Category Archives: Κινητήρας Στούντιο

Οι ηθοποιοί πατούν γκάζι

ΑΠΟ ΤΟ STUDIO «ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ»

Μέσα σε τέσσερα αυτοκίνητα εξελίσσεται η παράσταση «RoadTRIP» που σκηνοθετεί η Βιολέττα Γύρα, με τους θεατές να γίνονται… επιβάτες

Δημήτρης Αγοράς, Ελενα Τυρέα, Γεράσιμος Πετικάρης και Φλώρα Καλομοίρη ετοιμάζονται για...τρελές κούρσες

Δημήτρης Αγοράς, Ελενα Τυρέα, Γεράσιμος Πετικάρης και Φλώρα Καλομοίρη ετοιμάζονται για…τρελές κούρσες

Ζώνες, γκάζι και… φύγαμε για ένα θεατρικό «RoadTRIP»! Οι ηθοποιοί κάθονται στο τιμόνι, οι θεατές στο πίσω κάθισμα, η οδηγία «προσδεθείτε» τηρείται απαρέγκλιτα. Τσιγάρο και ποτά απαγορεύονται ρητά. Αριστερό φλας, πρώτη και… το ταξίδι, η παράσταση δηλαδή, ξεκινάει.

Γιατί το «RoadTRIP2» εκτυλίσσεται σε αυτοκίνητα εν κινήσει, έτσι όπως το εμπνεύστηκε και το σκηνοθέτησε η Βιολέττα Γύρα.

Σημείο συνάντησης-αφετηρία; Ο «Κινητήρας Studio», στην οδό Ερεχθείου 22, κάτω από την Ακρόπολη. Εκεί βρίσκονται παρκαρισμένα τα τέσσερα αυτοκίνητα της παραγωγής. Οι θεατές χωρίζονται σε γκρουπ και, ανάλογα με το νούμερό τους (1, 2, 3 ή 4), επιβιβάζονται στο αντίστοιχο όχημα. Συνέχεια

Ο Κινητήρας που νικάει κάθε φόβο

  • Ενας πρωτότυπος διαγωνισμός με έπαθλο ίσο με τον κατώτατο μισθό
  • Της Σαντρας Βουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/4/2012

Για όσα φοβόμαστε, για όσα θα θέλαμε να τολμήσουμε να κάνουμε, εάν δεν αισθανόμασταν ολοένα και πιο πολύ να περιορίζουν το μέλλον μας. Για τον φόβο στις σχέσεις μας, για τον φόβο του θανάτου, για τον φόβο της κρίσης, για τον φόβο να πούμε τι πραγματικά σκεφτόμαστε. Κάτω από τις ανθισμένες νεραντζιές, έξω από το Στούντιο του Κινητήρα στην Ακρόπολη, στα «πηγαδάκια» των θεατών, τελέστηκε η πρώτη σκηνή του πρωτότυπου διαγωνισμού «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν» που οργάνωσε την περασμένη εβδομάδα η ομάδα του Κινητήρα (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα).

Το σχήμα ιδρύθηκε από την Αντιγόνη Γύρα το 1996 και τα τελευταία πέντε χρόνια η ίδια με συνεργάτες της απέκτησαν τη στέγη του: το Στούντιο Κινητήρας στην Ερεχθείου, ένα σπίτι του χορού για μαθήματα, σεμινάρια, παραστάσεις και artistic residencies. Μετά την πιο «ελαφριά» και αισιόδοξη θεματολογία του περυσινού διαγωνισμού «Τι μ’ αρέσει στην κρίση» που διοργάνωσε ο Κινητήρας, ο φετινός του «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν» μας έφερε καταμεσής της άνοιξης αντιμέτωπους με τους φόβους μας. Μόνο το βραβείο που θα απονεμηθεί στον νικητή (440 ευρώ, δηλαδή ο κατώτερος μισθός ενός νεοεισερχόμενου στην αγορά εργασίας σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο) συζητήθηκε αρχικά ως ένα αστείο που οδήγησε σε σοβαρές συζητήσεις. Αλήθεια τι θα έκανε ο καθένας από εμάς εάν δεν φοβόταν; Και τι είναι αυτό που φοβόμαστε πιο πολύ; Συνέχεια

