Category Archives: Λοκαντιέρα

«Λοκαντιέρα»: σε μια αυθαίρετη-υπερβατική εποχή…

Η Μιραντολίνα μοναδική κληρονόμος μιας λοκάντας [πανδοχείου], καταφέρνει να διευθύνει με ιδιαίτερη επιτυχία  την επιχείρησή της. Στο πλευρό της υπάρχει πάντα ο Φαμπρίτσιο ένας  καμαριέρης της λοκάντας, ο οποίος προσβλέπει στην -δια του γάμου με τη Μιραντολίνα- οικονομική και κοινωνική ανέλιξή του. Στους χώρους της  λοκάντας  διαδραματίζεται η δράση της κωμωδίας. Εδώ συχνάζουν διάφοροι τύποι. ΄Ενας Κόμης [ένας λαικής καταγωγής άντρας που έχει αγοράσει τον τίτλο του] και ένας ξεπεσμένος και απολύτως χρεοκοπημένος Μαρκήσιος, διεκδικούν τον έρωτά της Μιραντολίνας. Στη λοκάντα διαμένει για λίγο και ο Ιππότης Ριπαφράτα, ένας  αγριάνθρωπος –αλλά μόνο ως προς τη συμπεριφορά του στο γυναικείο φύλλο. Ένας άντρας που αρνείται θανάσιμα τον έρωτα των γυναικών. Δυο θεατρίνες που υποδύονται [με την ελπίδα πως θα βρουν κάποιο θύμα, γένους αρσενικού] μια κόμισα και μια μαρκησία, συμπληρώνουν τα πρόσωπα της κωμωδίας.Εξ αρχής ο Ιππότης διαπράττει το θανάσιμο αμάρτημα, να φερθεί ιδιαιτέρως προσβλητικά και κυρίως, περιφρονητικά στην Μιραντολίνα, η οποία με τη σειρά της αποφασίζει να εκδικηθεί. Ορκίζεται να αποδείξει πως κάθε  γυναίκα μπορεί να διεκδικήσει με επιτυχία την ερωτική προσοχή όποιου αρσενικού επιθυμεί. Αρκεί να το θέλει…

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ των δύο φύλλων είναι ο βασικός καμβάς, πάνω στον οποίο ο Κάρλο Γκολντόνι αναπτύσσει την κωμωδία του, με αριστουργηματικό τρόπο. Στην νέα σκηνική πρόταση της «5ης ΕΠΟΧΗΣ», η κωμωδία εξελίσσεται σε διαφορετικούς χρόνους και μας ταξιδεύει σε διαφορετικές εποχές. Οι ήρωες της κωμωδίας συναντώνται για πρώτη φορά στην εποχή της ιταλικής αναγέννησης -18ος αιώνας- Βενετία, υπό τους ήχους της μουσικής του Βιβάλντι- και στη συνέχεια στον 19ο αιώνα [εποχή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού]. Τους ξανασυναντάμε στην περίοδο του μεσοπολέμου, υπό τους ήχους της τζαζ, σε μια σκηνή καμπαρέ και αργότερα στη μεταπολεμική Ευρώπη. Στο τέλος, ο χρόνος χάνεται… Οι ήρωες της κωμωδίας θα συνεχίσουν την ιστορία τους, σε μια αυθαίρετη-υπερβατική εποχή… εποχή του σκηνικού παιγνιδιού, του τσίρκου και της ακροβασίας, από όπου κατάγεται, σε μεγάλο βαθμό, το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο.

  • Σκηνοθεσία: Θέμις Μουμουλίδης
  • Σκηνικά-κοστούμια:Γιώργος Πάτσας
  • Μουσική:Θοδωρής Οικονόμου
  • Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
  • Φωτισμοί:Νίκος Σωτηρόπουλος
  • Παίζουν: Ρένια Λουιζίδου, Κώστας Κόκλας, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Θύμιος Κούκιος, Τάσος Γιαννόπουλος, Άντεια Ολυμπίου, Μαριάνθη Φωτάκη, Αντώνης Δημητροκάλης.

