Αρχείο Ενοτήτων: Κιμούλης Γιώργος

Ο Κιμούλης προβάρει τη στολή του Φιλοκτήτη

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Τον ρόλο του Φιλοκτήτη στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή θα ερμηνεύσει το προσεχές καλοκαίρι ο Γιώργος Κιμούλης, προσθέτοντας έτσι ακόμη έναν σημαντικό ρόλο του αρχαίου δράματος στην πλούσια παραστασιογραφία του. Για την παράσταση, που θα παιχθεί εντός και εκτός Αθηνών, τη μουσική θα γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης, σχεδόν δέκα χρόνια μετά τη «Λυσιστράτη», την όπερα που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2002. Ο έλληνας συνθέτης άλλωστε έχει πλούσιο μουσικό έργο με θέμα την αρχαία τραγωδία- θέατρο, κινηματογράφος, όπερα. Τη σκηνοθεσία του «Φιλοκτήτη» ανέλαβε ο Σπύρος Ευαγγελάτος, τη μετάφραση ο Κ. Χ. Μύρης και τη σκηνογραφία ο Γιώργος Πάτσας.

Στον «Φιλοκτήτη» ο τραυματισμένος ήρωας παραμένει εγκαταλελλειμμένος στη Λήμνο για δέκα χρόνια, όσο διαρκεί ο Τρωικός Πόλεμος αλλά ο σύμφωνα με τον χρησμό δεν θα κυριεύσουν το Ιλιον αν δεν βοηθήσει το τόξο του Ηρακλής, το οποίος χάρισε, μετά τον θάνατό του, στον Φιλοκτήτη, μια που ήταν ο μόνος που μπορούσε να το λυγίσει. Ετσι ο Οδυσσέας και ο Νεοπτόλεμος επιστρέφουν και προσπαθούν να του το αποσπάσουν. Ο Φιλοκτήτης όμως αρνείται να το δώσει, καθώς δεν θέλει να συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους που εγκατέλειψαν με τόση σκληρότητα. Κι εδώ ο από μηχανής θεός θα δώσει τη λύση και θα φέρει τη νίκη στους Αχαιούς.

Ο Γιώργος Κιμούλης έχει ήδη στο ενεργητικό του τον Οιδίποδα στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή- και μάλιστα δύο φορές, με την Αννα Συνοδινού (1996) και τη Νόνικα Γαληνέα (2005) -, τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη» το 2001 και τον Ετεοκλή στους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου (2004). Ηταν ο Ορέστης στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη το 1998, καθώς και στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις», το 1987. Ακόμη, έχει ερμηνεύσει τον Χρεμύλο στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, το 1994. Στο πρόσφατο παρελθόν τον ρόλο του Φιλοκτήτη έχουν ερμηνεύσει ο Νικήτας Τσακίρογλου (2004) και ο Νίκος Κούρκουλος (1991). Ο «Φιλοκτήτης» πρωτοπαρουσιάστηκε στα Διονύσια το 409 π.Χ. κερδίζοντας το πρώτο βραβείο. Τη δική τους εκδοχή είχαν δώσει τόσο ο Αισχύλος όσο και ο Ευριπίδης, αλλά τα έργα τους δεν διασώθηκαν.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=378021&dt=14/01/2011#ixzz1AzxqtGFA

«Στήνουμε ένα άγριο παιχνίδι εξευτελισμού»

  • Ο Γιώργος Κιμούλης μιλάει για το έργο του Στρίντμπεργκ που σκηνοθετεί στο «Αλμα»
Η μάχη των δύο φύλων, των κοινωνικών τάξεων, των θρησκειών και πάνω απ' όλα ο μη σεβασμός στη διαφορετικότητα «πρωταγωνιστούν» στη «Δεσποινίδα Τζούλια», που ανεβαίνει τα Δευτερότριτα στο «Αλμα» σε σκη
Η μάχη των δύο φύλων, των κοινωνικών τάξεων, των θρησκειών και πάνω απ’ όλα ο μη σεβασμός στη διαφορετικότητα «πρωταγωνιστούν» στη «Δεσποινίδα Τζούλια», που ανεβαίνει τα Δευτερότριτα στο «Αλμα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη

Πόσο διαφορετικοί μπορούν να είναι οι άνθρωποι; Πώς μπορούν να σεβαστούν αυτή τη διαφορετικότητα; Ο Στρίντμπεργκ βασίστηκε σε μια αληθινή ιστορία και δημιούργησε τη «Δεσποινίδα Τζούλια», το πρώτο θεατρικό δείγμα του σύγχρονου θεατρικού ποιητικού ρεαλισμού. «Ενα έργο γεμάτο αποκαλύψεις και εξομολογήσεις που πηγάζουν από την ψευδαίσθηση μιας ενότητας, η οποία αντιμετωπίζει τον έρωτα σαν μία αέναη ειρηνική διαδικασία και όχι σαν μία διαρκή σύγκρουση, που δεν συνιστά διάσπαση, αλλά σύνθεση», όπως σημειώνει ο Γιώργος Κιμούλης που το σκηνοθετεί, από τη Δευτέρα, στην παράσταση που παρουσιάζεται Δευτερότριτα στο θέατρο «Αλμα».

«Στήνουμε ένα άγριο παιχνίδι εξευτελισμού»

Μία ζεστή νύχτα στα τέλη του Ιούλη, τρία πρόσωπα, εγκλωβισμένα στον χώρο μιας κουζίνας, προσπαθούν βάσει του εθίμου να «δουν το μέλλον τους». «Η σύγκρουση μεταξύ τους φανερώνει τη μάχη των δύο φύλων, τη μάχη των κοινωνικών τάξεων, τη μάχη των θρησκειών και πάνω απ’ όλα τον μη σεβασμό στη διαφορετικότητα, κι έτσι εμπλέκονται σ’ ένα άγριο παιχνίδι παραπλάνησης και εξευτελισμού», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.

