Category Archives: Κουν Κάρολος

Κάρολος Κουν: «Για να γίνουν θαύματα πρέπει να πιστεύουμε σε θαύματα»

  • Μαρτυρίες, αυτοβιογραφικές σελίδες, αθησαύριστο υλικό, σύγχρονα κείμενα, παραστασιογραφία και πολλές φωτογραφίες αναβιώνουν την «εποχή Κουν» στο θέατρο

ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ | Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

Τον Οκτώβριο του 1942 μια ανήσυχη αγριόπαπια άνοιξε δυναμικά τα φτερά της και διέσχισε τον γκρίζο κατοχικό ουρανό της Αθήνας. Αφετηρία της το θέατρο Αλίκη της πλατείας Καρύτση. Προορισμός της το άγνωστο. Το ταξίδι της επρόκειτο να αποδειχθεί μακρύ και περιπετειώδες: δεν θα επηρέαζε απλώς την πνευματική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας, θα την άλλαζε για πάντα.

Η απόφαση του Καρόλου Κουν να ανεβάσει το συγκεκριμένο έργο του Ιψεν σίγουρα δεν ήταν τυχαία. Αποτελούσε ιδανική επιλογή για την εναρκτήρια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, της νεοεμφανιζόμενης ομάδας που είχε μόλις ιδρυθεί, το καλοκαίρι του 1942. Εργα όπως «Η αγριόπαπια» του νορβηγού συγγραφέα, που εξερευνούσαν την ψυχολογική αλήθεια των ηρώων, τα ψέματα και τις αυταπάτες πάνω στις οποίες οικοδομούν τις ζωές τους, επρόκειτο να συνθέσουν τη ραχοκοκαλιά του Θεάτρου Τέχνης στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της πορείας του. «Σε αυτούς κυρίως βρήκαμε τους εαυτούς μας» έλεγε αργότερα ο Κουν για τον Ιψεν και τον Τσέχοφ, τους δύο συγγραφείς που αποθέωσε μέσα από την προσήλωση, τον θαυμασμό και την επίμονη σκηνοθετική ματιά του.

Η ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης έγινε «με πολύ φτωχά μέσα, χωρίς ενίσχυση από πουθενά, αλλά με τη θερμή υποστήριξη λίγων εκλεκτών φίλων, χωρίς μεγαλόστομες εξαγγελίες αλλά με πάθος και φανατική προσήλωση στον ιερό σκοπό» γράφει ο Δημήτρης Σπάθης σε ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα που περιλαμβάνει ο νέος τόμος του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). «Και είναι φαινομενικά παράδοξο πώς ένα παρόμοιο εγχείρημα μπόρεσε να πραγματοποιηθεί μέσα στις συνθήκες της ξένης κατοχής, της πείνας,των στερήσεων και σε τόσες άλλες αντιξοότητες» συνεχίζει ο ερευνητής.

Αν φαινόταν παράδοξο στους Αθηναίους που έσπευσαν να γεμίσουν τη μικρή αίθουσα του θεάτρου Αλίκη για να παρακολουθήσουν την «Αγριόπαπια», σε εμάς σήμερα, περίπου 70 χρόνια αργότερα, φαντάζει περισσότερο σαν μια από εκείνες τις ημέρες όπου το σύμπαν συνωμότησε για να αποκτήσουμε έναν μύθο. Γιατί αυτό ακριβώς είναι πλέον στην εθνική συνείδηση ο Κουν: ένας μύθος που έλαμψε με όλη του τη δύναμη τον περασμένο αιώνα, η ισχύς και η αξία του όμως ουδέποτε εξαντλήθηκαν. Το αποδεικνύει άλλωστε αυτό το νέο λεύκωμα του ΜΙΕΤ σε επιμέλεια Δηούς Καγκελλάρη, το οποίο συγκεντρώνει μαρτυρίες, αυτοβιογραφικές σελίδες, αθησαύριστο υλικό, σύγχρονες μελέτες, πλήρη παραστασιογραφία και, φυσικά, πλούσιο φωτογραφικό υλικό σε μια πολυτελή έκδοση.

  • Η ανώτερη ιδέα

«Λέμε αποστολή και ούτε σκιαζόμαστε τη λέξη, μήτε μας ενοχλεί η ιδέα,γιατί μονάχα με απόλυτη πίστη, με απόλυτη θυσία του εαυτού μας σε μια ανώτερη ιδέα μπορούμε ν΄ αποχτήσουμε τη δύναμη, την οντότητα και να φέρουμε στην επιφάνεια τον ψυχικό πλούτο που βρίσκεται θαμμένος μέσα μας για την πραγματοποίησή της. Πρέπει να πιστεύουμε σε θαύματα για να γίνουν θαύματα». Αν τα λόγια αυτά- από τη διάλεξημανιφέστο που έδωσε ο Κουν στους φίλους του Θεάτρου Τέχνης τον Αύγουστο του ΄43- θυμίζουν κήρυγμα θρησκευτικού ηγέτη, η εντύπωση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Γιατί ο ίδιος πίστευε στην Τέχνη σαν να ήταν θρησκεία.