Θέατρο Κάππα
Κυψέλης 2   Τηλ: +302108831068

  • Από  22/10/2010 έως  29/12/2010
Advertisements

Ταξίδια γέλιου

Η κωμωδία των Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Ο αλχημιστής» του Πάολο Κοέλιο και το μπουλβάρ «It Had to Be You», με τίτλο «Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο έχει πάρει πολύ κόσμο στον λαιμό του…», περιοδεύει. Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Ρήγας. Σκηνικά: Λία Ασβεστά. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Ενδυματολόγος Μαρία Καραπούλιου. Παίζουν: Εβελίνα Παπούλια, Αλέξανδρος Ρήγας. Παραστάσεις: Σήμερα στην Ελασσόνα, αύριο Αμφίπολη. 25/7 Ασπροβάλτα. 27/7 Πειραιάς «Βεάκειο». 29/7 Σπέτσες. 30/7 Αστρος – Κυνουρίας. 31/7-1/8 Μύκονος κ.ά.

  • Η «Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ θα παρουσιαστεί: Σήμερα στο Ανοιχτό θέατρο Βόλου. Αύριο στα Μουδανιά. 25/7 στο Δίον. 26-27/7 στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης. 28/7 στη Βέροια. 30/7 στα Γιαννιτσά κ.ά. Σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, με τον ίδιο στο ρόλο του Πετρούκιου και τη Σμαράγδα Καρύδη στο ρόλο της Κατερίνας. Παίζουν επίσης: Νάστια Βραχάτη, Νίκη Γαβριηλίδου, Στέλιος Γούτης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Χρύσανθος Καγιάς, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Ανδρέας Κωνσταντινίδης, Πατρίκιος Κωστής, Χρήστος Πλαΐνης, Δημήτρης Τσέλιος, Ηλίας Τσιάρας, Σόλωνας Τσούνης. Μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη. Σκηνικά – Κοστούμια: Μανώλης Παντελιδάκης. Χορογραφίες: Μαρία Μανιώτη.
  • «Ο μπακαλόγατος» των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Αύριο θα παρουσιαστεί στη Σαλαμίνα, την Κυριακή στην Πετρούπολη, τη Δευτέρα στο Κηποθέατρο Παπάγου, 27-29/7 στο θέατρο Τάφρου στα Χανιά κ.ά. Παίζουν: Πέτρος Φιλιππίδης, Τάσος Κωστής, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Λέφας, Γιάννης Δεγαΐτης, Γιώργος Γαλίτης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ελένη Αποστολοπούλου, Δέσποινα Γιαννοπούλου, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Ειρήνη Τσιάρη. Σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμοί Ελευθερίας Ντεκώ, μουσική επιμέλεια Ιάκωβου Δρόσου.
  • Την κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Η Λοκαντιέρα», παρουσιάζει η «5η Εποχή»: 25,26/7 Ρέθυμνο. 27-28/ Ηράκλειο. 30/7 Ιεράπετρα. 31/7 Αγ. Νικόλαο. Απόδοση – σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Θοδωρή Οικονόμου, κινησιολογία – χορογραφία Ελενας Γεροδήμου, φωτισμοί Νίκου Σωτηρόπουλου. Παίζουν: Ρένια Λουϊζίδου, Κώστας Κόκλας, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μαριάνθη Σοντάκη κ.ά. Πρόκειται για απολαυστική κωμωδία, δαιμόνιας πλοκής, με διαρκείς φαρσικές καταστάσεις.

