Category Archives: Κούφαλη Αδελφοί

Τέσσερα έργα μιλούν για τον Βορρά

  • Πέντε συγγραφείς με βόρεια καταγωγή, οι Θόδωρος Γρηγοριάδης, Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης, Σάκης Σερέφας και Μισέλ Φάις συνυπάρχουν με ξεχωριστά κείμενα, γραμμένα ειδικά για τον κύκλο «Βορράς», που θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας 2010.

Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης έγραψαν το «Μικρό λεξικό  ανωμάλων»

Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης έγραψαν το «Μικρό λεξικό ανωμάλων»

Πρόκειται για τον προσωπικό εσωτερικό βορρά του καθενός, αλλά και για τις εμμονές και τους προβληματισμούς που θα μπορούσε να προκαλέσει ένας τέτοιος γεωγραφικός προσανατολισμός. Οι παραστάσεις χωρίζονται σε δύο ενότητες, Βορράς Α («Πέστροφα Δουνάβεως» και «Μικρό Λεξικό Ανωμάλων») και Βορράς Β («Βλαβερές αναγνώσεις»και «Τι λες κι εσύ, Μπάμπη;»), οι οποίες θα παρουσιαστούν από τη Δευτέρα έως την Παρασκευή και από 19 έως 23/7, αντίστοιχα, στο «Απεντομωτήριο».

«Η νύχτα ως αφορμή για καταβύθιση στην καταγωγή, στη σάρκα, στη σιωπή. Στο νυχθημερόν παραμιλητό ενός συγγραφέα -όπου συνείδηση και γλώσσα κανιβαλίζονται- η τυραννία της αυτοπαρατήρησης, η φαντασμαγορία της ωμότητας, η φάρσα της μοναχικής πολυφωνίας αναδεικνύονται σε καθημερινές εμμονές», σημειώνει ο Μισέλ Φάις για την «Πέστροφα Δουνάβεως», που σκηνοθετεί η Λίλυ Μελεμέ και ερμηνεύει ο Κ. Αβαρικιώτης.

Το «Μικρό Λεξικό Ανωμάλων» είναι μια «αλληγορία πάνω στις σαρωτικές αλλαγές που συμβαίνουν στο περιβάλλον και τον άνθρωπο τα τελευταία χρόνια», σύμφωνα με τους συγγραφείς Αντώνη και Κωνσταντίνο Κούφαλη. Δύο νέα παιδιά ύστερα από μία οικολογική καταστροφή μεταναστεύουν σ’ έναν άγνωστο «Βορρά» για να αποφύγουν τις επιπτώσεις και να διασώσουν τη γλώσσα τους… Σκηνοθεσία Κοσμάς Φοντούκης, με τους Αν. Παπαδοπούλου, Ι. Παππά, Ομ. Πουλάκη.

Μερικά προσωπικά κείμενα πρέπει άραγε να διαβάζονται στην ώρα τους ή μήπως καλύτερα να περιμένουν στα μυστικά συρτάρια της μνήμης; είναι ένα από τα ερωτήματα που θέτει ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης στις «Βλαβερές αναγνώσεις». Ενα βιβλίο από το παρελθόν ανασύρεται σε μία συνάντηση ανάμεσα σε έναν ώριμο άντρα που ζει στον Εβρο και έναν εικοσάχρονο στρατιώτη που έχει φέρει τα χειρόγραφα – κάποτε φυλαγμένα από τον φιλόλογο πατέρα του. Από τις σελίδες του αυτοβιογραφικού κειμένου ξεπηδάει μια αποσιωπημένη σχέση… Σκηνοθεσία: Γιάννης Παρασκευόπουλος, με τους Δ. Σαμάλη, Γ. Παρασκευόπουλο, Μ. Μπεκρή.

Ενα πούλμαν διασχίζει τη φρεσκοχαραγμένη Εγνατία οδό, εκτελώντας το δρομολόγιο Γρεβενά – Θεσσαλονίκη. Σωτήρη λένε τον οδηγό. Μπάμπη τον συνοδηγό. Σαμάνθα μια μύγα. Ο δρόμος αυτός είναι ολοκαίνουργιος. Ο Σωτήρης αφηγείται μια πονεμένη ιστορία που έζησε στον παλιό τον δρόμο, στο «Τι λες κι εσύ, Μπάμπη;» του Σάκη Σερέφα. Σκηνοθεσία Βίκυ Γεωργιάδου, με τους Θ. Δόβρη, Θ. Χαλκιά, Β. Βηλαρά.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 12/07/2010

Συγγραφική πυξίδα στραμμένη στο Βορρά

  • Ποια εσωτερικά τοπία δείχνει η πυξίδα και ποιους προβληματισμούς “γεννά” ο Βορράς ως γεωγραφικός προσανατολισμός σε πέντε συγγραφείς με βόρεια καταγωγή; Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης, ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης, ο Σάκης Σερέφας και ο Μισέλ Φάις αποκαλύπτουν τον δικό τους “Βορρά”, στην ομώνυμη θεατρική παράσταση, που αποτελεί παραγωγή-παραγγελία του Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας.

  • Της Δέσποινας Ντάρτζαλη, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: 10/07/2010

Οι πέντε συγγραφείς συνυπάρχουν με ξεχωριστά κείμενα, γραμμένα ειδικά για την παράσταση, που θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη, στον “Βορρά Α” και τον “Βορρά Β”, στο “Απεντομωτήριο” της Καβάλας. Η “Πέστροφα Δουνάβεως” του Μισέλ Φάις και το “Μικρό Λεξικό Ανωμάλων” (φωτογραφία) του Αντώνη και του Κωνσταντίνου Κούφαλη συνθέτουν τον “Βορρά Α”, που κάνει πρεμιέρα στις 12 Ιουλίου (έως τις 16 Ιουλίου). Πώς ορίζουν οι συγγραφείς τους τον μέσα τους Βορρά; Πώς βιώνουν τον ελληνικό Βορρά αλλά και πώς κρίνουν τη στάση του ισχυρού ευρωπαϊκού Βορρά απέναντι στον ασθενέστερο Νότο;