Ζητούσε ολοκληρωτική αφοσίωση από τους «ακολούθους» του, όπως ολοκληρωτικά αφοσιωμένος ήταν και ο ίδιος. Εθετε υψηλούς στόχους, μια πορεία καλλιτεχνική χωρίς συμβιβασμούς, μακριά από βεντετισμούς και μαρκίζες, μακριά από κάθε επιχειρηματική λογική που επικρατούσε τότε στην αγορά και ενάντια στο κυρίαρχο αστικό μοντέλο θεάτρου. Γι΄ αυτό άλλωστε το Θέατρο Τέχνης συστάθηκε εξαρχής ως «θέατρο συνόλου», όπου όλοι οι «εργάτες» του, από τον σκηνοθέτη ως τον τεχνικό και από τον πρωταγωνιστή ως τον κομπάρσο, θεωρούνταν ισότιμοι και αμείβονταν σχεδόν ίσα. Εξίσου σημαντικό ρόλο σε αυτή τη φιλοσοφία έπαιζε και η Σχολή που ιδρύθηκε παράλληλα και τροφοδοτούσε ασταμάτητα με έμψυχο υλικό τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Συγκοινωνούντα δοχεία ήταν η σχολή και η σκηνή, με Δάσκαλο και Σκηνοθέτη έναν. Μια κοινότητα καλλιτεχνών με κοινές αρχές και κοινή γλώσσα- όπως τις συναντούσαμε ως τότε μονάχα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όχι όμως και στην Ελλάδα. Πυξίδα τους εκείνα τα πρώτα χρόνια ήταν ο Στανισλάφσκι, συνιδρυτής, ηθοποιός και σκηνοθέτης του περίφημου Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας. Τα εγχειρίδια που είχε γράψει με θέμα την τέχνη της υποκριτικής – με έμφαση στη μέθοδο του ψυχολογικού ρεαλισμού- ήταν και τα μοναδικά θεωρητικά εφόδια που χρησιμοποιούσαν οι ηθοποιοί του Κουν κατά το πρώτο μεγάλο διάστημα.

Επιδίωξή τους η μελέτη και η ανάλυση της εξωτερικής πραγματικότητας με υποκειμενικούς όρους. Οπως τόνισε ο Δάσκαλος στη διάλεξη του ΄43, «σκοπός της τέχνης μας δεν είναι το αντικείμενο αλλά το νόημα που του δίνουμε εμείς». Ετσι, με το κείμενο στο χέρι οι ηθοποιοί προσέρχονταν στις πρόβες, οι οποίες διεξάγονταν «μέσα σε κλίμα πυρετού, κατεπείγοντος», όπως γράφει η Μάγια Λυμπεροπούλου, και ήταν πάντοτε «μεστές, πυκνές, χωρίς ανάσα».

Ο Κουν, φιγούρα ηγετική, εξαιρετικά αυστηρή, απαιτούσε απόλυτο δόσιμο αλλά ταυτόχρονα παρέμενε ανοιχτός σε κάθε ενδεχόμενο- δεν ερχόταν με προειλημμένες αποφάσεις. «Μέσα στην ένταση της πρόβας δημιουργούσε την ατμόσφαιρα, σχημάτιζε τα πρόσωπα. Αυτοσχεδιάζοντας. Εν τω γίγνεσθαι…» θυμάται χαρακτηριστικά η Ρένη Πιττακή. Η μέθοδός του ήταν υπαινικτική, μαιευτική: δεν «έδειχνε» τους ρόλους απαιτώντας την αντιγραφή. «Ανάλογα με το ρεπερτόριο άλλαζαν οι κατευθύνσεις. Στα έργα ατμόσφαιρας οι επεμβάσεις του αφορούσαν συνήθως μια λεπτομέρεια στο βήμα, στο βλέμμα, στον τρόπο με τον οποίο κάθεσαι, στρέφεις τον ώμο σου. “Δεν βλέπω το σκοτάδι στην κίνησή σου…”,“Δεν ακούω τη φωνή του στα μαλλιά σου…” έλεγε» προσθέτει η Πιττακή.

  • Εργα-σοκ

Στις δοκιμές ο Κουν απαιτούσε να είναι παρόντες όλοι οι ηθοποιοί: όχι μόνο αυτοί που είχαν αναλάβει ενδεχομένως μικρούς ρόλους, αλλά και εκείνοι που δεν συμμετείχαν καν στην παράσταση. «Πώς αλλιώς να γινόταν άλλωστε, όταν τα περισσότερα έργα τότε μετά δυσκολίας τα καταλαβαίναμε και η πρώτη μας επαφή στην ανάγνωση αποτελούσε κάποτε ισχυρότατο σοκ;» σημειώνει η Λυμπεροπούλου. Πόσο τρομακτικό να πιάνεις για πρώτη φορά στα χέρια σου Ιονέσκο, Πίντερ, Μπέκετ ή Μπρεχτ! Και να πρέπει να «σπάσεις» τους καινούργιους κώδικες, να ερμηνεύσεις τις σιωπές, να κατανοήσεις την «αποστασιοποίηση», να ξεχάσεις τον όποιο ρεαλισμό, ακόμη και τον ψυχολογικό.

Σε αυτές τις προκλήσεις έσπευσε να ανταποκριθεί το Θέατρο Τέχνης από τη δεκαετία του ΄60 και μετά. «Εκεί γύρω στο 1963-64 αρχίζει μια δεύτερη υποκριτική περίοδος, όπου “μουσικά” οι παραστάσεις αντί να λικνίζονται πια στον ρυθμό του μπλουζ αρχίζουν να δονούνται, να “ροκάρουν” σε πιο beat ρυθμούς… Απρόσμενα στακάτη άρθρωση,συγκοπτόμενη συμπεριφορά. Ο συνδυασμός έργων και συγγραφέων, όπως Ιονέσκο, Αραμπάλή Μπέκετ και Πίντερ, μαζί με την εμπειρία του αρχαίου δράματος οδηγούν τον Κουν σε μια άρνηση της συναισθηματικής έκφρασης (έφτασε μάλιστα να την αποκαλεί συναισθηματολογία) και σε μια απόρριψη της όποιας ψυχολογικής αντίδρασης» παρατηρεί η Λυμπεροπούλου.