Έλενας Πέγκα: Η γυναίκα του Γκόρκι

  • A new play about fake biographies, old world ideals and new world fantasies.
  • Ένα κείμενο της Έλενας Πέγκα σε δική της σκηνοθεσία με νέους συνεργάτες στον πολυχώρο δράσεων «Κινητήρας».
  • Το έργο

Λος Άντζελες. Μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Ένας τόπος χωρίς ιστορία. Στο L.A. προσγειώνονται κάθε μέρα άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Ονειρεύονται και φαντασιώνονται, άλλοι χάνουν τον εαυτό τους, άλλοι τον επινοούν.  Δεν είναι τυχαίο πως εκεί εδρεύει το Hollywood, η βιομηχανία του σινεμά, τα στούντιο παραγωγής φανταστικών ιστοριών, που πλέον συνιστούν την παγκόσμια κουλτούρα ονείρων, φαντασιώσεων και αξιών. Στο έργο Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΓΚΟΡΚΙ παρακολουθούμε την Bερόνικα, μία νέα γυναίκα από τα Bαλκάνια που προσγειώθηκε εκεί ως αεροσυνοδός της Balkan, εγκατέλειψε το υπόλοιπο πλήρωμα, και πλέον ζει στο Λος ΄Aντζελες, αποκομένη από την πατρίδα της, και αυτοεξόριστη.

Μια τυχαία συνάντηση έξω από το σούπερ-μάρκετ του Ralph, μια βραδιά σ’ένα άλλοτε μποέμ στέκι καλλιτεχνών, το Gorky. Ένα έργο για το πως αρχίζεις μια νέα ζωή κάπου μακριά,  χωρίς πατρίδα,  χωρίς οικογένεια, χωρίς ταυτότητα.
Γραμμένο με χιούμορ, με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού αλλά και φάρσας, το έργο επιχειρεί να φέρει κοντά διαφορετικούς κόσμους, και να αποκαλύψει την γοητεία που μπορεί να κρύβει η επαφή μας με την διαφορετικότητα.  Οι σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση και την πόλη, με τον πολιτισμό και την πρόοδο, τη σχέση του με το παρελθόν, το μέλλον και την Iστορία, το πως σχετίζεται σήμερα ο καθένας μας με διαφορετικούς ανθρώπους, με ξένους, πώς αντιμετωπίζει τη βία, τι κάνει τις επιθυμίες του, αν ονειρεύεται και τι, με τις ιδέες της περιπέτειας, της μοναξιάς, της εξαφάνισης. Κατά το πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να αρχίζει την ζωή του ξανά από το μηδέν σε ένα μακρινό μέρος και να βιώνει τις επιθυμίες του;

Kυρίαρχο στοιχείο της παράστασης είναι η ατμόσφαιρα μιας δυτικής μεγαλούπολης σε εξέγερση, με φωτιές, και κόσμο στους δρόμους να σπάει καταστήματα και αυτοκίνητα. Μια νέα επανάσταση ; Μπορεί να συμβεί ; Μέσα από τα μάτια του Γκόρκι το φάσμα της Οκτωβριανής επαναστάσης με τους όρους και τις αναλογίες του σήμερα όπου όλα έχουν καταρριφθεί και απομυθοποιηθεί.

Κείμενο/σκηνοθεσία:  ΄Ελενα Πέγκα
Παίζουν: Χρύσα Καψούλη (ΡΟΔΑ), Βιολέττα Γύρα (ΒΕΡΑ), Τάσος Πυργιέρης (ΜΠΕΝ), Δημήτρης Νικολαϊδης (ΜΑΞΙΜ), Γιάννης Παναγόπουλος (ΛΕΟ).
Κοστούμια: Βασίλης Κοτταράς
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη-θεατρολόγος:  Ζωή Μαντά
Επικοινωνία : Ορσία Σοφρά (Τηλ. 6944 797467)

Πρεμιέρα:  Κυριακή 13 Μαρτίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων : Κυριακή  18.30, Δευτέρα 9.15
Τιμές εισιτηρίων : 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτ.)