  • Μισέλ Φάις: Καιρός να σπάσουμε την πυξίδα του παρελθόντος

Για τον Μισέλ Φάις “ο γεωγραφικός Βορράς γίνεται ψυχικός και πνευματικός ορίζοντας. Γεννημένος στην ακριτική Κομοτηνή -άλλοτε πολυπολιτισμικότερη- ζυμώθηκα με ανθρώπους των συνόρων, των παραμεθορίων, εκεί όπου γλώσσες, οι ψυχές και οι ζωές ανακατεύονται χωρίς να σβήνουν οι διαφορές”. Ο σκηνικός Βορράς αποτυπώνεται στην “Πέστροφα Δουνάβεως”, “ένα κείμενο που αντιμετωπίζει τη μνήμη και την καταγωγή με όρους σωματικής και γλωσσικής βίας”, όπως εξηγεί ο συγγραφέας. “Το έργο είναι αφιερωμένο στον θείο μου Μισέλ Φάις, τον γελαστό υφασματέμπορα εκ Δράμας, τον οποίο Βουλγαρογερμανοί, μια παγωμένη ανοιξιάτικη νύχτα του ’43, πέταξαν στα σκοτεινά νερά του κεντροευρωπαίου Δούναβη”, προσθέτει. “Μαζί με την Λίλλυ Μελεμέ (σκηνοθεσία) και τον Κωσταντίνο Αβαρικιώτη (ερμηνεία) θα συναντηθούμε στο ‘Απεντομωντήριο’ της Καβάλας. Εκεί μαζί με του θεατρόφιλους που θα μας τιμήσουν (αλλά και τους 1.800 «φτερουγισμένους» Εβραίους της πρώην κόκκινης καπνούπολης) θα δούμε πώς ένας συγγραφέας σε πυρετώδη ακινησία κολυμπάει αντίθετα στο ρεύμα (σαν άλλη πέστροφα) της Ιστορίας, της νοσταλγίας, της ενδοσκόπησης, της πλοκής”.
Όσο για τον ελληνικό Βορρά, ο Μισέλ Φάις επισημαίνει: “Έχουμε νομίζω το μοναδικό ευρωπαϊκό ‘προνόμιο’ ο Βορράς μας να έχει σύνδρομα καταδίωξης αναφορικά με τον Νότο μας. Κάπου είναι υπαρκτό το πρόβλημα, κάπου καλύπτει χαμένες ιστορικά ευκαιρίες αλλά και υπάρχουν ψυχολογικά ερείσματα. Το κρίσιμο πάντως είναι μην έχουμε σαν δεκανίκι μια πυξίδα περασμένων δεκαετιών για να μιλήσουμε για τον δυτικό, ανατολικό, βόρειο ή νότιο εαυτό μας.  Ήρθε ο καιρός να σπάσουμε την πυξίδα του παρελθόντος και να γίνουμε μια ενότητα”.
Και πώς κρίνει τη στάση του ισχυρού ευρωπαϊκού Βορρά έναντι του ασθενέστερου Νότου, στον οποίο ανήκει και η Ελλάδα; “Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς κι όχι οι άλλοι.  Άσπρισαν τα μαλλιά μου, βαρέθηκα να ακούω τι κάνουν οι άλλοι υπέρ μας ή εναντίον μας. Ας μιλήσουμε κάποτε για το τι κάνουμε εμείς για τον εαυτό μας. Ας γίνουμε, επιτέλους, γονείς του ανήλικου εαυτού μας. Οι ισχυροί θα είναι ισχυροί, το καίριο είναι πώς μεταφράζουμε εμείς αυτή τη δύναμη. Ως κτηνωδία; Και φερόμαστε σαν κακομαθημένοι; Ως υποτέλεια; Και τους γλείφουμε;  Ή ως ρεαλιστές και στρέφουμε το δύσκολο διεθνές πεδίο προς το συμφέρον του τόπου; Πρέπει να απαλλαγούμε από αγκυλώσεις του παρελθόντος και προβληματικές επιβιώσεις τους στο παρόν”.

  • Αδελφοί Κούφαλη: Ο τόπος μας μεταβάλλεται σ’ ένα ιδιώνυμο εξορίας

“Βορράς εντός μας είναι ένας τόπος εξορίας, ένα γκουλάγκ οικειοθελούς εκτοπισμού και προαποφασισμένης αλλά ίσως ουσιαστικής ενδοσκόπησης.  Ένας τόπος χωρίς ήχους, φωτισμένος άπλετα -κλινικά θα λέγαμε-, άσηπτος εξωτερικών επιρροών, άοσμος, αόρατος και διαφανής”. Σ’ αυτόν τον τόπο οδηγεί η εσωτερική πυξίδα τον Αντώνη και τον Κωνσταντίνο Κούφαλη, τους δύο καβαλιώτες συγγραφείς που καταθέτουν στον “Βορρά” το “Μικρό Λεξικό Ανωμάλων”. Μια αλληγορία πάνω στις σαρωτικές αλλαγές που συμβαίνουν στο περιβάλλον και τον άνθρωπο τα τελευταία χρόνια, το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Κοσμά Φοντούκη με τους Αννέζα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Παππά και  Όμηρο Πουλάκη να ερμηνεύουν τους ρόλους. Τέκνα του Βορρά οι αδελφοί Κούφαλη, εντοπίζουν τα πλεονεκτήματα αλλά και τις αδυναμίες του. “Οι χιλιομετρικές αποστάσεις είναι συχνά το άλλοθι της υποβάθμισής του. Με την Θεσσαλονίκη να καμώνεται την πρωτεύουσα του Βορρά και την Καβάλα να εστιάζει την ύπαρξή της σε πλεονεκτήματα κάλλους που φθίνουν συνεχώς, ο τόπος μας μεταβάλλεται σ’ ένα ιδιώνυμο εξορίας”, διαπιστώνουν. “Επιλέγοντας να ζήσουμε εδώ και να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά του παρελκόμενα, ασκούμαστε σε μεθόδους αδιάκοπης άμυνας. Στερούμενοι, ακονίζουμε δόντια και νύχια.  Ίσως σε αυτό να πλεονεκτούμε των ανθρώπων του Νότου”, προσθέτουν. Σε μεγαλύτερη κλίμακα θεωρούν ότι “αυτό που ορίζει την υπεροχή του ευρωπαϊκού Βορρά σε βάρος του αδύναμου Νότου, όπου και ανήκουμε, είναι οι δημοκρατικές δομές της κοινωνίας του και η εφαρμογή τους σε όλες τις καθημερινές δράσεις στην ιδιωτική και τη δημόσια ζωή. Φθονούμε τα προνόμια που απολαμβάνουν οι βόρειοι ευρωπαίοι πολίτες σαν φυσική προέκταση της ιθαγένειάς τους. Επιλεγμένα ή κατ’ ανάγκη βιώνουμε στο έπακρο ένα Νότο που πυρπολείται από μια γενικευμένη έκπτωση αξιών και αισθημάτων. Δεν υπάρχει ελπίδα, φοβόμαστε”.

