις φωνές των Σανάδων.

8 Ιβο Παπάσοφ, Μαρία Καραφίζιεβα..

9 Τουμάνι Ντιαμπατέ (κόρα).

14, 15 «Rue Lepsius», μουσική προσωπογραφία του Κ. Π. Καβάφη. Μουσική: Νίκος Ξυδάκης. Ποίηση: Διονύσης Καψάλης.

«Ο Αρντεν από το Φέβερσαμ». Σκην.: Μάξιμος Μουμούρης (στην αυλή του Σχολείου).*

«Οι Εμποροι» Ζοέλ Πομερά, «Πειραματική Σκηνή της Τέχνης». Σκην.: Γιάννης Λεοντάρης. Παίζουν: Εφ. Σταμούλη, Ν. Παπαγαβριήλ, Ν. Λύτρας κ.ά.*

Ασπασία Παπαθανασίου.*

* Οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν προσεχώς.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
(Χώρος Δ)

Ιούνιος: 1, 2, 3, 4 «Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο»: Δραματικοί μονόλογοι του Γιάννη Ρίτσου από την «Τέταρτη Διάσταση». Σκην.: Δημήτρης Λιγνάδης, Βίκτωρ Αρδίτης. Παίζουν: Ρ. Πατεράκη, Κ. Καραμπέτη, Ακ. Καραζήσης.

9, 10, 11 «Sinfonia Εroica», Μισέλ – Αν ντε Με.

23, 24, 25, 26, 28 «Το αόρατο τσίρκο», Βικτόρια Τσάπλιν/Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ.

30 «Das (ist) ein»… σαν ένα κομμάτι ζάχαρη μέσα στο νερό (Yelp Dancenco)/«Ρarty Αnimals» (.pelma.lia haraki).

Ιούλιος: 2, 3, 4 «Last Touch First», Γίρζι Κίλιαν/Μίκαελ Σούμαχερ.

6, 7 «Rosas Danst Rosas», Αν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ/Rosas.

11, 12 «Radio Μuezzin», Rimini Ρrotokoll.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
(Χώρος Η)

Ιούνιος: 9, 10 «Οι αρουραίοι» Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, «Deutsches Theater Βerlin».

16 «Loin», Ρασίντ Ουραμντάν.

19, 20 «Des remoins ordinaires», Ρασίντ Ουραμντάν.

24, 25, 26, 27, 28 «Μπορίς Γκοντουνόφ», «La Fura dels Βaus».

Ιούλιος: 7, 8, 9 «Ρarades & changes, replays», Αννα Χάλπριν/Ανν Κολό & προσκεκλημένοι.

10, 11, 12 «Τrente», από την ομάδα «Τhe Ρlant».

13, 14, 15 «pitiθ», Αλέν Πλατέλ/Φαμπρίτσιο Κασόλ.

ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

  • «Θεία Κωμωδία» του Δάντη από τον Ρομέο Καστελούτσι. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: «Κόλαση» (στο θέατρο Λυκαβηττού ή στο θέατρο Βύρωνα), «Καθαρτήριο» (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), «Παράδεισος» (στο Γκαράζ της Πειραιώς 260).

Φεστιβάλ «Synch»(12, 13,1 4/6 «Τεχνόπολις»/Μουσείο Μπενάκη/Νέο Κτίριο).

«Μatter-of-act», Λενιώ Κακλέα (Κέντρο Χορού Ντάνκαν, 30/7).

«Κωλοδουλειά» του Γιάννη Μαυριτσάκη. Σκην.: Αγγελος Μέντης (Από Μηχανής Θέατρο).

«Ηabemus Papam, walter», Nova Melancholia (στο Σχολείον ή στο Γκαράζ της Πειραιώς 260).*

«Κατερίνη», εταιρεία θεάτρου «Βlitz»(Βios).*

*Οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν προσεχώς.

ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Ιούνιος: 11, 12, 13 «Μefisto for ever», βασισμένο στο μυθιστόρημα του Κλάους Μαν, «Μεφίστο»/Τoneelhuis. Σκην.: Γκι Κασίερς.

