Category Archives: Λαζαρίδου Όλια

Με το ρυθμό της αγωνίας και της αμηχανίας

  • Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
  • Σας χαιρετώ απ’ το απάγκιο των ονείρων μας/ πλημμυρισμένος απ’ του άγχους τα ασύμμετρα γιατί/ σας χαιρετώ απ’ τον τόπο που δείχνει πρόθυμος να γεράσει/ απ’ τον άμβωνα του φόβου που η ντροπή μεσουρανεί/ σας χαιρετώ απ’ το χθες και το σήμερα / όπου ο χρόνος μοιάζει κοινό και τοκογλύφος/ σας χαιρετώ με τα κρυμμένα μυστικά μου/ και με αγωνία μιας και μοιραζόμαστε στιγμές σ’ αυτόν τον κοινό τόπο.

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της  ομάδας «18 μποφώρ»

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της ομάδας «18 μποφώρ»

Ακόμα και χωρίς τους μουσικούς ρυθμούς του low bap, ο κοφτερός πολιτικός λόγος των Active Member είναι αναγνωρίσιμος. Οι παραπάνω καινούργιοι στίχοι θα μπορούσαν να ανοίγουν μια συναυλία τους. Αντ’ αυτού, είναι ο χαιρετισμός μιας θεατρικής παράστασης, της οποίας ηγείται, σε ρόλο ραψωδού, ο Μιχάλης Μυτακίδης, γνωστός ως Β.D. Foxmoor, που θα φιλοξενείται, μάλιστα, στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Στον «Κοινό τόπο» οι Active Member, δηλαδή ο Μιχάλης Μυτακίδης και η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου ή Σανταζίνια, συναντούν την ηθοποιό Ολια Λαζαρίδου. Ενώ η ομάδα «18 μποφώρ» (απεξαρτημένοι του «18 Ανω») αναλαμβάνουν ρόλο χορού. Το στήσιμο άλλωστε παραπέμπει σε αρχαία αγορά, όπου οι κάτοικοι μιας πόλης συγκεντρώνονται για να βρουν λύσεις για όλο αυτό το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, μοιράζονται τους φόβους και τα όνειρά τους.

Το μπλουζ της αμηχανίας

Αναπάντεχη συνεργασία αλλά και έκπληξη, το γεγονός ότι οι Active Member συμμετέχουν σε θεατρικό θέαμα. Ο όρος βέβαια σηκώνει μεγάλη συζήτηση, αφού πρόκειται για ένα συνδυασμό μουσικής (θα υπάρχει ορχήστρα στη σκηνή και dj) και πρόζας (ένα ακατάπαυστο κείμενο με ρίμες σε έμμετρο λόγο). «Ενα μακρύ μπλουζ», το χαρακτηρίζει η Ολια Λαζαρίδου. Ενώ ο Μιχάλης Μυτακίδης λέει ότι «θα μπορούσε να είναι η μουσική περιγραφή του τόπου μας».

Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος είναι η Ολια Λαζαρίδου. Θαυμάστρια του συγκροτήματος -«έχουν αυθεντικότητα και αληθινή αγωνία και μου αρέσει η ηθική τους στάση απέναντι στα πράγματα», λέει- όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να γίνει στο φεστιβάλ μια παράσταση που να μιλάει για το σήμερα, σ’ αυτούς απευθύνθηκε. «Ο στόχος ήταν να γίνει η τέχνη σύμμαχος στην αμηχανία και την αγωνία που ζούμε σήμερα. Οταν πρωτοάκουσα αυτό το ραπ αισθάνθηκα ότι είναι ένας ρυθμός που υποβοηθά τα λόγια να σου ξεσκίζουν την καρδιά», λέει η ηθοποιός.

Η υπόθεση πέρασε στα χέρια του Μιχάλη Μυτακίδη. Με μπούσουλα ένα ερωτηματολόγιο, που στάλθηκε ηλεκτρονικά σε πολλούς ανθρώπους, κυρίως μέλη της ιστοσελίδας του συγκροτήματος -από το ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα μέχρι ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου- έστησε την κεντρική ιδέα. «Ο «Κοινός τόπος» βασίζεται στη σύμβαση ότι υπάρχουν άνθρωποι που μένουν σε έναν κοινό τόπο. Ο καθένας ρίχνει τα μούτρα του για να τη βγάλει καθαρή», λέει ο Μυτακίδης και παραδέχεται ότι «είναι παράδοξο το ότι έγραψα για έναν κοινό τόπο ενώ είμαι μοναχικός». Αλλο τόσο παράδοξο είναι το γεγονός ότι έγραψε ένα κατά παραγγελία κείμενο. «Επρεπε να στύψω το κεφάλι μου. Δεν έχω συνηθίσει κάτι τέτοιο», ομολογεί.