Σε αυτή τη μεγάλη στροφή- την απογαλάκτιση από τον Στανισλάφσκι και την εξερεύνηση ολότελα νέων ρευμάτων- καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το Υπόγειο, το οποίο έμελλε, από το 1954 και μετά, να γίνει σήμα κατατεθέν του Θεάτρου Τέχνης. «Μετά από περιπλανήσεις σε διάφορα θεατρικά κτίσματα, με βασικότερο το θέατρο Αλίκη (Μουσούρη), θα επιλέξει συνειδητά τον αντισυμβατικό του χώρο, στην εγκαταλελειμμένη αποθήκη της οδού Σταδίου κάτω από τον κινηματογράφο Ορφέα […] Η αμεσότητα της σχέσης ηθοποιών και θεατών, από τις βασικές συνιστώσες του θεατρικού “πιστεύω” του Κουν, βρίσκει εδώ τον ιδανικό χώρο της» σημειώνει η Δηώ Καγκελλάρη.

  • Τι έκανε προτού γίνει ο Κουν

* Κορυφαίος σκηνοθέτης και παιδαγωγός του θεάτρου, ο Κάρολος Κουν ταύτισε το όνομά του με την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης και την εδραίωση της νεωτερικότητας στη νεοελληνική σκηνή.

* Κοσμοπολίτης,με γερμανοπωλονοεβραϊκές ρίζες, γεννήθηκε το 1908 στην Προύσα και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη σε αστικό περιβάλλον με κατ΄ οίκον διδασκάλους.

* Το 1928 παρακολουθεί μαθήματα αισθητικής στη Σορβόννη. Τον επόμενο χρόνο εγκαθίσταται στην Αθήνα.

* Καθηγητής αγγλικών στο Κολλέγιο Αθηνών, δραστηριοποιείται στο ερασιτεχνικό θέατρο των καθηγητών της αγγλοαμερικανικής παροικίας και το 1930 υπογράφει την πρώτη σκηνοθεσία του. Παράλληλα, μετά την καθοριστική συνάντησή του με τον Κόντογλου, ιδρύει μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη (ο οποίος έμελλε να αποδειχθεί από τους ζωτικότερους συνεργάτες του) και τον Διονύσιο Δεβάρη τη Λαϊκή Σκηνή (1934-1936) με ηθοποιούς παιδιά του λαού που «βιοπαλαίουν», ένα πρωτοποριακό σχήμα που επιχειρούσε να εκφράσει το μοντέρνο μέσα από την ελληνική ταυτότητα.

* Υστερα από σύντομη θητεία ως σκηνοθέτης στους θιάσους της Κατερίνας Ανδρεάδη και της Μαρίκας Κοτοπούλη ιδρύει το 1942 το Θέατρο Τέχνης.

  • Χωρίς στόμφο και σοβαροφάνεια

Ενα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία του νέου ελληνικού θεάτρου έγραψε η σχέση του Κουν με το αρχαίο δράμα. «Για μένα είπαν πως ανέβασα καλά τον Αριστοφάνη και τον Αισχύλο, πως η παράσταση των “Ορνίθων” και των “Περσών” ήταν οριακά γεγονότα στη νεότερη ιστορία της ερμηνείας του αρχαίου δράματος» ανέφερε ο ίδιος. «Αυτή η αναγνώριση μου αρκεί».

Για τον Κουν το αρχαίο δράμα αποτελούσε πεδίο διαρκούς αναζήτησης και σύγκρουσης: δεν το αντιμετώπιζε ως κάτι νεκρό, μνημειακό, αλλά ως κάτι παλλόμενο, σημερινό, που μας αφορά.

Γι΄ αυτό και απεχθανόταν τον στόμφο,τη σοβαροφάνεια,την αρχαιοπρέπεια που συνόδευαν τα περισσότερα ανεβάσματα της εποχής του. Οσο για τον Αριστοφάνη,τον προσέγγισε με διάθεση ερωτική, παιχνιδιάρικη, αντι-αστική: «Ανατρέχοντας στο χωριό, στο αγροτικό περιβάλλον, σε τελετουργίες και φαλλικά σύμβολα, αλλά και στην κουλτούρα ορισμένων αστικών στρωμάτων και περιθωριακών ομάδων, συνέδεσε τον Αριστοφάνη με χειροπιαστές πραγματικότητες. Του προσέδωσε ένα γήινο υπόστρωμα. Του εξασφάλισε μια ζωτική ρωμαλέα αφετηρία, μακριά από άψυχες συνταγές και ακαδημαϊκά καλούπια» γράφει η Ελένη Βαροπούλου.

Advertisements

Μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ για τον Κούν

  • Λόγος, έκφραση, ποίηση, μουσική, λιτότητα. Ολα στη συσκευασία μίας παράστασης με την υπογραφή του Βασίλη Νικολαΐδη (σύλληψη – σκηνοθεσία) και την Κάτια Γέρου να δίνει ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης». Ο λόγος για το «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, φτιαγμένο «αγνά», θεατρικά, δίχως εντυπωσιασμούς και φανφάρες, αλλά άμεσα και γήινα. Με γνώση και συναίσθημα.

