Category Archives: Κοταμανίδου Εύα

Θέατρα ανοίγουν, θέατρα κλείνουν

  • Της Εύας Κοταµανίδου
    ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011

Γεγονότα ευχάριστα, γιορταστικά, ανάµεικτα µε άλλα άκρως λυπηρά. Το «Ακροπόλ» της Ιπποκράτους µε τη µακρά εβδοµηντάχρονη και βάλε ιστορία του, ως θέατρο λαϊκό, µουσικό, επιθεωρησιακό, που το λάµπρυναν κορυφαία ονόµατα ηθοποιών: Ηλιόπουλος, Αυλωνίτης, Παπαγιαννόπουλος, Σταυρίδης, Γκιωνάκης, Βρανά, Βλαχοπούλου… ανακαινίζεται, εξοπλίζεται µε νέους µηχανισµούς µετακίνησης σκηνικών, ήχου, µε αλλαγές καθισµάτων… και παραδίδεται πανέτοιµο προς τέρψιν του θεατρόφιλου κοινού, µε όνειρα για ένα µέλλον αντάξιο µε το παρελθόν του. Η δυσάρεστη είδηση είναι η κατ’ ανάγκην, για λόγους οικονοµικούς, απόφαση του Σπύρου Ευαγγελάτου να κλείσει το Αµφι-Θέατρο της οδού Αδριανού στην Πλάκα, ύστερα από 36 χρόνια αδιάλειπτης λαµπρής παρουσίας στα θεατρικά δρώµενα, µε πλήθος παραγωγών (95), µε παραστάσεις που έγραψαν ιστορία, µαζί µε τη σύντροφό του στη ζωή και στη σκηνή Λήδα Τασοπούλου και εν συνεχεία µε την ταλαντούχα κόρη του Κατερίνα, που προσέφερε µια νέα δηµιουργική πνοή µε τη Νέα Σκηνή που έστησε. Μην εγκαταλείπετε, κ. υπουργέ του Πολιτισµού, τον ακρογωνιαίο λίθο του, το θέατρο, στη µαύρη µοίρα της οικονοµικής δυσχέρειας. Πάντα υπάρχουν λύσεις. Αρκεί να θέλετε να τείνετε χείρα βοηθείας. Μην παραγνωρίζετε την αξία των παλαιών, είναι οι στυλοβάτες των νέων, οι δάσκαλοι-κρίκοι της συνέχειας του µέλλοντος αυτής της υπέροχης πολυπλόκαµης τέχνης του θεάτρου, που συµπυκνώνει εντός της όλες τις άλλες τέχνες: αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση, µουσική, τραγούδι, χορό και βέβαια τον λόγο. Σ’ αυτήν την άχαρη πολιτική και ηθική κρίση αξιών που ζούµε, στερούµεθα «τον άρτον» ας µη στερηθούµε και «τα θεάµατα», την ύψιστην ανάσα της ψυχής µας!

«Το θέατρο είναι…»!

