Category Archives: Λαζαρίδης Στέφανος

«Δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το όραμά του»

  • Ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Στέφανου Λαζαρίδη, σκηνογράφου, σκηνοθέτη και πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή της Λυρικής, ο οποίος πέθανε το περασμένο Σάββατο

  • Γ. ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ | Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Εσβησε στα 69 του ο Στέφανος Λαζαρίδης. Εδρεψε δάφνες στο εξωτερικό

Ενας από τους μεγαλύτερους σκηνογράφους της εποχής μας, ο Στέφανος Λαζαρίδης, έχασε το Σάββατο τη μάχη με τη ζωή. Χτυπημένος από τον καρκίνο, άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 69 ετών, στο Λονδίνο, όπου ζούσε. Δρέποντας δάφνες σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από τον Ιανουάριο του 2006 έως τον Ιούνιο του 2007. Η τελετή ταφής του θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο στο Λονδίνο.

Ο Στέφανος Λαζαρίδης διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής της  Εθνικής Λυρικής Σκηνής το 2006 και για 18 μήνες

Ο Στέφανος Λαζαρίδης διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής το 2006 και για 18 μήνες

Ο Στέφανος Λαζαρίδης γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1942 στην Αιθιοπία από Ελληνες γονείς. Φοίτησε σε ελληνικό σχολείο και στη συνέχεια σπούδασε στη Γενεύη και στο Λονδίνο. Είχε σταθερή συνεργασία με την «Εθνική Οπερα της Αγγλίας» από το 1970 μέχρι το 2000, όπου έχει εργασθεί ως σκηνογράφος για περισσότερες από 30 παραγωγές, πολλές από τις οποίες βραβεύτηκαν.

Συνεργάσθηκε, επίσης, πολλές φορές ως σκηνογράφος με το «Ρόγιαλ Σέξπιρ Θίατερ», το «Τεάτρε ντελ Γιούροπ» (επί Τζόρτζιο Στρέλερ), τα Βασιλικά Μπαλέτα της Αγγλίας και το Γουέστ Εντ του Λονδίνου. Επιμελήθηκε σκηνοθετικά και σκηνογραφικά το ροκ σόου των Ντουράν Ντουράν στην περιοδεία τους στη Βόρεια Αμερική (1993-94). Στο ντεμπούτο του υπέγραψε τα σκηνικά αλλά και τη σκηνοθεσία του έργου του Τ. Ουίλιαμς «Eccentricities of a Nightingale» στο Γκίλφορντ. Το βάπτισμα του πυρός στην όπερα πάντως το πήρε δίπλα στον σκηνοθέτη Τζον Κόπλεϊ, στην «Κάρμεν», ενώ στην αρχή της καριέρας του συνεργάστηκε και με τον Γιούρι Λιουμπίμοφ.

Είχε σκηνοθετήσει στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου και στην Αθήνα στο «Θέατρο του Νότου» (1995). Είχε συνεργασθεί με τα μεγαλύτερα θέατρα διεθνώς, όπως η «Σκάλα του Μιλάνου», η «Εθνική Οπερα της Βιέννης», η «Οπερα Μπολσόι» το «Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ» και η «Βασιλική Οπερα της Αγγλίας». Είχε βραβευθεί πολλές φορές για τη δουλειά του με τα βραβεία Ολιβιέ, το βραβείο των Γερμανών κριτικών, το τιμητικό δίπλωμα της Διεθνούς Εκθεσης Σκηνογραφίας της Πράγας κ.ά.