  • “Βορράς Α”: 12-16 Ιουλίου, “Απεντομωτήριο”.
  • Ώρα έναρξης: 9.30 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 20 ευρώ, 15 ευρώ (φοιτητικό).

Ρεσιτάλ ερμηνείας στην Πάχνη

  • Κείμενο που «αναπνέει» και φινάλε με γοητεία στη δεύτερη σκηνή του «Πορεία», όπου οι δύο πρωταγωνιστές υποστηρίζουν τους ρόλους τους σχεδόν με αυταπάρνηση

  • Σε ένα μικρό πατάρι, τη δεύτερη σκηνή του θεάτρου «Πορεία», ζωντανεύει μια ιστορία «σκοτεινή» και «παράξενη», ένα έργο για την αλήθεια και το ψεύδος της ζωής, τα πρέπει και τα θέλω των νέων παιδιών, τα όνειρά τους και τη συντριβή τους στην καθημερινότητα, το δυσδιάκριτο του πραγματικού από το φανταστικό, τη θεραπευτική ικανότητα της τέχνης.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης και ο Γιώργος Ντούσης πρωταγωνιστούν στην «Πάχνη» των αδελφών Κούφαλη, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Πορεία»

Ο Μάνος Καρατζογιάννης και ο Γιώργος Ντούσης πρωταγωνιστούν στην «Πάχνη» των αδελφών Κούφαλη, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Πορεία»

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η κακοποίηση των παιδιών αλλά και τα όρια ανάμεσα στο υπαρκτό και το μη υπαρκτό, ένα σχόλιο στο «διαχωριστικό» ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη. Καθώς η τέχνη του σινεμά εισδύει στη σκηνή και την κατακλύζει, ο θεατής βλέπει δύο παιδιά να δανείζονται ρόλους και όπλα από τους κινηματογραφικούς ήρωες και να γλιστρούν πίσω από το πανί για να αποκτήσουν την υπόσταση που δεν έχουν. (τελευταία παράσταση 14 Δεκεμβρίου).

Κι αυτή είναι και η μεγαλύτερη γοητεία του κειμένου. Οτι οι ήρωες περνάνε το κινηματογραφικό πανί όπου προβάλλεται ένα αριστούργημα του Τριφό και αναζητούν την ταυτότητά τους πίσω από την οθόνη. Αυτή που δεν μπορούν να αποκτήσουν στην πραγματική ζωή.

Καθώς μάλιστα το δεύτερο μέρος του έργου μεταφέρει τη δράση από τους σκοτεινούς δρόμους στη σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου, τα βρώμικα φώτα της πραγματικότητας αντικαθίστανται από το υπογάλαζο της προβολής, κάνοντας τη ζωή να κλέβει δραματικά την αλήθεια της από τις εικόνες του ασπρόμαυρου.

Σε αυτό το πατάρι, διαμορφωμένο κατάλληλα, τόσο ταιριαστά με την ατμόσφαιρα του έργου (Γιάννης Θεοδωράκης), ο Στέφανος με τον Δούκα, οι δύο πρωταγωνιστές της «Πάχνης» των Κωνσταντίνου και Αντώνη Κούφαλη ξεγλιστρούν από την πάχνη των παιδικών τους χρόνων για να βρουν είδωλο και σκιά μαζί.

Το έργο των Καβαλιωτών συγγραφέων παρουσιάζεται από την εταιρεία θεάτρου «Δόλιχος», με τη σκηνοθετική υπογραφή του Τάκη Τζαμαργιά, σε μια παράσταση που ευτύχησε σε όλα της. Αναδεικνύει το κείμενο, «αναπνέει» και βαδίζει μαζί του και διαθέτει για πρωταγωνιστές δύο νέους ηθοποιούς, τον Μάνο Καρατζογιάννη και τον Γιώργο Ντούση, οι οποίοι δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

Υποστηρίζουν τους ρόλους τους, σχεδόν με αυταπάρνηση, δύο νεαρά παιδιά που πρέπει να επιβιώσουν σ’ έναν κατακερματισμένο, μεταμοντέρνο κόσμο, που βίωσαν μια τρομακτική παιδική ηλικία και μια χειρότερη εφηβεία, που κακοποιήθηκαν ψυχολογικά και σωματικά από την ίδια την οικογένειά τους και σήμερα θέλουν να απαλλαγούν από το εφιαλτικό παρελθόν για να αναζητήσουν τον δικό τους χώρο στο σύμπαν.

Στο νυχτερινό τοπίο μιας πόλης, πάνω σε μια μηχανή, στα φώτα μιας λεωφόρου που από τη μια οδηγεί στο σινεμά «Σελέκτ» με μεταμεσονύκτιες ταινίες, και από την άλλη στην πραγματική ζωή, κάτω από τους ήχους μιας διαστροφικής μουσικής, οι ήρωες στήνουν ένα παιχνίδι τρόμου και αγωνίας, ηδονής και ματαίωσης, φαντασίας και ονείρου, αλήθειας και ψέματος, μύθου και πραγματικότητας, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.