Αντρας – γυναίκα, αλάτι – πιπέρι

  • Η Ρένια Λουιζίδου και ο Κώστας Κόκλας μιλούν για τους πειρασμούς της «Λοκαντιέρας» του Γκολντόνι που σκηνοθέτησε ο Θέμης Μουμουλίδης και τις ακροβασίες της στον χρόνο από τη Βενετία της Αναγέννησης στα καμπαρέ του Μεσοπολέμου

Αντρας - γυναίκα, αλάτι - πιπέρι

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων είναι ο βασικός καμβάς, πάνω στον οποίο ο Κάρλο Γκολντόνι αναπτύσσει την κωμωδία «Λοκαντιέρα», που παρουσιάζει το καλοκαίρι ανά την Ελλάδα η «5η Εποχή», σε απόδοση-σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Πρόκειται για μία κωμωδία της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, με δαιμόνια πλοκή και διαρκείς ανατροπές, που φτάνουν συχνά στα όρια της σκηνικής υπερβολής, με πρωταγωνιστές τη Ρένια Λουιζίδου στον ρόλο της Μιραντολίνας και τον Κώστα Κόκλα ως ιππότη.

Αντρας - γυναίκα, αλάτι - πιπέρι

Η παραγωγή θα κάνει πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου στην Πάτρα, ενώ στις 28 Ιουνίου θα δοθεί η πρώτη αθηναϊκή παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Βύρωνα. Στη συνέχεια η «Λοκαντιέρα» θα περιοδεύσει σε πόλεις και θέατρα της ελληνικής περιφέρειας.

«Το θέμα του έργου διαχρονικό και πανανθρώπινο. Οι σχέσεις των δύο φύλων μια «διαμάχη διαχρονική». Μια «κόντρα» που όμως δημιουργεί χημεία. Το κλασικό «τα αντίθετα έλκονται». Στις μέρες μας πιστεύω ότι παραμένει ίδια, απλώς μερικές φορές αλλάζουν τα αντίθετα.

Δηλαδή το κλασικό σκληρός άντρας – ευαίσθητη γυναίκα μπορεί να γίνει σκληρή γυναίκα – ευαίσθητος άντρας ή το θύτης άντρας – θύμα γυναίκα, επίσης να γίνει θύτης γυναίκα – θύμα άντρας. Τι τους χωρίζει, τι τους ενώνει, τι είδος εξουσία μπορεί να ασκήσει ο ένας στον άλλο ήταν και είναι το ίδιο, σε όλες τις περιόδους της ανθρωπότητας, σε κρίση και σε μη κρίση», τονίζει η Ρένια Λουϊζίδου. «Πιστεύω ότι αυτή η «διαμάχη» δημιουργεί τη φωτιά σε μια σχέση. Είναι το αλάτι και το πιπέρι που χρειάζεται για να μη γίνει βαρετή και τελικά καταντήσει συνήθεια. Αυτό δεν αλλάζει από τότε που υπάρχει άντρας και γυναίκα…» για τον Κώστα Κόκλα.

  • Να μην «κλαιγόμαστε»

Σε περιόδους κρίσης, σε μια δύσκολη συγκυρία, εσείς επιμένετε θεατρικά. «Τι να κάνουμε; Να σηκώσουμε τα χέρια; Συνεχίζουμε. Δεν θα ισχύσει για το θέαμα κάτι διαφορετικό από ό,τι συμβαίνει σε ολόκληρη την κοινωνία. Γι’ αυτό δεν πρέπει να «κλαιγόμαστε», αλλά να κάνουμε τη δουλειά μας όσο γίνεται καλύτερα. Πρέπει να προσπαθήσουμε σαν τη Μιραντολίνα να επιβιώσουμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες», υπογραμμίζει η πρωταγωνίστρια.

«Αισθάνομαι πραγματικά το άδικο, όπως όλοι μας, αλλά και την ευθύνη να μεταφράσω αυτή την οργή σε δημιουργικό συναίσθημα. Πρέπει η οργή να βρει μια διέξοδο και η τέχνη πάντα είναι ένας καλός τρόπος για να συμβεί αυτό», λέει ο Κώστας Κόκλας. «Αντίδραση» για τη Ρένια Λουιζίδου είναι «η προσωπική επανάσταση του καθενός μας. Αν την κάνουμε μέσα μας, τότε μπορεί να γίνει και σε συλλογικό επίπεδο. Και μην ξεχνάμε, ένας λαός όπως οι Ελληνες μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Επειδή πάντα στην Ιστορία, η πολιτική και ο πολιτισμός άλλαξαν τον κόσμο, αν δεν μπορέσουν οι πολιτικοί, πρέπει να βρούμε τρόπο να τα καταφέρει τουλάχιστον ο πολιτισμός».

