Category Archives: Κονιόρδου Λυδία

Τρεις προσωπικές ιστορίες


Η ομάδα «Χρώμα» παρουσιάζει στο χώρο «Προσωρινός» (Δεινοκράτους 103, Κολωνάκι, πίσω από το Ναυτικό Νοσοκομείο. Στάση Μετρό – Μέγαρο Μουσικής, τηλ.            6932 500 545      ) κάθε Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη την παράσταση «Ο ουρανός κατακόκκινος – Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη. Τρεις γυναίκες. Τρεις προσωπικές ιστορίες. Ζωές στοιβαγμένες μέσα σε διαμερίσματα. Το προσωπικό που γίνεται συλλογικό. Τρεις γυναίκες που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν και προσπαθήσουν να ενταχθούν σ’ ένα μέλλον. «Εξόριστες», μετέωρες στο πουθενά… Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Χατζής. Σκηνικός χώρος: Βασίλης Γεροδήμος. Χορογραφία – κίνηση: Χριστίνα Βασιλοπούλου. Τα τρία γυναικεία πρόσωπα ερμηνεύει η Λυδία Κονιόρδου. Κρουστά: Μανούσος Κλαπάκης. Συμμετέχουν: Αντιγόνη Νάκα, Αντώνης Κυριακάκης, Γαβριήλ Σφαιρόπουλος, Ειρήνη Λαμπράκη, Ελένη Πανοπούλου, Θάλεια Χαραρά, Θωμάς Πανδής, Κέλυ Γιακουμάκη, Μαρία Μπάεβα, Μίλτος Τζώρτζης, Παύλος Πιερρόπουλος, Χριστίνα Παχή.

«Τρωάδες» από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και με τη Λυδία Κονιόρδου στον ρόλο της Εκάβης

  • Aπό το Θέατρο Βράχων ξεκινά στις 24 Ιουνίου η καλοκαιρινή περιοδεία των «Τρωάδων»

Ο θρήνος της Εκάβης σε τέσσερις τοίχους

  • Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τολμά και παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε μια μικρή αίθουσα 130 θέσεων με 13 ηθοποιούς
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 17 Iανoυαρίου 2010

Η Εκάβη θρηνεί πεσμένη στο έδαφος. Η Τροία καίγεται. Η Ανδρομάχη μοιρολογεί ζωντανό τον Αστυάνακτα. Οι Αχαιοί τον γκρεμίζουν από τα τείχη. Οι τραγικοί αποχαιρετισμοί δεν έχουν τέλος… Πώς θα χωρέσουν όλα αυτά σε τέσσερις τοίχους; Αν και οι «Τρωάδες» θεωρούνται το σκηνικά θεαματικότερο έργο του Ευριπίδη, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τολμά και το παρουσιάζει σε μια μικρή κλειστή αίθουσα 130 θέσεων με 13 ηθοποιούς. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. «Μα δεν είναι το θέαμα που λείπει», προλαβαίνει τους ενδοιασμούς. Οταν ο Κόπολα στο σινεμά μέσα από το «Αποκάλυψη τώρα» μας έχει δείξει όλες τις καταστροφές που μπορεί να συλλάβει ο νους, δεν έχει νόημα να εντυπωσιάσεις με το θέαμα. Οι εποχές που ο κινηματογράφος δεν είχε τέτοιες δυνατότητες και στο θέατρο με τον ήχο μιας λαμαρίνας έκανες θαύματα, πέρασαν. Στη σκηνή χρειάζεται λιτότητα». Αυτή τη γραμμή ακολουθεί. Και δεν φοβάται καθόλου τον κλειστό χώρο: «Σε όλο τον κόσμο οι τραγωδίες παίζονται σε κλειστούς χώρους και αρέσει στο κοινό. Νομίζω, μάλιστα, ότι έτσι μπορείς να βρεις μεγαλύτερη ποιότητα στα εκφραστικά σου μέσα αν δεν προσπαθείς να ακουστείς στο ανοιχτό θέατρο».

Ομως και ο τρόπος που αντιμετώπισε το έργο με την πρωταγωνίστριά του, την Λυδία Κονιόρδου, είναι πέρα από τα συνηθισμένα. Eίδε τον ξεριζωμένο άνθρωπο μέσα σε όλη του την αξιοπρέπεια. «Και την ανάγκη να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της πατρίδας και των νεκρών του». Κι όλα αυτά, με μια καινούργια μετάφραση από τον Παντελή Μπουκάλα με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και στους «Αχαρνείς».