Τη στιγμή που κινδυνεύουν να χάσουν τον δρόμο τους, ξυπνά η πολυάσχολη μνήμη τους από θορύβους και κλάματα και αρχίζουν την περιπλάνηση στα ανελέητα πυκνά στρώματα της πάχνης των παιδικών τους χρόνων, εκεί όπου περισσεύουν η έκπληξη και ο θυμός και είναι μικρή η χαρά που κρύβεται.

Ο Στέφανος και ο Δούκας παίζουν τις φθαρμένες κόπιες της ζωής τους διεκδικώντας το δικαίωμα να συνεχίσουν. Τα όπλα δεν είναι αληθινά και τα σχέδια δολοφονίας τους αιωρούνται στο κενό, η αλήθεια ωστόσο βγαίνει από τις βαθιές τους επιθυμίες, τα φυλαγμένα όνειρα που η τέχνη του σινεμά παραλαμβάνει και εκτοξεύει στο διάστημα.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 09/11/2009

«Οι ήρωές μας ξεφεύγουν από τους κανόνες»

  • Ο Κωνσταντίνος και ο Αντώνης Κούφαλης γράφουν για την καθημερινότητα με λόγο φρέσκο, άμεσο και σύγχρονο

Αδέλφια, με ένα χρόνο διαφορά, και «συγκάτοικοι», σε ένα ωραίο, καταπράσινο κτήμα τεσσεράμισι στρεμμάτων πνιγμένο στα πεύκα και τις ελιές έξω από την Καβάλα. Ο καθένας στον δικό του χώρο που καταλήγει στους κοινόχρηστους. Η καθημερινότητά τους θέλει τον έναν να τρέχει για φάρμακα και συνταγές και τον άλλον στα δικαστήρια. Στην Αθήνα όμως, ο Κωνσταντίνος και ο Αντώνης Κούφαλης είναι γνωστοί για τα θεατρικά τους έργα· έργα με λόγο φρέσκο, άμεσο, σύγχρονο, για μια καθημερινότητα που είναι γύρω μας.

Οι ήρωες τους είναι πρόσωπα νεανικά κυρίως, που μπαινοβγαίνουν στο σκοτάδι. Αυτά τα δυο αδέλφια που μέσα σε μια δεκαετία κατέβασαν στην Αθήνα έξι έργα τους, σίγουρα δεν είναι συνηθισμένη περίπτωση καλλιτεχνών της περιφέρειας.

Oταν δεν δουλεύουν, γράφουν κι όταν δεν γράφουν, καλλιεργούν τη γη τους και παράγουν λάδι. Κι αν κάποιος κάνει το λάθος να τους προτείνει να κατέβουν στην πρωτεύουσα, είναι κατηγορηματικοί: «Μας κρατάει σε ισορροπία η ζωή στην Καβάλα».

Η πόλη που μεγάλωσαν τους αγαπάει και τους σέβεται. Από τους «καλύτερους φαρμακοποιούς» της περιοχής λένε για τον μεγάλο και από τους «καλύτερους ποινικολόγους» περηφανεύονται για τον μικρό.

Τι τους φέρνει σήμερα στην επικαιρότητα; Η «Πάχνη» που ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες στη δεύτερη σκηνή του θεάτρου «Πορεία» με τους Μάνο Καρατζογιάννη και Γιώργο Ντούση, σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαμαριά. Η «Πάχνη» παρουσιάστηκε αρχικά στο Εθνικό με τη μορφή αναλογίου, ύστερα στο φεστιβάλ Φιλίππων και τώρα στην Αθήνα. Είναι το προτελευταίο τους έργο και καταπιάνεται με την ψυχολογική και σωματική κακοποίηση δύο παιδιών από την οικογένειά τους. Το ερέθισμα παλιό. Η υπόθεση Ντιτρού που ταρακούνησε το Βέλγιο έδωσε την αφορμή. Υστερα, τα περιστατικά σε Αυστρία και Γερμανία. Δύο ακόμη απεχθή εγκλήματα που τους κινητοποίησαν, όπως λέει ο Κωνσταντίνος Κούφαλης.

Η πόλη όταν είδε το έργο ξαφνιάστηκε. Μέχρι οι θεατές να συνειδητοποιήσουν άκουγαν και τι έβλεπαν ήταν σαν να τους διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα. «Τους τάραξε και το θέμα και ο τρόπος καταγραφής του».

Εργο πολυεπίπεδο, σε πρώτη ανάγνωση καταπιάνεται με την ιστορία της κακοποίησης δύο παιδιών, του Στέφανου και του Δούκα. Ομως «η Πάχνη είναι η ματιά μας απέναντι στο διαχωριστικό ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη. Οι δύο ήρωες περνάνε το κινηματογραφικό πανί όπου προβάλλεται ένα αριστούργημα του Τριφό και αναζητούν την ταυτότητά τους πίσω από την οθόνη. Αυτή που δεν μπορούν να αποκτήσουν στην πραγματική ζωή. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η κακοποίηση των παιδιών αλλά και τα όρια ανάμεσα στο υπαρκτό και το μη υπαρκτό», εξηγεί ο Αντώνης.

Ας γνωρίσουμε, όμως, καλύτερα του εμπνευστές της «Πάχνης» που θα μας απασχολήσουν διπλά φέτος. Καινούργιο τους έργο άλλωστε θα δούμε και την άνοιξη στο θέατρο του Νέου Κόσμου (σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών) υπό τον γενικό τίτλο «Βορράς», με Βορειοελλαδίτες συγγραφείς.

Κων. Κούφαλης, φαρμακοποιός: «Εχουμε φυγή μέσω φαντασίας»

«Η συγγραφή μάς άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο», λέει ο Κωνσταντίνος Κούφαλης. Φαρμακοποιός εδώ και 23 χρόνια, δεν μετάνιωσε ποτέ γιατί επέλεξε αυτό το επάγγελμα. «Είναι μια δουλειά αυστηρά καθορισμένη και γειωμένη. Οπως και η Νομική για τον αδερφό μου. Ηταν ο μόνος τρόπος για να κάνουμε την υπέρβαση. Δεν μπορώ να υπερβώ τη δόση της συνταγής ούτε ο Αντώνης το νόμο. Ετσι έχουμε τη φυγή μέσω της φαντασίας».