Οι απαντήσεις έστησαν το μωσαϊκό ανθρώπων που θα δούμε στη σκηνή: ο κουρασμένος, ο παραδοσιακός, ο έξω φρενών, ο χαραμοφάης, ο ανοιχτόκαρδος κ.τ.λ. Ο Μιχάλης Μυτακίδης είναι η κεντρική φιγούρα που στέκεται στη σκηνή και γράφει σε ένα μαύρο τετράδιο ό,τι του κατεβαίνει στο μυαλό την ώρα που οι υπόλοιποι δρουν. «Σαν να λέμε ο τρελός του τόπου», λέει ο ίδιος. Η Ολια Λαζαρίδου και η Σανταζίνια βγάζουν ρεζουμέ από αυτά που ακούνε και λένε και τα δικά τους. «Ο έμμετρος λόγος και το τραγούδι μπλέκονται μεταξύ τους. Με τον ίδιο τρόπο που μιξάρονται και οι ζωές μας σ’ αυτόν τον τόπο, όπου ο ένας συναντά τον άλλο», προσθέτει η Σανταζίνια.

  • Δεν προτείνουν λύσεις

Τι εστί κοινός τόπος; «Ηθελα να μεταφέρω τον πόνο και τον καημό του τόπου. Οχι των ανθρώπων. Εχουμε υπερτιμήσει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα υπάρχει και ύστερα από εμάς, με ό,τι του αφήσουμε», εξηγεί ο Μιχάλης Μυτακίδης. Το κείμενο που έγραψε είναι ένα απόσταγμα όσων συμβαίνουν σήμερα γύρω μας αλλά και όσων έχουν εγγραφεί στο κοινωνικό μας υποσυνείδητο ως μνήμες. Αν αναζητήσουμε θεματικές ενότητες σαν πυξίδες της δράσης, αυτές θα ήταν η κοινωνία, η ανεργία, το σύστημα, οι μετανάστες κ.τ.λ. Οσο γραφόταν το κείμενο, ο Μιχάλης Μυτακίδης το προσάρμοζε στην τρέχουσα πραγματικότητα και τον εμπλουτισμό του εθνικού μας λεξιλογίου με καινούργιους όρους, όπως ΔΝΤ, τρόικα κ.τ.λ.

«Το κείμενο δεν είναι όσο σκληρό θα ήταν ένα τραγούδι. Δεν είναι ο λόγος των Active Member. «Ηθελα να είναι κάτι διαφορετικό»», λέει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η καταγγελτική τους διάθεση κάνει εκπτώσεις. «Οταν άλλωστε, στο τέλος, πάρει τον λόγο ο ίδιος ο τόπος, θα είναι σκληρός και προσβλητικός», προσθέτει.

Το κείμενο δεν προτείνει λύσεις. Οι άνθρωποι που μαζεύονται στον κοινό τόπο απλά μοιράζονται την αμηχανία τους. «Κάποιοι μου λένε: Με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα έχεις μπόλικο υλικό να γράφεις», διηγείται ο Μιχάλης Μυτακίδης. Ιδού τι τους απαντά: «Μακάρι να ήταν όλα καλά κι ας γράφαμε ερωτικά τραγούδια». *

info: 29 & 30 Ιουνίου, Πειραιώς 260, 10.30 μ.μ. Εισιτήρια: 25 και 20 ευρώ, φοιτητικό 15.

Κασσάνδρα η Όλια Λαζαρίδου

Τον διάλογο Κασσάνδρας και χορού από τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου επέλεξε ο σκηνοθέτης και ψυχοθεραπευτής Βίκος Ναχμίας και η θεατρική εταιρεία «Φιλιατρό» που ίδρυσε μαζί με την Όλια Λαζαρίδου, επιχειρώντας να ανιχνεύσει νέους δρόμους προσέγγισης της αρχαίας τραγωδίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η παράσταση Τα λόγια της Κασσάνδρας, που παρουσιάζεται σήμερα, την Κυριακή και τη Δευτέρα στην Αποθήκη του χώρου της Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ερμηνεύει το απόσπασμα αυτό του Αισχύλου σαν έναν εσωτερικό διάλογο μεταξύ της φωνής της σύνεσης και της φωνής του καθαρού πνεύματος.

Η Όλ. Λαζαρίδου και η Ξ. Καλογεροπούλου στο Φεστιβάλ Αθηνών

Στον μικρό σε έκταση αυτό διάλογο η Κασσάνδρα – λάφυρο πολέμου βασανίζεται από τη μαντική της ικανότητα, καθώς προφητεύει τη δυστυχία του οίκου των Ατρειδών, τον θάνατο του Αγαμέμνονα αλλά και τον δικό της. Στον διάλογο αυτό ενσωματώνονται εμβόλιμα αποσπάσματα από συνεντεύξεις ανθρώπων που έχουν βρεθεί σε ανάλογες μοιραίες στιγμές, προσωπικά βιώματα, ποιητικά κομμάτια, αλλά και τραγούδια, υπογραμμίζοντας την επικαιρότητά του…

Τον ρόλο της Κασσάνδρας ερμηνεύει η Όλια Λαζαρίδου, ενώ τα λόγια του χορού ο Βασίλης Καραμπούλας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Άγγελου Παπαδημητρίου και η μουσική του Γιώργη Σακελλαρίου.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης, το κοινό θα είναι όρθιο και θα κινείται στους χώρους, καθοδηγούμενο από τους ηθοποιούς…

Εχω πια την ωριμότητα ν’ αφεθώ στην Κασσάνδρα

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010
  • Ενα διαμάντι από τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας απομονώνουν ο Βίκος Ναχμίας και η Ολια Λαζαρίδου της ομάδας «Φιλιατρό». Στον αρχετυπικό διάλογο μεταξύ Κασσάνδρας και χορού από τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου εντόπισαν το βάθος και την πυκνότητα που τον καθιστούν άξιο να σταθεί μόνος του και να αναπτυχθεί σε μια ολόκληρη παράσταση. Και έτσι προέκυψαν τα «Λόγια της Κασσάνδρας» (19, 20 και 21 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών).