Λυδία Κονιόρδου: Νιώθω ένας μικρός Νώε που φτιάχνει κιβωτούς

«Τις πνευματικές ιδιότητες που αναδεικνύονται μέσα από τον ακραίο ανθρώπινο πόνο. Αυτό μου ζήτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος να τονίσω στην παράσταση. Και με βρήκε σύμφωνη. Ιδιότητες που έχουν έναν αιρετικό ανατρεπτικό χαρακτήρα που είναι πολύ συνδεδεμένος με την σημερινή εποχή», λέει η Λυδία Κονιόρδου που υποδύεται την Εκάβη. Δεν είναι από τους ρόλους που είχε στο νου της. «Τη Μήδεια ήθελα να παίξω όσο είχα βιολογικές δυνάμεις», την κέρδισε όμως αμέσως ο σαρκασμός της: «Πολλές φορές αισθάνομαι ότι η Εκάβη είναι ο Ευριπίδης που μέσα από το πρόσχημα της καταστροφής μπορεί να λέει ακραία πράγματα. Το έργο, άλλωστε, γράφτηκε για να αφυπνιστούν οι πολίτες κι όχι για μια πρόσκαιρη συγκίνηση».

– Ποια είναι η Εκάβη στην εποχή μας;

– Γυναίκες που ωθούνται στα άκρα μέσα από άδικες πολιτικές ή λεηλασίες των τόπων τους. Που χάνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν. Είναι η γυναίκα που νοιάζεται για το συλλογικό. Εκάβες και Τρωαδίτισσες σε μικρές ατομικές ιστορίες. Ας δούμε δίπλα μας με προσοχή. Μια τέτοια δεν ήταν και η ιστορία της Ελλης Παππά; Στα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν με αφορμή τον θάνατό της, όταν έλεγε πως έζησε για την εκδίκηση, δηλαδή για τη μνήμη, ένιωθα ότι έβλεπα την ηρωίδα του Ευριπίδη.

– Πώς ξεφεύγει ένας ηθοποιός από στερεότυπα, φόρμες και σχήματα στο αρχαίο δράμα;

– Δεν υπάρχει ένας τρόπος παιξίματος. Κάθε καινούργια παράσταση είναι πειραματισμός είτε παίζεται με μαιάνδρους είτε με μπλου τζιν. Οποιος δεν θέλει να δει αυτή την αλήθεια, θέλει να παραμένει ημιμαθής. Δεν ξέρουμε πώς παίζονταν αυτές οι παραστάσεις. Ούτε πώς προφερόταν το αρχαίο κείμενο. Πρέπει, λοιπόν, να δώσουμε ζωή σε κάτι που έχουμε χάσει τον ζωντανό του ήχο. Επομένως μέσα από τη μελέτη, την έρευνα και τα σπαράγματα πρέπει να ανασυνθέσουμε το πνεύμα που αναδύεται μέσα από αυτά τα κείμενα. Κάθε δημιουργός βρίσκει μια γωνιά της αλήθειας. Βάζει ένα λιθαράκι στην έρευνα. Κάθε προσέγγιση που γίνεται με σοβαρότητα κι όχι με σκοπό να προκαλέσει είναι πολύτιμη κι ας μην είναι πάντα ολοκληρωμένη. Μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει πια ένας μόνιμος θίασος αρχαίου δράματος, όπως υπήρχε παλιά στου Κουν ή στο Εθνικό.

– Και είναι κακό αυτό;

– Χάνεται πολύτιμος χρόνος από τις πρόβες ώστε να αποκτήσουν ηθοποιοί και συνεργάτες μια κοινή γλώσσα.

– Το κοινό τι ζητάει σε αυτές τις παραστάσεις;

– Η εποχή μας έχει μια τεράστια οργή. Επειδή όλοι εξαρτιόμαστε από κάτι (δουλειά, αφεντικό, οικογένεια), δεν αντέχουμε να ρισκάρουμε προσωπικές ανατροπές, γινόμαστε εμπαθείς και φανατικοί. Ο κόσμος ενδιαφέρεται να δει αυτά τα έργα, απλώς υπερισχύουν οι κραυγές κάποιων που νομίζουν ότι κινδυνεύει η ταυτότητά τους. Πιστεύουν ότι θα διατηρήσουν την ελληνικότητά τους αλλά αυτή διατηρείται με την τόλμη του πνεύματος και την ανησυχία.