Γράφουν την τελευταία δεκαετία. «Τα πρώτα σχεδιάσματα έργων μας τα διαβάζαμε σε φίλους αλλά είχαμε βαρεθεί –μέχρι τη συμμετοχή μας στον διαγωνισμό του ΥΠΠΟ– να μας απορρίπτουν μετ’ επαίνων. Το γράψιμο ξεκίνησε σαν κάτι εσώτερο. Σε μια εποχή και σε μια ηλικία που τα έχεις πάρει από τη ζωή και τη δουλειά και αρχίζεις να βαριέσαι, έρχεται αυτό το θεόσταλτο δώρο».

Η τύχη τούς χαμογέλασε το 2001. Με δύο μάλιστα Κρατικά Βραβεία Θεατρικού Εργου που πήραν για «Το σπίτι με τα δώρα» και το «Μη σκαλίζεις την άμμο». Δεν έχει ξαναγίνει σε διαγωνισμό. «Οι γυναίκες στα χιόνια» ήταν η κωμωδία που ακολούθησε, ενώ ο «Στρατός Σωτηρίας» σε εξαιρετικό ανέβασμα από τον Κοσμά Φουντούκη έκλεψε τις καρδιές μας. Η «Εκτη Καρυάτιδα», ένα έργο για την απόφαση κατεδάφισης των νεοκλασικών στη Δ. Αρεοπαγίτου, δεν έχει ακόμη βρει τον δρόμο για τη σκηνή, καινούργιο έργο τους, όμως, θα δούμε και την άνοιξη.

Πώς τα βρίσκουν μεταξύ τους; «Μαχαιρωνόμασταν» μικροί. Είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερος και θυμάμαι να τον κυνηγάω. Επρεπε να συμπέσουμε ως φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, να μοιραστούμε τα ίδια λεφτά και εκεί να αντιληφθούμε την αγάπη μας για το θέατρο». Τα πρώτα θεατρικά ερεθίσματα τα δέχθηκαν στους Φιλίππους, παιδιά ακόμη. «Ακόμη θυμάμαι έντονα το κόκκινο φουστάνι από μια παράσταση της Γκόλφως. Είχε έρθει ένας θείος από την Αμερική κι επειδή δεν είχαν πού να μας αφήσουν, μας πήγαν το βράδυ σε κάποιο περιφερόμενο μπουλούκι».

Στη μητέρα τους οφείλουν πολλά. «Ηταν σοφή στην απλότητά της. Δεν έκρινε ούτε τα βιβλία μας ούτε τους φίλους μας». Μεγαλώνοντας τα δύο αδέλφια ζούσαν καλλιτεχνικά μέσα από τις ζωές των άλλων. Είχαν φίλους καλλιτέχνες και μάλιστα πρώτης γραμμής. «Θυμάμαι πάντα τις κουβέντες του Νίκου Μαστοράκη όταν κερδίσαμε τα δύο βραβεία στον διαγωνισμό: «Θέλετε δεν θέλετε, τώρα θα το πάρετε στα σοβαρά», μας είπε. Από τότε, η αλήθεια είναι πως η ζωή μας άλλαξε προς το καλύτερο γιατί δεν βιοποριζόμαστε από το θέατρο. Ετσι έχουμε την πολυτέλεια να ελέγχουμε το πότε και το πώς». Οσο για τον περίγυρο, τους βλέπει πια αλλιώς. «Χαίρονται που μας έχουν».

Αντώνης Κούφαλης, δικηγόρος: «Η φήμη μας ήρθε από την Αθήνα»

Πώς κουμαντάρει τον χρόνο του ο δικηγόρος της οικογένειας; «Για τα πράγματα που αγαπάς βρίσκεις χρόνο», απαντάει. «Αν κάτι μας διέσωσε στην παραμονή μας στην Καβάλα, είναι η δυνατότητα που έχουμε να μην περιφερόμαστε στα μπαρ και στις πρεμιέρες της Αθήνας. Στις βλακώδεις συναλλαγές και συνάφειες χάνεται πολύς χρόνος για το τίποτα».

Η δουλειά του τροφοδοτεί συχνά τα έργα τους, όπως κι εκείνη του αδελφού του. «Η κύρια ηρωίδα στον “Στρατό της Σωτηρίας” ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Την προστατεύαμε όσο ζούσε στην Καβάλα. Ο Κωνσταντίνος, για παράδειγμα, της μετρούσε την πίεση, την φρόντιζε, ενώ εγώ είχα πάει πολλές φορές στο δικαστήριο να τη διασώσω από τις μηνύσεις των ανθρώπων της πόλης. Τους ενοχλούσε η μη συμβατική της συμπεριφορά. Ηταν μυστήρια γυναίκα. Είχε παιδεία, καλλιέργεια και κανείς δεν ήξερε πώς έφτασε ώς την Καβάλα». Η θεματολογία που τους ενδιαφέρει είναι η παραβατική συμπεριφορά των νέων. «Οι ήρωες που ξεφεύγουν από τους κανόνες». Ποινικολόγος, από τους καλούς όπως λένε στην Καβάλα και ειδικά για θέματα νέων παιδιών και οικογενειακού δικαίου, παρεμβαίνει όπου μπορεί. «Σημασία για μας και τα έργα μας έχει ότι η φήμη μας ήρθε από την Αθήνα στην Καβάλα. Αυτό βοήθησε να μας αποδεχθούν πιο γρήγορα».