  • Η Κάτια Γέρου, μοναδική και απόλυτη πρωταγωνίστρια της παραγωγής, φέρνει μια «ριψοκίνδυνη» αποστολή σε πέρας που απαιτεί απόλυτη ισορροπία και μέτρο. Δανείζεται ηρωίδες (αλλά και ήρωες) του Ουίλιαμς, του Λόρκα, του Ανούιγ και του Μπρεχτ, τους δίνει σάρκα και οστά με ελάχιστα σκηνικά βοηθήματα. Με ένα καπέλο και μια βαλίτσα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά, μια στέκα και στρογγυλά γυαλιά μυωπίας τη μεταμορφώνουν στη Λόρα του «Γυάλινου κόσμου», ένας μαύρος μπερές και μια ζακέτα τη θέλουν «Αντιγόνη» του Ανούιγ, το στρατιωτικό παντελόνι και το αμπέχονο ανήκουν στη Γρούσα, ένα μαύρο μεσοφόρι, δύο κοτσιδάκια, μια τηλεφωνική συσκευή, μια καμπαρντίνα, ένας καθρέφτης, αυτά όλα κι όλα για μια σειρά ρόλων σημαντικών και δύσκολων, από θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το «Θέατρο Τέχνης» την περίοδο 1946-1960, μία από τις σημαντικότερες του θεάτρου και του Καρόλου Κουν.
  • Δεν ερμηνεύει μόνο μονολόγους των οικείων ηρωίδων αλλά και ολόκληρες σκηνές, περνώντας από πρόσωπο σε πρόσωπο, έτσι ώστε και ένας αμύητος ακόμη θεατής να έχει την πλήρη εικόνα όλου του έργου. Κι αυτό αποτελεί ένα ακόμη πλεονέκτημα του θεάματος, καθώς και ο τρόπος που έχει γίνει η συρραφή των κειμένων από την Αγαθή Δημητρούκα. Συνοδοιπόρος της οι νότες του πιάνου (και του ακορντεόν) του Θόδωρου Κοτεπάνου μέσα από τραγούδια και μουσική, αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του «Θεάτρου Τέχνης». Σε ειδικά γραμμένους από την Αγαθή Δημητρούκα στίχους για την παράσταση ακούγεται, επίσης, το κύριο μουσικό μοτίβο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι». Οι δύο, μάλιστα, πρώτοι στίχοι από το τραγούδι αυτό δίνουν και τον τίτλο στην παράσταση.
  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 03/03/2009

«Καημού»… συνέχεια στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου

Συνεχίζονται οι παραστάσεις του «Θεάτρου Τέχνης» (σκηνή οδού Φρυνίχου), προς τιμή του δημιουργού του, Καρόλου Κουν, με το θεατροποιημένο ποίημά του «Καημός», ερμηνευμένο (κάθε Δευτέρα και Τρίτη) από διαφορετικούς την κάθε βδομάδα ηθοποιούς- μαθητές του «Θεάτρου Τέχνης», σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, σκηνικό-κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, χορογραφία Βάλιας Παπαχρήστου, μουσική επιμέλεια Νέστορα Κοψιδά, βίντεο Διαμαντή Καραναστάση. Την ερμηνευτική σκυτάλη (χτες) και σήμερα (9.15μμ) έχει η Μάνια Παπαδημητρίου. Στις 2-3/3 ο Χρήστος Λούλης και στις 9-10/3 ο Κώστας Καζάκος. Συμμετέχουν: Βάλια Παπαχρήστου (χορός) και οι νέοι ηθοποιοί και μαθητές της σχολής του «Θεάτρου Τέχνης»: Αγγελική Μαρίνου, Μιχάλης Κωνσταντινίδης, Μαργαρίτα Γερογιάννη, Παναγιώτης Βασιλόπουλος.

1987-2009: ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΚΟΥΝ

ΜΝΗΜΗ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

Τιμώντας την μνήμη του Ιδρυτή του Θεάτρου Τέχνης και Δασκάλου Καρόλου Κουν, την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 11.30 θα ψαλεί επί τάφου επιμνημόσυνη δέηση στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία μαθητών, φίλων και συνεργατών του.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ο «Καϋμός» του έρωτα έγινε ποιητική παράσταση

Ο Κάρολος Κουν την εποχή που  γραφε το ποίημα «Καϋμός»,  που τώρα γίνεται θεατρικό
Ο ερωτικός «Καϋμός», ένα νεανικό ποίημα του Κάρολου Κουν, έγινε θεατρική παράσταση με αφορμή την επέτειο 100 χρόνων από τη γέννησή του.

Ποιητής της θεατρικής τέχνης, ο Κουν έγραφε όπως οι περισσότεροι νέοι της εποχής του ποιήματα, τα οποία φύλαγε στο συρτάρι του, αλλά δεν εξέδωσε ποτέ. Σήμερα, 22 χρόνια μετά τον θάνατό του, έχουμε την ευκαιρία να τα ακούσουμε, μέσα από τη φόρμα της θεατρικής παράστασης.

«Απ΄ όλες τις συμφορές που βρίσκουνε τους ανθρώπους η πιο μεγάλη είναι ο έρωτας./ Την αρρώστια παραστέκει γιατρειά, τον θάνατο λησμονιά./ Τέτοια στον έρωτα μην καρτεράς» είναι οι πρώτοι στίχοι του «Καϋμού» που μιλάει «για τον έρωτα που γίνεται καϋμός, αλλά και για τον καϋμό του έρωτα που γίνεται ποίηση».

Η ιδέα είναι της Μαριάννας Κάλμπαρη, που το σκηνοθετεί. Με άξονα τον «Καϋμό», εμπλουτίζει την παράσταση προσθέτοντας στίχους από άλλα ποιήματα του Κουν (γιατί θα πρέπει να υπάρχει κάπου/ ένα τρένο που θάναι θαυματουργό/ και σύννεφα που δεν θάναι μόνο σύννεφα/ κι ένα άστρο αλλιώτικο από άλλα άστρα/ και πιο πολύ απ΄ όλα, πόδια που θα περπατάν/ πάνω στα νερά…), αλλά και αποσπάσματα από κείμενα των Αραγκόν, Λόρκα, Νερούδα, Ρόλαν Μπαρτ κ.ά.