– Τελειώνοντας την Αγγλική Φιλολογία και ύστερα τη δραματική σχολή του Εθνικού, από το 1977 έχετε παίξει πολλούς ρόλους, έχετε συνεργαστεί με το Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό, την «Πολιτεία», τη «Νέα Σκηνή» του Λ. Βογιατζή, σημαντικά ΔΗΠΕΘΕ. Υπάρχει κάτι που σας ξέφυγε;

– Αισθάνομαι τυχερή και ευγνώμων, ευλογία που βρέθηκαν δίπλα μου ο Κουν, η Ασπασία Παπαθανασίου, ο Τσιάνος… Για τις εμπειρίες όπως αυτή της «Φόνισσας» του Παπαδιαμάντη ή της «Μήδειας» με τον Βασίλιεφ. Αυτά μου δημιούργησαν μιαν αίσθηση πληρότητας. Ακόμη και για πράγματα που δεν έκανα. Ισως επειδή έπαιξα σε 12 χορούς είχα πάντα την αίσθηση ότι έπαιξα τους κύριους ρόλους των έργων. Αλλωστε, μέσα από τον χορό αναδύονται οι ρόλοι και τα πρόσωπα. Γι’ αυτό δεν έχω απωθημένα. Νιώθω ότι κυκλοφορώ με αυτά τα πρόσωπα και είναι θέμα συγκυριών να τα εξωτερικεύσω σε μια παράσταση. Θα ήθελα, πάντως, να ασχοληθώ περισσότερο με τον Μπέκετ. Νομίζω ότι είναι το αντίστοιχο των αρχαίων ποιητών στη σημερινή εποχή.

– Μείνατε εννιά χρόνια πιστή στον Κουν χάνοντας ευκαιρίες και προτάσεις για δουλειές σε άλλους χώρους. Μετανιώσατε γι’ αυτή την αφοσίωση;

– Ο Κουν απαγόρευε ζητώντας την αφοσίωση. Για να καταφέρεις κάτι, πρέπει να αφοσιωθείς, να ασκηθείς. Οχι να τρέχεις σε ταινίες, σίριαλ και τηλεπαιχνίδια. Βεβαίως, ένας ηθοποιός από το λεγόμενο εμπορικό θέατρο μπορεί να παίξει αρχαίο δράμα αρκεί να ασκηθεί, να μην κάνει τίποτε άλλο για ένα χρόνο. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προετοιμασία και κόπο.

– Αυτά λέτε και στους μαθητές σας στο Ωδείο Αθηνών;

– Η εποχή μας είναι δύσκολη. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί, υπάρχουν όμως και πολλές δουλειές. Η προσφορά και η ζήτηση είναι αντίστοιχη. Κάποτε ήταν λιγότεροι οι ηθοποιοί, λιγότεροι όμως και οι χώροι. Ωστόσο, πολύτιμο ταλέντο χάνεται στην προσπάθεια των παιδιών να παραμείνουν στην πιάτσα. Στις δημόσιες σχέσεις και στην τακτική καριέρας. Στρέφονται στο θέατρο για να εκφραστούν αλλά αλληθωρίζουν σε πράγματα που θεωρούν ότι θα τους εξασφαλίσουν ευκολίες για την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Ωστόσο, όταν κάποιος ξεχωρίσει με τη δουλειά του, η καριέρα έρχεται από μόνη της. Το καλό πράγμα δεν κρύβεται. Φωνάζει. Γι’ αυτό τρέχουν όλοι να το αρπάξουν. Είναι το κυνήγι των νέων κεφαλών. Αυτός είναι ο κίνδυνος για τους ταλαντούχους. Τους αρπάζει το σύστημα και ύστερα τους πετάει σαν λεμονόκουπες για τις επόμενες κεφαλές. Μόνο όσοι έχουν σωφροσύνη έχουν διάρκεια.

Σκουπίδια

– Τι σας θέλγει περισσότερο: η ερμηνεία, η σκηνοθεσία, η διοίκηση, η διδασκαλία, η οικολογία;

– Ζούμε σε μιαν εποχή που πράγματα τα οποία άντεξαν αιώνες χάνονται σε μια νύχτα. Αισθάνομαι ότι είμαι ένας μικρός Νώε που με οποιαδήποτε δραστηριότητά μου προσπαθώ να φτιάξω κιβωτούς γι’ αυτά τα μικρά διαμάντια που σκεπάζουν τα σκουπίδια του σύγχρονου πολιτισμού. Απ’ οποιοδήποτε πόστο κι αν βρίσκομαι, είτε αυτό είναι το θέατρο, η οικολογία, η διδασκαλία, το Κέντρο Αρχαίου Δράματος.