Ιούλιος: 3, 4, 5 «Ριζενμπουτσμπάχ – Αϊνε Νταουερκολονί». Σκην.: Κριστόφ Μαρτάλερ.

ΕΚΘΕΣΕΙΣ

«Υμνος στη σκιά», Μουσείο Μπενάκη, 23/5-26/7.

«Οψεις του Αμερικανικού Ονείρου» του Ντουέιν Χάνσον, Μουσείο Μπενάκη, Κτίριο Οδού Πειραιώς, 1/6-15/7.

Δύο Ελληνες φωτογράφοι, ο Κώστας Ορδόλης και ο Γιάννης Μπουρνιάς, εκθέτουν στην Πειραιώς 260.

«Μέσα στο δάσος, μια κινηματογραφική εγκατάσταση» του Αγγελου Φραντζή (Πειραιώς 260, πάρκινγκ).

Η Ελεν Μίρεν υποδύεται τη «Φαίδρα» στην ομώνυμη τραγωδία του Ρακίνα, στην Επίδαυρο (10, 11/7)

Η Μισέλ – Αν ντε Με συστήνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την παραγωγή «Sinfonia Εroica»

Σκηνή από την «Κόλαση», το πρώτο μέρος της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη, που θα παρουσιάσει ο Ρομέο Καστελούτσι στον Λυκαβηττό ή τον Βύρωνα

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 01/04/2009

Νεανικό και συρρικνωμένο… Η ελληνική μουσική έχει περίοπτη θέση

  • Σαμ Μέντες, Ιθαν Χοκ, Ελεν Μίρεν, Ζαν Μορό, Ρομέο Καστελούτσι, Ρίμινι Προτοκόλ, Κριστόφ Πεντερέτσκι, Ντίμιτερ Γκότσεφ, Αμος Γκιτάι είναι μερικά από τα διεθνή αστέρια που θα λάμψουν φέτος στο Ελληνικό Φεστιβάλ, τις εκδηλώσεις του οποίου ανακοίνωσε χθες ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Γιώργος Λούκος. Δεν λείπουν βέβαια και γνωστοί Ελληνες δημιουργοί, όπως Ρούλα Πατεράκη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Θωμάς Μοσχόπουλος, Δημήτρης Λιγνάδης, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Πιατάς, Γιάννης Μπέζος, Λήδα Πρωτοψάλτη, Νίκος Μαστοράκης, Σωτήρης Χατζάκης.
  • Στο φετινό προγραμματισμό η ελληνική μουσική έχει περίοπτη θέση με αφιερώματα σε ποιητές και συνθέτες όπως: Ρίτσος – Θεοδωράκης, Καββαδίας – Μικρούτσικος, Καβάφης – Ξυδάκης αλλά και συναυλίες του Δημήτρη Παπαδημητρίου και του Μανώλη Μητσιά, ενώ απουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή.

Νέες ομάδες, νέοι χώροι

  • Η τέταρτη –και πιο «μαζεμένη» χρονικά και καλλιτεχνικά– χρονιά του Γιώργου Λούκου στην κεφαλή του διεθνούς πλέον Φεστιβάλ εξακολουθεί να ποντάρει στο νεανικό κοινό (50% των θεατών πέρυσι), σε νέους χώρους (Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, BIOS, Από Μηχανής Θέατρο) αλλά και στις νέες καλλιτεχνικές ομάδες ενώ διατηρεί ανοιχτό δίαυλο συνεργασίας με σημαντικούς καλλιτεχνικούς φορείς του εξωτερικού (The Bridge Project: μια συμπαραγωγή με το Old Vic του Κ. Σπέισι και το BAM του Σαμ Μέντες). Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Αντώνης Σαμαράς έδωσε το στίγμα του Ελληνικού Φεστιβάλ: «Διεύρυνε την οπτική του, το χώρο του, το ακροατήριό του».