  • ΕΘΝΟΣ, 10/05/2010

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού εκφράζει τη θλίψη της για το θάνατο του Στέφανου Λαζαρίδη ο οποίος έχασε τη μάχη με την επάρατο νόσο το Σάββατο 8 Μαΐου στο Λονδίνο. Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνογράφους της εποχής μας, Έλληνας της διασποράς γεννημένος στην Αιθιοπία, ο Στέφανος Λαζαρίδης διέγραψε μοναδική καλλιτεχνική πορεία σε διεθνές επίπεδο. Ο θάνατός του συνιστά απώλεια για την παγκόσμια πολιτιστική κοινότητα. Η συνεργασία του με την Εθνική Όπερα της Αγγλίας διήρκησε 30 χρόνια ενώ συνεργάστηκε επανειλημμένα με τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, όχι μόνο ως σκηνογράφος αλλά και ως σκηνοθέτης. Στο σύντομο χρονικό διάστημα που διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (2006 – 2007), κατόρθωσε να ανανεώσει την εικόνα και το έργο της. Ο Στέφανος Λαζαρίδης αφιέρωσε τη ζωή του στην Τέχνη που αγάπησε με πάθος, συνέπεια και ρομαντισμό, αφήνοντας μια σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών.

«Αντίο» στον καινοτόμο και αδικημένο Λαζαρίδη

  • Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

  • Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Ο Στέφανος Λαζαρίδης δεν υπάρχει πια. Ο διαπρεπής σκηνογράφος και σκηνοθέτης, πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, πέθανε το Σάββατο το μεσημέρι στο Λονδίνο νικημένος από τον καρκίνο του οισοφάγου. Ηταν 68 ετών. Ελάχιστοι άνθρωποι γνώριζαν την περιπέτεια της υγείας του. Εφυγε ήσυχα, όπως επιθυμούσε. Η κηδεία του θα γίνει στο Λονδίνο σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Γεννημένος το 1942 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας από Ελληνες γονείς, έζησε και εργάστηκε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, πριν πάρει την απόφαση να επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα για να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής την 1η Ιανουαρίου του 2006.

Μια απόφαση που έμελλε να του χαρίσει μία από τις μεγαλύτερες πίκρες της ζωής του. Δεν πρόλαβε καν να ολοκληρώσει μία θητεία, όταν τον Ιούνιο του 2007 η τότε διοίκηση της ΕΛΣ τού έδειξε την πόρτα της εξόδου. Τον απέπεμψαν χρεώνοντάς του «διοικητική ανεπάρκεια», «κακοδιαχείριση», «ακριβές παραγωγές».

Ισως τώρα που δεν υπάρχει πια, είναι ώρα να πούμε την αλήθεια αποκαθιστώντας έστω και αργά τη φήμη ενός λαμπρού καλλιτέχνη… Αν και σύντομο, το πέρασμά του από τη Λυρική Σκηνή έχει ήδη καταγραφεί ως μία από τις πιο δημιουργικές και παραγωγικές περιόδους του μοναδικού λυρικού θεάτρου της χώρας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι η ΕΛΣ ολόκληρη τη σεζόν μετά την αποπομπή του το δικό του πρόγραμμα παρουσίαζε.

Σπούδασε στη Γενεύη και το Λονδίνο, όπου ζούσε μόνιμα από το 1967. Είχε σταθερή συνεργασία με την Εθνική Οπερα της Αγγλίας (English National Opera) από το 1970 μέχρι το 2000, όπου έχει εργαστεί ως σκηνογράφος για περισσότερες από 30 παραγωγές, πολλές από τις οποίες βραβευμένες. Εχει σκηνοθετήσει στην Opera North, στη Scottish Opera, στην Australian Opera και στην Αθήνα στο Θέατρο του Νότου (το έργο του Δ. Δημητριάδη «Η αρχή της ζωής» το 1995). Συνεργάστηκε επίσης πολλές φορές ως σκηνογράφος με το Royal Shakespeare Theater, το Theatre de l’ Europe (επί Τζ. Στρέλερ), τα Βασιλικά Μπαλέτα της Αγγλίας και το West End του Λονδίνου. Επιμελήθηκε σκηνοθετικά και σκηνογραφικά το ροκ σόου των Duran Duran στην περιοδεία τους στη Βόρεια Αμερική (1993-94).

Ακόμη συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα θέατρα διεθνώς όπως η Σκάλα του Μιλάνου, η Εθνική Οπερα της Βιέννης, η Οπερα Μπολσόι, το Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ και η Βασιλική Οπερα της Αγγλίας (Royal Opera House, Covent Garden) με πρόσφατες παραγωγές τον «Βόιτσεκ», το «Ελληνικό Πάθος», «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν». Βραβεύτηκε πολλές φορές για τη δουλειά του με τα βραβεία «Λόρενς Ολίβιε», το βραβείο των Γερμανών κριτικών, το τιμητικό δίπλωμα της Διεθνούς Εκθεσης Σκηνογραφίας της Πράγας κ.ά.