ΙΝFΟ: Στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464)

Η παράσταση ακολουθεί το ποιητικό ύφος του περιεχομένου του, το οποίο κάθε Δευτέρα και Τρίτη αποδίδεται από διαφορετικό πρωταγωνιστή ή πρωταγωνίστρια (άρχισε με τη Λήδα Πρωτοψάλτη). Όλοι τους έχουν μαθητεύσει στο Θέατρο Τέχνης- από τον Άγγελο Αντωνόπουλο (26-27/1), τον Αιμίλιο Χειλάκη (9-10/2) και την Εύα Κοταμανίδου (16-17/2), ώς τη Μάνια Παπαδημητρίου (23-24/2), τον Χρήστο Λούλη (2-3/3) και τον Κώστα Καζάκο (9-10/3). Σε όλες τις εκδοχές συμμετέχουν τέσσερις νέοι απόφοιτοι και μαθητές της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης: Αγγελική Μαρίνου, Μιχάλης Κωνσταντινίδης, Μαργαρίτα Γερογιάννη και Παναγιώτης Βασιλόπουλος, καθώς και η χορεύτρια Βάλια Παπαχρήστου. Το ποίημα- μονόλογος χωρίζεται σε 12 μέρη. Το κάθε κομμάτι «προκαλεί» ταμπλό βιβάν, εικόνες και στιγμιότυπα μουσικά και χορευτικά. Η χορογραφία είναι της Βάλιας Παπαχρήστου, η μουσική του Νέστορα Κοψιδά, τα βίντεο του Διαμαντή Καραναστάση και τα σκηνικά- κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη.

Μακάρι η παράσταση να προσθέσει κάτι στον μύθο του «μάγου» από την Προύσα, που ήρθε στην Αθήνα και κατάφερε να δημιουργήσει την πιο δυναμική θεατρική εστία.

  • Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

Αφιέρωμα με την Κάτια Γέρου με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κάρολου Κουν

Δημήτρης Χατζημάρκος,  Αγγ�λικα Καπελλαρή και Χορός

«Το πλατύ κοινό είναι ναρκωμένο»

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009

ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΑΤΡΙΚΟ ΡΕΣΙΤΑΛ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ «ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ»

Στις 13 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Στις 14 Φεβρουαρίου κλείνουν είκοσι δύο από τον θάνατό του. Το «Θέατρο Τέχνης» που ίδρυσε πριν από εξήντα έξι χρόνια συνεχίζει την πορεία του και μετά τον θάνατο των ταμένων μαθητών και διαδόχων του Γιώργου Λαζάνη και Μίμη Κουγιουμτζή- καλλιτεχνικός διευθυντής του ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Με προβλήματα ταυτότητας βέβαια… Το πνεύμα όμως του Κάρολου Κουν ζει. Στο «Θέατρο της οδού Φρυνίχου» τη Δευτέρα ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη η βασισμένη και εμπνευσμένη από ένα νεανικό ποίημά του παράσταση- μονόλογος «Καημός» που θα τον ερμηνεύσουν για επτά διήμερα επτά από τους πρωταγωνιστές- όλων των γενεών- που ανέδειξε το «Θέατρο Τέχνης». Ενώ στο Υπόγειο θα φιλοξενηθεί η παράσταση «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» που ανέβηκε τον Δεκέμβριο στο Αγρίνιο από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη: ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ- αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν- με αποσπάσματα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι από θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο «Θέατρο Τέχνης», την κορυφαία, ίσως, περίοδό του 1946-1960-το οποίο ερμηνεύει η νεώτερη από τις σταθερές πρωταγωνίστριες του «Θεάτρου Τέχνης» που έβγαλε ο Κουν στη σκηνή, η Κάτια Γέρου. Και η οποία, φέτος το καλοκαίρι, συμπληρώνει τριάντα χρόνια στο θέατρο- τριάντα τέσσερα αφότου το γεύτηκε για πρώτη φορά.

Γεννήθηκε- κόρη στρατιωτικού- και έζησε μέχρι τα δεκάξι της στο Αγρίνιο. Ύστερα ήρθαν στην Αθήνα. Νομική, μεταπολίτευση, «Κνιτάκι», ασχολείται με τη μουσική- τραγουδάει υπέροχα- ώσπου περνάει στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου. «Για να μορφωθώ πήγα. Όχι γιατί είχα κάποια φλέβα».

Στο δρόμο, συνήθως, τη συναντώ πάνω σ΄ ένα παπί, με μπουφάν, αχτένιστη όταν βγάζει το κράνος… Τώρα κάθεται σταυροπόδι στον καναπέ. Ζεστή, αυθόρμητη, ανθρώπινη, ωραία φωνή που έχει βαθύνει με τα χρόνια…

Μάιος του ΄75 και ανεβάζουν στο Ηρώδειο «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ. Με δύο κορίτσια στο ρόλο της Γκρούσα στα δύο μέρη του έργου. Η Κάτια Γέρου θα είναι η πρώτη Γκρούσα. Ακόμα τη θυμάμαι. Ένας μίσχος. Την επόμενη χρονιά δίνει εξετάσεις στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Αυτό ήταν. «Όλα έγιναν λίγο τυφλά και τυχαία. Η αγάπη για το θέατρο σιγά σιγά ήρθε. Ήμουν άλλωστε ένα κλειστό και φοβισμένο παιδί». Το ΄79 μόλις αποφοιτά, ο Κουν τη ρίχνει στα βαθιά νερά: Κασσάνδρα στις «Τρωαδίτισσες» και Επίδαυρος. Ακόμα τη θυμάμαι με το στεφάνι του Διονύση Φωτόπουλου στο πανέμορφο κεφάλι- κορίτσι με σπάνια σκηνική φινέτσα, να δονείται.

