Category Archives: Λονδίνο

Από την TV στο σανίδι

  • Με επιτυχία ανεβαίνει στο Λονδίνο η θεατρική διασκευή των σίριαλ, επιτομή του βρετανικού χιούμορ, «Yes Minister» και «Yes Prime Minister»

Δεν ξέρω αν υπάρχει έστω ένας φανατικός του βρετανικού χιούμορ που να μην έχει απολαύσει το «Yes Minister» και το «Yes Prime Minister».

Οι πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής σειράς «Μάλιστα, κύριε πρωθυπουργέ». Στο θέατρο έχουν αντικατασταθεί από νεότερους συναδέλφους τους, αφού οι ίδιοι έχουν αποβιώσει.

Οι πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής σειράς «Μάλιστα, κύριε πρωθυπουργέ». Στο θέατρο έχουν αντικατασταθεί από νεότερους συναδέλφους τους, αφού οι ίδιοι έχουν αποβιώσει.

ΟΚ, καταλαβαίνω ότι το «Faulty Towers» μπορεί να βγάζει πιο αβίαστο γέλιο και το «Thin Blue Line» να είναι το κρυμμένο διαμάντι του στέμματος, αλλά η σειρά των Τζόναθαν Λιν και Αντονι Τζέι εξακολουθεί να κρατάει τα σκήπτρα της τηλεοπτικής κωμωδίας όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από την πρώτη προβολή της. Και τώρα επιστρέφει ανανεωμένη (και σχετικώς εκσυγχρονισμένη…) στη θεατρική σκηνή για να δρέψει καινούριες δάφνες.

Τη μεταφορά του σίριαλ στο σανίδι (στο Γκίλγκουντ Θίατερ του Λονδίνου για την ακρίβεια, υπό τον τίτλο «Yes Prime Minister») έχουν αναλάβει οι ορίτζιναλ δημιουργοί του, με τον Τζέι να γράφει και τον Λιν να σκηνοθετεί. Εκείνοι που έχουν φυσικά αλλάξει είναι οι μυθικοί πρωταγωνιστές, καθώς τόσο ο Πολ Εντιγκτον (στο ρόλο του σχετικώς αφελούς υπουργού και πρωθυπουργού Τζιμ Χάκερ) όσο και ο Νάιτζελ Χόθορν (στο ρόλο του σατανικού υφισταμένου του σερ Χάμφρεϊ Απλμπι) έχουν αποβιώσει εδώ και χρόνια. Ιδιο παραμένει το πνεύμα του έργου, με την ανελέητη σάτιρα των δημοσίων υπαλλήλων που επιμένουν να ρυθμίζουν και να ελέγχουν τα πάντα πίσω από τις πλάτες των πολιτικών.

Και το αποτέλεσμα; Να σας πω την αλήθεια δεν πρόλαβα να περάσω από τη βρετανική πρωτεύουσα για να το δω με τα ματάκια μου, αλλά έστειλα κατάσκοπο να με ενημερώσει. Η αναφορά του; Με δυο λόγια πρόκειται για μια όχι και τόσο αδέξια συρραφή έξοχων στιγμών από τα τηλεοπτικά επεισόδια, προσαρμοσμένη κατά κάποιον τρόπο στο σήμερα. Βλέπε αναφορές σε συμμαχικές κυβερνήσεις, στο Αφγανιστάν, στην ειδική σχέση με τις ΗΠΑ, στα τηλέφωνα Blackberry και στο επικοινωνιακό εργαλείο Twitter και πάει λέγοντας. Πέφτει ολίγον βρισίδι επίσης και ακούγονται λέξεις («fuck» και «blowjob» μεταξύ άλλων) που θα έκαναν ακόμη και τη (φανατική των «Yes Minister» και «Yes Prime Minister») Μάργκαρετ Θάτσερ να κοκκινίσει.

Τι να κάνουμε, κάπως έπρεπε να αλιευθεί και το νεανικό κοινό που αλλιώς έχει συνηθίσει και μάθει τις ίντριγκες της εξουσίας. Οσες αλλαγές κι αν έγιναν πάντως, ο πυρήνας του «Yes Prime Minister» παραμένει σταθερός. Είτε στο 1985 βρισκόμαστε είτε στο 2011, το συμπέρασμα είναι ένα και μοναδικό: Politics as usual! [Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010]

Θεατρικό Λονδίνο: τολμηρό στην περιφέρεια

  • Εκτός Εθνικού Θεάτρου, εκεί όπου πρωτοεμφανίζεται το καινούργιο, είναι στις μικρές σκηνές
  • Tου Matt Wolf / International Herald Tribune

Πού πήγαν όλα τα καινούργια θεατρικά έργα; Είναι ένα ερώτημα που κυκλοφορεί πολύ στο θεατρικό καλοκαίρι του Λονδίνου, όπου όλες οι πολυδιαφημισμένες παραστάσεις έχουν έναν οικείο τόνο: «Περιμένοντας τον Γκοντό», «Φαίδρα», «Λεωφορείον ο Πόθος», και ο Τζουντ Λο να μπαίνει στη χορεία των «Αμλετ», όπως συνήθως γίνεται με τους φιλόδοξους ηθοποιούς που φτάνουν μια ορισμένη ηλικία. Γιατί, όταν η ηλικία αυτή έχει προ πολλού περάσει, οι ερμηνευτές πρέπει να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στον Βασιλιά Ληρ, όπως θα κάνει σίγουρα σε μερικά χρόνια ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ, ο καλύτερος Αμλετ της προσωπικής μου θεατρικής εμπειρίας.