«Ερμηνεύοντας το έργο, νιώθω να πάλλομαι. Μου αποκαλύπτονται  συνεχώς νέα πράγματα κι αυτό με κάνει να νιώθω ζωντανή», λέει η Ολια  Λαζαρίδου

«Ερμηνεύοντας το έργο, νιώθω να πάλλομαι. Μου αποκαλύπτονται συνεχώς νέα πράγματα κι αυτό με κάνει να νιώθω ζωντανή», λέει η Ολια Λαζαρίδου

Την Ολια Λαζαρίδου δεν την έχουμε συνηθίσει σε αρχαία τραγωδία. Μόλις μία Κασσάνδρα συναντάμε στο ρεπερτόριό της (το 2001 με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου). Αυτή τη φορά επανέρχεται σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, καθώς «Τα λόγια της Κασσάνδρας» αποποιούνται την καθιερωμένη θεατρική φόρμα. «Το κείμενο είναι συγκλονιστικό. Την προηγούμενη φορά το είχα κατανοήσει μόνο εν μέρει. Ημουν πιο μικρή και δεν είχα την ωριμότητα που έχω τώρα να αφεθώ», μας λέει. «Ανακάλυψα πως αυτή τη φορά τόσο η ψυχή μου όσο και το σώμα μου ήταν έτοιμα να γίνουν ένα δοχείο για να δεχτούν το τόσο βαθύ και καθαρό κείμενο. Γιατί τέτοια βαθιά και υπερβατικής πνοής κείμενα δεν ερμηνεύονται. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να γίνεις ένα δοχείο που φέρει τη δόνηση των λόγων», εξηγεί. Προσθέτει πως η ερμηνεία τέτοιου είδους ρόλων δεν είναι θέμα ηλικίας, αλλά «βιωμένης εμπειρίας».

Σύμμαχός της ήταν ο σκηνοθέτης Βίκος Ναχμίας που δεν προέρχεται από τον καθαρά θεατρικό χώρο. Εχοντας σπουδάσει Ψυχολογία σε Αγγλία και Αμερική, τα τελευταία χρόνια καλλιεργεί τον εκστατικό δερβίσικο στροβιλισμό. «Ο τρόπος που δουλέψαμε δεν έχει να κάνει με τη θεατρική σύμβαση, είναι καθαρά ενεργειακός», εξηγεί η Λαζαρίδου. «Αφήνομαι δηλαδή στον παλμό της ενέργειας που παράγεται από το έργο. Ερμηνεύοντάς το, νιώθω να πάλλομαι. Μου αποκαλύπτονται συνεχώς νέα πράγματα και αυτό με κάνει να νιώθω ζωντανή».

Στο έργο, μεταφρασμένο ειδικά για την παράσταση από τους Ανθή Λεούση και Νίκο Παναγιωτόπουλο, έχουν ενσωματωθεί συνεντεύξεις ανθρώπων που βρίσκονται σε αντίστοιχες μοιραίες στιγμές, αλλά και προσωπικά βιώματα, ποιητικά κομμάτια και τραγούδια. «Είναι σαν να βάζουμε το απόσπασμα κάτω από μεγεθυντικό φακό και να του δίνουμε τον χώρο και τον χρόνο να αναπτυχθεί», λέει η Ολια Λαζαρίδου. Τον ρόλο του χορού έχει επωμιστεί εξ ολοκλήρου ο Βασίλης Καραμπούλης.

Αν και μικρός σε έκταση, ο διάλογος έχει να διηγηθεί πολλά. Η Κασσάνδρα, ένα πρόσωπο-λάφυρο, βασανίζεται από τη μαντική της ικανότητα καθώς προφητεύει τη δυστυχία του οίκου των Ατρειδών, το θάνατο του Αγαμέμνονα, αλλά και το δικό της. «Είναι ένα αρχετυπικό παραμύθι που ανήκει στους μεγάλους μύθους. Υπάρχει βάθος, καθαρότητα, αθωότητα, αλλά και η απλότητα παραμυθιού. Ο,τι γίνεται, λέγεται. Δεν υπάρχουν οι ψυχολογικές διακυμάνσεις του ευρωπαϊκού θεάτρου», μας λέει η Ολια Λαζαρίδου.