– Και μέσω της πολιτικής;

– Στο μυαλό μου όλα αυτά είναι ένα. Η σχέση μου άλλωστε με το θέατρο ήταν πάντα πολιτική, στρατευμένη. Με την έννοια της αφύπνισης της συνείδησης και όχι της προπαγάνδας. Ποτέ δεν υπήρξε για μένα θέατρο για το θέατρο ή τέχνη για την τέχνη. Από τα φοιτητικά μου χρόνια αναζητούσα την πολιτική ματιά. Εκείνη η συναισθηματική παρορμητική μου στάση επιβεβαιώνεται με τα χρόνια. Φυσικά υπάρχει και η πλάνη. Τη γνωρίσαμε κι αυτή. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι η παιδεία. Μέσω αυτής μπορούμε να διατηρήσουμε ζωντανές ιδέες και σκέψεις που χάνονται. Την χειροποίητη παράδοση που κινδυνεύει. Μόνο μέσα από την παιδεία μπορείς να δημιουργήσεις νέους μαστόροους. Συχνά οι νέοι νομίζουν ότι δεν χρειάζονται τα εργαλεία των παλιών. Δυστυχώς χάνουν χρόνο σκοντάφτοντας και μπουσουλώντας.

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Το κλάμα είναι εύκολη διέξοδος»

«Οταν χρόνια πριν επισκέφθηκα στο Βερολίνο το μουσείο του πόνου, μου έκανε εντύπωση τι έχει σκαρφιστεί το ανθρώπινο μυαλό για να βασανίσει, να εκδικηθεί, να τιμωρήσει και να ταπεινώσει συνανθρώπους του. Οτι τελικά ο άνθρωπος παραμένει άγριο ζώο και αυτό θέλει να είναι.

Το είδα και στις Τρωάδες, ένα αντιπολεμικό έργο. Κυρίως μια οργισμένη κριτική για την κατάντια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Ο Ευριπίδης μέσα από τον μύθο των Τρωάδων προειδοποιεί τους Ελληνες ότι δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν υπερδύναμη. Μιλάει για την σφαγή της Μήλου, την αλαζονεία των Ελλήνων και προειδοποιεί τι πρόκειται να ακολουθήσει με την εκστρατεία τους στη Σικελία. Καταγγέλλει την παρακμή των αξιών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αμφισβητεί τα πάντα. Την ποιότητα της Δημοκρατίας, την ηθική του πολέμου, ακόμα και την ύπαρξη των θεών, με τον χαρακτηριστικό του ειρωνικό τρόπο.

Θα μπορούσε να βγάλει ένα λόγο για όλα αυτά. Αυτός όμως έγραψε ένα σπουδαίο κείμενο, γνωρίζοντας απόλυτα την ανθρώπινη ψυχή και τις συμπεριφορές. Σε αυτό το ανθρώπινο επίπεδο νομίζω ότι αυτή η παράσταση έχει μια βαθύτερη σύνδεση με τις γυναίκες του «Κοινού Λόγου» που ανέβασα χρόνια πριν».

Κι αν παλιότεροι μελετητές για τις «Τρωάδες» είχαν σημειώσει πως είναι πρόδρομος του θεάτρου ντοκουμέντο, ο Β. Θεοδωρόπουλος διορθώνει: «Είναι πρόδρομος του θεάτρου του 20ού αιώνα. Ανήκουν στο σύγχρονο θέατρο. Εχει μιαν αφαίρεση ο Ευριπίδης που μπορούμε να την καταλάβουμε καλύτερα στην εποχή μας παρά στον 18ο και 19ο αιώνα».

Σκηνικά όλα αυτά αποδίδονται λιτά. Δεν πρέπει να εξαντληθεί αυτό το έργο στο κλάμα, λέει ο σκηνοθέτης: «Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να σκληρύνουν για να αντέξουν. Το κλάμα είναι εύκολη διέξοδος».