Συναυλίες

  • Τη μη αποδοχή της κλασικής μουσικής από το ελληνικό «μη εκπαιδευμένο σ’ αυτή» κοινό σημείωσε χθες ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος, επισημαίνοντας ότι κορυφαία ονόματα όπως οι Ρικάρντο Μούτι και Ρενέ Φλέμινγκ έκοψαν πέρσι μόλις 1.500 εισιτήρια έκαστος, ενώ ακόμα πιο ειδικές βραδιές (αφιέρωμα στον Μεσιάν) μόλις 470 εισιτήρια. Από την πλευρά του ο Θάνος Μικρούτσικος επεσήμανε ότι «το ελληνικό τραγούδι είναι ένα σοβαρό είδος που έχει γράψει ιστορία τα τελευταία 60 χρόνια στη χώρα μας και δεν χρειάζεται δικαιολογία για να παρουσιάζεται στο Ελληνικό Φεστιβάλ».

Το οικονομικό προφίλ

  • Η κρίση όμως άγγιξε και το Ελληνικό Φεστιβάλ που εμφανίζεται συρρικνωμένο σε σχέση με πέρυσι, τόσο χρονικά, καθώς φέτος θα διαρκέσει ενάμιση μήνα (1/6-15/7), όσο και σε αριθμό παραγωγών, οι οποίες μειώνονται σε περίπου 60 από τις 80 του 2008. «Υπάρχουν 10 παραγωγές που δεν μπορέσαμε να κάνουμε φέτος λόγω της γενικότερης οικονομικής κρίσης», δήλωσε ο Γιώργος Λούκος. Αναφερόμενος στο οικονομικό προφίλ του Φεστιβάλ, σημείωσε ότι «το κόστος του φετινού προγράμματος είναι 8 εκ. ευρώ. Πέρσι ο συνολικός προϋπολογισμός ανήλθε στα 20 εκ. ευρώ (5 εκ. από το ΥΠΠΟ, 6,5 εκ. από εισιτήρια και 9 εκ. από χορηγίες)». Επίσης, τόνισε την ανάγκη συμπαραγωγών με άλλα Φεστιβάλ της Μεσογείου και ελληνικούς θεατρικούς οργανισμούς ώστε να μοιράζεται το κόστος. «Ομως στην Ελλάδα οι συνεργασίες είναι δύσκολες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο ιθύνων νους του Φεστιβάλ. Και συνέχισε: «Επειδή κάνουμε παραστάσεις πρωτογενείς που παίζονται μόνο για 2-3 βραδιές, χάνουμε συνεχώς χρήματα. Στην Επίδαυρο χάνουμε €1 εκατ. το χρόνο».

«Ακόμα μας χρωστούν»

  • Ο Γ. Λούκος αναφέρθηκε επίσης στο ποσό του «1.870.000 ευρώ που ξοδέψαμε στην Πειραιώς 260 και ακόμα μας το χρωστούν. Ολοι μας υπόσχονται αλλά ακόμα δεν έχουμε τίποτα». Ο υπουργός Πολιτισμού πάντως δεσμεύτηκε ότι «η αγορά του κτιρίου στην οδό Πειραιώς 260 είναι πια πολύ κοντά […] εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και μια πολύ καλή χορηγία με πενταετή ορίζοντα (Εθνική Τράπεζα)». Ενθαρρυντικά πάντως είναι και τα νούμερα προσέλευσης του κοινού. «Πέρσι είδαν τις παραστάσεις του Φεστιβάλ 244.000 θεατές και 750.000 συνολικά τα τρία τελευταία χρόνια. Φέτος ευελπιστούμε να ξεπεράσουμε το 1.000.000 θεατές».