Οι θεατές της παράστασης, που διαρκεί πενήντα λεπτά, θα βρίσκονται όρθιοι και θα μετακινούνται στο χώρο της Αποθήκης της Πειραιώς 260, καθοδηγούμενοι από τους ηθοποιούς. «Ετσι κι αλλιώς υπάρχει έντονο σασπένς. Η Κασσάνδρα φτάνει έξω από το παλάτι και της αποκαλύπτεται τι πρόκειται να συμβεί. Ολα γίνονται σταδιακά και τη διαδρομή αυτή ακολουθούν μαζί μας και οι θεατές», εξηγεί η ηθοποιός. «Μπορεί να πετύχει, μπορεί και όχι. Σίγουρα είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει και που εκπλήσσει ακόμα κι εμένα», καταλήγει. Την Ολια Λαζαρίδου θα δούμε ξανά στο Φεστιβάλ στις 29 και 30 Ιουνίου. Συμμετέχει στη μουσική παράσταση των Active Member «Κοινός τόπος», μαζί με την ομάδα 18 Μποφόρ.

* Πειραιώς 260 – Αποθήκη στις 9 μ.μ. 19, 20 και 21 Ιουνίου. Διάρκεια 50 λεπτά. Τιμές εισιτηρίων: 20 ? και 10 ? φοιτητικό. *

«Μαθήματα» εξουσίας

«Μαθήματα» εξουσίας

  • Η Ολια Λαζαρίδου συναρπάζει σαν δεσποτική «Δεσποινίς Μαργαρίτα», που… οπλίζει το χέρι του μαθητή της Αρη Μπινιάρη. Μια νέα «συνάντηση» της σκηνοθέτιδας Αντζελας Μπρούσκου και της ηθοποιού Ολιας Λαζαρίδου λίγο μετά το εξαιρετικό τους «πάντρεμα» στο? «Λεωφορείο ο πόθος» έρχεται να μας προσφέρει μια ακριβή θεατρική στιγμή. Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» τους κερδίζει και τον δυσκολότερο θεατή; Η Δεσποινίς Μαργαρίτα, μέσα σε μια αίθουσα διδασκαλίας παλεύει με οίστρο ανάμεσα στη διττή της ταυτότητα, της εκπαιδευτικού και της γυναίκας. Δύο παράλληλοι αλλά και εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Πέρα από τα μαθήματα της βιολογίας, των μαθηματικών, της ιστορίας, της γραμματικής, η Δεσποινίς Μαργαρίτα αναφέρεται στη ζωή, στον θάνατο, στη δικαιοσύνη και την αδικία, την ισότητα, την εξουσία και το σεξ.

  • Στον συναρπαστικό αυτόν μονόλογο του Ρομπέρτο Ατάιντε, που είναι μια αλληγορία πάνω στη δύναμη της εξουσίας, την οποία συναντάμε σε όλες της τις μορφές κοινωνικότητας, έσκυψε με έμπνευση η Αντζελα Μπρούσκου και,πειράζοντάς τον, τον έκανε πιο σημερινό και πιο καίριο, «φωτίζοντας» τα ακριβά του μηνύματα. Η μετάφραση του Αρη Αρμαγανίδη είναι ρέουσα, τα σκηνικά-κοστούμια της Αντζελας Μπρούσκου υπηρετούν άψογα τη σκηνοθετική γραμμή της.
  • Η Ολια Λαζαρίδου συναρπάζει στον ρόλο της δεσποτικής, αυστηρής και «πειραγμένης» Μαργαρίτας που έχει χάσει το μέτρο και βρίσκεται σε ένα απόλυτο παραλήρημα. Με ακρίβεια, χιούμορ, δεινότητα πετυχαίνει μια απ’ τις πιο άρτιες ερμηνείες της καριέρας της. Ο Αρης Μπινιάρης υποδύεται με οίστρο στο πλάι της τον μαθητή της και με την κωμική στόφα του καταφέρνει να κλέψει στιγμές στιγμές την παράσταση.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Πού: Απλό Θέατρο – Νέα Σκηνή, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα.
  • Πότε: Τρίτη, Τετάρτη και Κυριακή στις 9.15μ.μ., Πέμπτη (λαϊκή) και Σάββατο 6.15 μ.μ.
  • Εισιτήρια: € 22, € 18, € 16.
  • Τηλέφωνο: 210-9229605.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 25/04/2009