Μια οργισμένη κριτική για την κατάντια της Δημοκρατίας

Μαύρα φορέματα, βαριά παλτά και για τους άντρες μαύρα επίσης στρατιωτικού ύφους ρούχα. Είναι τα κοστούμια που σχεδίασε ο Αγγελος Μέντης όπως και το σκηνικό γι’ αυτό τον κλειστό χώρο στον οποίο βλέπουμε τις «Τρωάδες», με τις μουσικές του Τάκη Φαραζή που γράφτηκαν πάνω σε πολυφωνικά μοτίβα (χωρίς να θυμίζουν αποκλειστικά ηπειρώτικους σκοπούς), να σφραγίζουν την παράσταση. Από τις πιο δημοφιλείς σωζόμενες τραγωδίες που μιλούν για τα δεινά του πολέμου και τη συμφορά της προσφυγιάς, που ακόμη ντροπιάζουν την εποχή μας. Στο 415 π. Χ. ο Ευριπίδης μιλάει για όλα αυτά μέσα από τη ματιά των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας, που ετοιμάζονται, σκλάβες, να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ακολουθήσουν τους νικητές Ελληνες σε μια νέα, άγνωστη πατρίδα.

«Αν οι βασικές αξίες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας είναι αυτές που ξέρουμε (και) από τον Επιτάφιο του Περικλή (μέσω Θουκυδίδη), οι Τρωάδες δεν είναι μόνο ένα αντιπολεμικό έργο κι ένα τραγούδι για τον ξεριζωμό. Είναι κυρίως μια οργισμένη κριτική για την κατάντια αυτής της Δημοκρατίας. Μιας Δημοκρατίας που ισχύει -όσο ισχύει- και την απολαμβάνουν εντός των τειχών. Δημοκρατία είναι όμως το καθεστώς που σέβεται και τον άλλον, τον ξένο, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του διπλανού. Και ο Ευριπίδης (που έχει κατηγορηθεί για μισογυνισμό!) βάζει γυναίκες να υπερασπιστούν αυτές τις αξίες, την Εκάβη που εκφωνεί τον δικό της δημόσιο Επιτάφιο λόγο μπροστά στον νεκρό Αστυάνακτα, την Κασσάνδρα, μια «μαινάδα» με συγκροτημένο πολιτικό λόγο, την Ανδρομάχη, τις γυναίκες της Τροίας», σημειώνει ο σκηνοθέτης Β. Θεοδωρόπουλος.

Εκτός από την Λυδία Κονιόρδου παίζουν οι: Γιάννης Τσορτέκης (Ταλθύβιος), Μαρία Καλλιμάνη (Ανδρομάχη), Μαρία Κίτσου (Κασσάνδρα), Μιχάλης Οικονόμου (Μενέλαος), Ιωάννα Κανελλοπούλου (Αθηνά), Αμαλία Τσεκούρα (Ελένη), Ορέστης Τζιόβας (Ποσειδώνας), Δήμητρα Λαρεντζάκη, Αιμιλία Βάλβη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Ελίτα Κουνάδη και ο μικρός Μιχάλης Καφούσιας. Η επιμέλεια κίνησης είναι της Αγγελικής Στελλάτου.

Η «Ηλέκτρα» έσπασε 23 αιώνες σιωπής

  • 300 τυχεροί θεατές είδαν το βράδυ του Σαββάτου τη Λυδία Κονιόρδου σε τρεις μονολόγους σκηνοθετημένη από τον Θ. Γκόνη

Τριακόσιοι τυχεροί θεατές έζησαν τη μαγεία του αρχαίου θεάτρου της Μαρώνειας Ροδόπης, το οποίο άνοιξε έπειτα από 23 αιώνες σιωπής και υποδέχτηκε τη Λ. Κονιόρδου σκηνοθετημένη από τον Θ. Γκόνη, σε τρεις μονολόγους της Ηλέκτρας.

Η «Ηλέκτρα» έσπασε 23 αιώνες σιωπής

Το θέατρο εγκαινίασε το βράδυ του Σαββάτου τη νέα του φάση, παρουσία μόνο όσων μπόρεσαν να εξασφαλίσουν μία πρόσκληση, ανάμεσά τους ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, Ευρ. Στυλιανίδης, αλλά και ο πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», που βοήθησε στην αποκατάσταση και ανάδειξη του μνημείου, πρώην υπουργός Πολιτισμού Στ. Μπένος.

Ο δήμαρχος Μαρώνειας, Χρ. Παπανικολάου, αναφέρθηκε στις εργασίες αποκατάστασης κι ανάδειξης του μνημείου, ενώ ο Θ. Γκόνης σημείωσε: «αυτοί οι χώροι μάς περιμένουν με υπομονή για να ξαναλειτουργήσουν και να στείλουν το μεγάλο μήνυμα που είναι τόσο αναγκαίο στις μέρες μας, ότι ο λόγος και η δημοκρατία πρέπει να ακούγονται».