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη, τηλ. 210 9248328
Το έργο της ΄Ελενας Πέγκα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως ανέβηκε στα αγγλικά στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο του 1999 από το ΤHE PRESENT COMPANY.

  • Η συγγραφέας-σκηνοθέτης

Σπούδασε θέατρο και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο Wesleyan στο Κονέτικατ των ΗΠΑ και σενάριο-συγγραφή θεατρικών έργων στο University of Southern California του Λος Άντζελες. Παρουσίασε τα πρώτα της έργα σε πρωτοποριακά θέατρα της Νέας Υόρκης ενώ στην Ελλάδα επέστρεψε τη δεκαετία του ’90. Μεταξύ άλλων έχει γράψει το ΒΑΛΣ ΕΞΙΤΑΣΙΟΝ (Αμόρε, 1998), Η ΚΑΙΤΕ ΚΟΛΒΙΤΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ (Φούρνος, 1999)  3-0-1 ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ (Εθνικό Θέατρο, 2000), ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ GO-GO DANCERS (Booze, 2002), Η NELLYS ΒΓΑΖΕΙ ΒΟΛΤΑ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΤΗΣ (Δημήτρια, 2003), ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΦΙΛΟΙ (ΚΘΒΕ, 2006), ΦΑΙΔΡΑ ΄Η ΑΛΚΗΣΤΗ – LOVE STORIES (Δελφοί, 2007), ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ (Plus Soda 1999 & Ροές, 2009). Συχνά χρησιμοποιεί ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα στα έργα της, όπως ο συνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης, η φωτογράφος Nelly’s, η Γερμανίδα χαράκτρια Καίτε Κόλβιτς, ή κλασικές ιστορίες επιδιώκοντας μέσα από αυτά τον προσδιορισμό του παρόντος. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από τη χρήση νέων τεχνολογιών και την επιδίωξη του διαλόγου με άλλες φόρμες τεχνών, όπως τον χορό και τα εικαστικά. Στο πλαίσιο αυτής της αναζήτησης επιδιώκει την παρουσίαση των έργων της σε μη συμβατικούς θεατρικούς χώρους, όπως γκαλερί, κλαμπ και πασαρέλες.  ΄Εργα της έχουν μεταφραστεί στα Ολλανδικά, Σουηδικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, και έχουν παρουσιαστεί στο Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Υόρκη, στη Λισαβόνα, στην Ολλανδία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.  Στην Ελλάδα τα πεζά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΄Αγρα και τα θεατρικά της από τις Εκδόσεις Νεφέλη. Διδάσκει γραφή θεατρικού έργου στο Τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και στο Ι.Τ.Ι. στην Αθήνα.  Με τον Κωνσταντίνο Ρήγο έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών σε πολλές παραστάσεις της ΟΚΤΑΝΑ και στο ΚΘΒΕ. Το 2004 είχε σκηνοθετήσει στην γκαλερί Gazon Rouge (Κολοκοτρωνη) τους ΤΥΦΛΟΥΣ του Μέτερλιγκ σε μια απρόσμενη εκδοχή (σαν οπτικοακουστικο θέαμα με 6 συχρονισμένους προτζέκτορες) που είχε εντυπωσιάσει.

Η ώρα της μεταμόρφωσης

«Είσαι μόνος. Ξυπνάς. Τεντώνεσαι. Σηκώνεσαι. Κάνεις το μπάνιο σου. Εχεις γίνει γυναίκα, δεν γίνεται να το αρνηθείς…» Τόσο απλά ένας άντρας έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Το ίδιο απλά αυτό το πλάσμα θα περιπλανάται μέσα στην Ιστορία τεσσάρων αιώνων. Θα παραδίδεται στην περιπέτεια της ζωής και -χωρίς να αναρωτιέται πώς- θ’ αφήνει το ένα φύλο να τον σπρώχνει προς το άλλο, πότε τον άντρα και πότε τη γυναίκα, διατρέχοντας τις εποχές.