Πώς γράφουν τα έργα τους; Και μάλιστα δύο – δύο. «Πρώτα αναπτύσσουμε αυτό που λέμε έρευνα αγοράς. Ψάχνουμε να βρούμε τους ήρωες και τις προσωπικότητές τους, τη δουλειά τους, όσα τους καθορίζουν. Τα έργα μας έχουν ένα υπερρεαλιστικό κλίμα, αλλά πατούν σε μια ρεαλιστική βάση. Θέλουμε ο θεατής να μην αμφισβητεί όσα παρακολουθεί. Δεν μπορείς να γράφεις για δύο παιδιά που βγαίνουν μέσα από τα ναρκωτικά και να μην είναι πιστευτή η συμπεριφορά τους και ο τρόπος που μιλούν».

Ο Κωνσταντίνος είναι άνθρωπος του προγράμματος. «Πάντα εκείνος ξεκινάει. Δίνει και τις πρώτες σελίδες. Εχει την ευκαιρία να γράφει τα πρωινά στο φαρμακείο. Εγώ δεν μπορώ στη δική μου δουλειά. Διασταυρωνόμαστε στο σπίτι, σε ένα αίθριο που έχουμε και συζητάμε τα πάντα. Εκεί κάνουμε τα περισσότερα… εγκλήματα. Εκείνος γράφει στο χέρι, εγώ σταθερά στο κομπιούτερ».

Τσακωμοί; «Εγώ θέλω να αφαιρώ, ο αδελφός μου δεν θέλει. Εχω μάθει την οικονομία του λόγου από τις αγορεύσεις. Το κόψιμο φέρνει καλύτερα αποτελέσματα. Αυτή συνήθως είναι η αιτία των καβγάδων μας». Τι άλλο τους ενώνει; Τα ταξίδια, που αγαπούν από παιδιά. «Ισως έπαιξε ρόλο ότι ο πατέρας μας ήταν βετεράνος ναυτικός του Εμπορικού. Στην Αμερική πήγαμε πάνω στον παροξυσμό του AIDS. Είδαμε ανθρώπους απελπισμένους να πηδούν από τον τέταρτο. Zήσαμε τους Δίδυμους Πύργους. Πήγαμε να δούμε τη Μέριλ Στριπ στον «Γλάρο» και βιώσαμε μια απίστευτη ιστορία». Ολα αυτά δίνουν ιδέες και για τις δικές τους ιστορίες.

  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 11/10/2009

«Δε μου άρεσαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ…»

  • Το τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

  • Ακούω συνεντεύξεις του γεμάτες ανεξικακία, διαβάζω συνεντεύξεις του πλημμυρισμένες από καλοσύνη, βλέπω εξώφυλλά του «… ο λαός κι ο Θεός βοηθός…» με αφορμή το ιστορικό γεγονός – πώς λέμε «χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί»;  – της μεταπήδησής του απ΄ τον Αlpha στον Αlter και σταυροκοπιέμαι.
  • Ο Άγιος Γεώργιος ο Αυτιάς. Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Άλλο ένα άπαιχτο στην Ελλάδα σύγχρονο βρετανικό έργο- σκωτσέζικο για την ακρίβεια- θα παρουσιαστεί στην Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας»- δεύτερο στη σειρά μετά τον μονόλογο «Γράμμα στην κόρη μου» του Άρνολντ Γουέσκερ που σας έγραφα στο προηγούμενο «Τέταρτο Κουδούνι». Η Βίκυ Γεωργιάδου (στη φωτογραφία) θα σκηνοθετήσει την «Απαλλαγή» (1999), ηχηρό συγγραφικό ντεμπούτο της Λίντα ΜακΛίν που της χάρισε πολλά βραβεία καθιερώνοντάς την ως μια απ΄ τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης αγγλόφωνης δραματουργίας.
  • Η ιστορία τριών φίλων που συναντιούνται απρόσμενα ύστερα από είκοσι χρόνια υπεκφυγών και που αναγκάζονται να έλθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας είναι η ιστορία του έργου. Όπου το σασπένς ενός θρίλερ- τα νήματα της μνήμης ξεμπλέκονται σταδιακά καθώς αποκαλύπτονται γεγονότα του παρελθόντος όπως η κακοποίηση ενός παιδιού απ΄ το μέθυσο πατέρα του, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που έγινε για να σωθεί ένα παιδί απ΄ τη βία και η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δόθηκε για υιοθεσίακι η σκληρή γλώσσα ενδίδουν απρόσμενα στην ποίηση και το λυρισμό.
  • Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη, με σκηνικά και κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, σχεδιασμό φωτισμών Μελίνας Μάσχα και μουσική Κώστα Ανδρέου. Στους τρεις ρόλους, Λαμπρινή Αγγελίδου, Άκης Λυρής, Θανάσης Χαλκιάς.
  • Δε μου άρεσαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ. Καθόλου- βαρέθηκα. Αλλά ποιος θα ψέξει το Εθνικό Θέατρο για τη διανομή; Πλην των άλλων καλών ηθοποιών, έχουμε και λέμε: ένα Βραβείο Δημήτρης Χορν- ο Δημήτρης Ήμελλος (φωτογραφία)- και τέσσερις υποψήφιοι- Νίκος Κουρής, Λαέρτης Βασιλείου, Βασίλης Ανδρέου, Δημήτρης Παπανικολάου-, δυο Βραβεία Μελίνα Μερκούρη- η Εύη Σαουλίδου κι η Στεφανία Γουλιώτη- και μια υποψήφια- η Κόρα Καρβούνη. Και όλοι/ες στο Χορό ή στον «επταμελή», «χορικό» Αγγελιαφόρο. Άντε να πεις μετά πως οι νέοι ηθοποιοί βεντετίζουν.

Οι στίχοι – το απόσπασμα με τα μαύρα στοιχεία- του Γιάννη Ρίτσου ακούστηκαν στην Μικρή Επίδαυρο. Στην έξοχη παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου «Το τερατώδες αριστούργημα»- στο ποίημα αυτό άλλωστε ανήκουν: «… μετά μου χρειάστηκε μια βροχερή μέρα/ ένα τρένο στο Βόλο φορτωμένο κάρβουνο/ μια πομπή μουσκεμένων κατάδικων/ τότε που μου ΄φυγε το κασκόλ κι΄ έτρεχα πίσω απ΄ τον καπνό να το πιάσω/ και με νόμισαν ύποπτο και με κράτησαν όμηρο/ και μου ΄φερε η Μαρία ένα μοναδικό τριαντάφυλλο στα καπνομάγαζα/ και δεν ήξερα τι να το κάνω και το ΄φαγα/ κι΄ ύστερα το ΄βγαλα απ΄ τη μύτη μου κι΄ ήταν ένα τριανταφυλλί κουνέλι/ και τότε κατάλαβα πως είμαι ποιητής/ κι επομένως δίκαιος». Την ήξερα. Την Μαρία αυτή, του Ρίτσου.