Παράλληλα, με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας, ο κ. Γκόνης εξέφρασε την ευχή του χρόνου να παιχτεί κάποια από τις παραστάσεις του Φεστιβάλ στο αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας και δεσμεύτηκε ότι θα ξεκινήσει άμεσα επαφές για το θέμα.

Η αρχαιολόγος της ΙΘ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, υπεύθυνη της αναστήλωσης, Χρ. Καραδήμα, σημείωσε ότι η σπουδαιότητα του μνημείου έγκειται και στο γεγονός ότι κανένα παρόμοιο θέατρο δεν σώζεται, αναφέροντας χαρακτηριστικά αυτό των Αβδήρων και της Σαμοθράκης, που αναφέρονται μεν στις πηγές, αλλά δεν απόμειναν παρά ελάχιστα στοιχεία τους.

«Ελπίζουμε ότι μελλοντικά και εφόσον ολοκληρωθούν οι έρευνες και οι εργασίες στο μνημείο, θα μπορεί αυτό να φιλοξενεί εκδηλώσεις σε σταθερή βάση», δήλωσε η κ. Καραδήμα.

Η ανασκαφή του αρχαίου θεάτρου που βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό, στα νότια της Ροδόπης, άρχισε το 1981 και από το 2000 συνεχίζεται με σταθερούς ρυθμούς. Το μνημείο είχε τρεις κύριες οικοδομικές φάσεις και βρισκόταν σε συνεχή χρήση από την ελληνιστική εποχή μέχρι τον 4ο μ.Χ. αιώνα, ενώ στους ρωμαϊκούς χρόνους λειτουργούσε ως αρένα, στην παλαιοχριστιανική εποχή σταδιακά εγκαταλείφθηκε και τους επόμενους αιώνες μετατράπηκε σε νεκροταφείο. [Εθνος, 31/08/2009].

«Χοηφόρες» στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας με την Λυδία Κονιόρδου στους ρόλους της Ηλέκτρας και της Κλυταιμνήστρας

Το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας«Θεσσαλικό Θέατρο», μετά από 17 χρόνια, θα ανεβάσει φέτος το καλοκαίρι (πρεμιέρα στις 3 Ιουλίου) την αισχυλική τραγωδία «Χοηφόρες». Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 1992 στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, στην Κύπρο και σε όλη την Ελλάδα, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, καθώς θεωρήθηκε ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνικές προτάσεις στην αρχαία τραγωδία. Το δεύτερο αυτό δράμα της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» θα παρουσιαστεί σε μετάφραση – σκηνοθεσία – χορογραφία του Κώστα Τσιάνου, με την Λυδία Κονιόρδου στους ρόλους της Ηλέκτρας και της Κλυταιμνήστρας. Τον Ορέστη θα υποδυθεί ο Νίκος Ψαρράς. Τα εξαιρετικά κοστούμια, που έχουν παρουσιαστεί σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στην Αμερική, είναι πάλι της Ιωάννας Παπαντωνίου. Η μουσική είναι του Διονύση Τσακνή. Παίζουν επίσης: Δημήτρης Καλαντζής, Ελένη Ουζουνίδου, Θανάσης Χαλκιάς, Γιώργος Στάμος. Στο Χορό: Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Στέλλα Γκίκα, Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά κ.ά.