Τρεις νέοι αμφιταλαντευόμενοι άνθρωποι, παγιδευμένοι στην έπαρση του σύγχρονου πολιτισμού, αγωνίζονται να βρουν διέξοδο προς ένα ούτως ή άλλως αβέβαιο μέλλον, στηριζόμενοι στη βίαιη εξομοίωση των ανθρώπων, ενώ έξω η φύση, λάτρης της ανομοιότητας, οργιάζει έτοιμη να εκδικηθεί όποιον δεν σέβεται τη διαφορά κάθε φυσικού οργανισμού.

Η «Δεσποινίς Τζούλια», δείγμα της δεύτερης, της νατουραλιστικής περιόδου του συγγραφέα, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα του ίδιου, αλλά και του παγκόσμιου ρεπερτορίου γενικότερα. Ο μεγάλος Σουηδός συγγραφέας έζησε σε μια εποχή όπου οι ταξικοί και φυλετικοί ρόλοι γινόντουσαν πιο ρευστοί. Το έργο παρουσιάζει τις συγκρούσεις μιας κοινωνίας που παλεύει με την αλλαγή και συγκεκριμένα μια διπλή σύγκρουση: ανάμεσα στα δύο φύλα κι ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις.

Η Τζούλια και ο Ζαν αντιπροσωπεύουν τόσο το προαιώνιο εχθρικό σύμπλεγμα του θηλυκού με το αρσενικό όσο και τις αντίμαχες παρατάξεις: μία αριστοκρατία που ξεπέφτει και μία λαϊκή τάξη που επέρχεται αδίστακτη. Πρωταγωνιστούν: Σταυρούλα Μάκρα, Στάθης Παναγιωτίδης και Βάσω Τσεκούρα.

  • ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ
    Η «Δεσποινίς Τζούλια» λογοκρίθηκε στην εποχή της: είναι το πρώτο θεατρικό που διαχωρίζει το σεξ από την αγάπη. Η απεικόνιση της δύναμης της σεξουαλικής επιθυμίας από τον Στρίντμπεργκ ενέπνευσε πολλούς θεατρικούς συγγραφείς, κυρίως τον Ουίλιαμς.
  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 13/01/2011

«Επικίνδυνες σχέσεις» από Κιμούλη

Ο Γιώργος Κιμούλης διασκευάζει και σκηνοθετεί τις «Επικίνδυνες σχέσεις», μεταφέροντας τους ήρωες του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Λακλό στη δεκαετία του 1930.Η σατανική Μαρτέιγ ζει βάζοντας στοιχήματα πάνω στην κρυφή ερωτική ζωή των άλλων και κυριαρχεί με αυτό τον τρόπο κοινωνικά. Κάποια μέρα, η Μαρτέιγ αναθέτει στον πρώην εραστή της, τον ακόλαστο Βαλμόν, να αποπλανήσει μια νεαρή κοπέλα που πρόκειται να παντρευτεί. Εκείνος τα καταφέρνει θαυμάσια, κερδίζοντας έτσι το στοίχημα. Η απρόσμενη άφιξη της ωραιότατης Τουρβίλ αντιμετωπίζεται ως πρόκληση από τη Μαρτέιγ που αναθέτει στον Βαλμόν να την κατακτήσει, προσφέροντάς του ως αντάλλαγμα μια βραδιά μαζί της…

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα την 1η Οκτωβρίου στη Β’ Σκηνή του θεάτρου «Αλμα», με πρωταγωνιστές τον Τάσο Ιορδανίδη και τη Θάλεια Ματίκα.

Κιμούλης – Μαρκουλάκης: Πινγκ πονγκ εξουσίας… στο “Σλουθ”

Ενα θεατρικό πινγκ πονγκ μπορείτε να απολαύσετε στο θέατρο «Αθηνών» με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Οι δυο τους «πείραξαν» αρκούντως το «Σλουθ» του Αντονι Σάφερ και το σκηνοθέτησαν μαζί, με όρεξη και ευρηματικότητα. Η παράστασή τους είναι το δίχως άλλο από τις πιο ενδιαφέρουσες της σεζόν.

Εκρηκτικό και απολαυστικό το σμίξιμό τους στο «Σλουθ» του Αντονι Σάφερ.

Εκρηκτικό και απολαυστικό το σμίξιμό τους στο «Σλουθ» του Αντονι Σάφερ.

Στο «δικό» τους «Σλουθ», ο μηχανορράφος Αντριου Γουάικ, είναι ένας έμπειρος δοκιμασμένος ηθοποιός με θέατρο δικό του και ο Μίλον Τιντλ είναι ένας νεαρός ηθοποιός που κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο. Ο πρώτος θα καλέσει τον δεύτερο στο θέατρό του και θα παίξουν ένα εξοντωτικό και δύσκολο παιχνίδι εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου, που θα κόψει την ανάσα?

Εκεί που ο θύτης γίνεται θύμα και εκεί που το θύμα εκδικείται τον θύτη, οι δύο άντρες συναινούν σε ένα ευφυές μεν αλλά σχεδόν αυτοκαταστροφικό παιχνίδι, στο οποίο οι ρόλοι συχνά αντιστρέφονται. Το σασπένς και η αγωνία κορυφώνονται. Διαμάχη και φθόνος αναφύονται και συμπορεύονται ανάμεσα στον ώριμο και τον νεότερο άνδρα. Η μέχρι τελικής πτώσης σύγκρουσή τους, με έντονα στοιχεία χιούμορ, έχει ως στόχο την κατάκτηση μιας γυναίκας και την κοινωνική καταξίωσή τους.

Κιμούλης και Μαρκουλάκης δούλεψαν με οίστρο και τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, πετυχαίνοντας ένα αξιοζήλευτο αποτέλεσμα, μια παράσταση εύρυθμη, ατμοσφαιρική, στέρεη. Ο Γιώργος Κιμούλης «κεντά» υποκριτικά και στο πλευρό του ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης πετυχαίνει μία από τις πιο άρτιες ερμηνείες του στο θέατρο. Το «πάντρεμά» τους είναι εκρηκτικό και απολαυστικό. Οι δύο τους «δένουν» εξαιρετικά και η άμιλλα που υπάρχει μεταξύ τους τους οδηγεί σε θαυμάσιες επιδόσεις?