  • Της Εύας Κοταµανίδου
  • ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010
  • Πολλοί µιλούν για θέατρο, λίγο το εννοούν ως τέχνη. Οι πολιτικοί Μαυρογιαλούροι και πάλι στο προσκήνιο, ενόψει όλο και πιο δύσκολων συνθηκών Μνηµονίου και επικείµενων εκλογών «Καλλικράτη», µε τα «θα» να δίνουν και να παίρνουν. Τώρα, γιατί το θέατρο έχει ταυτιστεί απαξιωτικά µε το ψέµα, µόνο ένας θεός, ο Διόνυσος, δύναται να εξηγήσει. Και το ‘χει αποδείξει, αιώνες τώρα.Το θέατρο µπορεί να ξεκινάει από ένα φανταστικό ψέµα, µια αλληγορία, ανιχνεύει όµως και αναδεικνύει τη ζώσα αλήθεια ανθρώπινων ψυχικών, πνευµατικών καταστάσεων, φιλοσοφικών αναζητήσεων και στάσεως ζωής, αντίθετα µε τους πολιτικούς, που γνωρίζοντας εις βάθος την αλήθεια, την καλύπτουν µε πράξεις και λόγια απίθανων ψεµάτων, για να γίνουν αρεστοί στο ακροατήριο και στους θεατές πολίτες. Γι’ αυτό και οι ηθοποιοί της τέχνης του θεάτρου διδάσκουν, συγκινούν, ευαισθητοποιούν, συναρπάζουν το κοινό µε την αλήθεια τους, ενώ οι µιµούµενοι το θέατρο πολιτικοί, ψευδόµενοι ασυστόλως, γίνονται καταγέλαστοι. «Το ψέµα έχει κοντά ποδάρια» λέει η λαϊκή σοφία. Ας αφήσουν, λοιπόν, ήσυχη τη θεατρική τέχνη οι περί αυτής λαλούντες και ουδέν γνωρίζοντες, γιατί αυτή την εποχή όλοι οι εργάτες της, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, ενδυµατολόγοι, µουσικοί, τεχνικοί, ένας ολόκληρος κόσµος βρίσκεται σε πυρετό έξαψης και αναβρασµό προετοιµασίας.
  • Η χειµερινή σεζόν αρχίζει οσονούπω, και όπως λέει κι ο Κορνέιγ, «το θέατρο είναι δουλειά άξια και ευλογηµένη / επάγγελµα περήφανο, λειτούργηµα σπουδαίο / που θέλει τον εργάτη του δοσµένο και γενναίο»!

Αλέκα Παΐζη

https://i1.wp.com/1.bp.blogspot.com/_ZneH2RoA4ag/SGibF123EnI/AAAAAAAAADU/DegFKpfkkMw/s400/IMG_6385.jpg
Αυτή η παλιά γενιά που «πολεμούσε και τραγουδούσε», αυτή η γενιά η γεμάτη ζωντάνια, δύναμη, πάθος, αυτή που μαρτύρησε, κυνηγήθηκε, μάτωσε, αλλά δεν το ΄βαλε ποτέ κάτω, ξαναγεννιόταν απ΄ τις στάχτες της και συνέχιζε για νέους αγώνες ζωής, μας εγκαταλείπει σιγά σιγά. Σ΄ αυτήν τη γενιά ανήκε και η Αλέκα Παΐζη. «Το θέατρο κι η ζωή πάνε μαζί και το θέατρο ζωή είναι», έλεγε και το χαμόγελο πλάταινε, την έπαιρνε στην αγκαλιά του, την απογείωνε. Σπάνιο είδος χαρισματικών ανθρώπων. Βρεθήκαμε μαζί στο ΚΘΒΕ τη δεκαετία του ΄80 στα «Οράματα και θάματα» του Μακρυγιάννη στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης, στην αυλή του Γεντί Κουλέ με τα σκοτεινά κελιά γύρω γύρω. Αξέχαστες στιγμές! Θυμάμαι τα γλυκά, ολοφώτιστα μάτια της Αλέκας πώς σκοτείνιαζαν για λίγο κοιτώντας προς τη μεριά τους. Πόσα της θύμιζαν, απ΄ όσα και η ίδια είχε γευτεί (Τρίκερι, Μακρόνησος) τα χρόνια των διωγμών και της εξορίας. Μικρή το δέμας, με τη χάρη που εξέπεμπε, έδινε την εντύπωση ενός εύθραυστου πλάσματος. Κι όμως, εγώ διέκρινα μια εσωτερική ψυχική δύναμη τεράστια, που την έκανε ν΄ αντιμετωπίζει τα πάντα με γνώση, κρίση και συγχρόνως μ΄ ένα πλατύ γέλιο, με θάρρος, με χιούμορ καταλυτικό κι ανελέητο αυτοσαρκασμό. Ηθοποιός με όλη τη σημασία της λέξης, ποιούσε ήθος στη σκηνή και στη ζωή. Ακαταμάχητη πρωταγωνίστρια, κέρδιζε ανεπιφύλακτα, δίκαια την αγάπη, την εκτίμηση, τον θαυμασμό όλων, συναδέλφων και συναγωνιστών. Καλό ταξίδι αγαπημένη!
  • Της Εύας Κοταμανίδου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009