Εκτός από τον Κάρολο Κουν δύο άνθρωποι τη σημάδεψαν στην πορεία της: ο Γιώργος Λαζάνης, ο μέντοράς της- «μου έδωσε- και όχι μόνο σε μένα- το εφόδιο της εσωτερικής ευκινησίας. «Έναν ψυχρό ρόλο οφείλετε να τον παίζετε με θερμοκρασία» έλεγε»- και ο ζωγράφος, σκηνογράφος και σκηνοθέτης, σύντροφός της στη ζωή εδώ και είκοσι ένα χρόνια Κυριάκος Κατζουράκης, με τον οποίο ιδιαίτερα και από τους πρώτους ευαισθητοποιήθηκαν, μέσα από παραστάσεις και την ταινία «Ο δρόμος προς τη Δύση», στο θέμα «μετανάστες»- «μαζί του έμαθα κάτι που διάβαζα αλλά ποτέ δεν θα το έκανα μόνη μου: πως ένας καλλιτέχνης μπορεί να πάει και σε άλλες μορφές τέχνης. Μόνον έτσι δεν θα γεράσει η ψυχή του».

  • Το «Θέατρο Τέχνης» βρίσκεται σε κάμψη. Υπάρχει περίπτωση να ανακτήσει την αίγλη του;
«Εσωτερικά προβλήματα και αδυναμίες, μετά το θάνατο του Κουν, υπήρχαν και υπάρχουν. Και η κριτική σώζει ζωές. Αλλά ένα Χ που διαγράφει δεν κάνει καλό σε κανέναν. Ένιωσα πολλές φορές αυτό το διάστημα στο «Θέατρο Τέχνης» σα να ζούμε σε εμπόλεμη ζώνη. Σαν να αποσιωπούνταν μεγάλα διαστήματα σοβαρής δουλειάς. Με βίαιες επεμβάσεις. Η έξωθεν υπερβολή έπαιξε κακό ρόλο. Δεν θα έπρεπε ο Λαζάνης, που έδωσε το αίμα του, να φύγει λυπημένος, στραπατσαρισμένος… Το τοπίο γύρω μας αλλάζει. Προσωπικά έχω χάσει και τ΄ αυγά και τα καλάθια. Εύχομαι το «Θέατρο Τέχνης», τώρα που δεν έχει και χρέη, να πάρει τον αυστηρά καλλιτεχνικό δρόμο».

  • Πώς νιώθετε ερμηνεύοντας αυτά τα κείμενα και τα τραγούδια που πρωτοακούστηκαν στο «Θέατρο Τέχνης»;

«Σαν να είμαι στην Κιβωτό του Νώε! Με όλα τα είδη που έπρεπε να διασωθούν. Κείμενα τόσο βαθιά ουμανιστικά! Που παίχτηκαν σε μια Ελλάδα του Εμφύλιου και μετά τον Εμφύλιο… Άνθρωποι που τους τσακίζει η ζωή… Αυτό κι αν είναι πολιτικό θέατρο! Πολιτικό είναι το καλό θέατρο. Πάντα!».

info: Από 5 Φεβρουαρίου στο «Θέατρο Τέχνης/ Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210-3228.706).

Σχετικά Άρθρα

Αφιέρωμα στον Κουν με ρεσιτάλ Κάτιας Γέρου

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος δεν θα σκηνοθετήσει, τελικά, το «Feel Good», όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά. Αντ’ αυτού στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» θα παρουσιαστεί (από τις 5 Φεβρουαρίου) η μουσικοθεατρική παράσταση «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Πρόκειται για ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ της Κάτιας Γέρου, με θεατρικά αποσπάσματα, με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνευμένα από την Κάτια Γέρου. Η τελευταία ερμηνεύει αποσπάσματα από θεατρικά έργα και τραγούδια που ακούγονταν σε έργα που καλύπτουν τη χρονική περίοδο 1946-1960, από τις σημαντικότερες περιόδους του Θεάτρου Τέχνης και του Καρόλου Κουν.

Ηρωίδες αλλά και ήρωες των Ουίλιαμς, Λόρκα, Ανούιγ και Μπρεχτ ζωντανεύουν στην παράσταση αυτή μέσα από τραγούδια και μουσική, που είναι αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του Θεάτρου Τέχνης.

Η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Νικολαϊδη, η συρραφή κειμένων και οι συμπληρωματικοί στίχοι της Αγαθής Δημητρούκα, ο σκηνικός χώρος και τα κοστούμια του Γιώργου Ζιάκα.

Η «αόρατη κληρονομιά» του Δασκάλου Κουν

Η ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΣΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008

Μπλανς από το  «Λεωφορείο ο  Πόθος» και  Γκρούσα από  τον «Κύκλο με  την κιμωλία»  που  αποσπάσματά  τους  περιλαμβάνει  το αφιερωμ�νο  στον Κάρολο  Κουν ρεσιτάλ  της (η  φωτογραφία  του Κωστή  Καπελλώνη)
Η Κάτια Γέρου ερμηνεύει για το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη αποσπάσματα από έργα που πρωτοανέβασε ο Κάρολος Κουν με τραγούδια Μάνου Χατζιδάκι
Από το «Λεωφορείο ο πόθος» στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από την «Αντιγόνη» του Ανούιγ στον «Γυάλινο κόσμο», από τον «Ματωμένο γάμο» στο «Γλυκό πουλί της νιότης», από την «Ευρυδίκη» στον «Κύκλο με την κιμωλία» και το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»: μεγάλες στιγμές στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» από το 1946 μέχρι το 1960, μεγάλες στιγμές του Κάρολου Κουν, μεγάλες στιγμές του Μάνου Χατζιδάκι που είχε ντύσει όλες αυτές τις παραστάσεις με μουσικές ανεπανάληπτες ζωντανεύουν στο Αγρίνιο- στο ΔΗΠΕΘΕ της πόλης.