Ενα από τα δημοφιλέστερα λογοτεχνικά ανδρόγυνα, ο «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, ζωντανεύει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη σκηνή του θεάτρου «Κινητήρας Στούντιο» σε μετάφραση Θανάση Χατζόπουλου, σκηνοθεσία Μίρκας Γεμεντζάκη και με ερμηνεύτρια την Ελένη Μακρή.

Το έργο, με ύφος ποιητικό και μοναδική φαντασία, εξερευνά τα όρια του φύλου και της σεξουαλικότητας. Η Βιρτζίνια Γουλφ άρχισε να το γράφει 1928 γοητευμένη από τη Μοσχοβίτισσα Βίτα-Σάκβιλ-Γουέστ, μια γυναίκα που συνδέθηκε στενά μαζί της για τρία χρόνια.

  • Ταξίδι στον χρόνο

Η όμορφη αριστοκράτισσα, που ήξερε να σαγηνεύει γυναίκες και άντρες, ενσάρκωσε για τη συγγραφέα την πινακοθήκη όλων των προγόνων της. Θα την ονομάσει Ορλάντο και θα την αφήσει να διακτινίζεται μαγικά μέσα στους χρόνους και τον κόσμο. Θα την ταξιδέψει από την ελισαβετιανή Αγγλία μέχρι τα χρόνια της γυναικείας χειραφέτησης, από την εποχή των παγετώνων έως την εξωτική Κωνσταντινούπολη.

Ο Ορλάντο υπήρξε κάποτε ένα μελαγχολικό αγόρι, κυριευμένο απ’ το θάνατο. Υστερα ερωτεύτηκε τη Σάσα και τα μάγουλά του ρόδισαν. Επειτα έγινε εύθυμος και σκωπτικός. Κι ένα πρωί στην Πόλη, μετά από βαρύ ύπνο -είχε μεσολαβήσει ένα επταήμερο ταραχών και επαναστάσεων- ξύπνησε μέσα στα αίματα. Το παλιό πέθανε και γεννήθηκε το καινούριο: είχε μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Ο Ορλάντο ένιωθε πια «σαν μουσικό όργανο φτιαγμένο από χίλιες μεταλλικές χορδές που τις διατρέχουν δάκτυλα πολλαπλασιάζοντας τους τόνους».

Η Ελένη Μακρή φορώντας ένα μοβ παντελόνι κι ένα χρυσαφένιο πουκάμισο αλλάζει φύλο προσθέτοντας ένα κιμονό. Αλλωστε όπως λέει η Γουλφ, είναι το ρούχο που φορά εξίσου ένα άντρας και μια γυναίκα… Από ήρωας θα γίνει η ηρωίδα εκατοντάδων χρόνων και τόπων που θα εναλλάσσονται σαν θεατρικά σκηνικά: η εξωτική Τουρκία, γενίτσαροι με πορφυρές στολές, κάρα φορτωμένα μπακίρια, χατζήδες τυφλοί ή με κομμένη μύτη, βρετανικές εξοχές, μπρίκια, άμαξες με άλογα, ιππότες, βουνά και φουρτουνιασμένες θάλασσες. Και κάποτε θα γίνει μητέρα. Ομως το αντρικό κομμάτι που ενοικεί μέσα του θα αναδύεται συχνά.

  • Οι περιορισμοί του φύλου

Ντυμένος με φούστες, μεσοφόρια και κρινολίνα θα συνειδητοποιήσει τα προνόμια και τους περιορισμούς του φύλου του στο κατάστρωμα του πλοίου «Ερωτευμένη Λαίδη» που τον γυρίζει πίσω στην Αγγλία. Οταν έχει υπάρξει σχεδόν τριάντα χρόνια άντρας και μάλιστα πρέσβης, όταν έχει κρατήσει στην αγκαλιά του μια βασίλισσα και άλλες κυρίες αριστοκρατικής καταγωγής πώς να υπερασπιστεί την αγνότητα του κοριτσιού που είναι τώρα;