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Θέατρο «Αθηνών», Βουκουρεστίου 10.
    Σάββατο – Κυριακή στις 6.15 μ.μ. και Τετάρτη – Κυριακή στις 9.15 μ.μ.
    Εισιτήρια: € 22-25, € 20 (λαϊκή), € 16 (φοιτ).
    Τηλέφωνο: 210-3312343.

Κιμούλης και Πιατάς στον “Δον Κιχώτη” του Θερβάντες

  • Στις 28 Ιουνίου στο Ηρώδειο
  • Το αριστούργημα του Θερβάντες Δον Κιχώτης παρουσιάζει φέτος το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, σε διασκευή- σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Γιώργο Κιμούλη στο ρόλο του Δον Κιχώτη και τον Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο.

Η πρεμιέρα θα δοθεί [δόθηκε] στην Κοζάνη το Σάββατο 20 Ιουνίου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας και της Κύπρου. Η παράσταση είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο την Κυριακή 28 Ιουνίου. Τα κοστούμια είναι του Γιάννη Μετζικώφ, ενώ τη σύνθεση των τραγουδιών υπογράφει ο Θάνος Μικρούτσικος. Στο ρόλο της Δουλτσινέα η Κλειώ – Δανάη Οθωναίου. Παίζουν επίσης: Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς.

  • Λίγα λόγια για το έργο

Έχοντας καταξιωθεί σαν ένα έργο βαθιά ουμανιστικό και συνάμα πολυδιάστατο, ο Δον Κιχώτης αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας που καταπιάνεται με το θέμα της αυταπάτης, είτε αυτή λέγεται προσωπική είτε συλλογική, αλλά και της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένα έργο αλληγορικό, αντισυμβατικό, πολλαπλών προσεγγίσεων, που μας ταξιδεύει στη διάσταση του ανθρωπισμού, της αρετής, της γενναιότητας, της υπερβατικής λύτρωσης, των οραματισμών και των υψηλών φρονημάτων, αλλά και της αποτυχίας ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ενώ την ίδια στιγμή μας μαθαίνει πως η αποτυχία αποτελεί ένα ουσιώδες συστατικό, ένα χρήσιμο εργαλείο για την οικοδόμηση του μέλλοντος, τόσο του ατομικού όσο και γενικότερα αυτού που αποκαλούμε κόσμο και μας περιβάλλει.

Ένα έργο μεστό, μεγαλειώδες, που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, στη συγκίνηση και στο γέλιο, αποτυπώνοντας με τρόπο γλαφυρό την πραγματική εικόνα του ήρωα του: του παντοτινού ονειροπόλου Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα! Ενός ανθρώπου, δηλαδή, που κινείται έξω από την κοινή λογική, που είναι έτοιμος να πάει εκεί όπου οι γενναίοι δεν τόλμησαν ποτέ, που δεν σταματάει να προσπαθεί ακόμη κι όταν η κόπωση έχει κατακλύσει την ψυχή του και το σώμα του.

Η διασκευή που θα παρουσιαστεί, στηρίζεται σε ένα αληθινό βίωμα του συγγραφέα: τη φυλάκισή του στο Αλγέρι. Ο Θερβάντες μαζί με τον Σάντσο και δέκα ακόμη συγκρατούμενους δραπετεύουν από τη φυλακή όπου είχαν αιχμαλωτιστεί από Βερβερίνους πειρατές. Βρίσκονται σε ένα εγκαταλειμμένο παραλιακό χωριό περιμένοντας κάποιο καράβι που θα τους πάει πίσω στην πατρίδα τους την Ισπανία.

Τις ώρες της αναμονής, ο Θερβάντες και ο φίλος του Σάντσο, με τη βοήθεια των συγκρατουμένων τους, αφηγούνται την ιστορία του Δον Κιχώτη. Οι περιπλανήσεις του ιππότη και υπερασπιστή των καταφρονεμένων, ξετυλίγονται στη διάρκεια μιας νύχτας και επηρεάζουν βαθιά όλους όσους άκουσαν και συμμετείχαν. Όταν ξημερώνει και το καράβι δεν εμφανίζεται, η συντροφιά πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ο Θερβάντες, ακολουθώντας τα χνάρια του Δον Κιχώτη, θα πάει εκεί όπου δεν πάει ο νους του ανθρώπου.

Ο ευφάνταστος ευπατρίδης της Μάντσα σε νέες περιπέτειες

  • Το κλασικό μυθιστόρημα του Μιγκέλ Θερβάντες έγινε παράσταση από τον Γιάννη Καραχισαρίδη και περιοδεύει στην Ελλάδα με όχημα δύο δημοφιλείς ηθοποιούς
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 13 Ιουνίου 2009

Το κυνήγι του ονείρου και της ανθρωπιάς όπως το αποτύπωσε με μεγαλειώδη τρόπο ο Ισπανός Μιγκέλ Θερβάντες στο κλασικό μυθιστόρημά του «Δον Κιχώτης» (1605) παρουσιάζει αυτό το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης σε διασκευή-σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη.

Πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Κιμούλης ως ευφάνταστος ιππότης από τη Μάντσα και ο Δημήτρης Πιατάς ως Σάντσο, ο ρεαλιστής υπηρέτης του Δον Κιχώτη. Δουλτσινέα η Κλειώ-Δανάη Οθωναίου.

Με αφορμή λοιπόν τον «Δον Κιχώτη», που έχει πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου στην Κοζάνη, και θα περιοδεύσει με τις περιπέτειές του σε διάφορες πόλεις (Ηρώδειο, 28 Ιουνίου) συζητήσαμε για τον Ιππότη της Ελεεινής Μορφής και τον προσγειωμένο και φοβισμένο υπηρέτη του με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Δημήτρη Πιατά αντίστοιχα.