Ασάφεια για το Λυκαβηττό

  • Ασαφές παραμένει το θέμα της ασφάλειας και κατά συνέπεια της χρησιμοποίησης ή μη του θεάτρου του Λυκαβηττού το καλοκαίρι, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την περσινή τεχνική έκθεση, σύμφωνα με την οποία το θέατρο πληρούσε τους όρους ασφαλείας. Οι χθεσινές δηλώσεις του καλλιτεχνικού διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ δεν ρίχνουν φως στην υπόθεση, ενώ επιβεβαιώνουν πρόσφατο δημοσίευμα του ΕΤ (30/3/2009) ότι όλα είναι στον αέρα. Από την Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης δεν έχει δοθεί σαφής απάντηση στο ερώτημα αν είναι ασφαλές το θέατρο του Λυκαβηττού. Την επιστολή του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΤΑ (ιδιοκτήτριας του Λυκαβηττού) κ. Χάρη Κόκκωση μετέφερε χθες ο κ. Λούκος, λέγοντας ότι θυμίζει Μπέκετ. Στην επιστολή αναφέρεται ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα άμεσα. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το θέατρο του Λυκαβηττού, αλλά όχι εντελώς γεμάτο. Θα γίνει μελέτη για να διασφαλιστεί η λειτουργία. Προσοχή στο άνω διάζωμα!!!».

Παραστάσεις που ξεχωρίζουν

Θέατρο

Χορός Πειραιως 260

▪ 9-10/6: «Οι αρουραίοι». Σκηνοθ.: Μ. Ταλχάιμερ.
▪ 24-28/6: Λα Φούρα ντελς Μπάους, «Βοris Godunov».
▪ 11-12/7: Ρίμινι Προτοκόλ, «Radio Muezzin».

Ηρώδειο

▪ 28/6: «Δον Κιχώτης». Με: Γ. Κιμούλη, Δ. Πιατά.
▪ 2/7: «Ο κατά φαντασίαν ασθενής». Με: Γ. Μπέζο.

Λυκαβηττός (πιθανόν)

«Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος». Σκηνοθ: Ρ. Καστελούτσι.

Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

▪ 11-13/6: «Mefisto For Ever». Σκηνοθ.: Γκι Κασιέρ.
▪ 3-5/7: «Riesenbutzbach». Σκηνοθ.: Κρ. Μαρτάλερ.

Επιδαύρος

▪ 10-11/7: «Φαίδρα». Σκηνοθ.: Ν. Χάιτνερ. Παίζει: Ε. Μίρεν.
▪ 17-18/7: «Αλκηστις». Σκηνοθ.: Θ. Μοσχόπουλος. Παίζουν: Μ. Σκουλά, Χρ. Λούλης, Α. Ξάφης κ.ά.
▪ 24-25/7: «Ο πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους». Σκηνοθ.: Α. Γκιτάι. Παίζει: Ζαν Μορό.
▪ 31/7-1/8: «Πέρσες». Σκηνοθ.: Ντ. Γκότσεφ. Παίζουν: Α. Μουτούση, Μ. Χατζησάββας, Ν. Καραθάνος, Στ. Γουλιώτη, Ν. Κουρής κ.ά.
▪ 7-8/8: «Τρωάδες». Σκηνοθ.: Ν. Κουντούρη. Παίζουν: Λ. Πρωτοψάλτη, Μ. Ναυπλιώτου.
▪ 14-15/8: «Ορνιθες». Σκηνοθ.: Σ. Χατζάκης. Παίζουν: Γ. Αρμένης, Α. Μυλωνάς, Β. Χαραλαμπόπουλος.
▪ 21-22/8: «Το χειμωνιάτικο παραμύθι». Σκηνοθ.: Σαμ Μέντες. Παίζουν: Ιθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ κ.ά.

Συναυλίες

Ηρώδειο

▪ Μουσικοί του Λούβρου διεύθυνση Μαρκ Μινκόφσκι (8/6).
▪ Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο (10/6).
▪ Μανώλης Μητσιάς-40 χρόνια (14/6).
▪ Philharmonia Orchestra διεύθυνση Εσα Πέκα Σάλονεν, σολίστ Γιάννης Βακαρέλης (17/6).
▪ Δημήτρης Παπαδημητρίου (19/6).
▪ Θάνος Μικρούτσικος-Νίκος Καββαδίας (23, 24/6).
▪ Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου διεύθυνση Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ (29/6).

Μέγαρο Μουσικής

▪ Ορχήστρα Sinfonia Varsovia υπό τη διεύθυνση του Κριστόφ Πεντερέτσκι.

Το Σχολείον

▪ Ήχοι του κόσμου (6, 7, 8/7).
▪ Μουσική προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη από τον Νίκο Ξυδάκη (14, 15/7).

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 01.04.09