Ο Στέφανος Λαζαρίδης ανέλαβε σαν …σίφουνας τα ηνία της Λυρικής Σκηνής με στόχο να τα αλλάξει όλα πολύ γρήγορα. Η πολύχρονη πορεία του στα μεγάλα λυρικά θέατρα της Ευρώπης τού επέτρεψε να ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται η πολύπαθη Λυρική Σκηνή. Ανέλαβε ένα θέατρο επί χρόνια καταδικασμένο στο περιθώριο των ευρωπαϊκών οπερών, με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Και έκανε τη Λυρική αγνώριστη: σύγχρονη, φιλόδοξη, προκλητική. Με όπερες που δεν έχουν ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα («Ορφέας και Ευρυδίκη», «Ο Νίξον στην Κίνα») αλλά και νέες, τολμηρές σκηνοθεσίες κλασικών έργων, άνοιγμα στο σύγχρονο -ελληνικό και ξένο- χορό και λαμπερούς προσκεκλημένους. Χρειάστηκε μόνο μία σεζόν για να κερδίσει το στοίχημα. Και κατάφερε όχι μόνο να μας γνωρίσει τον άγνωστο -στη χώρα μας- 20ό αιώνα, αλλά και να μας κάνει να ξαναγαπήσουμε τη λυρική τέχνη και τη Λυρική Σκηνή.

Στις προτεραιότητές του μπήκαν εξ αρχής η αναβάθμιση του μπαλέτου, γι’ αυτό και έφερε από την Αγγλία τη διάσημη Βρετανίδα χορεύτρια Λιν Σίμουρ να αναλάβει το σύνολο αλλά και μαέστρο ειδικά για τις παραστάσεις του μπαλέτου, τον αρχιμουσικό Αλαν Μπάρκερ. Μέλημά του ήταν και η ανανέωση του ίδιου του κοινού.

«Γυρίζουμε σελίδα. Η επιτυχία μου εξαρτάται απ’ όλους μας. Μην αντιστέκεστε. Αφήστε με να δουλέψω, ξέρω τι κάνω. Το αποτέλεσμα σε ένα-δύο χρόνια θ’ αρχίσει να φαίνεται. Κι αν όλα πάνε καλά, σε τρία χρόνια θα πετάμε» τόνιζε σε συνέντευξή του στην «Ε». Και δεν διαψεύστηκε.

Ομως δεν στάθηκαν όλοι στο πλευρό του εντός της Λυρικής. Τον κατηγόρησαν για «ξενομανία», αρνούνταν να προσέλθουν στις «οντισιόν», ενώ όταν αποφάσισε να επεκτείνει τη σκηνή τού «Ολύμπια», πέτυχαν να σφραγίσουν το θέατρο με το επιχείρημα ότι «απειλεί τη σωματική τους ακεραιότητα»… Μέχρι σήμερα το θέατρο στέκει στη θέση του.

«Και βέβαια χρειάζεται μια όπερα η Ελλάδα. Μια όπερα με προσωπικότητα και ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα δεν δημιουργείται από έναν μάνατζερ» έλεγε στην ίδια συνέντευξη. Και ακούγονται, ιδιαίτερα σήμερα, τόσο επίκαιρα τα λόγια του. «Καλλιτεχνικό όραμα είναι οι δύο λέξεις που δεν ακούμε συχνά στη Λυρική. Το γεγονός αυτό κρύβει αλλά και εξηγεί πολλά. Αν βρεθεί το καλλιτεχνικό όραμα, τότε θα βρεθεί και ο τρόπος που πρέπει να διοικηθεί η Λυρική…» κατέληγε. Το δικό του στίγμα και πολύ περισσότερο το δικό του όραμα θα μας στοιχειώνει για πολύ ακόμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πολιτεία για να γλιτώσει από μελλοντικούς Λαζαρίδηδες σκέφτηκε μέχρι και την (οπισθοδρομική) αλλαγή του νόμου που διέπει την ΕΛΣ και αφαιρεί αρμοδιότητες από τον καλλιτεχνικό διευθυντή…