Στήσε έναν μονόλογο, μπορείς

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΣΕ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΣΚΗΝΩΝ ΜΕ ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ, ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ, ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥΣ
  • Μονολογώ, μονολογείς, μονολογεί. Μονολογούμε, μονολογείτε, μονολογούν. Το ρήμα «μονολογώ» κλίνεται πια πολύ τακτικά στο ελληνικό θέατρο. Και δεν μιλώ ούτε για σταντ απ ούτε για παραμυθάδες. Μιλώ για μονολόγους θεατρικούς. Στη στήλη των θεαμάτων μετρώ δεκαεννέα!
  • Κάποτε, μόνο μία Έλλη Λαμπέτη- τη δεκαετία του ΄50 με την «Ανθρώπινη φωνή» και, κατόπιν, του ΄70 με ένα πρόγραμμα μονολόγων- ή ένας Δημήτρης Χορν με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» τη δεκαετία του ΄60 θα τολμούσαν να σταθούν μόνοι τους στη σκηνή ενώπιον του κοινού. Από τη δεκαετία του ΄80, εφαρμόζοντας, όπως πάντα, τα εξ Εσπερίας παραδείγματα, η ελληνική σκηνή αρχίζει να παραδίδεται στους μονολόγους. Διστακτικά στην αρχή, ολοκληρωτικά και αμαχητί στη συνέχεια. Και φτάνουμε στο 2002 και το 2003 που η Πολιτιστική Ολυμπιάδα οργανώνει δύο προγράμματα μονολόγων με το άνθος των πρωταγωνιστών μας και με εξαιρετική επιτυχία. Ο μονόλογος πια γίνεται κοινή πρακτική που την ακολουθούν από παλαίμαχοι μέχρι νέοι, σχεδόν πρωτάρηδες και άσημοι. Και με αντίκρυσμα στο κοινό.
  • Είναι οι λόγοι οικονομικοί- φτηνή παραγωγή- που οι μονόλογοι έχουν τόση ρέντα; Μήπως έγινε μόδα; Ή μήπως έχει εισπραχτεί το ενδιαφέρον του κοινού; Ο Γιώργος Μεσσάλας κάνει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για ένατη συνεχή χρονιά! Η Άννα Κοκκίνου επανέρχεται για πολλοστή φορά στο εξαιρετικό «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» και, παράλληλα, παίζει για δεύτερη σεζόν το «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Τέταρτη σεζόν για τον Άγγελο Αντωνόπουλο και το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Η Νένα Μεντή θριαμβεύει για δεύτερη χρονιά με το «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». «Πριν από λίγα χρόνια θα λέγαμε «ποιος θα ΄ρθει να δει έναν μονόλογο και να τον πληρώσει όσο μία κανονική παράσταση;» λέει η Νένα Μεντή. «Σήμερα η προσέλευση δηλώνει πως ο κόσμος βρίσκει στον μονόλογο κάτι το ιδιαίτερο. Ναι, οι μονόλογοι αρέσουν στον κόσμο. Και ναι, είναι πιο εύκολο να ανεβεί ένας μονόλογος. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να το δω σαν μόδα. Οι ηθοποιοί, κάποιας πείρας τουλάχιστον, το κάνουμε ίσως γιατί με έναν μονόλογο εκφράζεσαι πολύ πιο προσωπικά». Η Όλια Λαζαρίδου που παίζει το «Δεσποινίς Μαργαρίτα» αλλά έχει ήδη πείρα στην ερμηνεία μονολόγων συμφωνεί- «είναι μία ευκαιρία να εκφραστεί κάποιος πιο προσωπικά»- έχει όμως και ένα δικό της επιχείρημα: «Είναι όλοι αυτοί οι λόγοι αλλά είναι και αποτέλεσμα αμηχανίας. Γιατί ζούμε σε μία περίοδο που το συλλογικό δεν ευνοείται. Οι ομάδες με πυρήνα μακροχρόνιο και με παράδοση είναι πολύ λίγες πια».
  • «Σαφώς και υπάρχουν οικονομικοί λόγοι» λέει ο Άγγελος Αντωνόπουλος, πρωτάρης στους μονολόγους. «Αλλά υπάρχει και το προσωπικό ενδιαφέρον. Εγώ μόνο γι΄ αυτό ανέβασα το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Και ξαφνικά το αντίκρυσμα ήταν πρωτοφανές».
  • «Εμένα σαν ανάγκη μου προέκυψε- να βρεθώ αντιμέτωπος με κάτι καινούργιο». Είναι η άποψη του Χρήστου Στέργιογλου που κάνει τον μονόλογο του Αλέξη Σταμάτη «Το παιδί για τα θελήματα» στην παράσταση μονολόγων «Γένεση». «Στην αρχή, πέρσι, που πρωτοέκανα μονόλογο, όταν μου το πρότειναν φοβήθηκα. Αλλά όταν άρχισα να ασχολούμαι τον είδα σαν ένα έργο κανονικό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις μονόλογο. Είσαι μόνος με το κοινό».

Νιώθει δηλαδή μοναξιά ο ηθοποιός του μονολόγου;

  • «Είναι άλλου είδους λειτουργία ο μονόλογος» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Με την έννοια ότι στερείσαι τη χαρά της ανταλλαγής ενέργειας με τους άλλους ηθοποιούς, που είναι από τα πιο ωραία του θεάτρου- όταν αυτό πετυχαίνει. Από την άλλη γλιτώνεις από τη μοναξιά που, αν η ανταλλαγή δεν πετύχει, τότε είναι που θα τη νιώθεις στη σκηνή…».

cebcceb1cf81cebe-cf83cf84cebf-cf83cf8ccf87cebf

«Φταίει πάντα ο ηθοποιός»

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κρατήσει «ξύπνιο» τον θεατή στον μονόλογο; Είναι θέμα κειμένου, προσωπικής ακτινοβολίας ή τεχνικής;

«Χρειάζεται πείρα» η γνώμη του Άγγελου Αντωνόπουλου. «Πρέπει να βρίσκεις διαρκώς ανανεωτικά στοιχεία. Αλλά το κοινό είναι που σου δίνει το κυρίως έναυσμα. Ποτέ δεν είναι προκατειλημμένο αρνητικά. Έρχεται να εξαργυρώσει το εισιτήριό του. Όταν δεν υπάρχει καλή επικοινωνιακή λειτουργία συνήθως λέμε πως φταίει το κοινό. Εγώ λέω πως φταίει πάντα ο ηθοποιός. Κάποιο ρεφλέξ σου δεν ήταν το ίδιο με το προηγούμενο βράδυ που η επαφή ήταν καλή».