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
  • Ο Δον Κιχώτης υπερασπίζεται το όνειρο

  • Τι συμβολίζει για σας ο Δον Κιχώτης;

«Την απέχθεια για κάθε τι που προσπαθεί να αφομοιωθεί με αυτό που λέγεται πραγματικό. Είναι ο ήρωας της ανομοίωσης και του ονείρου. Είναι αυτός που απαιτεί να σεβαστούν τη διαφορετικότητά του. Να σεβαστούν τα μοναδικά ατομικά στοιχεία του ανθρώπου: το όνειρο και τη φαντασία».

  • Είναι κωμικός ή τραγικός ήρωας;

«Ούτε κωμικός ούτε τραγικός. Είναι ένας χαρούμενα μελαγχολικός ήρωας».

  • Η παράσταση πού εστιάζει περισσότερο;

«Στο συνεχές παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας».

  • Ο Ιππότης της Ελεεινής Μορφής κυνηγάει την περιπέτεια, τη χίμαιρα, την απονομή δικαιοσύνης, τη δόξα, ταγμένος στο πλευρό των αδυνάτων. Ο ηθοποιός και άνθρωπος Κιμούλης τι κυνηγάει σήμερα;

«Να μην αναγκαστεί, όσο μεγαλώνει, να γίνει αυτό που θέλουν οι άλλοι».

  • Εχει ειπωθεί ότι εκπροσωπεί την ηθική της αποτυχίας, την ιδεαλιστική αξιοπρέπεια της ήττας. Είναι αποτυχημένος και ηττημένος ο Δον Κιχώτης;

«Εκπροσωπεί την ήττα και την αποτυχία των άλλων, όχι τη δική του. Την αδυναμία αυτών που δεν μπορούν να εμπιστευτούν τα όνειρά τους και τα εγκαταλείπουν, θυσιάζοντάς τα στον βωμό μιας υποτιθέμενα ρεαλιστικής αναγκαιότητας».

  • Η αποτυχία και η ήττα τι ρόλο έχουν παίξει σ’ εσάς;

«Αυτό που οι άλλοι θεωρούν αποτυχία μπορεί να μην είναι και για μένα. Τις αληθινές αποτυχίες ή επιτυχίες μας δεν τις καθορίζουν οι άλλοι, αλλά οι προσωπικοί μας στόχοι. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ανταγωνίζεται τους άλλους, τον εαυτό του οφείλει ν’ ανταγωνίζεται. Αλίμονό του αν προσπαθεί να υπερπηδήσει ένα ύψος που κάθε φορά του βάζουν οι άλλοι. Ποτέ δεν θα κατορθώσει να υπερβεί τον εαυτό του».

  • Στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα Δον Κιχώτες; Στη ζωή; Στην τέχνη; Στην πολιτική;

«Θέλω να πιστεύω πως ναι!».

  • Ερωτας διά της φαντασίας -σχεδόν πλατωνικός- όπως είναι αυτός του Δον Κιχώτη για τη Δουλτσινέα υπάρχει σε μια εποχή άκρατης ελευθερίας και σεξουαλικότητας σαν τη σημερινή;

«Δεν είναι θέμα εποχής. Ο έρωτας, εκ φύσεως, είναι φαντασιακός. Το ερωτικό αντικείμενο του καθενός και της καθεμιάς είναι ένα και ποτέ δεν θα μπορέσει να το συναντήσει στην πραγματικότητα. Ομοιότητες θα βρει. Το ίδιο, ποτέ. Είναι άπρεπο».

  • Από την άγια τρέλα του ο Δον Κιχώτης φτάνει στα λογικά του όταν πια βρίσκεται κοντά στον θάνατο. Είναι ένα θαύμα; Είναι η στωική επίγνωση του τέλους αφού περιπλανήθηκε και πλανήθηκε πιστεύοντας στις αξίες του «ταξιδιού» της ζωής;

«Συμφωνώ με την αγιοσύνη του Δον Κιχώτη, αλλά δεν συμφωνώ πως στο τέλος φτάνει στα λογικά του. Ποτέ δεν ήταν τρελός. Η παιγνιώδης περιπλάνησή του είναι η περιπλάνηση κάθε ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Ο άνθρωπος νομίζει πως καθορίζει τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα καθορίζεται απ’ αυτόν. Δεν είναι ο κόσμος το παίγνιο του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι το παίγνιο του κόσμου. Αρα στο τέλος, αυτό που συμβαίνει δεν είναι ένας λυπημένος θάνατος κάποιου γερασμένου μυαλού, που εκλογικεύθηκε, αλλά το μελαγχολικό χαμόγελο ενός παιδιού, που απλώς κουράστηκε από το παιχνίδι και αποχωρεί για να δώσει τη θέση του σε κάποιο άλλο παιδάκι, ώστε να συνεχιστεί η διαρκής επανάληψη του ανθρώπινου παιχνιδιού».

  • Μιας και στην τέχνη, λένε, όλα επιτρέπονται κι έχετε δείξει μια ρηξικέλευθη, εκσυγχρονιστική ματιά σε κάποια ανεβάσματα έργων, θα τολμούσατε να κάνετε ανατροπή παίζοντας τον ρόλο του Σάντσο;

«Οχι. Ευχαριστώ για το ρηξικέλευθο, μακριά όμως από μένα τέτοιου είδους ανατροπές. Και σας ζητώ συγγνώμη, αλλά στην Τέχνη δεν νομίζω πως επιτρέπονται… όλα».