«Πόσες «Μποέμ» μπορεί να δει ο θεατής; Το ζητούμενο είναι και εκπαιδευτικό. Οπότε το θέμα μας δεν είναι οι νόμοι. Αλλά η σωστή διάγνωση για το τι χρειαζόμαστε» τόνιζε. Θα μας λείψει πολύ. *

Η χαμένη ευκαιρία της Λυρικής

  • ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

  • Χάθηκε στα 68 του χρόνια ο σκηνογράφος και πρώην διευθυντής της Λυρικής Σκηνής

O Στέφανος Λαζαρίδης, ένας σπουδαίος σκηνογράφος που είχε λάμψει διεθνώς με έδρα το Λονδίνο και που τα τελευταία χρόνια είχε στραφεί και στη σκηνοθεσία, έχασε την πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο του οισοφάγου και έφυγε από τη ζωή στα 68 του χρόνια πικραμένος από τη συμπεριφορά της πατρίδας που αγαπούσε αλλά του φέρθηκε σαν κακιά μητριά όταν, αφού τον κάλεσαν το 2006 και ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής, ύστερα από δεκαοκτώ μήνες, το καλοκαίρι του 2007, ο τότε υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης τον απέλυσε (!)- γεγονός πρωτοφανές- έπειτα από εισήγηση του υπό τον Οδυσσέα Κυριακόπουλο Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΛΣ.

Ελληνας της Διασποράς, ο Στέφανος Λαζαρίδης είχε γεννηθεί το 1942 στην Ντίρι- Ντάουα της Αιθιοπίας από έλληνες γονείς. Φοίτησε σε ελληνικό σχολείο και στη συνέχεια σπούδασε στη Γενεύη και στο Λονδίνο όπου εγκαταστάθηκε, διατηρώντας όμως δεσμούς με την Ελλάδα στην οποία ποτέ δεν είχε ζήσει- εδώ, πάντως ζουν η μητέρα και οι δύο αδελφές του. Ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνογράφος το 1967 από την πρόζα: έκανε το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Εκκεντρικότητες ενός αηδονιού» στο Γκίλφορντ.

Δούλεψε για την πρόζα και για το μπαλέτο, όμως η όπερα ήταν το πεδίον δόξης του λαμπρόν: μεγάλες επιτυχίες, βραβεία, με έδρα πάντα το Λονδίνο, απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και έφτασε μέχρι την Αμερική, έως και το ροκ σόου των Duran Duran στην περιοδεία τους στη Βόρεια Αμερική το 1993- 1994 επιμελήθηκε σκη νοθετικά και σκηνογραφικά.

Στη Βρετανία συνεργάσθηκε πολλές φορές ως σκηνογράφος με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο («Το ημέρωμα της στρίγγλας»), με το Βασιλικό Μπαλέτο του Κόβεντ Γκάρντεν, τη Βασιλική Οπερα του Κόβεντ Γκάρντεν («Βότσεκ», «Ελληνικό πάθος»,- παραγωγές για τις οποίες βραβεύθηκε με το βραβείο Λόρενς Ολίβιε-, «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν»), Οπερα Νορθ του Λιντς («Κάρμεν») και σε παραστάσεις του λονδρέζικου Γουέστ Εντ. Είχε σταθερή συνεργασία με την Εθνική Οπερα της Αγγλίας από το 1970 μέχρι το 2000 όπου δούλεψε ως σκηνογράφος για περισσότερες από 30 παραγωγές πολλές από τις οποίες βραβεύτηκαν.