«Όλα παίζουν τον ρόλο τους» λέει η Νένα Μεντή. «Χωρίς καθόλου έπαρση θα πω όμως πως πάνω απ΄ όλα είναι αυτό που ο ηθοποιός φέρει- η προσωπικότητά του. Και το κείμενο».

Ο Χρήστος Στέργιογλου, πάλι, πιστεύει πως το κοινό μπορείς να το κρατήσεις «όταν οι σκέψεις που σου προκαλεί το κείμενο είναι ελεύθερες να βγαίνουνε μέσα από το κείμενο και να έχουν το σωστό τάιμινγκ στην εκφορά τους».

Και η Όλια Λαζαρίδου; «Εκείνο που εγώ έχω νιώσει είναι ότι κάτω από τον μονόλογο τρέχει ένα παράλληλο, βουβό κείμενο που είναι η προσωπική σου επαφή με τους θεατές. Αυτό είναι που μπορεί να τους κρατήσει. Κατά βάθος, πάντως, ιδέα δεν έχω…».

ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

  • Σμαράγδα Σμυρναίου: «Το υπέροχό μου διαζύγιο» («Αγγέλων Βήμα»).
  • Γιώργος Μεσσάλας:«Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Αλκυονίς»).
  • Όλια Λαζαρίδου: «Δεσποινίς Μαργαρίτα» («Απλό»/ Νέα Σκηνή).
  • Γιώργος Καπετανάκος: «Αληθινή ιστορία… Ταξίδι για άλλη στεριά» («Αργώ»/ Studio).
  • Νένα Μεντή: «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» («Βασιλάκου»).
  • Αλίσια Φωτιάδη: «Η πιο δυνατή» («Εκάτη»).
  • Άννα Ετιαρίδου: «Αδύνατος… χαρακτήρας» («Ημέρας»/ Μπλε Σκηνή).
  • Δημήτρης Κωνσταντίνου: «Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Κέλυφος»).
  • Ανδρέας Ταρνανάς: «Η σύντομη Οδύσσεια της Κατερίνας Γώγου» («Κέλυφος»).
  • Δημήτρης Σακατζής: «Caveman» («Coronet»).
  • Γιάννης Τσορτέκης: «Μαύρη γαλήνη» («Νέου Κόσμου» / Δώμα).
  • Βαγγέλης Βαφείδης: «Σκουπίδι» («Ράγες»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Λα Πουπέ» («Σφενδόνη»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» («Σφενδόνη»).
  • Κάτια Γέρου: «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Άγγελος Αντωνόπουλος: «Ο Μαρξ στο Σόχο» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Χρήστος Στέργιογλου: «Το παιδί για τα θελήματα».
  • Ρηνιώ Κυριαζή: «Καθρέφτης»: παράσταση «Γένεση» («Χώρα» / Μικρή Χώρα).
  • Αθηνά Χατζηγιαννάκη:«Ο Μπέκετ ξαναχτυπά» («Χώρος Αλλού»).

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Ρομπέρτο Ατάιντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα» στο «Απλό Θέατρο»

«Δεσποινίς Μαργαρίτα»

Το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα» ανεβάζει (3/2), το «Απλό Θέατρο». Η Μαργαρίτα είναι μια ανύπαντρη δασκάλα. Μέσα της παλεύουν η εκπαιδευτικός και η γυναίκα. Μια αλληγορία για τη δύναμη της εξουσίας, στην οικογένεια, το σχολείο, την εκκλησία, το κράτος. Η Μαργαρίτα μεταχειρίζεται τους μαθητές άλλοτε σαν αντικείμενο πόθου, άλλοτε σαν τύραννος, άλλοτε σαν μητέρα. Μετάφραση Αρη Αρμαγανίδη, σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια Αντζελας Μπρούσκου, φωτισμοί Μαρίας Αθανασοπούλου. Στον επώνυμο ρόλο η Ολια Λαζαρίδου, μαθητής ο Αρης Μπινιάρης.

Το μάθημα της «Δεσποινίδος Μαργαρίτας»

Η Ολια Λαζαρίδου όπως θα εμφανιστεί την Τρίτη στο Απλό Θέατρο ως «Δεσποινίς Μαργαρίτα», σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου, έργο που παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Ελλη Λαμπέτη το 1975

Το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε κάνει πρεμιέρα την Τρίτη στο Απλό Θέατρο, με την Ολια Λαζαρίδου στον ομώνυμο ρόλο

«Καλησπέρα σας. Οπως ήδη γνωρίζετε είμαι η καινούργια σας δασκάλα. Ονομάζομαι Δεσποινίς Μαργαρίτα. Το γράφω στον πίνακα για να το θυμάστε. Πριν αρχίσουμε, θα ήθελα να γνωριστούμε λιγάκι. Στη συνέχεια θα σας πω δυο λόγια για τη σημασία της εκπαίδευσης. Υπάρχει κανείς εδώ μέσα που να ονομάζεται Μεσσίας; Ιησούς; Οχι; Αγιο Πνεύμα; Κάποιος σε αυτήν την τάξη που να ονομάζεται Αγιο Πνεύμα; Είστε σίγουροι; Ωραία. Η Διεύθυνση μου το είχε πει πως είσθε ένα καλό τμήμα».