  • Με τον Δημήτρη Πιατά τι είδους «χημεία» σας δένει; Τα υπέρ και τα κατά του;

«Μας δένει μια πολλών ετών φιλία. Κι όταν είσαι με κάποιον φίλος, είσαι μαζί του. Δεν είσαι ούτε υπέρ του ούτε κατά του». *

  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΑΤΑΣ
  • Οι φοβισμένοι Σάντσο κυριαρχούν στον κόσμο

  • Ο Σάντσο μοιάζει με το… αντίβαρο του Δον Κιχώτη. Είναι η γήινη, ρεαλιστική πλευρά του ανθρώπινου νομίσματος;

«Είναι το καθημερινό πρόσωπο του απλού, αλλά όχι απλοϊκού ανθρώπου. Οπως λέει κι ο ίδιος: “Εγώ βλέπω αυτό που βλέπω! Μην κατηγορείς τα μάτια μου για όσα βλέπουν. Δεν είναι τα μάτια μου που έφτιαξαν τον κόσμο. Αυτά απλά τον κοιτάζουν…”. Κι αν η ελευθερία στον Δον Κιχώτη είναι συνυφασμένη με την τρέλα, στον υπηρέτη του συνδέεται με τον φόβο, την πείνα, τον πόνο, την ντροπή, τη δουλοπρέπεια, την απόρριψη και τον καταναγκασμό από τη γυναίκα του».

  • Τι κοινό, τι διαφορετικό έχει ο Πιατάς με τον Σάντσο; Τι σας συγκινεί σ’ αυτόν τον ρόλο;

«Το κοινό του Πιατά με τον Σάντσο είναι η ανθρωπιά του. Διαφέρουμε όμως στο πώς εννοούμε την ελευθερία: για τον Σάντσο η ελευθερία είναι στη σκλαβιά, ο ηρωισμός στον φόβο. Με συγκινεί η υπέρβαση του Σάντσο που ξεκινά από έναν χάρτινο ήρωα για να γίνει ένας αρχετυπικός χαρακτήρας. Τα δάκρυα που χύνει στο νεκροκρέβατο του Δον Κιχώτη είναι, ίσως, τα τρυφερότερα που έχουν χυθεί ποτέ στην παγκόσμια λογοτεχνία».

  • Στην εποχή μας υπάρχουν Δον Κιχώτες; Οι Σάντσο είναι κυρίαρχοι; Ή έχουμε κάποια πιο προχωρημένη και μεταλλαγμένη μορφή;

«Και βέβαια υπάρχουν Δον Κιχώτες, αλίμονο αν χαθεί το όνειρο. Οι Σάντσο, όμως, είναι κυρίαρχοι αλλά με διαφορετική μορφή και διαφορετικά επαγγέλματα. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι ζουν περισσότερο από τους Δον Κιχώτες, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι πλεονέκτημα!».

  • Ολα επιτρέπονται στο θέατρο, όπως λένε. Θα μπορούσατε να ερμηνεύσετε τον Δον Κιχώτη σε μια μεταμοντέρνα σύγχρονη εκδοχή κόντρα στο φιζίκ σας;

«Και βέβαια θα μπορούσα και πιθανώς θα είχε και εμπορική επιτυχία. Ομως, δεν θα ήταν Θερβάντες».

  • Με τον Κιμούλη τι είδους «χημεία» σας δένει; Τα υπέρ και τα κατά του;

«Μας συνδέει μια χημεία ζωής. Γνωριστήκαμε και συνδεθήκαμε στο “Ελεύθερο Θέατρο” και συνεχίζουμε παράλληλα ως “ελεύθεροι” στο θέατρο. Τα υπέρ του Γιώργου είναι η τελειομανία του, η ενέργεια κι η απολυτότητά του. Συγχρόνως αυτά είναι και τα κατά του».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ: «Είμαι συνομήλικος του Δον Κιχώτη»

  • Ο γνωστός ηθοποιός ερμηνεύει τον ήρωα του Θερβάντες σε μια παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης

  • «Δυστυχώς δεν ήταν επιλογή μου ο Δον Κιχώτης»: αυτό το καλοκαίρι ο Γιώργος Κιμούλης ερμηνεύει τον ήρωα του Θερβάντες στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με την οποία θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα- στις 28 Ιουνίου θα εμφανισθεί στο Ηρώδειο. Και δεν ήταν επιλογή του γιατί, όπως λέει,«δεν έχω μεγάλη σχέση με την ισπανική λογοτεχνία. Από τη στιγμή όμως που άρχισα να ασχολούμαι μαζί του, να μελετώ την περίπτωσή του, συνειδητοποίησα τι είναι αυτός ο θησαυρός και κατηγόρησα αυστηρά τον εαυτό μου. Γι΄ αυτό έκανα και το ταξίδι στην Ισπανία»- αν και συνηθίζει να επισκέπτεται τους τόπους των έργων που παίζει.
  • Ακολουθώντας τα βήματα του Δον Κιχώτη ο ηθοποιός επισκέφθηκε τις ισπανικές πόλεις και τα χωριά αναζητώντας τον ήρωά του: «Για περίπου 20 ημέρες πήγα σε όσα μέρη καταγράφουν οι σχολιαστές του και έτσι γνώρισα την Ισπανία του Θερβάντες και του Δον Κιχώτη». Μάζεψε άλλωστε και μπόλικο υλικό για βίντεο, με τη σκέψη- γιατί όχι;- να κάνει ένα ντοκυμαντέρ. «Το πρώτο πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε σε αυτή τη χώρα είναι ο τρόπος που συνυπάρχουν τρεις διαφορετικοί πολιτισμοί, γιατί συνυπάρχουν με ειρηνικό τρόπο και με σεβασμό του ενός προς τον άλλον. Και αναφέρομαι στον δυτικό, στον αραβικό και στον εβραϊκό. Εντυπωσιάστηκα από το πώς αυτή η χώρα είναι ανεπτυγμένη σε μια τεράστια πεδιάδα. Και κατάλαβα γιατί ο Θερβάντες έβλεπε διαφορετικά τον ορίζοντα- δεν είναι το ίδιο να ζεις περιτριγυρισμένος από βουνά».
  • Με το εικαστικό στοιχείο να παραπέμπει στον Νταλί και τα πολλά τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου να δίνουν έναν πανηγυρικό τόνο στην παράσταση, ο «Δον Κιχώτης» υπακούει στον μύθο του. Είναι άλλωστε ένα σύμβολο. Πώς τον ερμηνεύει ο ηθοποιός; «Αισθάνομαι κι εγώ ένας Δον Κιχώτης. Και έτσι τον ερμηνεύω. Οι άλλοι τον λένε τρελό. Ο ίδιος με την εμμονή του αποδεικνύει στους άλλους ότι αυτό το γερασμένο τρελό παιδί υπάρχει μέσα σε όλους μας- απλώς οι άλλοι τού απαγορεύουν την έξοδο». Συνομήλικος με τον ήρωά του, «μόνο που τότε στα 53 ήσουν πολύ μεγαλύτερος, γι΄ αυτό κι εγώ θέλω εμφανισιακά να δείχνω πιο μεγάλος», πιστεύει ότι πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν Δον Κιχώτες… Δηλαδή; «Σεβασμός στο όνειρο, στην αισιοδοξία. Μια πίστη ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, θα επανέλθουν κάποιες αξίες στις οποίες οι άνθρωποι δίνουν σήμερα ανεκδοτολογικό χαρακτήρα. Αγάπη στη συνολική ελπίδα. Οι άνθρωποι είναι κατά βάση αισιόδοξοι. Γιατί αν δεν ήταν αισιόδοξοι δεν θα συνέχιζαν. Απλώς ο κυνισμός και η εξυπνακίστικη στάση του σύγχρονου ανθρώπου τού απαγορεύουν να εκφράσει την αισιοδοξία του και θεωρεί ότι είναι της μόδας η… απαισιοδοξία».
  • Δίπλα του ο Σάντσο Πάντσα του Δημήτρη Πιατά, «ο παχουλός καλοπερασάκιας που αγαπάει όλα τα υλικά πράγματα της ζωής και τα δεύτερα. Ο Σάντσο είναι η δευτεράντζα μας, που έχει όμως την ποιητική της αξία». Με την παράσταση να βασίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός, την επιστροφή και τη φυλάκιση του Θερβάντες από τους βερβερίνους στην Αλγερία, «ξεκινάμε την ιστορία μας από μια προσπάθεια δραπέτευσης μαζί με κάποιους άλλους τύπους. Τον συναντάμε στα παράλια της Αλγερίας μαζί με τους δικούς του ενώ περιμένουν το πλοίο που θα τους περάσει απέναντι- ένα πλοίο που δεν έρχεται ποτέ. Κατά τη διάρκεια αυτής της αναμονής τους διηγείται την ιστορία του Δον Κιχώτη, όπου συμμετέχουν και όλοι οι δραπέτες. Εγώ παίζω τον Θερβάντες και τον Δον Κιχώτη μαζί, ο Σάντσο είναι και ένας επικίνδυνος ισπανός δολοφόνος. Από ένα σημείο κι έπειτα στο βιβλίο χάνεται ο αφηγητής. Υπάρχει μια ακραία πολυφωνία μέσα σε αυτό το μυθιστόρημα, λένε οι σχολιαστές του. Η παράσταση είναι ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία» εξηγεί.
  • Συνεχίζοντας να δουλεύει ανελλιπώς και τα καλοκαίρια- «από το 1992 μόνο ένα καλοκαίρι έκανα διάλειμμα»- , ο Γιώργος Κιμούλης ομολογεί ότι έχει πλέον αναπτύξει μια σχέση με τους ανθρώπους εκτός Αθηνών, ενώ η σκέψη να εγκατασταθεί κάπου εκεί στριφογυρίζει πάντα στο μυαλό του. Οπως και η ανάληψη καθηκόντων καλλιτεχνικού διευθυντή στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος – καθώς το όνομά του ακούστηκε ανάμεσα σε αυτά των υποψηφίων: «Και εγώ το άκουσα και το διάβασα» απαντά. «Θα ήταν τιμή μου μια τέτοια πρόταση…». Προς το παρόν πάντως σχεδιάζει το θεατρικό του μέλλον στην Αθήνα: τον χειμώνα θα είναι στο θέατρο Αθηνών συνεχίζοντας τη συνεργασία του με τον επιχειρηματία Κάρολο Παυλάκη. «Ζω μια περίοδο που τη θεωρώ πολύ τυχερή- και δεν έχω ζήσει πολλές τέτοιες. Με τον Κάρολο Παυλάκη γίναμε φίλοι και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σέβομαι πλήρως αυτό που έχει στο μυαλό του και εκείνος σέβεται απολύτως εμένα. Και δεν έχω βάλει νερό στο κρασί μου. Απλώς ξέρω πού παίζω. Και ξέρω ότι δεν μπορείς να παίξεις όλα τα έργα σε όλα τα θέατρα» καταλήγει.
  • Ο «Δον Κιχώτης» του Μιγκέλ Θερβάντες παρουσιάζεται από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, σε διασκευή- σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη. Σκηνικά: Πάβελ Ντομπρίσκι, κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ, σύνθεση τραγουδιών: Θάνος Μικρούτσικος, στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα, επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου, φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης. Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Πιατάς, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία   Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς. Η πρεμιέρα θα δοθεί το Σάββατο στην Κοζάνη. Την Κυριακή 28 Ιουνίου θα παρουσιασθεί στο Ηρώδειο (21.00). Θα ακολουθήσει περιοδεία.
  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 14 Ιουνίου 2009

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΡΟΜΦΑΙΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ: «Στόχος δεν είναι να γίνω Ντα Βίντσι, αλλά Τζοκόντα»

//

Αναζητώντας τον Δον Κιχότε ντε Λα Μάντσα, ο Γιώργος Κιμούλης πέρασε από όλα τα  μέρη στα οποία ταξίδεψε τον ήρωά του ο Θερβάντες και «συζήτησε» μαζί του. Το ταξίδι  του μαγνητοσκοπήθηκε με σκοπό να γίνει μια ταινία για την τηλεόραση

Ποια φιγούρα ταιριάζει περισσότερο σ΄ αυτήν του μυθιστορηματικού ήρωα, που παλεύει με τους ανεμόμυλους; Ο Γιώργος Κιμούλης αρχίζει την κατάκτηση του ρόλου με την ευκολία του φιζίκ. Δεν μπορείς να φανταστείς τον Δον Κιχώτη να μην είναι ψηλός, λιπόσαρκος, μιας κάποιας ηλικίας, «στη δική μου ακριβώς, 53 ετών». Στη συνέχεια θα βρούμε κι άλλες. Την υποκριτική του δεινότητα, την κατανόηση του ψυχισμού τού ονειροπόλου ήρωα, τη λογική του «τρέλα».

