Category Archives: Κουλίεβα Ταμίλα

Δέκα χρόνια Ταμίλα στο σανίδι

  • Δέκα χρόνια πριν, μια παράσταση μονοπωλούσε τις θεατρόφιλες συζητήσεις. Γρήγορα εξαντλήθηκε κάθε εισιτήριο για το «Κτήνος στο φεγγάρι» του Ρίτσαρντ Καλινόσκι, σε σκηνοθεσία τού ταχύτατα από τότε ανερχόμενου Στάθη Λιβαθινού.

«Νιώθω χαρά και ικανοποίηση που μπορώ ακόμα να ερμηνεύω έναν ρόλο ηλικίας 15 ετών», λέει η Ταμίλα Κουλίεβα

«Νιώθω χαρά και ικανοποίηση που μπορώ ακόμα να ερμηνεύω έναν ρόλο ηλικίας 15 ετών», λέει η Ταμίλα Κουλίεβα

Πέρα από εμπορική, η παράσταση είχε και καλλιτεχνική επιτυχία. Πολλά τα ατού της. Το σπουδαιότερο, όμως, υπήρξε η Ταμίλα Κουλίεβα, που με την πρώτη της εμφάνιση στην ελληνική σκηνή κατέπληξε. Οχι μόνο για τα άπταιστα ελληνικά της αλλά και για τη σπάνια ερμηνεία της στον ρόλο της Σέτα, της 15χρονης Αρμένισσας μετανάστριας.

Δέκα χρόνια μετά, οι ίδιοι συντελεστές συναντώνται ξανά. Απόψε έχουν και πάλι πρεμιέρα. Στη σκηνή του θεάτρου «Πορεία» αυτή τη φορά.

«Υπήρχε πάντα η επιθυμία να επιστρέψουμε. Ισως επειδή με τα χρόνια νιώθεις να χρωστάς σε κάποιους ρόλους…», μας εξηγεί η πρωταγωνίστρια. Πώς να νιώθει άραγε που επανέρχεται στον ίδιο ρόλο; «Σαν να συναντώ τον εαυτό μου μετά από χρόνια», απαντά. «Υπάρχει η εμπειρία της ζωής, αλλά αποζητώ και αυτή την αθωότητα που υπήρχε τότε. Δεν είναι η επανάληψη μιας οποιασδήποτε παράστασης… Με αυτήν ξεκίνησε η καριέρα μου και ήταν πάντα σημείο αναφοράς για εμένα. Είναι διαφορετική η συναισθηματική εμπλοκή».

Η δράση του έργου τοποθετείται ανάμεσα στο 1921 και το 1933. Ο εικοσάχρονος Αρμένιος Αράμ (Δημήτρης Τάρλοου), ο μοναδικός επιζών της οικογένειάς του από γενοκτονία, διέφυγε στις ΗΠΑ με τα φαντάσματα της παλιάς του οικογένειας να τον στοιχειώνουν και με την εμμονή να συνεχίσει την οικογένειά του. Η Σέτα έρχεται από ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης ως νύφη από φωτογραφία. Δεν μπορεί, όμως, να τεκνοποιήσει λόγω ελλιπούς διατροφής. Με το βάρος της απώλειας των οικογενειών τους και ανίκανοι να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, οι τρομαγμένοι επιζώντες αγωνίζονται για την κατανόηση και τον συμβιβασμό. Μέχρι τη μέρα που στη ζωή τους εισβάλλει ο Βίνσεντ, ένα άστεγο και ορφανό αγοράκι.

«Νιώθω χαρά και ικανοποίηση, που μπορώ ακόμα σκηνικά να ερμηνεύω έναν ρόλο ηλικίας δεκαπέντε ετών. Είναι πάντα ένα στοίχημα για εμάς τους ηθοποιούς αυτό. Από την άλλη βέβαια νιώθω πως μεγάλωσα… Με έχει βάλει σε πολλές σκέψεις αυτή η διαδικασία», εξομολογείται η Ταμίλα Κουλίεβα.

Ξανακοιτώντας την ηρωίδα της, δεν σταματά να ανακαλύπτει νέα στοιχεία. Τελικά φαίνεται πως πράγματι η διαδικασία προσέγγισης ενός ρόλου δεν τελειώνει ποτέ. «Ετσι είναι», συμφωνεί. «Ακόμα και την τελευταία μέρα ανακαλύπτεις πράγματα. Εχει τεράστιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον αυτό. Δεν είναι κακό. Κι εμείς αλλάζουμε», εξηγεί.

Και η σκηνοθεσία, άλλωστε, του Στάθη Λιβαθινού, μέσα από τον ίδιο βασικό καμβά, φωτίζει νέες πτυχές. «Ξαναείδαμε και ξαναψάξαμε κάποιες σκηνές. Μέσα από τον ίδιο σκοπό, το βλέμμα μας υπήρξε διαφορετικό», λέει η πρωταγωνίστρια.

Κι αν πριν από δέκα χρόνια όλοι επεσήμαιναν πόσο επίκαιρο ήταν το θέμα του έργου, σήμερα με λύπη διαπιστώνουμε πως παραμένει επίκαιρο περισσότερο από ποτέ. «Ηταν κι αυτός ένας από τους λόγους που επανήλθαμε. Το θέμα των μεταναστών είναι πολύ πιο επίκαιρο τώρα. Βέβαια δεν προτείνει λύσεις η παράσταση. Επισημαίνουμε μόνο πως χρειάζεται να το προσέξουμε με υπευθυνότητα. Αυτό είναι το σωστό στην τέχνη».

Για την ηρωίδα της τρέφει αισθήματα συμπόνιας. Αλλά και διδάσκεται από αυτήν. «Το πείσμα της Σέτα και ο τρόπος που επιβιώνει και διεκδικεί τη ζωή της είναι μάθημα για τους θεατές. Και για εμένα. Είναι ένα κορίτσι που στη διάρκεια του έργου γίνεται γυναίκα». Δεν νιώθει όμως καθόλου να ταυτίζεται μαζί της. Οπως και με κανέναν από τους ρόλους που έχει υποδυθεί. «Τους βλέπω σαν πολύ καλούς φίλους. Τους δίνω δηλαδή ό,τι καλύτερο μπορώ. Και μου δίνουν κι αυτοί. Κάθε ρόλος σου δείχνει κάτι διαφορετικό για τον κόσμο. Οσο μεγαλύτερη η απόσταση ενός ρόλου από εμένα τόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον μου προκαλεί».

* Παίζουν ακόμα: Γιώργος Μπινιάρης, Φίλιππος Μοσχάτος, Ρωμανός Μπολώτας. Μετάφραση: Δημήτρη Τάρλοου, σκηνικά – κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, μουσική Χαΐκ Γιαζιτζιάν.

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
Advertisements