Διεθνώς είχε συνεργασθεί με όλα τα μεγάλα θέατρα (Σκάλα του Μιλάνου, Εθνική Οπερα της Βιέννης, Οπερα Μπαλσόι, Φεστιβάλ Μπαϊρόιτ και Μπρέγκεντς, «Θέατρο της Ευρώπης» επί διεύθυνσης Τζόρτζιο Στρέλερ, Οπερα του Σαν Φρανσίσκο και του Χιούστον κ.α.) σε πολυάριθμες παραγωγές («Ριγκολέτο», «Ντον Τζιοβάνι», «Οι αλιείς μαργαριταριών», «Πρίγκιπας Ιγκορ», «Οιδίπους τύραννος», «Τριστάνος και Ιζόλδη», «Ο ιπτάμενος Ολλανδός», «Η πουλημένη μνηστή», «Ναμπούκο»…).

Από το 1988 άρχισε να ασχολείται παράλληλα και με τη σκηνοθεσία- όπερας κυρίως, σε μεγάλες παραγωγές. Είχε σκηνοθετήσει στην Οπερα Νορθ, στη Σκωτική Οπερα, στην Οπερα του Σίντνεϊ… Για τη δουλειά του είχε βραβευθεί πολλές φορές.

Η τελετή ενταφιασμού του Στέφανου Λαζαρίδη ο οποίος έχει ζητήσει να μην του γίνει κηδεία θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο σε στενό κύκλο τις προσεχείς μέρες. Ανάμεσα στους ανθρώπους που του συμπαραστάθηκαν τις τελευταίες δύσκολες μέρες του, η επί δεκαπέντε χρόνια συνεργάτρια και στενή του φίλη Ορσία Σοφρά.

Ο ελληνικός πολιτισμός χάνει ένα σημαντικό κεφάλαιο που, βλακωδώς και με μισαλλοδοξία, αρνήθηκε να το εκμεταλλευτεί.

Η δύσκολη ελληνική εμπειρία του

Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε τη δεκαετία του ΄70 εικαστικά, μέσα από την έκθεση τριών σκηνογράφων που οργάνωσε η τότε γκαλερί «Δεσμός». Χρειάστηκε να φτάσει το 1995 και να τον καλέσει ο Γιάννης Χουβαρδάς στο «Αμόρε» όπου ανέβασε για το «Θέατρο του Νότου» σε σκηνογραφίες του το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Η αρχή της ζωής».

Το 2006, ύστερα από διάφορα καλλιτεχνικά σχέδια που όλα ναυάγησαν, εκλήθη να αναλάβει τις τύχες της Λυρικής. Ανύποπτος για τη λεγόμενη ελληνική πραγματικότητα ανέλαβε να ανανεώσει το Θέατρο, έφερε τη μεγάλη χορεύτρια Λιν Σίμουρ και της ανέθεσε το Μπαλέτο και τα αποτελέσματα της πρώτης χρονιάς, παρά τις δυσκολίες, έδωσαν στο μόνο λυρικό μας Θέατρο καινούργιο, ευρωπαϊκό αέρα. Οι συντεχνίες όμως ξεσηκώθηκαν. Τα μπλογκ γέμισαν υβριστικές και συκοφαντικές επιθέσεις κατά του Στέφανου Λαζαρίδη, ο οποίος, σημειωτέον, αυτό το διάστημα δεν ανέλαβε καμία καλλιτεχνική δουλειά ούτε στη Λυρική ούτε στο εξωτερικό. Ανθρωπος που δεν έβαζε νερό στο κρασί του ο Λαζαρίδης, εκδιώχθηκε, τελικά, με διάφορες προφάσεις περί αδυναμίας συνεργασίας όταν αντιτάχθηκε στην αλλαγή του σχετικού νόμου που απεργάζονταν το Διοικητικό Συμβούλιο της Λυρικής για μεταφορά των αρμοδιοτήτων του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Συμβούλιο. Η συνέχεια, με το φουντάρισμα της Λυρικής, είναι γνωστή…