Πάτρα: Θέατρο έτος μηδέν

Μαθαίνω πως σοβαρές αναταράξεις και αναμοχλεύσεις γίνονται στην Πάτρα για τον αν θα ανανεωθεί ή όχι η θητεία- που έληξε τον Δεκέμβριο μαζί με την προγραμματική σύμβαση του Θεάτρου- της Λυδίας Κονιόρδου ως καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ της πόλης- ακόμα θυμάμαι τον ενθουσιασμό που προκάλεσε η επιλογή της για τη θέση πριν από ενάμιση χρόνο, «επιτέλους και μία προσωπικότητα του θεάτρου σε ΔΗΠΕΘΕ», είπαμε, «κι όχι άλλος ένας που πάει για να μαζέψει ένσημα…». Αυτή τη στιγμή το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας κουβαλάει από την προηγούμενη διεύθυνση χρέος ενός εκατομμυρίου (!) ευρώ και τρία θέατρα αχρηστευμένα- ή σχεδόν αχρηστευμένα. Το- εντελώς ακατάλληλο, όπως φαινόταν από την αρχή…- «Εργοστάσιο Τέχνης», καρπός της αμαρτωλής Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Πάτρα 2006, που ο καλοκαιρινός σεισμός το χτύπησε αλύπητα- καινούργιο κτίριο, και κανένας κατασκευαστής δεν έδωσε λόγο, και κανένας εισαγγελέας δεν επενέβη…-, το «Επίκεντρο» που πήραν λεφτά να το «μετασχηματίσουν»επίσης καρπός ημερών Πολιτιστικής Πρωτεύουσας…-, το μισογκρέμισαν, έφαγαν τα λεφτά και το εγκατέλειψαν- και κανένας δεν έδωσε λόγο, και κανένας εισαγγελέας δεν επενέβη…- και ο «Απόλλωνας», το Δημοτικό Θέατρο- που επίσης επλήγη από τον σεισμό και λειτουργεί με προσωρινή άδεια και κλεισμένους τους εξώστες και που το Πάσχα πρέπει να κλείσει για να επισκευαστεί. Αν, μέσα στο χάος αυτό συν η γενική θλιβερή οικονομικά εικόνα των ΔΗΠΕΘΕ για τα οποία πολλά μεγαλεπήβολα ακούσαμε από το ΕΚΕΘΕΧ αλλά τίποτα ακόμα δεν είδαμε…-, η Πάτρα αποφασίσει επιπλέον να αντικαταστήσει τη Λυδία Κονιόρδου, ας το κάνει. Εφόσον πιστεύει πως θα βρει κάποιον ικανότερο να χειριστεί την απαράδεκτη κατάσταση και με μεγαλύτερο καλλιτεχνικό εκτόπισμα. Εδώ είμαστε, βλέπουμε και κρίνουμε… Μόνο που, με κάτι τέτοια, η περιφέρεια δεν καταφέρνει να γίνει όντως περιφέρεια και παραμένει επαρχία… Ενίοτε και πολύ μίζερη.

  • Γ.Δ.Κ.Σ., ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

«Μαλλιά κουβάρια», αλλά όχι για τον Κούγια

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

«Θεωρώ παρήγορο που τα παιδιά κατέβηκαν στους δρόμους. Αισθάνομαι κοντά τους. Η αντίδρασή τους είναι ελπίδα για το μέλλον. Μέσα από το οδυνηρό γεγονός της δολοφονίας ενός 15χρονου, αφυπνιστήκαμε. Βεβαίως, οι καταστροφές δεν είναι ευχάριστες. Θεωρώ όμως ότι τα νιάτα είναι μια φυσική δύναμη που όταν προκαλείται οδηγείται σε ακραίες αντιδράσεις. Εκεί υπάρχει η ευθύνη της πολιτείας».

«Ολοι οι πολίτες είναι θυμωμένοι», πιστεύει η Λυδία Κονιόρδου

Η Λυδία Κονιόρδου, καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Πατρών, το τελευταίο διάστημα ζει στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Κι ενώ εκπονεί μετ’ εμποδίων τον προγραμματισμό του θεάτρου, παρακολουθεί αναστατωμένη τα τελευταία γεγονότα. Εζησε και η Πάτρα, σε μικρή κλίμακα, την εξέγερση των νέων. «Προχθές που ήρθε ο Κούγιας έγινε χαμός. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που αφιερώσαμε τα «Μαλλιά κουβάρια» στα νέα παιδιά. Ο Λάσκαρης στο έργο του σατιρίζει την κοινωνία που στρέφεται ενάντια σ’ αυτά».

Η εναρκτήρια για τη σεζόν 2008-2009 παράσταση, μετά την περιπετειώδη θερινή «Μήδεια» του Α. Βασίλιεφ, είναι η επίκαιρη φαρσοκωμωδία «Μαλλιά κουβάρια» (1997) του Νικολάου Λάσκαρη, που σκηνοθέτησε ο Κώστας Τσιάνος (σκηνικά-κοστούμια του Αγγελου Μέντη) με τους Ναταλία Στεφάνου, Ελένη Ζιώγα, Παντελή Παπαδόπουλο, Γιώργο Ψυχογιό, Θοδωρή Σκούρτα, Σπύρο Τσεκούρα, Γιώτα Μηλίτση και Σπύρο Αυγουστάτο. «Ευτυχώς, δεν γίναμε «μαλλιά κουβάρια» όσοι προσπαθήσαμε για το ζωντάνεμα του έργου στη σκηνή. Αντίθετα, αγαπηθήκαμε, κουραστήκαμε και ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια με τις ανατροπές του», μας προλαμβάνει ο Κ. Τσιάνος.

