Category Archives: Κουγιουμτζής Μίμης

Mε αφορμή ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν

cebaceaccf81cebfcebbcebfcf82-cebacebfcf85cebdEIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, Σάββατο, 22 Nοεμβρίου 2008

«Αγαπώ τους μαθητές μου και με αγαπούν κι αυτοί». Πόσοι δάσκαλοι σήμερα μπορούν να πουν το ίδιο και να μην ηχούν γλυκεροί και ψεύτικοι; Τόσο απλά μιλάει ο Κάρολος Κουν για τη σχέση του με τους σπουδαστές της σχολής του Θεάτρου Τέχνης σε μια από τις «42 κινούμενες εικόνες» του πρόσφατου αφιερώματος του «Παρασκήνιου» (ΝΕΤ) με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που σφράγισε το νεότερο ελληνικό θέατρο.

Αποσπάσματα από φιλμάκια, τα πιο πολλά γυρισμένα από τον Μίμη Κουγιουμτζή, αποτελούν το υλικό αυτού του αφιερώματος που η μόνη φιλοδοξία του είναι «να ανθολογήσει λόγια και εικόνες» του Κουν. Από την αρχή διαπιστώνουμε ότι αυτή η σύνθεση αποπνέει μια ευλάβεια σχεδόν θρησκευτική, η οποία όμως εκφράζεται με λιτότητα, χωρίς επίθετα και βαρύγδουπες κρίσεις. Δείτε τις εικόνες, την κίνηση του ανθρώπινου σώματος, των ώμων και των χεριών, σαν να μας λέει ο Λάκης Παπαστάθης. Ακούστε τις λέξεις, την ανάσα, την κραυγή, ό, τι περισώζεται από όλα αυτά. Ο Κουν δεν άφηνε τους ηθοποιούς του να παίζουν στο σινεμά και στην τηλεόραση, όχι επειδή υποτιμούσε αυτά τα είδη, αλλά, όπως ο ίδιος εξηγεί, «για να είναι αφοσιωμένοι σ’ αυτό που κάνουν». Σήμερα, πολλοί καλοί ηθοποιοί όχι μόνο παίζουν και στο θέατρο και στην τηλεόραση, αλλά και διαφημίζουν τυριά και μορταδέλες, παρουσιάζουν τηλεπαιχνίδια, συμμετέχουν σε πρωινάδικα, εκπομπές μπλα–μπλα και τηλεβεγγέρες. Ας μη βιαστούμε να τους επικρίνουμε. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Ο ηθοποιός που θέλει να υπηρετήσει μόνο το θέατρο είναι ο ξεχασμένος, ο άνεργος ηθοποιός, αυτός που ούτε το θέατρο δεν τον θέλει πια.

Μυθική φυσιογνωμία ο Κάρολος Κουν; Το αφιέρωμα του «Παρασκηνίου» δημιουργεί μια τέτοια εντύπωση, όμως ταυτόχρονα δείχνει ότι ο μύθος αυτός ήταν φτιαγμένος από γήινα και όχι μεταφυσικά υλικά.

Το Θέατρο Τέχνης και η φλόγα του άντεξαν σε δύσκολες εποχές (οικονομική ασφυξία, λογοκρισία, ανώμαλες πολιτικές καταστάσεις). Σήμερα που ξημερώνουν δύσκολες μέρες, έχουμε ανάγκη από τη δύναμη του παραδείγματος, από την «επανίδρυση» της έννοιας της αφοσίωσης. Σύμφωνοι, όλοι, ακόμα και στα τηλεοπτικά τάλεντ σόου, μιλούν για «δουλειά, δουλειά, δουλειά», όμως η ατομική σκληρή προσπάθεια χωρίς μια στοιχειώδη συλλογικότητα, χωρίς ένα κοινωνικό πεδίο αναφοράς, ένα ευρύτερο πνευματικό περιβάλλον που να συν-διαμορφώνει την πορεία και το αποτέλεσμα της δουλειάς είναι ό, τι ο «προσωπικός γυμναστής» των σταρ. Σαν το τροχάδην στον κυλιόμενο διάδρομο. Σήμερα η καλή δουλειά, το καλό βιβλίο, η καλή εκπομπή συχνά πάνε στον βρόντο, κινούνται κάτω από το ραντάρ της AGB και των περισσότερων ΜΜΕ. Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες, αλίμονο και στις κοινωνίες που δεν έχουν ανάγκη από δασκάλους αλλά από μάνατζερ, διαφημιστές, «κονέ» και image makers. Και σήμερα υπάρχουν σημαντικοί δημιουργοί, όμως κανείς δεν ασκεί τόσο επίδραση όση άσκησε ο Κουν. Το κακό δεν είναι ότι λιγοστεύουν οι δάσκαλοι, αλλά οι μαθητές.

Advertisements