  • Και την αγαπούσα πολύ. Δεν ξέρω αν το ΄ξερε. Δεν ξέρω αν το ΄ξερα. Μ΄ επηρέασε όσο λίγοι. Με την ιδιοφυή τρέλα της. Και τη σωκρατική φιλοσοφία της. Του περιπλανώμενου αλήτη. Που γίνεται αφόρητος, που είναι όμως και λατρεμένος. Και ξέρω καλά πως κι άλλους επηρέασε. Κι ας μη μας άφηνε σε χλωρό κλαρί. Ήξερε ν΄ Αγαπάει, ήξερε να Μισεί. Ήξερε να Πιστεύει. Ήξερε να Ζει. Δε γνώριζε συμβάσεις. Ούτε στα λόγια, ούτε στις πράξεις της. Και μοίραζε ό,τι είχε. Και τριαντάφυλλα. Δεν έγραψε «τίποτα», δε στάθηκε σε κανέναν που ήθελε κάτι να αποτυπώσει απ΄ την- άπιαστη εξάλλου…- πραγματικότητά της, δεν ξέρω ούτε αν θα ΄θελε να τα γράψω αυτά.
  • Τη λέγανε Μαρίκα Βασιλάκου, μετά Μαρία Καπόλου, αλλά όλοι, απ΄ όπου κι αν πέρασε- τα πολλά τελευταία της χρόνια στην Δαφνομήλη-, την ήξεραν «Η Μαρίκα». Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1920 στον Βόλο, έφυγε, με τον τρόπο που ήθελε, την 1η Μαρτίου του 1999 στην Αθήνα. Και σ΄ έναν τοίχο της Δαφνομήλη κάτι όμορφο της έγραψαν τότε- θα ΄χει σβηστεί πια. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο τη θυμάμαι- στο κατάστιχο των Αγίων μου την έχω καταχωρημένη.
  • Τίτλος του, «Η πάχνη». Παρουσιάστηκε απ΄ το Εθνικό, την άνοιξη, ως «αναλόγιο», στις φετινές «Αναγνώσεις»- δε θα ΄λεγα πως ευτύχησε ή πως «ακούστηκε», που ΄ναι κι ο σκοπός των «Αναγνώσεων», στη σκηνοθεσία του νεαρού Θέμελη Γλυνάτση… Πρόσφατα ανέβηκε- με μεγάλη επιτυχία, στο Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση κατεβαίνει το χειμώνα Αθήνα- η πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου και θα παίζεται έως 14 Δεκεμβρίου-, ως παραγωγή πια του «Δόλιχου» του Δημήτρη Τάρλοου- Δεύτερη Σκηνή-, στο «Πορεία» του.
  • Συγγραφείς του, ο Αντώνης κι ο Κωνσταντίνος Κούφαλης που επιμένουν επιτυχώς περιφερειακά- ζουν και εργάζονται μόνιμα στην Καβάλα. Είναι το έκτο τους έργο που παρουσιάζεται απ΄ το ΄99, ήτοι μέσα σε δέκα χρόνια, σε Ελλάδα και Κύπρο- «Φτωχοί και άγιοι» (διασκευή από Παπαδιαμάντη)  σε δυο ανεβάσματα, «Το σπίτι με τα δώρα», «Ο στρατός της Σωτηρίας» επίσης σε δυο ανεβάσματα, «Γυναίκες στα χιόνια» σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, «Μη σκαλίζεις την άμμο» σε «αναλόγιο» (απορώ πώς το συγκεκριμένο, που είναι ίσως και το καλύτερό τους, δεν έχει ακόμα ανεβεί κανονικά).


Σημειώστε πως είναι η δεύτερη συνεργασία των αδελφών Κούφαλη με τον Τάκη Τζαμαργιά- τον περασμένο χειμώνα ανέβασε το «Φτωχοί και άγιοι» στην Κύπρο, για την ΕΘΑΛ(εμεσού).

  • Τα σκηνικά είναι του Γιάννη Θεοδωράκη, η κίνηση κι η χορογραφία της Ζωής Χατζηαντωνίου, η μουσική του Δημήτρη Ζαβρού, ο σχεδιασμός φωτισμού της Άννας Μπόη, το ζωντανό βίντεο της Σοφίας Παπαδοπούλου και βοηθός σκηνοθέτη είναι η Σμαρώ Κώτσια. Στους δυο ρόλους, Γιώργος Ντούσης και Μάνος Καρατζογιάννης (κεντρική φωτογραφία από αριστερά).
  • Προϊστορία στην Ελλάδα έχουν οι «Εξόριστοι», που, όπως σας έγραφα στο προπερασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», θ΄ ανεβάσει στο «Από Μηχανής Θέατρο» η Ρούλα Πατεράκη για το «Συν- Επί (+, x)» του Άκι Βλουτή. Πρωτοπαρουσιάστηκαν τη σεζόν 1971-΄72 απ΄ το ΚΘΒΕ, στην Νέα Σκηνή του, στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου. Στην Αθήνα το έργο ανέβασαν η Πέπη Οικονομοπούλου (φωτογραφία)- πρώτη- με το θίασό της «Καθρέφτης» στο θέατρο «Οδού Αντιοχείας» το 1982-΄83 και τη σεζόν 2001-΄02 ο Χρήστος Λύγκας με την ομάδα του «Πρώτες Ύλες» στον Άδειο Χώρο της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, στο τότε Γκαράζ- την επόμενη επαναλήφθηκε στο «Άλεκτον». Και τον περσινό χειμώνα το ανέβασε, και πάλι στην Θεσσαλονίκη, η Μόνα Κιτσοπούλου με το σχήμα της «Παράθλαση» στο «Studio Παράθλαση».