Μήπως δεν συγκινηθήκατε αρκετά με τη συναισθηματικά και σωματικά καταρρακωμένη Φαίδρα της Κλερ Χίγκινς στο θέατρο Ντόνμαρ το 2006; Μην ανησυχείτε, τη φετινή σεζόν, η Ελεν Μίρεν προσφέρει μια πιο μεγαλοπρεπή εκδοχή της ίδιας συναισθηματικά αναστατωμένης βασίλισσας. Μήπως η Μπλανς Ντιμπουά της Γκλεν Κλόουζ δεν αξιοποίησε πλήρως τη συντριβή της ηρωίδας αυτής όταν το «Λεωφορείο ο Πόθος» παρουσιάστηκε για τελευταία φορά στο Εθνικό Θέατρο το 2002; Αυτόν τον μήνα, η βραβευμένη με Οσκαρ Ρέιτσελ Βάις επιβιβάστηκε στο ίδιο ποθοπλάνταχτο λεωφορείο, όταν το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς ακολούθησε το «Κουκλόσπιτο» του Ιψεν στο Ντόνμαρ.

  • Ενδιαφέρουσα παραγωγή

Πού μπορεί λοιπόν κανείς να αναζητήσει το καινούργιο; Το Εθνικό Θέατρο, για να είμαστε δίκαιοι, αρέσκεται να αναμειγνύει τα πράγματα, και κάτω από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Νίκολας Χάιτνερ επιτρέπει στο αδοκίμαστο να μοιραστεί τα φώτα της σκηνής με το δοκιμασμένο και καθιερωμένο. Η τρέχουσα σεζόν περιλαμβάνει μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παραγωγή του ίδιου του Χάιτνερ, το «England People Very Nice», ένα άνισο αλλά πολύ αστείο έργο του συγγραφέα Ρίτσαρντ Μπιν, που επιχειρεί το δύσκολο εγχείρημα να εξηγήσει γιατί το ευρύτατο πολυεθνικό μείγμα του σημερινού Λονδίνου έχει πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες.

Εκτός Εθνικού Θεάτρου, εκεί όπου πρωτοεμφανίζεται η νέα θεατρική γραφή, είναι στις μικρές θεατρικές σκηνές. Πριν από μερικές εβδομάδες, το μικρό και διακριτικό Bush Theatre στο δυτικό Λονδίνο ήταν κατάμεστο για την πρεμιέρα της «Apologia», του δευτερότοκου συγγραφικού τέκνου του ηθοποιού Αλέξι Κέι Κάμπελ, του οποίου η υπέροχη πρώτη προσπάθεια, «The Pride», κέρδισε πλήθος βραβείων και πρόκειται να παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Το θεατράκι στο Trafalgar Studios 2 φιλοξένησε τον Ιούλιο το λονδρέζικο ντεμπούτο του έργου «Eight» της Ελλα Χίκσον – το είδος έργου που ταιριάζει μια χαρά στο αναρχικό στυλ του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου (όπως συνέβη πέρυσι το καλοκαίρι) αλλά έχει πιο ψυχρή υποδοχή στο Λονδίνο. Η πρωτοτυπία εδώ είναι ότι η κ. Χίκσον έχει γράψει οκτώ μονολόγους για ισάριθμους ηθοποιούς, από τους οποίους μόνο τέσσερις ερμηνεύονται σε όλη τους την έκταση, ανάλογα με τις προτιμήσεις του κοινού που εκφράζονται στο διάλειμμα.

  • «Ηχητικός περίπατος»

Εκείνοι που λαχταρούν μια ιστορία καλά ειπωμένη έμειναν πιο ικανοποιημένοι από τη θεατρική κολεκτίβα Slung Low, της οποίας το έργο «Last Seen» παρουσιάστηκε για μερικές βραδιές στο φεστιβάλ του θεάτρου Αλμέιντα τον περασμένο μήνα. Χαρακτηρισμένο ως «Ηχητικός περίπατος», το έργο απαρτιζόταν από τρεις χωριστές αφηγήσεις που οδηγούσαν τους «θεατές», με ακουστικά στα αυτιά, στους δρόμους του Ισλινγκτον, στο βόρειο Λονδίνο. Παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος, η εμπειρία ήταν συναρπαστική. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/07/2009]