Τις ζωντανεύει μέσα από αποσπάσματα των έργων αυτών ή τραγούδια του Χατζιδάκι η Κάτια Γέρου που επιστρέφει στη γενέθλια πόλη της. Μέσα από την ερμηνεία της σε ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ- αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του με τον τίτλο «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», που η σύλληψη και η σκηνοθεσία του είναι του Βασίλη Νικολαΐδη, καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου, και η συρραφή των κειμένων και οι συμπληρωματικοί στίχοι της Αγαθής Δημητρούκα. Ένα αφιέρωμα πλημμυρισμένο από μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι που γράφτηκαν ειδικά για τις παραστάσεις αυτές του Κουν.

«Η ιδέα ξεκίνησε από μία πρόταση της Γυμναστικής Ακαδημίας Αγρινίου για μία συμπαραγωγήαφιέρωμα στον Κάρολο Κουν», λέει ο Βασίλης Νικολαΐδης. «Σκέφτηκα ένα ουαν γούμαν σόου με την Κάτια Γέρου που είναι από το Αγρίνιο αλλά ποτέ δεν είχε παίξει εδώ. Η παράσταση δεν είναι ένας μονόλογος. Ο θεατής παίρνει μία γεύση από το κουκούτσι του κάθε έργου του οποίου δίνουμε αποσπάσματα. Η Κάτια παίζει, δηλαδή, και άλλους ρόλους».

Και η Κάτια Γέρου: «Γνωριζόμαστε με τον Βασίλη Νικολαΐδη από φοιτητές και από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε διευθυντής στο Αγρίνιο, επειδή είμαι και από δω, μου είχε πει πως θέλει να συνεργαστούμε. Όταν μου το πρότεινε είπα “ναι” χωρίς να το σκεφτώ ούτε δύο λεπτά. Στην παράσταση αυτή θέλουμε και ένας θεατής που δεν ξέρει τα έργα που υπάρχουν στην παράσταση να μπορεί να τα παρακολουθήσειγι΄ αυτό δεν είναι απλώς μονόλογοι. Αυτό που προσπαθώ είναι να υπάρχει η στάμπα, τα χαρακτηριστικά των ρόλων και να γίνονται “άκοπα” οι αλλαγές, που σημαίνει μεγάλη ακρίβεια στην κίνηση».

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνικό χώρο και με κοστούμια Γιώργου Ζιάκα, επιμέλεια κίνησης Έφης Καρακώστα και φωτισμούς Σπύρου Μερεγκλίτση- Δημήτρη Παπαδάκη. Η μουσική επιμέλεια είναι του Θόδωρου Κοτεπάνου, ο οποίος στην παράσταση συνοδεύει στο πιάνο ζωντανά την Κάτια Γέρου.

ΙΝFΟ: Απόψε, αύριο και μεθαύριο, στις 21.00, στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου. Από τέλος Ιανουαρίου στην Αθήνα, στο «Θέατρο Τέχνης» / Υπόγειο.

Αυτό που έχει μείνει…
Τι έχει μείνει σήμερα από τον Κάρολο Κουν; Ρωτώ και τους δύο.
Βασίλης Νικολαΐδης: «Όλη αυτή η γεύση του θεάτρου που πρωτογνωρίσαμε από το “Θέατρο Τέχνης”, αυτός ο μύθος που τις συνοδεύει. Ο Κουν ήταν ο σκαπανέας του σύγχρονου θεάτρου στην Ελλάδα».
Κάτια Γέρου: «Είναι μία αόρατη κληρονομιά που την κουβαλούν πολλοί: οι καλλιτέχνες που δούλεψαν μαζί του, οι θεατές των παραστάσεών του, οι μαθητές των ηθοποιών του και τα παιδιά των θεατών του- ακόμα κι αν δεν έχουν δει καμιά παράστασή του. Καλλιτέχνες σαν τον Κουν βοηθάνε να εστιάσεις στην αλφαβήτα της ζωής και της τέχνης- στα απαραίτητα. Ο Κουν μοίρασε απλόχερα την ιδιοφυΐα του και βοήθησε να έρθουν οι άνθρωποι κοντά. Επιδίωξε να τονίσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Κι αυτό, σήμερα, είναι πιο επείγον παρά ποτέ».

Μουσικο- θεατρική παράσταση με την Κάτια Γέρου: Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές

19, 20, 21 Δεκεμβρίου, Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου

Το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε συμπαραγωγή με τη Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου παρουσιάζουν στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης, μια μουσικοθεατρική παράσταση – αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν, για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Τίτλος της παράστασης «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» και περιλαμβάνει αποσπάσματα από θεατρικά έργα των Ζαν Ανούιγ, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Τενεσί Ουίλιαμς, πλημμυρισμένα από μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι που γράφτηκαν ειδικά για τα έργα αυτά.

Μοναδική ερμηνεύτρια η πρωταγωνίστρια του Θεάτρου Τέχνης Κάτια Γέρου, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιδιαίτερή πατρίδα της.

Σύλληψη, σκηνοθεσία : Βασίλης Νικολαΐδης
Συρραφή κειμένων – συμπληρωματικοί στίχοι : Αγαθή Δημητρούκα
Σκηνικός χώρος – κοστούμια : Γιώργος Ζιάκας
Επιμέλεια κίνησης : Έφη Καρακώστα
Φωτισμοί : Σπύρος Μερεγκλίτσης – Δημήτρης Παπαδάκης
Μουσική επιμέλεια: Θόδωρος Κοτεπάνος που στην παράσταση θα συνοδεύσει στο πιάνο «ζωντανά» τη Γέρου.