Με αυτά τα λόγια η Δεσποινίς Μαργαρίτα συστήνεται στους μαθητές- το κοινό της. Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» είναι μια δασκάλα αλλιώτικη από τις άλλες. Γεννήθηκε από την πένα του Βραζιλιάνου Ρομπέρτο Ατάιντε πριν από 35 χρόνια και έκτοτε ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, αρθρώνοντας τον δικό της λόγο: ένα μάθημα ζωής. Και αν στο πρώτο ανέβασμα στο Ρίο ντε Ζανέιρο οι αρχές διέκοψαν τις παραστάσεις επιβάλλοντας λογοκρισία, τίποτε δεν κατάφερε να σταματήσει την πορεία του έργου. Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» έχει «παραδώσει» το μάθημά της σε περισσότερες από τριάντα χώρες.

Μοιρασμένη ανάμεσα στη γυναίκα και στη δασκάλα, η ηρωίδα του Ατάιντε πασχίζει να αρθρώσει τη φωνή της. Από τη μία είναι τα μαθήματα, το εκπαιδευτικό σύστημα και η τάξη. Από την άλλη υπάρχει η ζωή με τις μεγάλες ερωτήσεις και απορίες της. Ο θάνατος, η Δικαιοσύνη και η αδικία, η ισότητα, η εξουσία, οι σχέσεις. Ολα μπλέκονται σε ένα κουβάρι που κανείς δεν μπορεί να ξεμπλέξει. Με έναν λόγο βίαιο, με μια ροπή προς την υπερβολή και (ενίοτε) τη γελοιότητα και με την απαίτηση για τυφλή υπακοή η Δεσποινίς Μαργαρίτα ζητεί υποταγή- την ίδια στιγμή που αναρωτιέται για την εξουσία. Και προτού φύγει προειδοποιεί: «Η Δεσποινίς Μαργαρίτα έχει ακόμη πολλά να σας διδάξει».

Την προσεχή Τρίτη στη Νέα Σκηνή του Απλού Θεάτρου η Ολια Λαζαρίδου , σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου, θα καταθέσει τη δική της, σύγχρονη εκδοχή, σε ένα έργο το οποίο γνώρισε στην Ελλάδα η Ελλη Λαμπέτη: ήταν το 1975 όταν πρωτοπαρουσιάστηκε ο μονόλογος, σε μετάφραση Κώστα Ταχτσή και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, στο θέατρο Διονύσια. Η επιτυχία εκείνης της παράστασης ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και η ιδιόρρυθμη δασκάλα ταυτίστηκε με την ερμηνεία της Λαμπέτη. Εκτοτε ακολούθησαν και άλλες. Τη σεζόν 1993-1994 την υποδύθηκε η Λήδα Πρωτοψάλτη στη Στοά με την υπογραφή του Θανάση Παπαγεωργίου. Υστερα ήρθε η σειρά της Θέμιδος Μπαζάκα σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη (1996-1997). Ενας άνδρας, ο Γιώργος Μαρίνος, ανέλαβε να την ερμηνεύσει στο θέατρο Κάππα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, το 2001-2002- την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με την Αννίτα Σαντοριναίου, σε σκηνοθεσία Αντη Παρτζίλη. Ακολούθησε, το 2002-2003 στο Αλεκτον, η παράσταση σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη, με τον Κωνσταντίνο Χατζή. Προ τριετίας, τέλος, το έργο ανέβηκε από την ομάδα ΕΡΩ, αρχικά στο θέατρο Φούρνος και μετά στο θέατρο Αλκμήνη. Το βέβαιο είναι ότι το μάθημα της «Δεσποινίδος Μαργαρίτας» δεν έχει τελειώσει ακόμη.

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα αφυπνίζει συνειδήσεις…

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα αφυπνίζει συνειδήσεις...

Στον ρόλο της Δεσποινίδας Μαργαρίτας η Ολια Λαζαρίδου, σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια Αντζελας Μπρούσκου. Ο μονόλογος της Δεσποινίδας Μαργαρίτας είναι μια αλληγορία πάνω στη δύναμη της εξουσίας.  Της εξουσίας όπως τη συναντάμε σε όλες τις μορφές κοινωνικότητας: στην οικογένεια, στο σχολείο, στην Εκκλησία, στο κράτος. Αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη της δαρβινικής επιβίωσης του ισχυροτέρου.

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα δεν έχει φύλο ούτε ηλικία. Δεν έχει πρόσωπο. Παραμένει πίσω από όλα τα προσωπεία της προστατευμένη, αινιγματική, απρόβλεπτη, σκιώδης και γι αυτό τρομαχτική. Ο λόγος της είναι το προσωπείο κι η προστασία της, η διαβεβαίωση ότι το κλειδί το κρατάει πάντα εκείνη. Το μάθημα της «Δεσποινίδας Μαργαρίτας» σύμφωνα με την σκηνοθέτρια της παράστασης, Αντζελα Μπρούσκου, μας διδάσκει ότι «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει». «Είναι σαν να μην υπάρχετε», υπενθυμίζει στους μαθητές της.