Το έργο, που θα παίζεται ώς τις 8 Φεβρουαρίου, θα διαδεχθεί στον «Απόλλωνα» «Το Τάβλι» του Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Παντελή Παπαδόπουλου.

«Φέτος η χρονιά είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στο ελληνικό έργο», εξηγεί η Κονιόρδου. Αν τα «Μαλλιά κουβάρια» πάνε καλά, σκοπεύει το καλοκαίρι να τα βγάλει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. «Δεν είναι αναγκαίο τα καλοκαίρια να κάνουμε μόνο αρχαίο δράμα», υποστηρίζει.

Γιώργος Ψυχογιός, Θοδωρής Σκούρτας και Ελένη Ζιώγα από σκηνή στα «Μαλλιά κουβάρια»

«Τα οικονομικά μας δεν είναι βεβαίως καλά, αφού μας έκοψαν 70 από τις 200 χιλιάδες ευρώ της τακτικής επιχορήγησης», επιβεβαιώνοντας τη γνωστή οικονομική δυσπραγία των ΔΗΠΕΘΕ. Η Πάτρα ωστόσο έχει να αντιμετωπίσει ένα επιπλέον πρόβλημα· το κτηριακό. «Στον «Απόλλωνα» δόθηκε μια μικρή παράταση, για να παίξουμε τα «Μαλλιά κουβάρια» -θα έπρεπε να είχε κλείσει για επισκευές. Το «Επίκεντρο», ένα θαύμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, δεν μας ανήκει πια. Το «Εργοστάσιο Τέχνης», λόγω σεισμού, είναι ακατάλληλο. Εχουμε μόνο το «Λιθογραφείο»». Σ’ αυτό θα πραγματοποιηθούν μουσικοχορευτικές παραγωγές και μουσικά αφιερώματα με ηχηρά ονόματα. Από τον Νίκο Ξυδάκη και τον Γιάννη Μπέζο, μέχρι την Κερασία Σαμαρά και την Τάνια Τσανακλίδου.

Κι επειδή, όπως πρεσβεύει η Κονιόρδου, «τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να είναι φυτώρια νέων δημιουργών», δίνει έμφαση στα εκπαιδευτικά προγράμματα. Αυτή την περίοδο πραγματοποιούνται τρεις κύκλοι σεμιναρίων θεατρικής παιδείας. Υποκριτικής τέχνης για ερασιτέχνες ηθοποιούς στις Σταφιδαποθήκες Μπάρι. Σεμινάριο για εκπαιδευτικούς του Ν. Αχαΐας στο θέατρο «Λιθογραφείο». Καθώς και σεμινάρια θεατρικής παιδείας για επαγγελματίες ηθοποιούς που εργάζονται ή κατοικούν στην Πάτρα (Λιθογραφείο).

Ο σχεδιασμός της σεζόν 2009-2010 θα εξαρτηθεί από τη νέα προγραμματική σύμβαση με τον Δήμο Πατρέων και το υπουργείο Πολιτισμού. Τα πρώτα σήματα από το Εθνικό Κέντρο θεάτρου και Χορού δεν είναι αισιόδοξα: «Για το 2009 έχουμε μια προσωρινή προγραμματική σύμβαση, διάρκειας 18 μηνών. Βασίστηκε στην παλαιότερη εμπειρία και σε νεότερους προβληματισμούς. Το θεωρώ ένα βήμα μπροστά. Το δυσάρεστο είναι η μείωση της επιχορήγησης, που δυστυχώς μας εξαναγκάζει στη συρρίκνωση προσλήψεων και παραγωγών. Βεβαίως, ακόμα δεν έχει «κλείσει» κάτι, αφού αναμένονται οι αντιπροτάσεις των δημοτικών αρχών της Ελλάδας πάνω στις προγραμματικές συμβάσεις των ΔΗΠΕΘΕ».

Εκ των «ψυχών» των «Δεσμών» η Κονιόρδου αγωνιά και για την έξωση με την οποία απειλείται το αθηναϊκό παράρτημα του θεσμού: «Δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ για την περασμένη χρονιά. Χρωστάμε 13 ενοίκια. Εχουμε πάρει δάνεια για τους 4 εργαζόμενους του Κέντρου -γιατί φυσικά το συμβούλιο κι εγώ είμαστε άμισθοι. Προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας υπέρ της πατρίδος! Το γεγονός ότι απειλούμαστε με έξωση είναι ένα σκάνδαλο». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/12/2008