//

Πέθανε ο σκηνογράφος Στέφανος Λαζαρίδης

  • Την τελευταία του πνοή άφησε ο διεθνώς διακεκριμένος σκηνογράφος Στέφανος Λαζαρίδης. Ο θάνατος τον βρήκε το περασμένο Σάββατο στο Λονδίνο ύστερα από μάχη που έδινε από τον Σεπτέμβριο του 2009 με τον καρκίνο. Εχοντας διαγράψει μια λαμπρή πορεία στις μεγαλύτερες σκηνές του εξωτερικού, ο Λαζαρίδης διετέλεσε στο πρόσφατο παρελθόν καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αν και η θητεία του υπήρξε εξαιρετικά σύντομη, από πολλούς καταγράφηκε ως μια από τις πλέον δημιουργικές περιόδους του μοναδικού θεάτρου όπερας της χώρας μας. Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=330629&dt=09/05/2010#ixzz0nQsNMbWb

O Στέφανος Λαζαρίδης (Αντίς Αμπέμπα 1944) ξεκίνησε και σταδιοδρόμησε ως σκηνογράφος και κατέληξε σκηνοθέτης! Άλλωστε ο ίδιος έχει πει ότι πάντα έβλεπε τη σκηνογραφία με σκηνογραφική ματιά. «Η δουλειά μου ως σκηνογράφου ήταν δουλειά ανάγκης. Έτσι, τουλάχιστον άρχισε. Μετά, βρήκα τρόπους να μπορώ να εκφράζομαι μέσα απ’ αυτή…»[1].

Πάντως από τα «μικρά απόκεντρα θεατράκια» του Λονδίνου έφτασε να συνεργάζεται  με το Βασιλικό Μπαλέτο του Κόβεντ Γκάρντεν και με την Αγγλική Εθνική Όπερα, αλλά και να κινείται μεταξύ Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας. Βρέθηκε το 1961 στο Λονδίνο για να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά όπως ο ίδιος έχει πει όταν βρέθηκε εκεί και είδε την Κάλλας, τον Νουρέγιεφ, τον Ολίβιε και τον Γκίλγκουντ, άλλαξε και πήγε για σπουδές σκηνοθεσίας, τις οποίες παράτησε στο δεύτερο έτος όταν του δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψει ως βοηθός σκηνογράφου στο «Βασιλικό κυνήγι του ήλιου» του Σάφερ. Ήταν η αρχή μιας επιτυχημένης πορείας. Από το 1964 άρχισε να κάνει σκηνογραφίες σε μικρά θέατρα και το 1967 συνεργάζεται στο Βασιλικό Μπαλέτο του Κόβεντ Γκάρντεν. Με πρώτη την Κάρμεν θα κάνει οκτώ όπερες με τον Τζον Κόπλεϊ, στο Κολοσέουμ με την Αγγλική Εθνική Όπερα. Εκεί θα κάνει στο Δόκτορα Φάουστ την καλύτερή του δουλειά.

Το 1983 αρχίζει συνεργασία με τον Γιούρι Λιουμπίμοφ (Ριγκολέτο, Φιντέλιο κ.ά.). Στη συνέχεια θ’ ασχοληθεί με μεγάλες παραγωγές (Κάρμεν, Ναμπούκο, Ιπτάμενος Ολλανδός) και το 1991 θα κάνει στροφή και θα ριχτεί στη σκηνοθεσία. Πρώτη σκηνοθεσία με την όπερα του Γκλουκ Ορφέας και Ευρυδίκη που παρουσιάστηκε στο Σίδνεϊ. Ακολούθησαν ένα σόου για το μοντέρνο ροκ συγκρότημα «Ντουράν Ντουράν» στο Λος Άντζελες, η Μαρία Στούαρτ του Ντονιτσέτι στη Σκωτική Όπερα, στη Γλασκόβη, τον Βασιλιά Οιδίποδα του Στραβίνσκι κ.ά. Όπως έχει ο ίδιος πει, η σκηνογραφία του βγαίνει μέσα από τη δραματουργία και στις παραγωγές του υπάρχει μια σκηνοθετική σκηνογραφία. Σκηνοθέτησε και στην Ελλάδα, στο Θέατρο Αμόρε, το έργο του Δημ. Δημητριάδη Το τέλος της ζωής. Ο Λαζαρίδης τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διεθνείς διακρίσεις.


[1] Στέφανος Λαζαρίδης: «Νιώθω σαν εξόριστος». Συνέντευξη στον Γιώργο Σαρηγιάννη, Τα Νέα, 15/11/1995.