Τεχνική και μέθοδος
«Η Δεσποινίς Μαργαρίτα διαθέτει τεχνική και μέθοδο. Ξέρει να χειρίζεται τους μαθητές της άλλοτε σαν αντικείμενο πόθου και άλλοτε σαν τύραννος ή σαν πραγματική μητέρα. Μέσα από τον κωμικοτραγικό μονόλογό της αφυπνίζει συνειδήσεις, καθοδηγεί, διαφωτίζει αποτρέπει τους νέους από το κακό», σημειώνει η ίδια.

«Τι κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να εξουσιάζουν τους άλλους και γιατί αυτοί οι άλλοι έχουν σαν μοναδική επιλογή να υπακούουν; Οσο υπάρχει η Δεσποινίς Μαργαρίτα και το μάθημά της, το ερώτημα δεν θα απαντηθεί…», καταλήγει.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1973 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα, οι παραστάσεις απαγορεύτηκαν από τις αρχές, το έργο πέρασε από λογοκρισία και ξαναπαίχτηκε, αφού επιβλήθηκαν περικοπές στο κείμενο. Στην Ελλάδα η ερμηνεία της Ελλης Λαμπέτη στον ρόλο έχει αφήσει εποχή (1975) σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, ενώ αντίστοιχα τον ρόλο ερμηνεύουν στην Αμερική η Εστέλ Πάρσονς και στη Γαλλία η Ανί Ζιραρντό. ///////Το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Η μετάφραση είναι του Αρη Αρμαγανίδη. Στον ρόλο του μαθητή ο Αρης Μπινιάρης.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 27/01/2009

«Η περίπτωση Ευρυδίκη» στο Θέατρο «Μεταξουργείο»

Μετά την πρεμιέρα του έργου του John Millington Synge «Ένας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» ανεβαίνει σήμερα στο Θέατρο «Μεταξουργείο» το έργο της Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη», το οποίο εντάσσεται σε έναν ευρύτερο κύκλο παραστάσεων του Θεάτρου, με γενικό τίτλο «Αγιογραφίες». «Η περίπτωση Ευρυδίκη» είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο, καθώς αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που περιπλανήθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών για 10 χρόνια, βίωσε την οδύνη σε όλες τις εκφάνσεις της και κατάφερε μέσα από τη θεραπεία του να βγει σώο και να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Η ζωή και ο αγώνας της Ευρυδίκης παρουσιάζονται μέσα από τα κείμενα τα οποία η ίδια απευθύνει στη θεραπεύτριά της στο «18 άνω» και τα γράφει θέλοντας να εκφράσει όλη την τρομακτική ένταση που υπάρχει μέσα της, να κατανοήσει τη λειτουργία της και ταυτόχρονα να δημιουργήσει μια γέφυρα επικοινωνίας με τον εξωτερικό κόσμο.

Η σκηνοθεσία είναι της Όλιας Λαζαρίδου, η οποία επίσης δημιούργησε τα κοστούμια και διαμόρφωσε το σκηνικό χώρο, ενώ τους ρόλους ερμηνεύουν οι Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου και Γιούλη Τασίου. Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00, με τιμή εισιτηρίου 22 ευρώ (15 ευρώ το φοιτητικό).

Θέατρο «Μεταξουργείο», Ακαδήμου 14, τηλ. 210-5234382.

Από την περασμένη Πέμπτη άρχισε η προπώληση των εισιτηρίων για το «La Cage Aux Folles» (φωτό), το μιούζικαλ που θα ανεβεί στις 6 Μαρτίου στο «Παλλάς» για 20 παραστάσεις, με σκηνοθέτη τον Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί με τον Γιάννη Μπέζο και ακόμη 22 ηθοποιούς. Η προπώληση γίνεται από τα ταμεία του «Παλλάς», το 210-8108181, το http://www.ellthea.gr, το «Fnac» και το «Public».

Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη»

«Η περίπτωση Ευρυδίκη» στο θέατρο «Μεταξουργείο»

Το θέατρο «Μεταξουργείο», με καλλιτεχνική διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, μετά το έργο του John Millington Synge «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» (παίζεται από Τετάρτη έως Κυριακή), κάθε Δευτέρα και Τρίτη παρουσιάζει το έργο της Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη». Σκηνοθεσία – κοστούμια – σκηνικός χώρος: Ολια Λαζαρίδου. Φωτισμοί: Μαρία Αθανασοπούλου. Παίζουν: Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου, Γιούλη Τασίου.

Το έργο είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο για ένα κορίτσι που περιπλανήθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών για 10 χρόνια, βίωσε την οδύνη, αλλά κατάφερε μέσα από τη θεραπεία της να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή. Η ζωή της κι ο αγώνας της παρουσιάζονται μέσα από δικά της κείμενα που απευθύνει στην θεραπεύτρια της στο «18 Ανω», Κατερίνα Μάτσα, με τα οποία εκφράζει την τρομακτική ένταση που υπάρχει μέσα της και ταυτόχρονα την προσπάθειά της να δημιουργήσει μια γέφυρα επικοινωνίας με τον εξωτερικό κόσμο.