Το έργο καταπιάνεται με το θέμα της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Πώς κατανοεί το ζήτημα της αυταπάτης ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον αιώνιο ονειροπόλο;

«Για μένα η εικόνα της αυταπάτης στον “Δον Κιχώτη” είναι ο τρόπος που νομίζουν οι άλλοι ότι σκέφτεται. Άλλο να ονειρεύεσαι κι άλλο να αυταπατάσαι. Απλώς, και τότε και τώρα, οι περισσότεροι θεωρούν το όνειρο αυταπάτη. Προσωπικά, αν για κάτι είμαι περήφανος είναι ότι δεν έγινα ποτέ αυτό που ήθελαν οι άλλοι. Μπορεί να ηχεί εγωιστικό, επηρμένο. Δεν είναι, αν σκεφτούμε ότι ο στόχος του ανθρώπου είναι να γίνει αυτό που είναι κι όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι. Αυτός είναι κι ο ρόλος που ερμηνεύω. Αδυνατώντας να τον εντάξουν, τον θεωρούν τρελό, αυτοκαταστροφικό, αλλοπαρμένο, ξεχνώντας ότι ο Δον Κιχότε ντε Λα Μάντσα προσπαθεί να κάνει πράξη το όνειρό του. Και δεν υπάρχει πιο ιερός, προσωπικός χώρος από αυτόν του ονείρου ενός ανθρώπου. Εκεί δεν μπορεί να επέμβει κανείς».

Για περισσότερα από 35 χρόνια ο Γιώργος Κιμούλης πρωταγωνιστεί στο ελληνικό θέατρο, ανεβοκατεβάζοντας το θερμόμετρο της αποδοχής του κοινού του. Χειροκροτείται, αμφισβητείται, παραμένει όμως ο σημαντικότερος ρολίστας της γενιάς του. Με πόση ευθύνη αντιμετωπίζει το ταλέντο του;

«Το ταλέντο δεν είναι ευθύνη. Είναι οφειλή.

Βγαίνει από το τάλαντο. Είναι αυτό που πληρώνει και θα πληρώνει κάποιος, καταθέτοντας στην αγορά την ψυχή του- όταν οι περισσότεροι αυτό που καταθέτουν έχει χρηστική αξία. Κι εγώ, όπως λέει ο τραγουδοποιός (Λέοναρντ Κοέν), 37 συναπτά χρόνια πληρώνω τον φόρο μου στον πύργο του θεάτρου. Είμαι υπέρ της άποψης πως ο στόχος ενός ηθοποιού δεν είναι να γίνει ένας τέλειος Ντα Βίντσι αλλά να είναι η Τζοκόντα. Αλίμονο όμως στον ηθοποιό που δεν έχει περάσει μια επώδυνη μαθητεία δίπλα σ΄ έναν Ντα Βίντσι».

ΙΝFΟ «Δον Κιχώτης» σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με τον Γιώργο Κιμούλη (Δον Κιχώτη) και τον Δημήτρη Πιατά (Σάντσο). Ηρώδειο: 28 Ιουνίου και περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο.


«Η τέχνη μάς επιβάλλει να κοιτάμε πέρα από το προφανές»

Μοιράζει τις δυνάμεις του ανάμεσα στον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη, αλλά το φόρτε του είναι η υποκριτική. «Η ίδια η έννοια της θεατρικής πράξης ως καλλιτεχνικό έργο τη στιγμή της πράξης όχι μόνο δεν εμπεριέχει αλλά καταργεί τον σκηνοθέτη. Η αγωνία μου ουδέποτε ήταν να γίνω καλός ή καλύτερος σκηνοθέτης από ηθοποιός. Η τέχνη μάς επιβάλλει να κοιτάμε πέρα από το προφανές, λες και το “είναι” όλων των πραγμάτων εμφανίζεται κρυμμένο».

Εδώ ίσως βρίσκεται η εξήγηση ορισμένων κινήσεων που φαίνονται αλλόκοτες. Όπως το να κλείσει τη Δραματική Σχολή, όταν ύστερα από 12 χρόνια λειτουργίας βρισκόταν στην κορύφωσή της, ή να νοικιάσει το θέατρό του, «Σύγχρονο θέατρο Αθήνας», στο Εθνικό.

«Μόλις αρχίζει ένα πράγμα να κινδυνεύει να σαπίσει είναι η κρίσιμη στιγμή που δεν πρέπει να το κρατήσεις άλλο. Γιατί ένα βήμα μετά θα αρχίσει η κακώς εννοούμενη ωρίμαση. Εξάλλου εμένα με ενδιέφερε πάνω απ΄ όλα να είμαι δάσκαλος, όχι διευθυντής σχολής. Όταν νιώσεις ότι αυτό που κάνεις είναι μια επαναλαμβανόμενη σειρά γνώσης, τότε κινείσαι σε στάσιμα ύδατα. Όσο για το θέατρο, είναι τόσο εύκολο να παγιδευτεί κανείς σ΄ έναν συγκεκριμένο χώρο. Αρχίζει το βλέμμα της φαντασίας σου να κάνει επαναλήψεις. Αλλά η φαντασία έχει ανάγκη το ανοίκειο».