«Πάχνη» στην Καβάλα

  • Το Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας, θα παρουσιάσει (14-16/7), εγκαινιάζοντας μάλιστα το θεατρικό χώρο στις Αποθήκες Οργανισμού Λιμένος – Τελωνείο, το έργο «Πάχνη» των Καβαλιωτών συγγραφέων Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη. Το έργο, που παρουσιάστηκε στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου, προκαλώντας αίσθηση, μιλά για το νυχτερινό τοπίο μιας πόλης, τις γειτονιές με τις «άχαρες, κατακόρυφες, τσιμεντένιες» πολυκατοικίες, όπου δυο φίλοι παρουσιάζουν μια πανοραμική όψη των οριακών κοινωνικών τοπίων. Τα επεισόδια που αφηγούνται, διασχίζοντας τους δρόμους με μια μηχανή, μας μεταφέρουν σ’ έναν κόσμο αμείλικτα βίαιο, έναν κόσμο σε αποσύνθεση. Αυτό που ίσως αναζητούν είναι να διεκδικήσουν και να χαράξουν από την αρχή τη διαδρομή τους. Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνογραφία: Γιάννης Θοδωράκης, μουσική: Δημήτρης Ζαβρός, κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου, βίντεο: Σοφία Παπαδοπούλου, Dj – Performer: Θωμάς Ρίζος, φωτισμοί: Κώστας Σιδηρόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Ντούσης, Μάνος Καρατζογιάννης.

Οι Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης έδωσαν στις «Αναγνώσεις» την «Πάχνη» τους

  • Πόνοι, βάσανα, κακοποιήσεις; Υλικό για θέατρο
  • Ενα από τα δυνατά «χαρτιά» του «Αναλογίου» είναι η «Πάχνη» των αδελφών Κούφαλη, που ανεβαίνει από τον Θέμελη Γλυνάτση το Σάββατο (στις 8 μ.μ.) στο Σύγχρονο Θέατρο Αθηνών, περισσότερο με τη μορφή μιας κανονικής παράστασης, παρά μιας απλής ανάγνωσης. Ηρωές του δύο περιθωριακοί, βασανισμένοι από εφιαλτικά «φαντάσματα» νέοι: ο 18χρονος Στέφανος, που θα υποδυθεί ο Ομηρος Πουλάκης, και ο 25χρονος Δούκας, που θα τον ερμηνεύσει ο Χρίστος Πίτσας. Μητέρα-φάντασμα: η Στέλλα Ποζαπαλίδου.
  • Στο ενδιαφέρον κείμενο διαπλέκονται τόσο πολύ το αληθινό με το φανταστικό, που τελικά δεν ξέρεις πού σταματά το ένα για να αρχίσει το άλλο. «Αυτό ίσως έχει σχέση με την προβληματική μας στο ζήτημα της ανάπτυξης μιας ιστορίας», λέει ο Αντώνης Κούφαλης. «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και τίποτα δεν γίνεται όπως πρέπει. Το πραγματικό εισχωρεί στο φανταστικό και ο κόσμος είναι ένα σύμπαν που κολυμπάει σ’ ένα ρευστό χωρίς έρμα. Το αυτονόητο δεν μας αφορά».

«Θα θέλαμε να μιλήσουμε θεατρικά, γι’ αυτά που συγκλόνισαν και μας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ισως είναι κοντά η στιγμή να ξεκινήσει μια καινούργια ιστορία με φόντο την εξέγερση της νεολαίας των τετρακοσίων ευρώ», λένε οι αδερφοί Κούφαλη

  • Ετσι, ακόμη και τα ακραία γεγονότα που περιγράφονται στην «Πάχνη» -φαίνεται πως και τα δυο παιδιά εκπορνεύτηκαν αμέσως ή εμμέσως από τις οικογένειές τους- δεν ξέρεις αν ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού. «Αν έπεσαν όντως και οι δύο θύματα σεξουαλικής κακοποίησης; Δεν συμβαίνει μόνο το ένα ή μόνο το άλλο», αποκαλύπτει το συγγραφικό δίδυμο. «Τα όρια πραγματικότητας και φαντασίας είναι τόσο ρευστά ανάμεσα στα δύο παιδιά, όσο ρευστή είναι και η σχέση με τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους. Ο πόνος, το βάσανο, η κακοποίηση στη δραματουργία τρελαίνονται για παρέα. Κι εμείς τα οδηγούμε στη σκηνή με… σχετική άνεση».
  • Στην «Πάχνη» βασικός στόχος σας ήταν να ρίξετε προβολείς πάνω στο «κακό» που φοράει κοστούμι, κρατάει χαρτοφύλακα, έχει νύχια καθαρά και πλυμένα δόντια, αγαπάει την οικογένειά του, πληρώνει δόσεις για το σπίτι… αλλά όταν γίνεται το «κλικ» πέφτει στα γόνατα, γουστάρει ένα παιδί όσο όσο;
  • «Μα το «κακό με κοστούμι» έχει τεράστιο δραματουργικό ενδιαφέρον. Ο Τολστόι λέει κάπου «όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν». Τι ενδιαφέρον λοιπόν μπορεί να προκύψει από ένα καθαρό, καλοβαλμένο, πετυχημένο τύπο, που φιλάει τη γυναίκα του στην εξώπορτα και φεύγει για τη δουλειά του από ένα σπίτι που αστράφτει; Απολύτως κανένα. Αν όμως ο τύπος είναι παιδόφιλος, η σύζυγος συγγραφέας ροζ λογοτεχνίας και από τα δύο παιδιά η κόρη είναι τζάνκι και ο γιος εκδίδεται, αυτόματα δημιουργούμε τέσσερις κόσμους που, θεωρητικά τουλάχιστον, για δύο ώρες δεν θα οδηγήσουν τον θεατή στην πλήξη».
  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 11/03/2009