Η Μιραντολίνα, η λοκαντιέρα, αποτελεί για την ερμηνεύτρια που την υποδύεται «μια γυναίκα, ένα θηλυκό, πολύ μπροστά από την εποχή». Με την έννοια ότι πρόκειται για μια «πολύ ισχυρή προσωπικότητα, πέρα από μια γοητευτική γυναίκα, ένας έξυπνος άνθρωπος, πολύ γρήγορο μυαλό, σερβάιβορ, που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που τον διοικούν και τον ορίζουν άντρες.

Οι πελάτες της είναι άντρες όλων των τάξεων, ηλικιών και συμπεριφορών, που έρχονται στη λοκάντα της και διεκδικούν κάτι από αυτή. Η προσωπικότητά της είναι που γοητεύει και την κάνει να καταφέρνει να τους χειρίζεται όλους, χωρίς να τους προσβάλλει. Βάζει μπρος το μυαλό της. Γιατί όταν ένα γυναικείο μυαλό αποφασίζει να δουλέψει, δεν το σταματάει τίποτα. Το πόσο δόλιο και σατανικό μπορεί να γίνει αυτό απομένει στον θεατή να αποφασίσει».

Ποιο είναι το μήνυμα της «Λοκαντιέρας» εν τέλει; «Ποτέ να μην υποτιμάς μια γυναίκα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί», απαντά ο Κώστας Κόκλας. Και η Ρένια Λουιζίδου: «Οταν κάτι το θέλουμε με τη ψυχή μας, τότε σίγουρα μπορούμε να το καταφέρουμε».

Η «Λοκαντιέρα» ανεβαίνει σε απόδοση-σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Θοδωρή Οικονόμου, κινησιολογική επεξεργασία-χορογραφία Ελενας Γεροδήμου και φωτισμούς Νίκου Σωτηρόπουλου.

Παίζουν: Ρένια Λουιζίδου, Κώστας Κόκλας, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μαριάνθη Φωτάκη, Αγγελος Μπούρας, Αντεια Ολυμπίου, Αντώνης Δημητροκάλης.

  • ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ

Στη νέα σκηνική πρόταση της «5ης Εποχής», η κωμωδία εξελίσσεται σε διαφορετικούς χρόνους και μας ταξιδεύει σε διαφορετικές εποχές. Οι ήρωες της κωμωδίας συναντώνται για πρώτη φορά στην εποχή της ιταλικής αναγέννησης -18ος αιώνας, Βενετία, υπό τους ήχους της μουσικής του Βιβάλντι- και στη συνέχεια στον 19ο αιώνα (εποχή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού). Τους ξανασυναντάμε στην περίοδο του μεσοπολέμου, υπό τους ήχους της τζαζ, σε μια σκηνή καμπαρέ και αργότερα στη μεταπολεμική Ευρώπη. Στο τέλος, ο χρόνος χάνεται…

Εκείνοι θα συνεχίσουν την ιστορία τους, σε μια αυθαίρετη-υπερβατική εποχή, εποχή του σκηνικού παιχνιδιού, του τσίρκου και της ακροβασίας, από όπου κατάγεται, σε μεγάλο βαθμό, το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο. «Η ιδέα αφορά στη διαχρονικότητα του θέματος…», σημειώνει η Ρένια Λουιζίδου. «Πολλές φορές σε ένα κλασικό κείμενο μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις κάτι διαφορετικό. Στην προκειμένη περίπτωση ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης, Θέμης Μουμουλίδης, έχει πολύ ενδιαφέρον. Αν αφαιρέσεις τα κοστούμια, η συζήτηση θα μπορούσε να γίνεται και σήμερα».

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