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

Κιμούλης και Πιατάς στον “Δον Κιχώτη” του Θερβάντες, στις 28 Ιουνίου στο Ηρώδειο

  • Το αριστούργημα του Θερβάντες Δον Κιχώτης παρουσιάζει φέτος το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, σε διασκευή- σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Γιώργο Κιμούλη στο ρόλο του Δον Κιχώτη και τον Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο. Η πρεμιέρα θα δοθεί στην Κοζάνη το Σάββατο 20 Ιουνίου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας και της Κύπρου. Η παράσταση είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο την Κυριακή 28 Ιουνίου. Τα κοστούμια είναι του Γιάννη Μετζικώφ, ενώ τη σύνθεση των τραγουδιών υπογράφει ο Θάνος Μικρούτσικος. Στο ρόλο της Δουλτσινέα η Κλειώ – Δανάη Οθωναίου. Παίζουν επίσης: Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς.

Λίγα λόγια για το έργο

  • Έχοντας καταξιωθεί σαν ένα έργο βαθιά ουμανιστικό και συνάμα πολυδιάστατο, ο Δον Κιχώτης αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας που καταπιάνεται με το θέμα της αυταπάτης, είτε αυτή λέγεται προσωπική είτε συλλογική, αλλά και της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένα έργο αλληγορικό, αντισυμβατικό, πολλαπλών προσεγγίσεων, που μας ταξιδεύει στη διάσταση του ανθρωπισμού, της αρετής, της γενναιότητας, της υπερβατικής λύτρωσης, των οραματισμών και των υψηλών φρονημάτων, αλλά και της αποτυχίας ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ενώ την ίδια στιγμή μας μαθαίνει πως η αποτυχία αποτελεί ένα ουσιώδες συστατικό, ένα χρήσιμο εργαλείο για την οικοδόμηση του μέλλοντος, τόσο του ατομικού όσο και γενικότερα αυτού που αποκαλούμε κόσμο και μας περιβάλλει.
  • Ένα έργο μεστό, μεγαλειώδες, που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, στη συγκίνηση και στο γέλιο, αποτυπώνοντας με τρόπο γλαφυρό την πραγματική εικόνα του ήρωα του: του παντοτινού ονειροπόλου Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα! Ενός ανθρώπου, δηλαδή, που κινείται έξω από την κοινή λογική, που είναι έτοιμος να πάει εκεί όπου οι γενναίοι δεν τόλμησαν ποτέ, που δεν σταματάει να προσπαθεί ακόμη κι όταν η κόπωση έχει κατακλύσει την ψυχή του και το σώμα του.
  • Η διασκευή που θα παρουσιαστεί, στηρίζεται σε ένα αληθινό βίωμα του συγγραφέα: τη φυλάκισή του στο Αλγέρι. Ο Θερβάντες μαζί με τον Σάντσο και δέκα ακόμη συγκρατούμενους δραπετεύουν από τη φυλακή όπου είχαν αιχμαλωτιστεί από Βερβερίνους πειρατές. Βρίσκονται σε ένα εγκαταλειμμένο παραλιακό χωριό περιμένοντας κάποιο καράβι που θα τους πάει πίσω στην πατρίδα τους την Ισπανία. Τις ώρες της αναμονής, ο Θερβάντες και ο φίλος του Σάντσο, με τη βοήθεια των συγκρατουμένων τους, αφηγούνται την ιστορία του Δον Κιχώτη. Οι περιπλανήσεις του ιππότη και υπερασπιστή των καταφρονεμένων, ξετυλίγονται στη διάρκεια μιας νύχτας και επηρεάζουν βαθιά όλους όσους άκουσαν και συμμετείχαν. Όταν ξημερώνει και το καράβι δεν εμφανίζεται, η συντροφιά πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ο Θερβάντες, ακολουθώντας τα χνάρια του Δον Κιχώτη, θα πάει εκεί όπου δεν πάει ο νους του ανθρώπου.

Δίδυμο Κιμούλη – Μαρκουλάκη με… κουμπάρο τον Λαζόπουλο

Δίδυμο Κιμούλη - Μαρκουλάκη με... κουμπάρο τον Λαζόπουλο

Στο θέατρο «Αθηνών» θα παντρέψουν τις δυνάμεις τους τον επόμενο χειμώνα ο Γιώργος Κιμούλης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης με κουμπάρο τον Λάκη Λαζόπουλο. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μας, ο Γιώργος Κιμούλης θα μείνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο της οδού Βουκουρεστίου μετά το «Πιο κοντά», που παρουσίασε φέτος με καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία σε αυτό. Με τη σύμφωνη γνώμη του Λάκη Λαζόπουλου, που έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου, έκλεισε να ανεβάσει στο εν λόγω θέατρο το αριστουργηματικό έργο του Αντονι Σάφερ «Σλουθ», που μας σύστησε πρώτος ο Δημήτρης Χορν -το είχε ανεβάσει με συμπρωταγωνιστή του τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

Δίδυμο Κιμούλη - Μαρκουλάκη με... κουμπάρο τον Λαζόπουλο

Ποιον διάλεξε για παρτενέρ του ο Κιμούλης; Τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, που δεν «χτυπάει» πια στο «Χώρα» που είχε αναλάβει ως παραγωγός από πέρυσι με τον Γιώργο Λυκιαρδόπουλο και είναι πλέον ελεύθερος σκοπευτής! Οσο για το έργο; Εχει να κάνει με το… θανάσιμο παιχνίδι ανάμεσα σε δύο άντρες ερωτευμένους με την ίδια γυναίκα. Ο πάμπλουτος συγγραφέας μυστηρίου ανταγωνίζεται σε ευφυϊα και σε διαστροφή τον φτωχό κομμωτή, επειδή του πήρε τη γυναίκα κι οι καυτές εξελίξεις κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

Β. Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 5/5/2009

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 47 other followers