Η παράσταση θα παιχτεί στο Αγρίνιο στις 19, 20 και 21 Δεκεμβρίου στις 9 μ.μ. Η παράσταση θα παρουσιαστεί από τα τέλη Ιανουαρίου και για ένα περίπου μήνα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, εκεί όπου οι παραπάνω συγγραφείς πρωτοπαίχτηκαν στην Ελλάδα και πρωτακούστηκαν οι μελωδίες του Χατζιδάκι.

Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου, Χ. Τρικούπη 12, τηλ.: 26410 21158
Ώρες ταμείου 11.00 -13.00 & 18.00 – 21.00, τηλ. ταμείου: 26410-56135

Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνάει από μέσα» από τον Κώστα Καζάκο

Μπορεί να πιστέψατε ότι ο Κώστας Καζάκος θα μείνει εκτός θεάτρου φέτος, έγκυρες πληροφορίες μου όμως λένε ακριβώς το αντίθετο. Έμεινε εκτός μέχρι τώρα, οργανώνοντας ένα φιλόδοξο θεατρικό χτύπημα με προσοχή και μεγάλη όρεξη. Όπως έμαθα, θα ανεβάσει στο «Τζένη Καρέζη» το δυνατό μα και ενδιαφέρον έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνάει από μέσα», που αποτελεί ένα από τα πληρέστερα έργα του σημαντικού συγγραφέα. Ήθελε από καιρό να κάνει ξανά ελληνικό έργο ο Καζάκος και με το που σκέφτηκε το συγκεκριμένο βρήκε ότι είναι το καταλληλότερο να ανέβει στο «Καρέζη» του.

«Ο δρόμος περνάει από μ�σα»

Παραμένω στο θέμα, γιατί η είδηση περιέχει και άλλη που θα εκπλήξει! Ξέρετε ποιον έκλεισε ο Κώστας Καζάκος για τη σκηνοθεσία του συγκεκριμένου έργου του Καμπανέλλη; Τον αιρετικό Αντώνη Καλογρίδη που κάνει εναλλακτικό θέατρο και παραστάσεις που προκαλούν και συζητιούνται. Μη μου πείτε ότι το «πάντρεμα» Καζάκου – Καλογρίδη δεν είναι πολύ τολμηρό και περίεργο και δη πάνω σε έργο του Καμπανέλλη! Αναμένουμε με ενδιαφέρον το αποτέλεσμα του πειράματος.

«Ο δρόμος περνάει από μ�σα»

Κώστας Καζάκος Νo3. Διπλό χτύπημα θα κάνει θεατρικά ο σημαντικός ηθοποιός μας, αφού έχει «κλείσει» να πάρει μέρος και στον «Καϋμό» του Καρόλου Κουν που θα φιλοξενείται στο Θέατρο της οδού Φρυνίχου Δευτέρες και Τρίτες και που θα «παντρεύει» αποσπάσματα από νεανικό ποίημα του Κουν και κομμάτια από έργα μεγάλων συγγραφέων και ποιητών. Στην ίδια δουλειά θα παίρνουν μέρος εκ περιτροπής ο Αιμίλιος Χειλάκης, ο Χρήστος Λούλης, η Μάνια Παπαδημητρίου, αλλά και πολλοί μαθητές από τη δραματική σχολή του Τέχνης. Τη σκηνοθεσία της έχει αναλάβει η Μαριάννα Κάλμπαρη.

Πρώτη η στήλη μας σας ενημέρωσε ότι ο Σταμάτης Φασουλής «έκλεισε» για τον επόμενο χειμώνα το ολοκαίνουργιο έργο της Γιασμίνα Ρεζά «Ο Θεός του μακελειού». Πρώτοι τώρα θα σας ενημερώσουμε ότι στο πλευρό του θα έχει την Πέμυ Ζούνη και την Κατιάνα Μπαλανίκα. Πολλοί μνηστήρες υπήρξαν για το έργο -ανάμεσά τους ο Μαρκουλάκης, η Δανδουλάκη-, αλλά τελικά ο Φασουλής ήταν αυτός που κατάφερε να πάρει τα δικαιώματά του. Η επόμενη χειμερινή σεζόν θα ανοίξει για αυτόν με την επανάληψη του «Κλουβιού με τις τρελές», για να δοθεί η σκυτάλη στον «Θεό του μακελειού». Παράλληλα, ο Φασουλής θα σκηνοθετεί το «Τρίτο Στεφάνι» για το Εθνικό και θα αναθερμαίνει το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» που θα παιχτεί φυσικά για δεύτερη χρονιά στο «Δημήτρης Χορν».

Η Μαρία Γεωργιάδου ανέλαβε τον πρώτο γυναικείο ρόλο στο έργο του Νίκι Σίλβερ «Χοντροί άντρες με φούστες», που θα ανεβάσει στη Μικρή Χώρα από Γενάρη ο Χρήστος Καρχαδάκης. Πλάι της θα δούμε τους Αγη Εμμανουήλ, Δημήτρη Μακαλιά και Αγγελική Μιχαλοπούλου.

Ματαιώθηκε την Τρίτη το βράδυ η αφιερωμένη στον άδικα χαμένο Κωνσταντίνο Παπαχρόνη παράσταση «Το ξύπνημα της άνοιξης», μετά τον άλλο άδικο χαμό του Αλέξη, που μας συντάραξε όλους. Χθες βράδυ, όμως, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας όλοι οι ηθοποιοί έπαιξαν για τον Κωνσταντίνο τους, τον καλό συνάδελφο και φίλο τους. Μαζί έφτιαξαν τη γερή παράσταση «Το ξύπνημα της άνοιξης» και μόνοι συνεχίζουν έχοντάς τον πάντα στον νου τους. Όπως όλοι μας, άλλωστε!

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 12/12/2008