«Είμαι υποχρεωμένη να σκεπάζω τα πόδια μου, γιατί οι ναύτες σκαρφαλωμένοι στο κατάρτι γουρλώνουν τα μάτια όταν ξαπλώνω στον ήλιο. Δεν έχω πια το δικαίωμα να τσακίσω το κεφάλι κάποιου άντρα, να του πω ότι ψεύδεται, να παρελάσω, να πάρω τη θέση μου ανάμεσα στους ομοίους μου, να καταδικάσω σε θάνατο έναν άνθρωπο…»

Το εικαστικό μέρος της παράστασης (σκηνικό-κοστούμια Ασσης Δημητρολοπούλου) συνθέτουν ένα κούτσουρο βελανιδιάς (σ’ αυτήν αφιέρωνε ο Ορλάντο την καρδιά του) κι ένα πράσινο χαλί που συμβολίζει τη φύση («ρίζες θα φυτρώσουν στα δάκτυλά μου, θα γίνω η νύφη της φύσης».

Η Ελένη Μακρή στη διάρκεια της αφήγησης αλλάζει πάνω από έξι φωνές. Είναι το νεαρό αγόρι, η αφηγήτρια, ο αφηγητής, ο άντρας, η γυναίκα, ο Ορλάντο που βγαίνει μέσα από το γυναικείο σώμα. Η Μίρκα Γεμεντζάκη -τη θυμόμαστε από την υπέροχη παράσταση της «Φεύγουσας κόρης» αλλά και τον «Ομηρικό ύμνο στη Δήμητρα» που παίζεται στο θέατρο «Σημείο»- σκηνοθέτησε τον «Ορλάντο» βασισμένη στο λόγο, κάνοντας με την ηθοποιό συνεχείς ασκήσεις αναπνοής και φωνής.

«Ψάξαμε τα σημεία του κεφαλιού που λειτουργούν σαν ηχεία. Δουλέψαμε πολύ με τη γλώσσα. Η Ελένη ανεβοκατεβαίνει άνετα τις οκτάβες. Εκμεταλλεύτηκα επίσης το γεγονός ότι είναι αθλήτρια του τάε κβον ντο. Είναι ηθοποιός εξαιρετικά γυμνασμένη σ’ όλα τα επίπεδα. Το θέμα εδώ είναι, όπως και στο παραμύθι, ν’ αλλάζεις φωνή και κίνηση περνώντας από τον ένα ρόλο στον άλλο χωρίς καμιά προετοιμασία.

  • Ζωή σαν περιπέτεια

»Η παρουσία της στη σκηνή δίνει στο κοινό την ικανότητα να «δει» τις άπειρες εικόνες του έργου. Κι επειδή η όλη προσέγγιση δεν ήταν ρεαλιστική, ζήτησα από τον Νίκο Βελιώτη να γράψει όχι μουσική με την αυστηρά κλασική έννοια, αλλά ήχους. Το θέμα του ανδρογύνου στον Πλάτωνα με απασχολεί χρόνια. Ο «Ορλάντο» είναι έργο γοητευτικό με εικόνες γεμάτες ποίηση και φαντασία. Είναι η απέραντη μοναξιά ενός πλάσματος που έζησε όλες τις περιπέτειες που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Από το μικρό αγόρι στον ευγενή, στην κοπέλα που ζει με τους Τσιγγάνους, στη Λαίδη. Μια προσωπικότητα-γρίφος που μέχρι σήμερα μας κινεί το ενδιαφέρον».

Ο Ορλάντο γνώρισε πολλούς άντρες και πολλές γυναίκες στα τετρακόσια χρόνια της πολυτάραχης ζωής του. Οπως ομολογεί όμως, δεν κατάλαβε κανένα τους… Κι όταν πέφτει η αυλαία όσα έζησε θα περάσουν μπροστά από τα μάτια του σαν σκιές της νύχτας: «Η ψυχρή αύρα του παρόντος χαϊδεύει ελαφρά το πρόσωπό μου με την αδύναμη πνοή της. Αλλά είμαι μόνη». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009